Αρχική > Στα χρόνια του ΔΝΤ > Στο τέλος του καλοκαιριού του 1ου εν Μνημονίω έτους

Στο τέλος του καλοκαιριού του 1ου εν Μνημονίω έτους

Στο τέλος του καλοκαιριού του 1ου εν Μνημονίω έτους , ήταν πλέον φανερό σε όλους ότι το φθινόπωρο δεν θα ήταν ούτε «θερμό», ούτε «καυτό», ούτε «ζεστό», ούτε καν «χλιαρό».

Οι ιθαγενείς απόγονοι του Μιλτιάδου, του Καλλικράτους, του Πλάτωνος, των Παλαιολόγων και του Μακρυγιάννη, παρότι επλήττοντο βαρέως, βαθέως, οριζοντίως και καθέτως υπό της Κρίσεως, είχαν πλέον καταφύγει μαζικώς στο μόνο υπαρκτό καταφύγιο της Φυλής τους τελευταίους εξήμισυ αιώνες: τον ησυχαστικό αναχωρητισμό.

Με έναν διόλου περίεργο τρόπο – ίδιον της Κατ’ Αυτούς Ανατολής και της Ελληνορθοδόξου Παραδόσεως – πίστευαν, καθείς έκαστος εξ αυτών (πιστοί στην παράδοση του ρωμέικου ατομικισμού), ότι θα την έβγαζαν «καθαρή» – καθείς έκαστος εξ αυτών.

«Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», «αποθανέτω η ψυχή των ομοφύλων», «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα», «πάρε τις μπάζες σου και γράψε τους άλλους στ’ @@ σου», ήταν μερικές μόνον από τις φράσεις που, ενώ υπήρχαν σε όλα τα μυαλά, σπανίως εκστομίζονταν δημοσίως…

Ωστόσο, υπήρχαν και οι αρνητές των Παραδόσεων της Φυλής, που επιχειρούσαν με αναλυτικές πορδές να κατανοήσουν την κατάσταση στη Χώρα.

Έγραφε τότε, στις αρχές του φθινοπώρου του 1ου ε.Μ. έτους, ο έγκριτος δημοσιογράφος και διευθυντής της Καθημερινής Αλέξης Παπαχελάς (Εκτός πραγματικότητος, Καθημερινή, 19 Σεπτεμβρίου 2010):

Η Ελλάδα είναι μια οριακά κυβερνήσιμη χώρα με χιλιάδες δομικά προβλήματα και παθογένειες 35 και πλέον ετών.

Βεβαίως, η Ελλάδα δεν ήταν «μια οριακά κυβερνήσιμη χώρα», αλλά μία απολύτως μη κυβερνήσιμη χώρα…

…Όπως επιβεβαίωναν τα «χιλιάδες δομικά προβλήματα και παθογένειες» της ελληνικής μη-κοινωνίας και του ελληνικού μη-κράτους. Το ευχάριστο (;) μ’ αυτές τις αναλύσεις ήταν ότι οι αναλυτικές πομφόλυγες για «το τέλος της μεταπολίτευσης» βρίσκονταν πλέον στα αζήτητα, όπως μαρτυρά και το «35 και πλέον ετών».

Ήταν φανερό ότι η ησυχαστική ανάλυση του παρόντος, σύμφωνα με την οποία υπεύθυνες για την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η Περιούσιος Χώρα ήταν οι εκάστοτε σημερινές ελίτ, ενώ τα έργα των παρελθουσών ελίτ, απετίθεντο -οριστικά και αμετάκλητα- στις Δέλτους της Ιστορίας, ήταν ανεπαρκέστατη. Γι’ αυτό και διάφοροι, «επέστρεφαν» όλο και πιο πίσω στο παρελθόν για να ερμηνεύσουν το παρόν. Και ασφαλώς αυτή η «επιστροφή» θα διεμβόλιζε ολοένα και περισσότερο τον χρόνο – προς τα πίσω.

Χαρακτηριστικά τα όσα είχε επισημάνει εκείνη την περίοδο ο αναλυτής Τάκης Φωτόπουλος (Ελευθεροτυπία, 28 Αυγούστου 2010):

Kατά τη γνώμη μου, ο κύκλος που έκλεισε σήμερα άνοιξε πολύ πιο πριν, με το τέλος του εμφυλίου πολέμου, όταν μετά τη συντριβή της Aριστεράς άρχισε η διαδικασία μετατροπής της χώρας σε προτεκτοράτο –γεγονός που είχε αναγκάσει ακόμη και την «Kαθημερινή» να χαρακτηρίσει τη χώρα ως το «αθλιέστερον προτεκτοράτο».

Κατά την -τότε- ταπεινή γνώμη του γράφοντος, ελάχιστα πράγματα, για την κατανόηση της ε.Μ. εποχής, θα είχε να προσφέρει η «επιστροφή» στον Εμφύλιο. Και όπως αποδείχθηκε η «επιστροφή» συνεχίστηκε. Όλο και πιο πίσω… Και πιο πίσω… Και πιο… Και…

Η διαπιστωσιολογία και η περιπτωσιολογία δεν αποτελούσαν -και δεν αποτελούν- παρά όψεις της εθνικής τιποτολογίας.

Διαπίστωνε τότε ο Α. Παπαχελάς (ό.π.):

Είναι μεγάλη η σαπίλα από όπου και να πιάσει κανείς το πράγμα. Οι ειδικοί της τρόικας έχουν εντυπωσιασθεί από τη γύμνια που έχουν αντικρίσει, από έναν κρατικό μηχανισμό που δεν ξέρει τι χρωστάει, τι ξοδεύει και τι του χρωστάνε.

Μα φυσικά! Φυσικότατα!

Ο κρατικός μηχανισμός ούτε θέλει να ξέρει τι χρωστάει, ούτε πού το χρωστάει, ούτε τι ξοδεύει, ούτε τίποτα!

Ο μοναδικός λόγος ύπαρξης του εν Ελλάδι κρατικού μηχανισμού είναι το να είναι ο κρατικός μηχανισμός.

Αλλά για να το κατανοήσει κάποιος αυτό, θα πρέπει να «επιστρέψει» πολύ πέραν των «35 και πλέον ετών», «πολύ πιο πριν» από «το τέλος του εμφυλίου πολέμου».

Κι αυτά τα πράγματα απλά δεν συμβαίνουν στη γλυκιά μας πατρίδα…

Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει είναι η ανάδυση, πέραν του ρωμέικου ατομικισμού, της ρωμέικης συλλογικότητας (πάντα, βεβαίως-βεβαίως, στα πλαίσια της ησυχαστικής παράδοσης).

Επιστρέφουμε στο άρθρο του Παπαχελά (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται άλλωστε, στο στενό του περιβάλλον [σ.σ. του πρωθυπουργού], πως η τρόικα έχει γίνει όμηρος της Αθήνας και όχι το αντίστροφο. Ότι, δηλαδή, μας έχουν δανείσει τόσο πολλά (200 κάτι δισ., αν υπολογίσει κανείς και τα ομόλογα των ελληνικών τραπεζών που είναι σταθμευμένα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) που ενδεχόμενη πτώχευσή μας θα τίναζε το σύστημα στον αέρα, ή όπως θα έλεγαν οι Aγγλοσάξονες «we are too big to fail»

We are too big to fail?

Η μεταμοντέρνα εκδοχή του…

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!»

* * * * *

Όλο και πιο πίσω… Και πιο πίσω… Και πιο… Και…

Ήταν πλέον σαφές σε όλους. Ιδού πώς τελείωνε το άρθρο του Α. Παπαχελά:

Είπαμε, η κατάθλιψη του εκάστοτε ενοίκου του Μαξίμου δικαιολογείται, αλλά όχι και η άρνηση της πραγματικότητας με στοιχεία αναχωρητισμού

Ράκος Κουρελάριος, En los años del FMI, σελ. 35, Buenos Aires, 2018 (μετ.)

Advertisements
  1. χρηχα
    1 Οκτωβρίου 2011 στο 8:41 μμ

    Καλησπέρα ….

    Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει….ολότελα…

    Λίγο λίγο και κάθε ημέρα όμως….. μπορεί κάλιστα να το κάνει αυτό….θα μορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα ηρωϊκό «σύμπτωμα» της γλυκειάς μας πατρίδας….κι επειδή η Ελλάδα είναι κράτος (λέμε τώρα) και δεν μπορεί κυριολεκτικά να πεθάνει….πεθαίνουν κάθε μέρα λίγο λίγο ( ή και λίγοι λίγοι θα μπορούσαμε να πούμε , ανενδοίστα)…..χιλιάδες Έλληνες…μεταφορικά αλλά και φυσικά…….

    Άσχετο…..(;)

    Όταν έχεις τα πρόβατα στο κοπάδι….μπορείς να τα αρμέγεις κάθε ημέρα….να τα κουρεύεις όταν θες μαλί….αλλά και να τα σφάζεις σε κάθε περίσταση( ήρθε για παράδειγμα ο μπατζανάκης σου απ’την Γερμανία ή το Αμέρικα)……….

  2. xroma_anemou
    2 Οκτωβρίου 2011 στο 2:52 πμ

    We are too big to fail?

    Η μεταμοντέρνα εκδοχή του…

    “Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!“

    Άπαιχτο!!!

    Πόσο πίσω δηλαδή να γυρίσουμε…;

    Είναι του ΔΝΤ και ο Παπαχελάς…;;;

  1. 24 Μαρτίου 2011 στο 3:14 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s