André Gorz (1923-2007)

Με το ζήτημα της αφηρημένης εργασίας έχουμε ασχοληθεί επανειλημμένα σ’ αυτό το ιστολόγιο. Η αφηρημένη εργασία ["δουλειά να 'ναι κι ό,τι να 'ναι!"] αποτελεί έναν από τους τέσσερις πυλώνες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής μαζί με το εμπόρευμα, το χρήμα και την αξία.

Χτες δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Κουλτούρα κ’ Επανάσταση απόσπασμα από το βιβλίο του André Gorz, Misères du présent Richesses du possible  [1997]. Το βιβλίο κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα ελληνικά με τον τίτλο, Η Αθλιότητα του Σήμερα και η Προοπτική για το Αύριο, από τις εκδ. Λιβάνη. [Κάπου βόσκει στη βιβλιοθήκη μου, αλλά τρέχα γύρευε...]  Μετ. Αγγέλα Βερυκοκάκη, Αθήνα, 1999.

Παρότι “παλιό” το κείμενο με τον τίτλο O μύθος των κοινωνικών δεσμών [σε μετάφραση Μάνου Κορνελάκη] παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και μπορείτε να το διαβάσετε εκεί.

Ως ορεκτικό παραθέτω μόνον τις πρώτες παραγράφους [οι υπογραμμίσεις δικές μου].

André Gorz

O Μύθος των Κοινωνικών Δεσμών

Ζούμε την εξάλειψη ενός συγκεκριμένου τύπου κοινωνίας κι ενός τρόπου να ανήκουμε σ’ αυτήν: ομιλώ γι’ αυτό που ο Michel Aglietta αποκάλεσε “κοινωνία της μισθωτής εργασίας” και η Hannah Arendt “κοινωνία της εργασίας” (Arbeitsgesellschaft).

Η “εργασία” μέσω της οποίας επερχόταν η κοινωνικοποίηση δεν ήταν ποτέ η εργασία με την ανθρωπολογική ή τη φιλοσοφική της έννοια. Δεν μιλούσαμε για το μόχθο του χωρικού που οργώνει το χωράφι του, ούτε για εκείνον του συγγραφέα που δουλεύει το κείμενό του, ή του μουσικού που σκαλίζει το πιάνο του.

Αυτό που αποτελεί στις μέρες μας είδος προς εξαφάνιση είναι η αφηρημένη εργασία, η εργασία αυτή καθ’ εαυτή: μετρώμενη, ποσοτικά προσδιορίσιμη, ανεξάρτητη από το πρόσωπο που την εξασκεί, ικανή για αγορά και πώληση στην “αγορά εργασίας”, με μια φράση δηλαδή, η εξαργυρώσιμη εργασία ή η εργασία-εμπόρευμα, που ανακαλύφτηκε και επιβλήθηκε με ιδιαίτερη δυσκολία και δια της βίας από τον βιομηχανικό καπιταλισμό στα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνα κι εντεύθεν.

[...]

“Τί σημασία έχει η εργασία… Το θέμα είναι να έχει κανείς δουλειά. Δουλειά να είναι κι ότι νάναι.”

[...]

Από “τι σημασία έχει τι δουλειά κάνεις, αρκεί να πέφτει ο μισθός στο τέλος του μήνα”, έγινε: “Τι σημασία έχει πόσα παίρνει κανείς, αρκεί να μην είναι άνεργος”. Με άλλα λόγια, να είστε έτοιμοι για κάθε υποχώρηση, εξευτελισμό, υποταγή, ανταγωνισμό κι εν τέλει προδοσία, χάρη μιας θέσης εργασίας, αφού… “όποιος χάνει τη δουλειά του χάνει τα πάντα”.

[...]

δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά “αρκετή εργασία”

[...]

Διαβάστε επίσης: André Gorz – Η κοινωνική ιδεολογία του αυτοκινήτου

Περίμενε... και περίμενε... και περίμενε... (φωτό: Shangai Sex Museum)

Πηγή: SayatNova

Το σκαμνάκι

Ένας μανδαρίνος ερωτεύτηκε μιαν εταίρα.”Θα γίνω δική σου” του είπε εκείνη “αφού πρώτα θα έχεις περάσει εκατό βραδιές περιμένοντας με, στον κήπο μου, καθισμένος σε ένα σκαμνάκι, κάτω απ’το παράθυρό μου.”

Την ενενηκοστή ένατη βραδιά ο μανδαρίνος, πήρε το σκαμνί του υπό μάλης και απήλθε.

Fragments d’un discours amoureux (Roland Barthes)

Εξαιρετικό κείμενο, κλικ ή στο προηγηθέν λινκ, ή στη “φωτό”.

Απόσπασμα:

[...] Με λίγα λόγια πρέπει να βγάλουμε τον σκασμό, κυριολεκτικά και μεταφορικά,  μέσα μας και έξω μας,  και να απομακρυνθούμε για λίγο από τη φασαρία του σύγχρονου δυτικού σκουπιδοπολιτισμού για να μπορέσουμε έτσι να ακούσουμε ίσως και άλλες φωνές που αλλιώς δεν θα ξέραμε ποτέ ότι καν υπάρχουν. Κυρίως τις φωνές από μέσα μας που πνίγονται από την ταχύτητα της καθημερινότητας. [...]

Σημείωμα της μετάφρασης

Ο Herman Schuurman, συγγραφέας της παρακάτω προκήρυξης[1], ήταν ένας από τους συνιδρυτές της ομάδας “Η Βαριοπούλα” (Mokergroep), η οποία έδρασε από το τέλος του 1923 μέχρι το 1928 στην Ολλανδία. Η ομάδα, κομμάτι του ελευθεριακού κινήματος της Ολλανδίας, συσπείρωνε γύρω από την επιθεώρηση με το ίδιο όνομα (και υπότιτλο: Επιθεώρηση προπαγάνδισης για νέους εργάτες) νέους προλετάριους – μερικές εκατοντάδες νέους και νέες σε όλη την Ολλανδία. Αν δείχνει κάτι το κείμενο είναι ότι το λεγόμενο ρεύμα της άρνησης της εργασίας δε ξεκινά καθόλου με τους καταστασιακούς.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Παραθέτουμε μια σχετική παράγραφο κατευθείαν από τις γραφές.

« Η “εργασία” είναι το ζωντανό θεμέλιο της ατομικής ιδιοκτησίας, είναι η ατομική ιδιοκτήσια ως δημιουργική πηγή του ίδιου της του εαυτού. Η ατομική ιδιοκτησία δεν είναι άλλο από αντικειμενοποιημένη εργασία. Αν θέλουμε το θάνατο της ατομικής ιδιοκτησίας, δεν αρκεί να επιτεθούμε στην ατομική ιδιοκτησία ως αντικειμενική κατάσταση. Πρέπει να επιτεθούμε στην ατομική ιδιοκτησία ως δραστηριότητα, ως εργασία. Διαπράττουμε ένα σοβαρό λάθος όταν μιλούμε για ελεύθερη, ανθρώπινη, κοινωνική εργασία, για εργασία χωρίς ατομική ιδιοκτησία. Η “εργασία” είναι από τη φύση της μια δραστηριότητα ανελεύθερη, απάνθρωπη, αντικοινωνική, που καθορίζεται από την ατομική ιδιοκτησία, που δημιουργεί ατομική ιδιοκτησία. Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας θα γίνει πραγματικότητα μόνον όταν την συλλάβουμε ως κατάργηση της εργασίας, ως μια κατάργηση που φυσικά θα γίνει εφικτή μέσω της εργασίας, δηλ. μέσα από την υλική δραστηριότητα της κοινωνίας, και όχι ως μια απλή αντικατάσταση αυτής της κατηγορίας με κάποιαν άλλη. Αποτελεί αντίφαση να μιλούμε για μια [άλλη] “οργάνωση της εργασίας”. Η καλύτερη οργάνωση που μπορεί να υπάρξει για την εργασία είναι η τωρινή οργάνωση, ο ελεύθερος ανταγωνισμός, και η διάλυση των προηγούμενων κατ’ επίφαση “κοινωνικών” μορφών οργάνωσης. »

Καρλ Μαρξ, Για το Βιβλίο του Φ. Λιστ “Το Εθνικό Σύστημα της Πολιτικής Οικονομίας”, 1845[2]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

H ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ

Herman Schuurman / Mokergroep (1924)

Υπάρχουν στη γλώσσα λέξεις και φράσεις που πρέπει να απαλείψουμε, καθώς προσδιορίζουν τις έννοιες που συναποτελούν το καταστροφικό και διεφθαρμένο περιεχόμενο του καπιταλιστικού συστήματος.

Πρώτα-πρώτα, η λέξη για την εργασία, και όλες οι έννοιες που σχετίζονται με αυτήν – “εργάτης”, “εργαζόμενος”, “χρόνος εργασίας”, “μισθός”, “απεργία”, “άνεργος”, “άεργος”.

Η εργασία είναι η ύψιστη ύβρις και η μεγαλύτερη πράξη εξευτελισμού που έχει διαπράξει η ανθρωπότητα ενάντια στον εαυτό της.

Τούτο το κοινωνικό σύστημα, ο καπιταλισμός, βασίζεται στην εργασία· έχει δημιουργήσει μια τάξη που πρέπει να εργάζεται – και μια τάξη που δεν εργάζεται. Οι εργάτες είναι αναγκασμένοι να εργάζονται, αλλιώς θα πεθάνουν της πείνας. “Όποιος δεν εργάζεται δεν τρώει” μας λένε τα αφεντικά, που σαν να μη φτάνει αυτό, παριστάνουν ότι εργάζονται όταν υπολογίζουν και προστατεύουν τα κέρδη τους.

Υπάρχουν οι άνεργοι, και αυτοί που δε δουλεύουν. Οι πρώτοι δεν εργάζονται χωρίς να φταίνε, οι δεύτεροι απλά δεν εργάζονται. Αυτοί που δε δουλεύουν είναι οι εκμεταλλευτές, που ζουν από την εργασία των εργατών. Οι άνεργοι είναι εργάτες που δεν επιτρέπεται να εργαστούν, επειδή δε μπορεί να βγει κέρδος από αυτούς. Οι ιδιοκτήτες του μηχανισμού της εργασίας έχουν ορίσει το χρόνο εργασίας, έχουν στήσει τα εργοστάσια και έχουν ορίσει πώς και πάνω σε τι πρέπει οι εργάτες να εργάζονται.

Οι εργάτες πληρώνονται τόσο όσο να μην πεθαίνουν από την πείνα, και όσο να μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους όταν είναι μικρά. Τα παιδιά τους θα πάνε στο σχολείο, για να μπορούν κι αυτά να αρχίσουν να δουλεύουν. Και τα παιδιά των αφεντικών πάνε σχολείο, για να μπορούν κι αυτά να γίνουν αφεντικά όταν μεγαλώσουν.

Η εργασία είναι μια κατάρα. Παράγει ανθρώπους δίχως πνεύμα και ψυχή.

Για να βάλει κανείς τους άλλους να δουλέψουν γι’ αυτόν, θα πρέπει να μην έχει προσωπικότητα. Το ίδιο ισχύει και γι’ αυτόν που πάει να δουλέψει. Πρέπει κανείς να σέρνεται, να κάνει παζάρια, να προδίδει, να εξαπατά και να λέει ψέματα.

Για τους πλούσιους που δεν εργάζονται, η εργασία (των εργατών) είναι το μέσο για να παρέχουν στους εαυτούς τους μιαν εύκολη ζωή. Για τους εργάτες η εργασία είναι ένας ζυγός, μια κακή μοίρα που τους επιβλήθηκε από τη γέννησή τους, κάτι που τους εμποδίζει να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Η ζωή για εμάς θα ξεκινήσει όταν πάψουμε να εργαζόμαστε.

Η εργασία είναι εχθρός της ζωής. Ένας καλός εργάτης είναι ένα ζώο στον ζυγό, με τραχιά μέλη, και ένα βλακώδες και άψυχο βλέμμα.

Ο άνθρωπος όταν αποκτήσει συνείδηση της ζωής, δε θα ξαναδουλέψει.

Δε θα προσποιηθώ ότι λέω στον οποιοδήποτε να παρατήσει τη δουλεία του αύριο το πρωί και μόνο μετά να ψάξει πώς θα συνεχίζει να ζει χωρίς να δουλεύει, νομίζοντας ότι η ζωή του μόλις τώρα ξεκινά. Θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση όποιος το επιχειρήσει. Το να μην εργάζεται κανείς θα έχει σαν αποτέλεσμα, στις περισσότερες περιπτώσεις, να ζει σε βάρος των συντρόφων του. Αν όμως μπορείς να ζήσεις κλέβοντας και πλιατσικολογώντας -όπως λένε οι τίμιοι πολίτες- χωρίς να σε εκμεταλλεύεται ένα αφεντικό, τότε γιατί όχι; Ας μην έχουμε βέβαια την αυταπάτη ότι έτσι μπορεί να λυθεί το πρόβλημα. Η εργασία είναι μια αρρώστια της κοινωνίας. Αυτή η κοινωνία εχθρεύεται τη ζωή, και μόνον καταστρέφοντάς την, και καταστρέφοντας όλες τις κοινωνίες της εργασίας που θα έρθουν μετά -με άλλα λόγια, μόνο με επανάσταση πάνω στην επανάσταση- θα εξαφανιστεί η εργασία.

Μόνο τότε η ζωή -η πλήρης ζωή, η πλούσια ζωή- θα γίνει πραγματικότητα. Ο καθένας θα νιώθει την ανάγκη, από καθαρό ένστικτο, να δημιουργεί. Κάθε άνθρωπος θα είναι δημιουργός και θα παράγει μόνον ό,τι είναι όμορφο και καλό· δηλαδή μόνον ό,τι είναι απαραίτητο. Δε θα υπάρχουν πια άνθρωποι-εργάτες, αλλά μόνο άνθρωποι· ο καθένας μας θα αισθάνεται μια ανθρώπινη ζωτική ανάγκη, μια εσωτερική αναγκαιότητα, να δημιουργεί ό,τι θα καλύπτει -μέσα σε λογικά πλαίσια- τις ζωτικές του ανάγκες. Τότε δε θα υπάρχει παρά ζωή -μια ζωή σπουδαία- καθαρή και συμπαντική. Τα δημιουργικά πάθη θα είναι η ύψιστη ευτυχία μιας ανθρώπινης ζωής χωρίς περιορισμούς, μιας ζωής που δε θα καθορίζεται από την πείνα ή το μισθό, ούτε από το χρόνο ή τον τόπο. Μιας ζωής που δε θα γίνεται θύμα εκμετάλλευσης από παράσιτα.

Η δημιουργία είναι μια έντονη απόλαυση, η εργασία ένα αφόρητο βάσανο.

Υπό τις σημερινές εγκληματικές κοινωνικές σχέσεις κάθε δημιουργία είναι αδύνατη.

Κάθε εργασία είναι εγκληματική.

Να εργάζεσαι σημαίνει να γίνεσαι συμμέτοχος, να κάνεις κέρδη, να εκμεταλλεύεσαι. Σημαίνει να γίνεσαι συμμέτοχος στις απάτες, στις ατιμίες, στο φενακισμό. Σημαίνει να γίνεσαι συμμέτοχος στις πολεμικές προετοιμασίες, σημαίνει να γίνεσαι συμμέτοχος στην δολοφονία ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Η εργασία καταστρέφει τη ζωή.

Αν κατανοήσουμε καλά τα παραπάνω, η ζωή μας θα πάρει ένα άλλο νόημα. Αν αισθανόμαστε μέσα μας μια δημιουργική ορμή, αυτή θα εκφραστεί με την καταστροφή αυτού του αχρείου και εγκληματικού συστήματος. Και αν, λόγω των περιστάσεων, πρέπει να εργαστούμε για να μην πεθάνουμε από την πείνα, οφείλουμε μέσω της εργασίας μας να συμβάλλουμε στη συντριβή του καπιταλισμού.

Όταν δεν εργαζόμαστε για τη συντριβή του καπιταλισμού, εργαζόμαστε για τη συντριβή της ανθρωπότητας.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ που εμείς σαμποτάρουμε ενσυνείδητα κάθε καπιταλιστική επιχείρηση. Σε κάθε αφεντικό προξενούμε ζημιές. Εκεί που εμείς, η εξεγερμένη νεολαία, αναγκαζόμαστε να εργαστούμε, οι πρώτες ύλες, οι μηχανές, τα προϊόντα εν τέλει αχρηστεύονται. Ανά πάσα στιγμή ένα γρανάζι μπορεί να φύγει από τη θέση του, τα μαχαίρια και τα ψαλίδια να σπάσουν, τα πιο απαραίτητα εργαλεία να κάνουν φτερά – και παντού διαδίδουμε τρόπους και μέσα σαμποτάζ.

Δε θέλουμε να μας εξοντώσει ο καπιταλισμός. Γι’ αυτό και θα τον εξοντώσουμε εμείς.

Θέλουμε να δημιουργούμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι, όχι να δουλεύουμε σα σκλάβοι· γι’ αυτό θα καταστρέψουμε αυτό το σύστημα της σκλαβιάς. Ο καπιταλισμός οφείλει την ύπαρξή του στην εργασία των εργατών· ιδού ο λόγος που δε θέλουμε να είμαστε εργάτες, ιδού γιατί σαμποτάρουμε την εργασία.

_____________

[1]http://juralibertaire.over-blog.com/article-14972847.html,  http://www.geocities.com/jf_martos/Mokers.pdf,  http://www.principiadialectica.co.uk/blog/?p=255

[2] Το γερμανικό κείμενο μπορεί να βρεθεί στην ακόλουθη διεύθυνση:  http://marxists.org/deutsch/archiv/marx-engels/1845/list/flist.htm.

του Sergey Tyunin

Sergey Tyunin (b. 1942) is a Russian cartoonist. Following fine art studies in Moscow, he worked as a graphic artist, illustrator, cartoonist and set designer. He is also the editor of a children’s comic magazine.

Πηγή: presseurop

… διαβάζω αυτή την είδηση: Γιατί τα trash parties είναι τόσο της μόδας τελευταία;

Η καριέρα μου ως dj σε καντίνα επαρχιακού δρόμου έληξε άδοξα, πριν καν αρχίσει…

Άτυχο ράκος… Και πολεοδομικό, προς το παρόν και καταπώς φαίνεται…

Τίτλος: Κωδικός θεός: Το μυστικό σχέδιο του ανθρώπινου είδους
Και η παγκόσμια κοινωνική επανάσταση του 21ου αιώνα ο δρόμος για την εκπλήρωσή του

Συγγραφέας: Επίκτητος Μοντανός

Αρ. Σελίδων: 183

Εκδόσεις: Futura

Χρονολογία έκδοσης:2011

ISBN:960-9489-18-4

Μέχρι να προμηθετούμε όμως το βιβλίο, υπάρχει και ορεκτικό.

Το εξαιρετικό μπλογκ του Επίκτητου Μοντανού για τη θεϊκότητα του ανθρώπινου είδους: MankindDivine [το "Επίκτητος Μοντανός" είναι φυσικά ψευδώνυμο. Ο συγγραφέας είναι διδάκτωρ ψυχολογίας του Παντείου].

Φυσικά και μπαίνω στον πειρασμό να μεταφέρω εδώ το “Εισαγωγικό Κείμενο” του ιστολογίου [που υπάρχει στην πλαϊνή στήλη]. Μία παρατηρησούλα μόνον: εκτός από το θεωρητικό, και το πρακτικό είναι ζήτημα που λύνεται

Καλή λευτεριά αδέλφια!

MANKINDDIVINE ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ

Ο δικτυακός τόπος που έχετε επισκεφτεί είναι αφιερωμένος στην επαναστατική θεωρία της Θεϊκότητας του Ανθρώπινου είδους.

Η θεωρία αυτή είναι μια ιδέα, ένα όραμα, μια πρόθεση και μια γνώση που εμφανίστηκε στο μυαλό μου εντελώς αναπάντεχα στο γύρισμα της νέας χιλιετίας. Εν συνεχεία, πάνω στην πρωταρχική ενόραση προσπάθησα να σκιαγραφήσω το σκελετό μιας ολοκληρωμένης αντίληψης για τον Άνθρωπο και την Ιστορία του – μια αντίληψη που εφορμά από την ιδιάζουσα Παγκόσμια κατάσταση του 21ου αιώνα για να επιστρέψει και πάλι σ’ αυτήν, αφού στο μεταξύ επιχειρήσει να αρθρώσει μια απάντηση στα προαιώνια ερωτήματα για τον προορισμό και το νόημα της Ιστορίας και την πραγματική φύση του Ανθρώπινου είδους.

Οι βασικές θέσεις της θεωρίας είναι συνοπτικά οι εξής:

- O 21oς αιώνας σημαδεύει την ολοκλήρωση της μετατροπής του Παγκόσμιου Κεφαλαίου από μια ιστορική δύναμη εκμετάλλευσης του Ανθρώπου και της Φύσης σε μια «φυσική» δύναμη καθολικής τους εξόντωσης. Η πραγματικότητα του 21ου αιώνα είναι ο θάνατος του Ανθρώπινου Κόσμου. Η μοναδική δυνατότητα επιβίωσής του είναι η Παγκόσμια Επανάσταση του Ανθρώπινου είδους και η ολοσχερής καταστροφή του Κεφαλαίου.

- Ο 21ος αιώνας είναι η Παγκόσμια εποχή του τέλους της Ιστορίας ως της φυσικής-οντολογικής εκείνης συνθήκης που διαφοροποιεί το Ανθρώπινο άτομο από το Ανθρώπινο είδος ορίζοντας το πρώτο ως de facto θνητό και το δεύτερο ως εν δυνάμει αθάνατο. Ο 21ος αιώνας σηματοδοτεί το οριακό σημείο της άρσης αυτής της διαφοροποίησης, είτε από την πλευρά της υπαγωγής του είδους στη θνητότητα του ατόμου είτε από την αντίθετη πλευρά της ανύψωσης του ατόμου στο επίπεδο της αθανασίας του είδους. Η μόνη πραγματική δυνατότητα επιβίωσης του Ανθρώπινου είδους ταυτίζεται με τη μετάβασή του σε μια νέα, ανώτερη φυσική-οντολογική συνθήκη. Το ιστορικό δίλημμα του 20ου αιώνα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» έχει μετουσιωθεί στον 21ο αιώνα στο φυσικό-οντολογικό δίλημμα «Θάνατος ή Αθανασία του Ανθρώπινου είδους».

- Η αθανασία του Ανθρώπου είναι αθανασία της υλικότητάς του (και ακριβέστερα η δυνατότητα της διαρκούς ανανέωσης της ζωής του) κι όχι της «ψυχής» ή του «πνεύματός» του. Η δυνατότητα της αθανασίας για το Ανθρώπινο είδος έγκειται στην ιδιαίτερη πρόσβαση που έχει στην καθολικότητα της Φύσης, καθώς «ο άνθρωπος είναι το καθολικό ον της φύσης» (Μαρξ) κι αυτό είναι που συνιστά την ειδοποιό διαφορά του. Η Φύση στην καθολικότητά της είναι άπειρη, αθάνατη, κατ’ ουσίαν Θεϊκή και ο Άνθρωπος συνιστά τη μετουσίωση-μορφοποίησή της. Ο Άνθρωπος δεν είναι απλά ένα φυσικό είδος ανάμεσα στα υπόλοιπα, αλλά ο ίδιος και ο Κόσμος που δημιουργεί συνιστούν ένα νέο και διαλεκτικά επεκτεινόμενο στο άπειρο, ανώτερο οντολογικό επίπεδο ανάπτυξης του φυσικού Κόσμου. Η νέα φυσική-οντολογική συνθήκη που θα μεταβεί το Ανθρώπινο είδος είναι η πραγματωμένη Θεϊκή του φύση.

- Η δυνατότητα της αθανασίας είναι μια φυσική-οντολογική ποιότητα που αφορά το Ανθρώπινο είδος συνολικά κι όχι το Ανθρώπινο άτομο μεμονωμένα. Η ιδέα της διαχωρισμένης-ατομικής επίτευξης της αθανασίας έχει συνδεθεί ιστορικά με τον κοινωνικό-ταξικό διαχωρισμό του Ανθρώπινου είδους και τις εμμονές της κυρίαρχης τάξης, και είναι σύμφυτη με την ιδεαλιστική άποψη της αθανασίας ως «ψυχικής» ή «πνευματικής» διότι ακριβώς δεν είναι παρά αφηρημένη ιδέα που δεν πρόκειται ποτέ να γίνει βιωμένη εμπειρία. Η πραγμάτωση της αθανασίας έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την αποκατάσταση των σχέσεων του Ανθρώπου με τη Φύση γενικά και τη δική του φύση πιο ειδικά, πράγμα που σημαίνει την ολοσχερή καταστροφή του Κεφαλαίου και των εξουσιαστικών-αλλοτριωτικών κοινωνικών δομών και την εγκαθίδρυση μιας αυτοδιευθυνόμενης, εξισωτικής Παγκόσμιας κοινωνίας. Μόνο τότε η Φύση θα μας αποκαλύψει το μεγάλο της μυστικό και θα επιτευχθεί η αθανασία ως ελεύθερη κοινωνική προσφορά προς τον κάθε ξεχωριστό άνθρωπο. Μόνο τότε θα πραγματωθεί πλήρως η ισότητα των ανθρώπων, όταν κανείς δεν θα ζει λιγότερο ή περισσότερο από κάποιον άλλο κι όλοι θ’ αποκτήσουν πρόσβαση στην αφθονία του πολυτιμότερου αγαθού, της ίδιας της ζωής.

- Η πραγμάτωση της Θεϊκής φύσης του Ανθρώπινου είδους δεν είναι το τέρμα της Ανθρώπινης εξέλιξης, ένας στατικός, αιώνιος «παράδεισος». Η αιωνιότητα του Ανθρώπου ως γνήσια μετουσίωση της αιωνιότητας της Φύσης είναι μια αιωνιότητα σε διαρκή κίνηση. Η πραγμάτωση της αθανασίας είναι τέλος κι αρχή ταυτόχρονα, κλείσιμο του κύκλου της θνητότητας-Αλλοτρίωσης και συνάμα το μεγαλειώδες άνοιγμα ενός νέου κύκλου, ενός κύκλου που θεμελιώνεται στην μη αναστρέψιμη κοινωνική κατάκτηση της αθανασίας όπως αντίστοιχα ο προηγούμενος θεμελιωνόταν πάνω στη βεβαιότητα και το αναπόφευκτο του ατομικού θανάτου.

- Η πορεία του Ανθρώπινου είδους μέχρι σήμερα συνιστά μια διαλεκτική διαδικασία , ιστορική ως προς την ανάπτυξή της και οντολογική ως προς το περιεχόμενό της: τη διαλεκτική ιδιοποίησης/υπέρβασης του θανάτου. Για να υπερβεί το θάνατο το Ανθρώπινο είδος πρέπει πρώτα να τον κατακτήσει, να τον μετατρέψει από μια εξωτερική, φυσική καθολική επιταγή σε μια εσωτερική, Ανθρώπινη καθολική δύναμη – κι αυτό ακριβώς είναι το Παγκόσμιο Κεφάλαιο του 21ου αιώνα. Αυτή η δυναμική εσωτερίκευσης του θανάτου συνιστά το οντολογικό περιεχόμενο της ιστορικής διαδικασίας ανάπτυξης της Αλλοτρίωσης του Ανθρώπινου είδους η οποία εκδιπλώνεται σε τρεις διαδοχικούς αναβαθμούς: Καταρχήν ως διαχωρισμός στο εσωτερικό του Ανθρώπινου είδους με την εμφάνιση της ταξικής διαφοροποίησης, της εξουσίας και του κράτους. Εν συνεχεία και στο εσωτερικό της προηγούμενης φάσης, εκδηλώνεται ως εδραίωση του καπιταλιστικού συστήματος της καθολικής εκμετάλλευσης κι εμπορευματοποίησης του Ανθρώπου και της Φύσης. Τέλος, στο εσωτερικό και των δύο προηγούμενων φάσεων, ολοκληρώνεται ως μετατροπή του Κεφαλαίου από ιστορική δύναμη εκμετάλλευσης σε «φυσική» δύναμη εξόντωσης του Ανθρώπινου Κόσμου.

- Ταυτιζόμενη με το θάνατο στην Παγκόσμια εποχή του τέλους της Ιστορίας, η Αλλοτρίωση επιστρέφει στην πρωταρχική της πηγή και τη φέρνει στο φως: Η Αλλοτρίωση του Ανθρώπινου είδους ευθύς εξαρχής δεν είναι παρά η θνητότητά του. Η ίδια η εμφάνιση του Ανθρώπινου είδους ως νέου καθολικού επιπέδου ανάπτυξης του φυσικού Κόσμου υπήρξε καταρχήν μια πρωτοφανής καθολική αποξένωση της Φύσης από τον εαυτό της. Από την πλευρά του Ανθρώπινου είδους η αποξένωση αυτή εκφράστηκε ακριβώς ως θνητότητα. Η άρση της αποξένωσης και η αποκατάσταση της φυσικής ενότητας σ’ ένα ανώτερο επίπεδο συγκρότησης είναι ακριβώς η πραγμάτωση της αληθινής, Θεϊκής φύσης του Ανθρώπινου είδους.

- Η θρησκευτική εμπειρία πριν και πέρα απ’ όλα τ’ άλλα (εργασία, γλώσσα) αποτελεί το πρωταρχικό ειδοποιό χαρακτηριστικό του Ανθρώπου, καθώς συγκροτεί το πεδίο φανέρωσης της ιδιαίτερης σύνδεσής του με την καθολικότητα του φυσικού Κόσμου, της ίδιας δηλαδή της εν δυνάμει Θεϊκής του φύσης. Η Ιστορία του Ανθρώπινου είδους μέχρι σήμερα υπήρξε η ιστορία της ανάδυσης της αφηρημένης-αποξενωμένης Θεϊκής του φύσης μέσα από το καθεαυτό φυσικό πεδίο. Η ανάδυση αυτή αποτυπώνεται στην ιστορική εξέλιξη της θρησκείας από τη λατρεία των ζωντανών, πολύμορφων φυσικών δυνάμεων του παραδοσιακού πολυθεϊσμού στη λατρεία του ενός και μοναδικού, αφηρημένου και ανθρωπόμορφου Θεού του μονοθεϊσμού.

- Η προνομιακή σχέση του θρησκευτικού πεδίου με το φυσικό-οντολογικό διακύβευμα της Ανθρώπινης Ιστορίας σημαίνει ότι εντός της θρησκείας και στη διαδικασία της εξέλιξής της αποτυπώνεται η διαλεκτική ιδιοποίησης/υπέρβασης του θανάτου. Η δυτική μεταφυσική είναι η αφηρημένη ανάπτυξη της αληθινής, δηλαδή της Ανθρώπινης μεταφυσικής: ο Άνθρωπος είναι η μεταφυσική, το μετα-φυσικό επίπεδο ανάπτυξης της Φύσης. Ο χριστιανισμός αποτελεί την πλέον ανεπτυγμένη-αλλοτριωμένη ιστορική μορφή θρησκείας, κι επομένως εκφράζει (με αλλοτριωμένο ασφαλώς τρόπο, βάζοντας στη θέση του Θεού μια υπερβατική ιδέα κι όχι το πραγματικό, ζωντανό Ανθρώπινο είδος) με τη μεγαλύτερη σαφήνεια την πιο πάνω διαλεκτική και την κατεύθυνσή της. Η έκφραση αυτή δεν είναι παρά ο χριστιανικός μύθος της τελικής Αποκάλυψης-Δευτέρας Παρουσίας του «Θεού» στη Γη και της οριστικής επικράτησής του πάνω στις δυνάμεις του «Κακού». Η επαναστατική θεωρία της Θεϊκότητας του Ανθρώπινου είδους αντιστρέφει και ιδιοποιείται το χριστιανικό μύθο, αποκαθιστά δηλαδή την αντιστροφή που η Εξουσία έχει ήδη διαπράξει ιδιοποιούμενη για λογαριασμό της τη Θεϊκή φύση του Ανθρώπου, και τον τοποθετεί στα πραγματικά ιστορικά και οντολογικά του συμφραζόμενα: Το «Κακό» δεν είναι παρά οι δυνάμεις της καταστροφής του Ανθρώπινου Κόσμου, οι δυνάμεις του Παγκόσμιου Κεφαλαίου. Η «Αποκάλυψη του Θεού στη Γη» δεν είναι παρά η φανέρωση της Θεϊκής δύναμης του Ανθρώπινου είδους μέσα από την Παγκόσμια Επανάστασή του κι επικράτησή του πάνω στις δυνάμεις του «Κακού». «Δευτέρα Παρουσία του Θεού» σημαίνει την ολοκληρωμένη-πραγματική εμφάνιση του Θεού ως Ανθρώπινου είδους συνολικά, σε σχέση με την πρώτη Παρουσία που συνδέθηκε μυθολογικά με την εμφάνιση του «Θεάνθρωπου Χριστού» και δεν ήταν παρά η αφηρημένη-αλλοτριωμένη παρουσία του Θεού ως Ανθρώπινου ατόμου.

- Τίποτα λοιπόν δεν έχει χαθεί, τίποτα δεν έχει καθυστερήσει. Ο 21ος αιώνας είναι η εποχή της τελικής σύγκρουσης, η εποχή της εκπλήρωσης των φυσικών-οντολογικών προϋποθέσεων της καθολικής απελευθέρωσης του Ανθρώπου – η εποχή μας.

Τα κείμενα που περιλαμβάνονται στο blog έχουν γραφτεί από το 2001 μέχρι το 2005 (πιθανόν ν’ ακολουθήσουν κι άλλα, πιστεύω πως θα βοηθήσουν και τα γεγονότα), και παρατίθενται κατά χρονολογική σειρά. Ο «χορός» ξεκινάει μ’ ένα κείμενο-μανιφέστο της θεωρίας που γράφτηκε μέσα στη λαίλαπα της περιόδου που ακολούθησε την κοινωνική μάχη στη Γένοβα και το χτύπημα της 11/9 στους Δίδυμους Πύργους κι έχει τη μορφή «ανοιχτής επιστολής» προς τον Παγκόσμιο Καπιταλισμό, και κλείνει μ’ ένα μικρό βιβλίο, ένα βιβλίο που συνιστά την πιο πλήρη, εμπεριστατωμένη, (σχετικά) αναλυτική και (ακόμη πιο σχετικά) νηφάλια πραγμάτευση της θεωρίας. Μπορεί κανείς να ξεκινήσει την ανάγνωση από την αρχή προς το τέλος έτσι ώστε να έχει μια εικόνα της ανάπτυξης της θεωρίας με το πέρασμα του χρόνου, από το τέλος προς την αρχή έτσι ώστε ν’ αποκτήσει πρώτα μια σφαιρική άποψη των αντιλήψεων της θεωρίας επί ενός συνόλου θεμάτων και στη συνέχεια να προχωρήσει προς τις καταγωγικές της πηγές, ή ακόμη και με τυχαία σειρά καθώς το κάθε ξεχωριστό κείμενο διατηρεί ακέραια την ιδιαίτερη νοηματική του συνοχή και αυτοτέλεια.

Καλή ανάγνωση και καλή λευτεριά
Επίκτητος Μοντανός

ΥΓ1. Μονάδα μέτρησης: χρόνος [ώρες].

ΥΓ2.

Ο σύντροφος Marxist Reloaded [new blog in town! να το διαβάζετε!] ανέβασε χτες [Παρασκευή και 13!] το κείμενο της Ομάδας Krisis Μανιφέστο ενάντια στην εργασία, το οποίο “δανείστηκε” από το βιβλίο του οποίου το εξώφυλλο εμφανίζεται πιο πάνω.

Εάν θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το βιβλίο από το Ξενοδοχείο των Ξένων [σε pdf]:

Gruppe Krisis, Norbert Trenkle, Anselm Jappe: Κείμενα για την εργασία και την κρίση

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Επειδή σ’ αυτό το ιστολόγιο [που στα... νιάτα του υπήρξε πολύ σοβαρό (συγκρινόμενο πάντα με τον μετεξελιχθέντα σούργελο εαυτό του στα... γεράματά του)] είχαμε ασχοληθεί επισταμένως τόσο με το συγκεκριμένο βιβλίο όσο και με το “ακανθώδες” ζήτημα της αφηρημένης εργασίας, ιδού και μερικά κειμενάκια για να εντρυφήσετε στο ζήτημα [μερικά δεν έχουν χάσει καθόλου -μα καθόλου!- τον ψυχαγωγικό τους χαρακτήρα, επίσης].

Συνιστώμενα αναγνώσματα:

► [[[Οι τέσσερις πυλώνες...]]] [30-10-2011]

► Ο φετιχισμός του εμπορεύματος [15-4-2011]

► Anselm Jappe: “Για όλα φταίει η χρηματοπιστωτική αγορά;” [14-4-2011]

► Το τέλος της αφηρημένης εργασίας: επιτέλους το όνειρο γίνεται πραγματικότητα! [4-4-2011]

► Σημειώσεις από [και για] το υπερπέραν του καπιταλισμού [12-3-2011]

► “Περιστασιακοί taxi drivers” vs “φιλοσόφων πλήρους απασχόλησης” [11-3-2011]

► Η απαξίωση της εργασίας [8-2-2011]

► Πρωτοσέλιδες ειδήσεις για το ζήτημα της εργασίας [αφηρημένης και μη] [2-2-2011]

► Ο “μαρξισμός” ως μια στιγμή της διαφήμισης [24-1-2011]

► Μερικοί ακόμη φετιχιστές της εργασίας [22-12-2010]

► Το σοβιετικό αντίστοιχο του “Arbeit macht frei” [6-11-2010]

► Γιατί ο Α. Αλαβάνος είναι ένας φετιχιστής του καπιταλισμού  [4-11-2011]

► “Για να βρούνε δουλειά οι νέοι είμαστε έτοιμοι να πάμε και φυλακή” [3-11-2010]

► “Προλετάριοι όλων των χωρών, τέρμα η δουλειά!” – Το λέει κι ο Στρος-Καν του ΔΝΤ [2-11-2010]

► Το ιερό δικαίωμα στην [αφηρημένη] εργασία [30-10-2010]

► Να τελειώνουμε με την εργασία, τη βιομηχανική κοινωνία και τις ψευδαισθήσεις της αριστεράς (προκήρυξη στα γαλλικά) [23-10-2010]

► Η εργασία και το κεφάλαιο είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος [9-10-2010]

► Ένα πτώμα κυριαρχεί στην κοινωνία – το πτώμα της εργασίας” [7-10-2010]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Καλό Σ/Κ!

Τη Δευτέρα θα σας εξετάσω! Όλα για την παραγωγικότητα! Όλα!

Είπα κι εγώ να μάθω κάτι καινούργιο και μου σπάσανε το ηθικό!