Αρχική > Βιβλία, μαρξισμός > Κ. Μαρξ: «… τραγουδώντας τους τα τραγούδια τους…»

Κ. Μαρξ: «… τραγουδώντας τους τα τραγούδια τους…»

Τι θέαμα! Η ατέρμονη διαίρεση της κοινωνίας σ’ ένα πλήθος φυλών που αντιτίθενται η μια στην άλλη με τις μικροπρεπείς τους αντιπάθειες, την κακή τους συνείδηση και την ωμή τους μετριότητα, και που οι ηγέτες τους, ακριβώς εξ αιτίας της αμφίλογης και δύσπιστης στάσης της καθεμιάς απέναντι στις άλλες, τις μεταχειρίζονται όλες αδιάκριτα, αν και με διαφορετικές μορφές, σαν δοτές υπάρξεις.

Και το γεγονός ακόμη ότι εξουσιάζονται, κυβερνιόνται, κατέχονται, είναι υποχρεωμένες να το θεωρούν και να το διατυμπανίζουν σαν παραχώρηση του ουρανού!

Κι από την άλλη μεριά, τι ηγεμόνες κι αυτοί, που η μεγαλωσύνη τους είναι αντίστροφα ανάλογη με τον αριθμό τους!

Η κριτική που έχει σαν αντικείμενο μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων είναι μια κριτική που έχει μπει στον καυγά, και στον καυγά δεν ενδιαφέρει αν ο αντίπαλος είναι ευπατρίδης, αν είναι το ίδιο ευγενικής καταγωγής με σένα, αν είναι ενδιαφέρων, σημασία έχει να τον χτυπήσεις.

Σημασία έχει να μην παραχωρήσουμε στους Γερμανούς ούτε μια στιγμή αυταπάτης και εγκαρτέρησης. Πρέπει να κάνουμε την πραγματική καταπίεση ακόμα πιο καταθλιπτική, προσθέτοντας τη συνείδηση της καταπίεσης, να κάνουμε το αίσχος ακόμη πιο ατιμωτικό δημοσιοποιώντας το.

Πρέπει να περιγράψουμε κάθε σφαίρα της γερμανικής κοινωνίας σαν partie honteuse της γερμανικής κοινωνίας, πρέπει να εξαναγκάσουμε τις απολιθωμένες αυτές σχέσεις να μπουν στο χορό, τραγουδώντας τους τα τραγούδια τους.

Πρέπει να μάθουμε στο λαό να φοβάται τον εαυτό του για να του δώσουμε courage.

Θα ικανοποιήσουμε έτσι μια ανάγκη αδήριτη του γερμανικού λαού και οι ανάγκες των λαών είναι οι προσωποποιημένοι έσχατοι λόγοι για την ικανοποίησή τους.

Καρλ Μαρξ,
Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου,
σελ. 20, μετ. Μπάμπης Λυκούδης, εκδ. Παπαζήση, 1978.

«Σπόντα» από το βιβλίο του Bertell Ollman, Dance of the Dialectic – Steps in Marx’s Method (2003). To «dance» του τίτλου, προέρχεται από το σχετικό απόσπασμα του Μαρξ, που υπάρχει στην προμετωπίδα του βιβλίου:

Βέβαια, ο Bertell Ollman είναι περισσότερο γνωστός για το βιβλίο του Alienation: Marx’s Conception of Man in a Capitalist Society (1971).

Και φυσικά (!) είναι και ο δημιουργός του επιτραπέζιου παιχνιδιού (!) Class Struggle, από το οποίο προέρχεται τόσο η φωτογραφία στην αρχή αυτού του ποστ, όσο και η επόμενη.

This Avalon Hill game is a vehicle for instructing students (there is a classroom section in the rules) on why Marxism is superior. The Workers move around a board while trying to survive against the Capitalist who control everything. As the Workers unite they take power from the Capitalist players but if they do not suceed in uniting the Capitalist will win.

The Marxist politics are very up front in this game in presentation and in the suggested reading in the rules. A surprising publication from a war game company.

Σας έστειλα, ε;

Τα είπαμε: αυτό το μπλογκ είναι ψυχαγωγικού χαρακτήρα…

Γι’ αυτό και δεν αναφέρω (ακόμα) ποιος άλλος θεωρητικός είχε δημιουργήσει επιτραπέζιο παιχνίδι…

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλία, μαρξισμός Ετικέτες: ,
  1. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 10:26 πμ

    Ουδέν σχόλιον…

  2. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 10:26 πμ
  3. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 10:34 πμ

    22 Σεπτεμβρίου 2010…

    Λες κι έχει περάσει μια αιωνιότητα από τότε…

    Μια αιωνιότητα και μια βδομάδα, για την ακρίβεια…

    Τελικά, ο χρόνος είναι ίσως η μόνη δύναμη σ’ αυτό το σύμπαν…

    Και ο Άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να τον χειρίζεται κατά βούληση…

    Όχι, πάντως, με το ρολόι στο χέρι και το ημερολόγιο στον τοίχο…

  4. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 10:36 πμ

    Σπουδάζω Διοίκηση Επιχειρήσεων οπότε ο Κύριος Μάρξ είναι ένα πρόσωπο που «συναντώ» αρκετά συχνά. Ποιος θα μου έλεγε ότι θα εμφανίζονταν μπροστά μου και σε blogs που παρακολουθώ; Τι στο καλό με κυνηγά?! 😛
    Πάντως για το παιχνίδι δεν γνώριζα τίποτα, το διάβασα πρώτη φορά σε εσένα. Μου φαίνεται κάτι σαν monopoly σε καπιταλιστικά πλαίσια 😛
    Να έχεις μια όμορφη ημέρα, γεμάτη χρώματα και όμορφες στιγμές! 🙂

  5. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 10:49 πμ

    Ο μπαγάσας ο Κάρολος δεν κυνηγά μόνον εσάς, όλους μας κυνηγάει…

    Κι ας λένε κάποιοι πως είναι νεκρός, άρα δεν είναι και Κύριος…

    Κι εμένα κάτι σε monopoly μού φέρνει, αλλά γέρασα πια και δεν παίζω παιχνίδια με τον καπιταλισμό…

    Να περνάτε υπέροχα! Μπορείτε και υπεροχότερα! 🙂

  6. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 11:13 πμ

    θα μπορουσα να αναφερω το ονομα του αλλου κατασκευαστη επιτραπεζιου παιγνιου αλλα δεν στο χαλαω….
    για να σε εξιταρω ακομα πιο πολυ…..το παιγνιο εχει βγει και σε ηλεκτρονικη μορφη,απο καποιους πορωμενους….
    αν θυμαμαι εχω το αρχειο-εφαρμογη σε καποιον παλιο σκληρο….:-)

  7. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 11:17 πμ

    Καλημέρα!

    Το έχω κατεβάσει κι εγώ σε ηλεκτρονική μορφή, κάπου σε κάποιον σκληρό είναι…

    [Καλή ιδέα για τα κρύα βράδια του χειμώνα. Μερσί! 🙂 ]

    ΥΓ. Πριν από 15-20 χρόνια, είχα πάρει όλα τα παιχνιδάδικα της Αθήνας με τη σειρά, ψάχνοντας να το βρω… Δεν… Μετά το ‘ριξα για καμιά δεκαετία στο Civilization και «ξεχάστηκα»… Τώρα πια μόνον Solitaire… Δεν είμαι για δυνατές συγκινήσεις πια… 🙂

  8. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 11:31 πμ

    Το οτι θα κατέληγε να μας μιλήσεις για παιχνίδι δεν το φανταζόμουν..χαχα
    Άσε που βλέποντας για τον Μαρξ κόντεψα να πέσω από την καρέκλα,
    ήταν σαν να μου λες διάβασε Νικολέτα,τι κάθεσαι?χαχαχα
    Τα οικονομικά μου μέσα..Εγώ μια χαρά τον αποφεύγω τόσο καιρό.. 😉
    Το παιχνίδι μοιάζει όντως με monopoly,αν και έχω χρόνια να την αντικρίσω και αυτή..
    Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!!
    ΥΓ. από οτι βλέπω δεξιά,το rss πάλι δεν λειτουργεί.. :@
    τσάμπα η χαρά που πήρα…άντε πάλι από την αρχή..

  9. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 11:48 πμ

    Βρε Νικολέτα, σοβαρά δεν έχεις διαβάσει Μαρξ; Χάνεις! Και δεν κάνω πλάκα! Οι παλιοί ήξεραν να βρίζουν, να ειρωνεύονται, να λοιδωρούν με υπέροχους και γοητευτικούς τρόπους! Μόνον και μόνον γι’ αυτό αξίζει να του ρίξεις μια ματιά…

    Καλημέρααα!!!

    ΥΓ. Λειτουργεί τώρα. Μερικές φορές συμβαίνει με διάφορα feed να κολλάνε. Κυρίως τα feed από μπλογκ «εκτός» WordPress. Τους περνάει όμως σύντομα. Οπότε δεν είναι δικό σου το πρόβλημα.

  10. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 3:39 μμ

    Εγώ τα διαβάζω..αλίμονο,αν δεν το έκανα θα γερνούσα μέσα στο καποδιστριακό..χαχα
    απλά από οτι φαίνεται είμαι πιο θετικό μυαλό..
    δεν εξηγούνται αλλιώς τα σπυράκια που βγάζω.. 😛
    δεν διαφωνώ οτι έχει μια γοητεία όμως..αλλά με μέτρο ..ίσως αργότερα βέβαια το εκτιμήσω διαφορετικά,το ελπίζω! 🙂
    σε φιλώ!

  11. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 7:35 μμ

    Κάθε πράγμα στον καιρό του…

    Αν και, απ’ ότι αντιλαμβάνομαι, μάλλον τους ερμηνευτές των γραφών διαβάζεις 🙂

    Καλό βράδυ!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s