Αρχική > Θεωρία της Αξίας, Στα χρόνια του ΔΝΤ, μαρξισμός > Κι εγώ ονειρευόμουνα (παλιά, πολύ παλιά) την Τζούλια Ρόμπερτς, αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα στην… πραγματική συνουσία…

Κι εγώ ονειρευόμουνα (παλιά, πολύ παλιά) την Τζούλια Ρόμπερτς, αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα στην… πραγματική συνουσία…

του Ridha Ridha

Άδραξα το… ερέθισμα που μου έδωσε η βρετανή συγγραφέας Ann Pettifor (συν-συγγραφέας του Green New Deal [ουάου!] και οικονομολόγος [που είχε προβλέψει από το 2003 την κρίση – double ουάου!]) με την πρώτη παράγραφο του πονήματός της, The Broken Global Banking System:

Let’s be honest: the banking system is now fully dysfunctional. It has failed in its primary purpose: to act as a machine for lending into the real economy. Instead the banking system has been turned on its head, and become a borrowing machine.

Μεταξύ κατεργαραίων ειλικρίνεια.

Πρόκειται πράγματι για… στυτική δυσλειτουργία του τραπεζικού συστήματος, που απέτυχε στον σκοπό του (την… τόνωση της πραγματικής οικονομίας μέσω του δανεισμού) και το έριξε στον… αυνανισμό – δανειζόμενο αντί να δανείζει;

Ιδού ένα άχρηστο ερώτημα. Κι εγώ δεν συνάντησα ποτέ την… πραγματική Τζούλια Ρόμπερτς, αλλά δεν το έκανα ζήτημα…

Το ερώτημα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι:

πότε ακριβώς ήταν η τελευταία φορά που… συνευρέθησαν το τραπεζικό σύστημα με την πραγματική οικονομία;

Καιρός για ένα ακόμη ερώτημα:

Τι ακριβώς είναι η πραγματική οικονομία;

Πραγματική οικονομία είναι η παραγωγική οικονομία. Αυτή που παράγει εμπορεύματα και υπηρεσίες. Κι επειδή στον πλανήτη έχει κυριαρχήσει, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε πριν από δυόμισυ αιώνες, ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, πραγματική οικονομία, δηλαδή παραγωγική οικονομία, είναι η καπιταλιστική οικονομία.

Το λοιπόν, η καπιταλιστική οικονομία «δουλεύει» ως εξής: παράγει, παράγει, παράγει, με αποκλειστικό και μοναδικό στόχο το κέρδος. Όσο μεγαλύτερο τόσο το καλύτερο. [Το… μέγεθος εδώ μετράει!]

Με ένα τρία τοις εκατό ετησίως (όσο υπολογίζεται ότι ήταν η μέση ανάπτυξη στον πλανήτη από τις αρχές του 19ου αιώνα) είναι αρκούντως ικανοποιημένη. Με υψηλότερο ποσοστό ούτε λόγος… Με μικρότερο του 3%, «είμαστε σε κρίση».

Για το Κεφάλαιο ισχύει η παρακάτω σχέση:

Κεφάλαιο ► Εμπορεύματα (Υπηρεσίες) ► Μεγαλύτερο Κεφάλαιο

Τι συμβαίνει, όμως, όταν το Κεφάλαιο δεν μπορεί να ικανοποιήσει την παραπάνω σχέση συσσώρευσης; Δηλαδή δεν μπορεί να αποκομίσει τα επιθυμητά κέρδη (λόγω ανταγωνισμού, λόγω… λόγω…) επενδύοντας στην «πραγματική» οικονομία;

Επειδή η στασιμότητα βλάπτει σοβαρά το Κεφάλαιο, τότε αυτό «την κάνει» με μικρά πλάγια βηματάκια από την «πραγματική» οικονομία, και μετατρέπεται σε «πλασματικό» κεφάλαιο (όρος του Μαρξ), δηλαδή σε χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.

Κι αρχίζει να δανείζει ασύστολα «τον εαυτό του» σε κυβερνήσεις, σε ιδιώτες, σε οποιονδήποτε έχει διάθεση να δανειστεί. Κι έτσι με τους τόκους εξασφαλίζει τα επιθυμητά κέρδη. Ενώ, ταυτόχρονα, τονώνει και την πραγματική οικονομία, αφού ρέει άφθονο το χρήμα.

Μόνο που… Μόνο που κάποια στιγμή η φούσκα σκάει. Δάνεια, δάνεια, δάνεια, θα ‘ρθει η στιγμή που κάποιοι δεν θα μπορούν να τα εξυπηρετήσουν. Και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε σήμερα.

Πότε ξεκίνησε όλη αυτή η φούσκα με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο;

Εκεί γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν άρχισε να γιγαντώνεται ο χρηματοπιστωτικός τομέας στον πλανήτη, να καταργούνται σταδιακά οι περιορισμοί στη διακίνηση κεφαλαίων, να ρέουν άφθονα τα δάνεια από όλους προς όλους.

Κι όλα αυτά, γιατί γύρω στα 1970 ήταν πλέον φανερό ότι είχε μπει σε κρίση το φορντικό-κεϋνσιανό μοντέλο του καπιταλισμού, που τα είχε πάει καλούτσικα στις δεκαετίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (αυτή την περίοδο τη χαρακτηρίζουν ως «Χρυσό Αιώνα» ή «Χρυσή Εποχή» ή «Χρυσά Χρόνια» του καπιταλισμού – κράτος πρόνοιας, υψηλοί μισθοί, γενική πολιτική συναίνεση…)

Όταν, το λοιπόν, γύρω στα 1970, το Κεφάλαιο ανακάλυψε ότι δεν είχε πλέον τη δυνατότητα κερδοφορίας στην πραγματική οικονομία στράφηκε στην «πλασματική». Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όμως, το «πλασματικό» κεφάλαιο παρέτεινε το βίο της «πραγματικής» οικονομίας (δηλαδή, τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής) κατά τριάντα και πλέον χρόνια.

Δεν «φταίει», λοιπόν, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο για την παρούσα κρίση. Για την παρούσα κρίση μοναδικός υπεύθυνος είναι η «υπαρκτή» καπιταλιστική οικονομία.

Δεν υπάρχουν «κακοί» τραπεζίτες και «καλοί» επιχειρηματίες. Όλοι κεφαλαιοκράτες είναι.

Το κακό είναι πως όλοι μας έχουμε εμποτιστεί από τη «φυσική» φιλοσοφία και πραγματικότητα του καπιταλισμού.

Και συχνά πυκνά εκλαμβάνουμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητες και τις ονειρώξεις μας για συνουσίες…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ΥΓ1. Οι γενικές ιδέες που καταγράφονται (με τις… απαραίτητες παρανοήσεις) σ’ αυτό το ποστ, είναι οι ιδέες των συλλογικοτήτων που συσπειρώνονται γύρω από τα περιοδικά Krisis και Exit! στη Γερμανία. Υπάρχουν και άλλες ομάδες τριγύρω στον πλανήτη, τα σχετικά links στη διπλανή στήλη.

ΥΓ2. Πηγή εικονογράφησης.

Advertisements
  1. 5 Μαΐου 2011 στο 10:12 πμ

    Το ποστάκι, αν σας διέφυγε, είναι γραμμένο στις 30 Οκτωβρίου 2010. Κάτι έψαχνα στο μπλόγκι, το βρήκα, κι είπα να σας το θυμίσω, μιας και αμφιβάλλω αν το είχε διαβάσει κανείς τότε.

    ΥΓ. Μεταξύ μας. Προκειμένου να σας γράφω το τι ακριβώς έκαναν οι Μαρξ-Λούκατς-Καταστασιακοί-Ποστόουν-Krisis και να μην με πιστεύετε [και σκασίλα μου δηλαδή], καταφεύγοντας ενίοτε σε συνωμοσιολογικές impasse προσεγγίσεις, καλύτερα η… Τζούλια.

  2. 5 Μαΐου 2011 στο 12:01 μμ

    Και μόλις τώρα είχα τη φαεινή ιδέα να παρατηρήσω προσεκτικά το εστιάσω την προσοχή μου στο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ σκίτσο του Ridha Ridha.

    Το ανθρωπάκι [που παρεμπιπτόντως μου έμοιαζε ή του έμοιαζα (αδιάφορο!) εκπληκτικά μέχρι πριν από 3-4 μέρες (όταν και ξυρίστηκα)] «κολυμπάει» στο χαρτονόμισμα, αλλά δεν έχει κέρματα για να καλέσει τηλεφωνικώς βοήθεια.

    Όμως, υπάρχει λύση. Και είναι απλούστατη.

    Ιδού ένα ακόμα αίνιγμα που επιζητά λύση.

    Τι θα κάνει το ανθρωπάκι; [Γιατί θα βρει τη λύση, αργά ή γρήγορα. Ή, μάλλον, θα την «θυμηθεί»].

    ΥΓ. Τη λύση την ξέρουμε. Όλοι μας! Για κάντε μια μικρή προσπάθεια!

  3. 5 Μαΐου 2011 στο 12:22 μμ

    Α! Ο καθένας σας έχει μία και μοναδική ευκαιρία να βρει τη σωστή [ή περίπου] λύση [δηλαδή, τη δική του λύση].

    Ωστόσο, όλοι σας μπορείτε να δοκιμάσετε άπειρες φορές [αποτυγχάνοντας ξανά και ξανά να «αρπάξετε» τη σωστή ευκαιρία] μέχρι να πετύχετε τη σωστή λύση.

    Αν «χάσετε», δηλαδή, το λεωφορείο, δεν χάνετε και την «ευκαιρία». Μπορείτε να περιμένετε το επόμενο, το μεθεπόμενο κ.ο.κ. Μπορείτε να επιστρέψετε την επόμενη ημέρα [ή τον μεθεπόμενο χρόνο] στη στάση, μπορείτε να πάτε να πάρετε τον ηλεκτρικό ή το μετρό, να πάρετε ταξί ή να πάτε με τα πόδια.

    Η «ευκαιρία» είναι πάντα εκεί. Από σας εξαρτάται με το ποιον τρόπο θα βρείτε τη λύση, αν θέλετε φυσικά να βρείτε κάποια λύση. Η ελευθερία βούλησης όλων μας είναι απόλυτη [με κάποιες «υποσημειώσεις», που δεν είναι του παρόντος].

    Τη λύση στο αίνιγμα με το ανθρωπάκι την ξέρετε. Όλοι σας. Αν δεν την βρείτε, αν καταθέσετε τα όπλα, αν αρχίσετε τα κλαψουρίσματα [«δύσκολα μάς βάζεις»], εγώ δεν πρόκειται να ξαναγράψω ποστ εδώ μέσα. Γιατί μπορεί να σας βολεύει το να ξεγελάτε τον εαυτό σας, με την υποτιθέμενη αδυναμία σας, αλλά τώρα πλέον δεν μπορείτε να ξεγελάσετε εμένα.

    Γιατί κι εσείς είστε σαν και μένα: αδυσώπητοι, γλυκείς, υπομονετικοί και πανούργοι. Μόνον που εσείς τα εφαρμόζετε όλα αυτά ασυνείδητα… [Εγώ πάντως, μετά την αναβάθμισή μου, δεν τα εφαρμόζω συνειδητά. Είμαι, μεταξύ άλλων, και αυτά.]

    Βουρ για την αιωνιότητα!

    Σώστε το ανθρωπάκι [που κρύβετε και κρύβεται μέσα σας!]

  4. 5 Μαΐου 2011 στο 12:30 μμ

    Α! Και με το πάσο σας. Δεν υπάρχει καμιά βιασύνη.

    Όπως έλεγε ένας μακρινός θείος μου:

    Το impasse θέλει το πάσο του, τη ρέγουλά του!

    ΥΓ1. Φυσικά, ούτε εγώ βιάζομαι. Έχω σε απόσταση… απλωτής, όλα τα βιβλία του δον Κάρλος και τα «ξεσκονίζω». Θα μου πάρει πολύ χρόνο. Πολύ λιγότερο πάντως από όσον υπολόγιζα στην αρχή. Είχα ξεχάσει ότι με το που «ξεσκονίζεις» κάτι, αμέσως παίρνει τη θέση του κάτι άλλο για «ξεσκόνισμα» κ.ο.κ.

    ΥΓ2. Τη λέξη «impasse» την είχα μάθει φυσικά από το βιβλίο του Ζαν-Κλωντ Μισεά. Αργότερα ανακάλυψα ότι την χρησιμοποιούν και οι αγγλουά, εκτός από τους γαλουά. Γηράσκω αεί μαθητεύων…

  5. 5 Μαΐου 2011 στο 2:31 μμ

    Ουπς! Ευτυχώς σας πρόλαβα! [Και να μην σας είχα προλάβει, υπήρχε λύση ;-)]

    ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

    Επειδή οι καλές συμφωνίες κάνουν τους καλούς φίλους…

    [Εμφώλευση σχολίου (δηλαδή, σχόλιο μέσα στο σχόλιο): Κατανοώ απολύτως τους λόγους για τους οποίους δεν θα κάνατε ποτέ φίλο έναν τύπο (προσθέστε τον χαρακτηρισμό της αρεσκείας σας) σαν κι εμένα, που σας φέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο (προσθέστε το σκεπτικό της αρεσκείας σας).

    Για τους ίδιους ακριβώς λόγους, κι εγώ δεν θα έπιανα ποτέ φιλίες με τύπους (δεν έχουν σημασία οι χαρακτηρισμοί μου) σαν κι εσάς. Όχι γιατί (νομίζετε πως) μου φέρεστε όπως μου φέρεστε (δεν σας ενδιαφέρει το σκεπτικό μου), αλλά γιατί φέρεστε στον εαυτό σας με τον τρόπο που φέρεστε (ξέρετε εσείς).

    Παρ’ όλα αυτά, χρησιμοποιώ τους όρους «φίλος» και «φιλία» (και τα παράγωγά τους) όπως τα χρησιμοποιείτε εσείς στην καθημερινή σας ζωή, για να συνεννοούμαστε (και όχι για να «καταλαβαινόμαστε»).

    Το πουλάκι μόλις πέταξε από τη… φωλιά του. Συνεχίζουμε στο κυρίως σχόλιο.]

    Ιδού οι όροι της συμφωνίας:

    – Με τη δημοσίευση οποιουδήποτε σχολίου σας εδώ, αυτομάτως παραχωρείτε και σε μένα την «αξία χρήσης» του κειμένου σας. [Διευκρινίζω το προηγούμενο «και»: και εσείς κρατάτε την «αξία χρήσης» του κειμένου σας. Απλά την παραχωρείτε χαρίζετε και σε μένα.]

    – Το αν και πώς και πότε θα μετατρέψω αυτή την «αξία χρήσης» σε κάποιου είδους «ανταλλακτική αξία» δεν σας αφορά, όπως δεν με αφορά το τι θα κάνετε εσείς με όλα τα δικά μου κείμενα που διατίθενται «ελεύθερα» στο διαδίκτυο. [Το «ελεύθερα» εντός εισαγωγικών, διότι κάποια από αυτά ίσως είναι «δεσμευμένα» από κάποιο τρίτο πρόσωπο ή φορέα, λόγω εκείνης της βλακείας που ονομάζεται copyright. Εν γένει, σχεδόν όλα τα ποστ που έχω δημοσιεύσει είναι «ελεύθερα». Αν θέλετε να μάθετε αν κάποιο κείμενό/ποστ μου είναι -ίσως- «δεσμευμένο», ρωτήστε με.]

    – Ο αντισυμβαλλόμενος [η σεμνοταπεινότητά μου, δηλαδή] δεσμεύεται, σε περίπτωση που μετατρέψει καθ’ οιονδήποτε τρόπο την «αξία χρήσης» του κειμένου σας σε οποιουδήποτε είδους «ανταλλακτική αξία», να μην αποκαλύψει ούτε τα στοιχεία της διαδικτυακής σας περσόνας, ούτε -πολύ περισσότερο- τα στοιχεία της πραγματικής σας περσόνας [θυμάστε τι λέγαμε για τους ρόλους τις προάλλες;]. Εκτός και αν επιθυμείτε να αποκαλύψω κάποια στοιχεία σας. Αλλά αυτό θα πρέπει να το δηλώσετε εγκαίρως. Για να δηλώσω την «ταυτότητά» σας, θα χρησιμοποιώ απλώς το «Ανώνυμος σχολιαστής Χ», όπου «Χ» θα είναι ένας αριθμός ή γράμμα, διαφορετικός για κάθε έναν από σας, ώστε να μπορεί κάποιος τρίτος να παρακολουθήσει όλο το νήμα της συζήτησης.

    – Από την άλλη, εσείς έχετε το δικαίωμα να κάνετε ό,τι θέλετε στα κείμενά μου, να τα γδάρετε [tip: Οδυσσέας Ελύτης], να τα ξεκοιλιάσετε, να… να… [θα βρείτε τον τρόπο σας]. Χωρίς φυσικά να υποχρεούστε να αναφέρετε [εκτός κι αν το θέλετε] κάποιο στοιχείο της πραγματικής ή φαντασιακής περσόνας, που χρησιμοποιούσα και χρησιμοποιώ κάθε φορά για να τα υπογράψω.

    – Φυσικά, και οι δύο πλευρές [οι δύο αντισυμβαλλόμενοι, δηλαδή (έτσι το λένε στα νομικίστικα;)] μπορούμε ανά πάσα στιγμή να καταγγείλουμε μονομερώς τους όρους της παραπάνω συμφωνίας. Παράδειγμα: δημοσιεύετε κάποιο/α κείμενο/α [σχόλιο/α] εδώ, και δεν γουστάρετε να μου παραχωρήσετε την «αξία χρήσης» του/τους. Το δηλώνετε κι έγινε. Μου παραχωρείτε την «αξία χρήσης» κάποιου σχολίου σας, κι αργότερα το μετανιώνετε; Κανένα επίσης πρόβλημα. Δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσω σε καμία απολύτως περίπτωση.

    – Οι όροι της συμφωνίας μπορούν ανά πάσα στιγμή να αλλάξουν, είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά. Φυσικά για την όποια αλλαγή των όρων θα πρέπει να συμφωνήσουν και οι δύο πλευρές.

    – Εν ολίγοις, η μονομερής καταγγελία της συμφωνίας καταργεί τη συμφωνία. Δεν υπάρχει «κριτής», «δικαστής» ή ό,τι άλλο. Τα βρίσκουμε μόνοι μας αν γουστάρουμε. Τα… χάνουμε μόνοι μας αν δεν γουστάρει κάποιος εκ των δύο.

    Ο εκ των συμβαλλομένων:

    Ράκος 2.0

    [Εσείς δεν χρειάζεται να υπογράψετε τώρα. Ό,τι σας έρθει, όποτε σας έρθει το κάνετε.]

    Τέλος σχολίου.

    Την καλησπέρα μου, σύντομα [ίσως κι αμέσως] θα είμαι και πάλι κοντά σας, σε μια οθόνη μπροστά στα μάτια σας.

  6. ανεστιος
    5 Μαΐου 2011 στο 2:33 μμ

    Ράκος 2.0 :

    Και μόλις τώρα είχα τη φαεινή ιδέα να παρατηρήσω προσεκτικά το εστιάσω την προσοχή μου στο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ σκίτσο του Ridha Ridha.

    Το ανθρωπάκι [που παρεμπιπτόντως μου έμοιαζε ή του έμοιαζα (αδιάφορο!) εκπληκτικά μέχρι πριν από 3-4 μέρες (όταν και ξυρίστηκα)] “κολυμπάει” στο χαρτονόμισμα, αλλά δεν έχει κέρματα για να καλέσει τηλεφωνικώς βοήθεια.
    Όμως, υπάρχει λύση. Και είναι απλούστατη.
    Ιδού ένα ακόμα αίνιγμα που επιζητά λύση.
    Τι θα κάνει το ανθρωπάκι; [Γιατί θα βρει τη λύση, αργά ή γρήγορα. Ή, μάλλον, θα την «θυμηθεί»].
    ΥΓ. Τη λύση την ξέρουμε. Όλοι μας! Για κάντε μια μικρή προσπάθεια!

    Μια πρωτη προφανης λυση, αντι να στηνεται για φωτο και να το παιζει πτωχος ενω το πρασινο (!!!) χρημα ειναι στα ποδια του να ριξει μια φωνη στο φωτογραφο να παει να τον παραλαβει με το φουσκωτο απο το νησι της θλιψης του.Φευγοντας να παρει και το οικολογικο χρημα και σαφως να ποντισει εις τα βαθη του ωκεανου τον τηλ.θαλαμο για ναχουν καταφυγιο τα ερμα τα οψαρια.
    Κοινως να ερθει σε κοινωνια και οχι να επιδιωκει την σωτηρια του μεσω αυτοδυναμιας.
    Θα πρεπει να σημειωσω το ποσο πεντακαθαρα ειναι τα τζαμια του τηλ.θαλαμου … θα τον χρειαστω βεβαιως βεβαιως .
    αβε

  7. 5 Μαΐου 2011 στο 2:52 μμ

    Άβε!

    Εξαιρετική η προσέγγισή σου [και απολύτως μολυσμένη από τον «Ιό του Χέγκελ» (σας έχω κι άλλα πολλά «φυλαγμένα»…)]

    Ωστόσο:

    Το μόνο δεδομένο που έχουμε είναι η «φωτογραφία».

    Για τον «φωτογράφο» μπορούμε να κάνουμε μόνον εικασίες.

    Μπορεί, κάλλιστα, αντί να είναι ζωντανός, ώστε να βοηθήσει το ανθρωπάκι, να έχει πνιγεί.

    Διότι, όπως «ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται«, έτσι κι ο «φωτογράφος», στην Κοινωνία του Θεάματος, απ’ τη φωτογραφική του μηχανή πιάνεται. Ε, αυτό έκανε, τράβηξε μια τελευταία «φωτογραφία», αυτή με το ανθρωπάκι, και πνίγηκε [μέσα στον οχετό του θεάματος].

    Μπορούμε, φυσικά, να κάνουμε ένα σωρό εικασίες για το πώς η «φωτογραφία» έφτασε στα χέρια [δηλαδή, πώς «του ‘ρθε» η έμπνευση] του Ridha Ridha, αλλά δεν έχει κανένα νόημα.

    Εδώ μέσα απλά ναυάγησε μια «φωτογραφία».

    Και δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε…

  8. V.M.
    5 Μαΐου 2011 στο 3:14 μμ

    εχει κατι κουμπια το πανταλυνω του, κατι βοτσαλακια βλεπω παραδιπλα, ας τυλιξει το χαρτονομισμα σε σχημα κερματος, ας ξεβιδωσει τελος παντων το κουβουκλιο να χακαρει τα καλωδια.

  9. 5 Μαΐου 2011 στο 3:16 μμ

    Επειδή εγώ ορίζω τους όρους του παιχνιδιού…

    … και εσάς απλώς σας καλώ να συμμετάσχετε…

    [Κορόιδα! Ήδη συμμετέχετε, αφού συνεχίζετε να διαβάζετε τα σχόλια… :lol:]

    ιδού και μία σατανικά απλή λύση του αινίγματος:

    Επειδή κι εγώ και εσείς είμαστε, όπως έχουμε ήδη πει, «αδυσώπητοι, γλυκείς, υπομονετικοί και πανούργοι», και δεν δίνουμε δεκάρα για κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτούλη μας [αυτό ισχύει για σας, εγώ έχασα τον εαυτούλη μου και, συνεπώς, δεν δίνω δεκάρα για κανέναν, ούτε καν για μένα],

    μια ολόσωστη λύση του αινίγματος θα ήταν:

    Το ανθρωπάκι να πάει να κόψει το λαιμό του! Δεκάρα δεν δίνω για πάρτη του! [Προσθέστε το σκεπτικό της αρεσκείας σας].

    Πολύ σωστή λύση!

    Πλην όμως, τη βρήκα εγώ, και δεν μετράει…

    Ξαναορίζω τους όρους του παιχνιδιού:

    Τι θα κάνατε εσείς [ο εαυτούλης σας, δηλαδή] αν βρισκόσασταν στη θέση του ναυαγού;

    Ελάτε! Το ξέρετε! Βγάλτε λίγο στην επιφάνεια το «αδυσώπητό», το «γλυκό», το «υπομονετικό», το «πανούργο» που κρύβετε μέσα σας, και η λύση θα βρεθεί αμέσως. Και δεν χρειάζεται καν να τα βγάλετε και τα τέσσερα…

    Ουπς! Μόλις τώρα έβαλα κι ένα αίνιγμα στον εαυτό μου [εγώ ορίζω τους όρους του παιχνιδιού, και όπως εσείς είστε «κορόιδα» [σας «παγίδευσα»], έτσι κι εγώ αυτοπαγιδεύτηκα στο δικό μου παιχνίδι.

    Καινούργιο αίνιγμα: σε ποια παγίδα έπεσα μόνος μου;

    ΥΓ. Φυσικά, τρέχουν κι όλα τα προηγούμενα αινίγματα. Το «σωτηριολογικό πρόβλημα» με το ανθρωπάκι ήταν το πρώτο, αλλά έχουν τεθεί κι άλλα. Εκείνο το

    «tip: Οδυσσέας Ελύτης»

    Ποιος θα το λύσει;

  10. 5 Μαΐου 2011 στο 3:29 μμ

    Όταν εγώ σας λέω ότι «οι άνθρωποι [μπορούν να] είναι και απολύτως λογικά όντα», εσείς δεν με πιστεύετε…

    …και με χαρακτηρίζετε τρελλό…

    Στο blocquote που μόλις προηγήθηκε έχει εμφωλευτεί ένα ακόμη σύμπτωμα της νόσου [… ακατανόμαστη ακόμα] που προκαλεί ο περιβόητος ιός του Χέγκελ.

  11. Γιάννης Ν
    6 Μαΐου 2011 στο 9:05 πμ

    Πέφτει στη θάλασσα και αρχίζει να κολυμπάει, τι άλλο. Μπορεί να έρθει το γνωστό δελφίνι να τον πάρει στην πλάτη, μπορεί να έρθει καμιά γοργόνα, μπορεί να βρεθεί καμιά βάρκα, καμιά σχεδία, μπορεί η στεριά να είναι κοντά και να μην το ξέρει και στο κάτω κάτω …. τι έχει να χάσει ;;

    Ράκο, αν ποτέ βγάλεις κάνα φράγκο από οποιαδήποτε μαλακία σου γράψω, θέλω μερίδιο, όλα κι όλα, δεν χαρίζω εγώ στο εντελώς τσάμπα την υπεραξία μου σε κανένα.

  12. 6 Μαΐου 2011 στο 9:55 πμ

    @ V.M.

    Εύγε! Μόνον και μόνον για κείνο το «πανταλύνω«, σου αξίζει «εύφημος μνεία», «έπαινος», «βραβείο» ή ό,τι άλλο από την Ακαδημία Λογικής Διερεύνησης του Μηχανισμού Δημιουργίας του Ανθρώπινου Γέλιου 😆

    [Βέβαια, σ’ αυτές τις Ακαδημίες συχνάζουν άνθρωποι που έχουν ξεχάσει ότι το στόμα τούς χρησιμεύει, εκτός από το να μιλάνε, και για να γελάνε, οπότε θα χρειαστεί να περιμένεις λιγάκι.]

    Και εύγε [φυσικά!] και για τις πρακτικές, λογικότατες, λύσεις που προτείνεις. Δεν μας λες, ωστόσο, πώς θα μπορούσε να χακάρει τα καλώδια, αλλά εδώ είμαστε όλοι, δε μπορεί, θα πρέπει να υπάρχει πιο απλός τρόπος. Ή οδηγίες για το χακάρισμα κ.λπ.

    Σ’ ευχαριστούμε! Συνέχισε απτόητος! [υποθέτω ότι είσαι άνθρωπος, για τον οποίο οι λέξεις που τον χαρακτηρίζουν τελειώνουν συνήθως στη γλώσσα μας σε «ος» :-)]

  13. 6 Μαΐου 2011 στο 10:17 πμ

    @ Γιάννης Ν

    Εύγε! Το

    Πέφτει στη θάλασσα και αρχίζει να κολυμπάει

    είναι μία εξαιρετική και σωστή λύση. Φιλοσοφία χρειάζεται 😉 για να τη σκεφτεί κάποιος;

    Μετά, μας τα χαλάς λιγάκι. Κι αρχίζεις τα «μπορεί να«.

    Εγώ θα έλεγα το εξής:

    Ρε συ Ράκο, επειδή βαρέθηκα τις μαλακίες σου, μπήκα στη θέση του ναυαγού, κι είδα στα 200 μέτρα ένα γιώτ [ή στο ένα χιλιόμετρο ένα άλλο κατοικημένο νησί ή… ή…], κι έπεσα στο νερό, έκανα το μπανάκι μου, έφτασα εκεί που ήταν να φτάσω, και δεν μπορείς να φανταστείς πού είμαι τώρα και σου γράφω 😉 [και πού σ’ έχω γραμμένο ;-)]

    Και δεν θα μπορούσα να σου πω και τίποτα. Εσύ ήσουνα εκεί, εσύ ξέρεις καλύτερα από τον καθένα. Αυτά δεν λέω συνέχεια, και μου λέτε ότι επαναλαμβάνομαι;

    ΥΓ. Αγόρι μου, κύριέ μου, άνθρωπέ μου [διαλέγεις και παίρνεις…] είσαι ο άνθρωπός μου. Ξηγιέμαι εγώ έτσι [με τους όρους της συμφωνίας] ξηγιέσαι κι εσύ γιουβέτσι. Γουστάρω. Φυσικά και θα πάρεις το μερίδιό σου, αν ποτέ βγάλω κάνα φράγκο απ’ τις μαλακίες σου. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι δεν πρόκειται… Όχι εξαιτίας των δικών σου μαλακιών, αλλά εξαιτίας των δικών μου… Παρ’ όλα αυτά ο όρος ισχύει, τον προσυπογράφω. Και επειδή «το μέλλον μπορεί να περιμένει», άμα λάχει και βρεθούμε πριν το «τότε», κερνάω «απ’ τα έτοιμα» ό,τι γουστάρεις.

    Κι επειδή δεν είμαι αρπακτικό [για να τρώω απ’ το μέλλον των παιδιών μας :-)] ιδού και μια ευκαιρία να αυξήσεις το… μέρισμά σου στην «Ράκος 2.0 Α.Ε.»:

    Μας θύμισες πριν λίγες μέρες τον Χάρλαν Έλισσον. Εξαιρετικός. Αυτός δεν έχει γράψει και κάτι για όλους τους πολέμους, όπου οι πάντες πολεμούν εναντίον όλων των υπόλοιπων; Χμ…

    Δεν «Θυμάμαι» όλες «τις αμαρτίες μου» ακόμα ;-). Θα μας θυμίσεις τον συγγραφέα; [Έξυπνο βιβλίο…]

  14. 6 Μαΐου 2011 στο 11:05 πμ

    «Σε ένα σύμπαν γεμάτο παράξενα, απειλητικά πλάσματα που έχουν υποστεί μετάλλαξη, ο Όττο ΜακΓκάβιν δουλεύει για την Κονφεντερασιόν σαν μυστικός πράκτορας. Σαν χαρακτήρας είναι στην πραγματικότητα μετριόφρων και φιλήσυχος, όμως δυο χρόνια εντατικής εκπαίδευσης κάτω από συνθήκες ύπνωσης τον έχουν μετατρέψει σε κυβερνήτη του ΤΒΙΙ. Η τεχνολογία του του επιτρέπει να μεταμορφώνεται και να αποκτά την προσωπικότητα του εχθρού.»

    ?

  15. 6 Μαΐου 2011 στο 11:35 πμ

    Αινίγματα μέσα σε γρίφους μέσα σε… Γόρδιους Δεσμούς 😉

  16. 6 Μαΐου 2011 στο 11:46 πμ

    Σας υπενθυμίζω [δηλαδή, επαναδιατυπώνω] το προς επίλυση αίνιγμα [και στο επόμενο σχόλιο θα σας «θυμίσω» (θα διατυπώσω, δηλαδή, για πρώτη φορά) το πως αυτοπαγιδεύτηκα εγώ σ’ αυτό το αίνιγμα].

    Το λοιπόν:

    Αυτό που γυρεύουμε είναι ο απλούστερος* τρόπος ώστε το ανθρωπάκι/ναυαγός του σκίτσου να βγει από το αδιέξοδό του.

    * «απλούστερος»: να μπορεί να τον εφαρμόσει κάθε άνθρωπος σ’ αυτόν τον πλανήτη. Είτε είναι παγκόσμιος πρωταθλητής της κολύμβησης, είτε έχει κατοχυρώσει 500 ευρεσιτεχνίες στην κινητή ή στην… ακίνητη τηλεφωνία, είτε δεν ξέρει να κολυμπήσει, είτε απλά μόλις και μετά βίας μπορεί να σηκώσει το ακουστικό και να πάρει κάποιον αριθμό, είτε… είτε δεν… είτε… είτε δεν… είτε… είτε δεν…

    tip: Είμαστε ή δεν είμαστε παιδιά της εποχής μας;

    Υπενθυμίζω και το σκίτσο:

    Σίγουρα, ο πιο διασκεδαστικός τρόπος είναι να μπούμε εμείς [ο καθένας μας, δηλαδή] στη θέση του ναυαγού. Δείτε παρακάτω το σχόλιο # ? [Δεν το έχω γράψει ακόμα, γι’ αυτό και το ερωτηματικό ;-)] σχετικά με μια… «γλυκερή» λύση που βρήκα [μόνος μου, ε; τελείως μόνος μου!]

  17. 6 Μαΐου 2011 στο 1:09 μμ

    Ιδού, λοιπόν, τι πέρασε από το ακατοίκητό* μου καθώς έγραφα το σχόλιο #9:

    Μήπως υπάρχουν τέσσερις απλοί απλούστατοι/διάφανοι/ξεκάθαροι/πρακτικοί/συγκεκριμένοι/λογικοί λογικότατοι τρόποι για να βγει το ανθρωπάκι/ναυαγός από το impasse του;

    Και επιπλέον: Μήπως υπάρχουν και τέσσερις ψευδολύσεις, που η καθεμιά τους αποτελεί μεταστροφή/αντιστροφή/αναστροφή της αντίστοιχης λύσης;

    Κάπως έτσι «αυτοπαγιδεύτηκα» μέσα στο βασικό αίνιγμα [για το ανθρωπάκι/ναυαγό].

    Γιατί αυτή η εμμονή μου με το «4»; Χμ… Διαβάστε πάλι το σχόλιο # 9, αλλά και το σχόλιο # 3 και θα καταλάβετε από πού προέρχεται αυτό το κόλλημα με το «4»

    Γιατί περί κολλήματος/εμμονής πρόκειται. Το μόνο σίγουρο.

    Το ερώτημα είναι: πώς θα ξεκολλήσω;

    Αυτή τη στιγμή εμφανίζονται δύο απαντήσεις στο ακατοίκητό* μου:

    ► Θα με βοηθήσετε εσείς. Ήδη με έχετε βοηθήσει όσοι πήρατε μέρος στο παιχνίδι, με τις λύσεις που προτείνατε. Και θα συνεχίσετε να με βοηθάτε όσο προτείνετε λογικές ή τρελαμένες λύσεις 😉

    ► Ή μπορώ να βοηθήσω εγώ τον εαυτό μου. Πώς; «Ξεσκονίζοντας» τον δον Κάρλος, από τον οποίο «κόλλησα» την εμμονή.

    Εξηγούμαι: αφού την εμμονή με το «4» την κόλλησα από κάποιο βιβλίο του δον Κάρλος, θα την «ξεκολλήσω» «ξεσκονίζοντας» αυτό που «έμαθα» από τον δον Κάρλος.

    Θα ξεκολλήσω, δηλαδή, ξεμαθαίνοντας κάτι που είχα ήδη μάθει.

    Ενδιαφέρον…

    Η γραφή βοηθάει στο «ξεσκόνισμα». Το ίδιο συμβαίνει κι αν κάποιος εκθέτει φωναχτά το «πρόβλημά» του σε κάποιον άλλο. [Μπορεί, βέβαια, να το «ξεσκονίσει» και μόνος του, σκεπτόμενος λογικά, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία – ξεχάστε την προς το παρόν].

    Άρα μαθαίνουμε κάτι-1, όταν ξεμαθαίνουμε «κάτι άλλο»-2.

    Φυσικά το κάτι-1 έχει άμεση -αμεσότατη!- σχέση με το «κάτι άλλο»-2.

    Να το θέσω λίγο διαφορετικά. Δηλαδή, απλούστερα:

    Για να μάθουμε κάτι «σωστά», αρκεί να ξεμάθουμε αυτό [το κάτι] που είχαμε μάθει «λάθος».

    Και πρόκειται για γενική αρχή. Προς στιγμήν, πέρασε από το ακατοίκητό μου μια αμφιβολία: και με τα μωρά, που όταν γεννιούνται είναι tabula rasa, τι γίνεται; Τι μπορούν να ξεμάθουν, αφού δεν έχουν μάθει ακόμα τίποτα;

    Νομίζω ότι η απάντηση είναι η εξής [νομίζω ε;]: από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι τη στιγμή που πεθαίνουμε μαθαίνουμε διαρκώς. [Ό,τι και να σημαίνει αυτό το «μαθαίνουμε». Μπορούμε επίσης να προσθέσουμε τα εξής: αντιλαμβανόμαστε, αισθανόμαστε, καταγράφουμε, βλέπουμε – αλλά, προς το παρόν, ας μείνουμε στο μαθαίνουμε.]

    Μαθαίνουμε, λοιπόν, πραγματάκια κατά τη διάρκεια όλης μας της ζωής.

    Όμως…

    Όμως άλλα πραγματάκια τα μαθαίνουμε «σωστά» κι άλλα τα μαθαίνουμε «λάθος».

    Τι σημαίνει «σωστό» ή «λάθος», ιδέα δεν έχω. Μπορεί κάλλιστα κάποιος από σας να έχει μάθει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο το ίδιο ακριβώς πράγμα που έχω μάθει κι εγώ, και γι’ αυτόν να είναι «σωστό» και για μένα «λάθος».

    Άρα εγώ θα ΠΡΕΠΕΙ [τι γίνεται με το αινιγματάκι του Οδυσσέα Ελύτη; (βλ. σχόλιο 5, παραπάνω)] να ξεμάθω το «λάθος», μαθαίνοντας το «σωστό».

    Το πιάσατε το υπονοούμενο;

    Νέος ορισμός του παιχνιδιού που παίζουμε:

    Εγώ σας βοηθάω να ξεμάθετε κάτι [δεν ξέρω τι, αυτό το ξέρετε εσείς]

    Κι εσείς με βοηθάτε να ξεμάθω κάτι [δεν ξέρετε τι, αυτό το ξέρω εγώ]

    Νάις εντ μπιούτιφουλ!

    Σας ευχαριστώ!

    _ _ _ _ _ _ _

    [Φυσικά, το αίνιγμα με το ανθρωπάκι/ναυαγό περιμένει τη λύση του. Κι ο ίδιος. Περνάνε οι ώρες, περνάνε ήδη μέρες… Εμείς μπορεί να μην βιαζόμαστε, αλλά εκείνος; Για μπείτε για λίγο στη θέση του… ;-)]
    _ _ _ _ _ _ _ _

    * ο αστερίσκος στο «ακατοίκητο» παραπέμπει σε σχόλιο που θα γραφτεί κάποια στιγμή.

  18. Γιάννης Ν
    6 Μαΐου 2011 στο 1:23 μμ

    Ναι, του Τζο Χάλντεμαν, εγώ το έχω ακόμα στα αδιάβαστα.
    Άμα είναι ν΄ αρχίσουμε να μιλάμε για ΕΦ, θα νυχτώσουμε. Πάντως τον Φίλιπ Ντικ προτιμώ πιο πολύ απ΄ όλους. Το διήγημα με τον Αρλεκίνο νομίζω ότι σου πάει, για αυτό το ανέφερα στο άλλο σχόλιο. Γενικά είμαι κάτοικος του Απαγορευμένου Πλανήτη. Αυτό με τον πόλεμο όλων εναντίον όλων μου θυμίζει πιο πολύ Σπίνραντ και Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν θυμάμαι κανένα παρόμοιο του Έλισσον και δεν γουγκλάρω για να βρίσκω πράγματα, το βαρέθηκα το σπορ.

    Την απάντηση στο αίνιγμα την έδωσα έτσι, για να δείξω ότι κάτι πρέπει να ρισκάρει και ο τύπος, άμα ήτανε να έχουμε κυαλάρει το νησί ή το γιοτ από πριν, θα ήταν εύκολη η απόφασή μας. Ποιανών ;; Όλων όσων «κλέψαμε το Όνειρο»

  19. V.M.
    6 Μαΐου 2011 στο 2:26 μμ

    το ανθρωπακι ας απλωσει το χερι του να παρει οσα κερματα θελει απο το συννεφακι πανω απ’ το κεφαλι του!

  20. 6 Μαΐου 2011 στο 2:32 μμ

    @ V.M.

    Απίθανο! Καταπληκτικό! Τέλειο! Σκέτη Καθαρή Ομορφιά!

    Αυτό είναι! Τόσο απλό! Τόσο λογικό! Σε σκίτσο «βρισκόμαστε», το ανθρωπάκι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει! Απλώνει το χέρι και παίρνει ένα κέρμα από το «συννεφάκι»! Τόσο απλό, τόσο τέλειο! Τόσο όμορφο!

  21. ανεστιος
    6 Μαΐου 2011 στο 3:17 μμ

    Αμ δε … τα κερματα ειναι σε ενθετη φωτογραφια … αρα καποιος θελει να μας κρυψει τι σκεπτεται-επιθυμει ο γραβατωμενος. Μπορει ο φωτογραφος καλλιστα ναναι και προαγωγος , δηλαδη ο φωτογραφος να εχει μαζι του μια κυρια να τον εχει αναγκασει να δειξει ολα τα χρηματα του … πως ηρθε ο φωτογραφος …απλο πολυ απλο , πηρε τηλ ο κυριος και ηρθε με το κελεπουρι ο φωτογραφος . Τι σκεπτοταν ο «ναυαγος» θα με ρωτησε τε μα φυσικα μια γυναικα, αυτο το ξερει ακομη και ο Φρουντ.Γιατι εβαλε τα κερματα επομενο ερωτημα για να μας δειξει οτι του πηγαινανε συνεχεια γυναικες και ποτα … για δεστε τη κατακοκκινη μυτη .Με λιγα λογια ο γραβατωμενος την εχει ασχημα και πρεπει κατι να κανει , οπως πχ να γυρισει πισω και να μην περιμενει να παρει την ασφαλεια ζωης η γυναικα του.απο την αλλη ο φωτογραφος τον εχει στο χερι ..αρα ποιος θα παρει το χρημα;;
    Παντως επιμενω για την καθαριοτητα των τζαμιων , αψογα!!!

    αλλο σεναριο απο μεθαυριο

  22. 6 Μαΐου 2011 στο 3:20 μμ

    @ Γιάννης Ν

    Προηγήθηκε ο/η V.M. με την καταπληκτικά όμορφη λύση του.

    Χάλντεμαν, φυσικά! Σ’ ευχαριστούμε! [Για τον κόπο σου να μας το «θυμίσεις»]

    Γιατί να νυχτωθούμε με την ΕΦ; Μπορεί κάλλιστα να… ξημερωθούμε 😉

    Δεν ξέρω αν προτιμώ πιο πολύ απ’ όλους τον Ντικ, το μόνο σίγουρο είναι ότι βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα. Όπου βρίσκεται και ο Σπίνραντ. Και ο Έλισσον; [ερωτηματικό – θα τον «ξεσκονίσω» κάποια στιγμή. Θα «κάνω επανάληψη», θα τον «θυμηθώ», θα «ανακεφαλαιώσω» ό,τι δικό του έχω διαβάσει, και ό,τι μου προκύψει από αυτά που δεν έχω διαβάσει μέχρι τώρα].

    «Κάτοικος του Απαγορευμένου Πλανήτη». Ωραίο…

    Εγώ κόλλησα την αρρώστια πιο παλιά [λόγω ηλικίας, και για κανέναν άλλο λόγο]. Στην εφηβεία μου, στα μέσα των σέβεντις. Τότε έβγαζε ο Καββαθάς [ο πιο «σωστός» εργοδότης (και ωραίος ως άνθρωπος) που είχα ποτέ μου – αλλά αυτό συνέβη καμιά δεκαπενταριά χρόνια αργότερα] το περιοδικό «Αναλόγιο«, που ήταν μικρού σχήματος [pocket] και 50-50. Το μισό επιστημονική φαντασία, και το άλλο μισό «εκλαϊκευμένη επιστήμη» [ψιλοχάλια όρος – ας είναι].

    Από κει κόλλησα τον ιό της ΕΦ, κι από κει επίσης κόλλησα και το κόλλημα με τον Βίλχελμ Ράιχ [οργόνη κ.λπ.]. Αργότερα κόλλησα κι άλλα απ’ τον Ράιχ, αλλά εκεί «μολύνθηκα» για πρώτη φορά. Κοίτα τι μ’ έβαλες να «ξεσκονίσω»! Σ’ ευχαριστώ!

    Τώρα για τα δυο διηγήματα του Έλισσον, στα οποία είχες αναφερθεί σε παλιότερο σχόλιό σου:

    Το “Δεν έχω στόμα και πρέπει να ουρλιάξω” το θυμάμαι πάρα πολύ καλά, και χτες το χρησιμοποίησα σε μια -ας το πούμε- σκεπτοδιαδικασία, ας το πούμε συλλογισμό, μπα, ας το πούμε «λογική επεξεργασία των δεδομένων της ζωής» [μακρυνάρι μεν, αλλά καλύτερο απ’ τα άλλα – θα δείξει – αν είναι θα βρεθεί κάτι καλύτερο].

    Το “Μετάνοιωσε Αρλεκίνε, είπε ο Τικιτάκας”, το «θυμάμαι» και δεν το «θυμάμαι». Θυμάμαι πολύ καλά τον τίτλο, αλλά δεν θυμάμαι την ιστορία.

    Χα! Γιατί θυμάμαι τη μια ιστορία κι όχι την άλλη;

    Το “Δεν έχω στόμα και πρέπει να ουρλιάξω”, το «αποδόμησα» χτες [ο Ιός του Χέγκελ, που λέω – θα σας πω περισσότερα κάποια στιγμή και για δαύτον] ως εξής:

    Δεν έχω στόμα και πρέπει να ουρλιάξω/μιλήσω. Και τι άλλο όμως κάνουμε με το στόμα; Γελάμε! [γι’ αυτό και οι αναφορές στο γέλιο, στα σημερινά σχόλιά μου].

    Άρα «έχουμε στόματα για να μιλάμε και για να γελάμε» [το έχουμε, βέβαια, και για άλλους πολύ σημαντικούς λόγους, όπως για να «εισάγουμε τροφή στο σώμα» μας – αλλά, αυτό μπορεί να περιμένει. Θα το «θυμηθούμε» όταν έρθει η ώρα του.]

    Μιλάμε και γελάμε. Δε λέμε ασυναρτησίες [συνήθως], άρα μιλάμε λογικά. Λογική και γέλιο, έχουν στενή, στενότατη σχέση η μία με το άλλο. Λογική και Χαρά πάνε μαζί. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το ένα απ’ το άλλο. [Αυτά τώρα «μου ‘ρχονται» και τα γράφω ]. Γι’ αυτό και τις πρώτες μέρες, που άρχισα να «συνειδητοποιώ» την «αναβάθμιση του λειτουργικού μου συστήματος» χαιρόμουνα διαρκώς «σαν μικρό παιδί» και γελούσα. Και τώρα το κάνω διαρκώς, αλλά η χαρά μου δεν με εκπλήσσει πια ευχάριστα, όπως στην αρχή. Τώρα τη χαρά μου απλώς την χαίρομαι. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τη λογική μου. Τώρα απλώς την χαίρομαι 😉 [και γελάω με τα «τερτίπια» της].

    Σ’ ευχαριστώ!

    Το άλλο διήγημα είναι προφανώς/προφανέστατα άλλο πράγμα. «Θυμάσαι» εσύ το στόρυ, αλλά δεν το «θυμάμαι» εγώ. Εσύ λες ότι το διήγημα με τον Αρλεκίνο μού πάει. Δηλαδή, υποθέτω [όταν κάνω την «επανάληψη» θα το ξέρω -ίσως] ότι διαβάζοντάς το θα καταλάβω το πώς με βλέπεις τώρα εσύ ή το πώς με βλέπουν και όλοι οι υπόλοιποι. Ίσως.

    ΥΓ. Πριν κάτσω μπροστά στην οθόνη, πριν από λίγο, σκεφτόμουν [γιατί έτσι «μου ‘ρθε»] να γράψω κάτι «γενικό κι αφηρημένο» για τις «συμπτώσεις».

    Ένα απ’ αυτά είναι το εξής [το «τσίμπησα» χτες από ένα βιβλίο του δον Κάρλος]:

    Ο άνθρωπος προσελκύει τις συμπτώσεις.

    Κάπως έτσι το γράφει [δεν έχει σημασία η ακριβής διατύπωσή του].

    Η δική μου -ελεύθερη- απόδοση:

    Μιας συμπτώσεως μύριες έπονται.

    Μου συμβαίνει διαρκώς εσχάτως.

    Άρα, θα πρέπει να αρχίσει να συμβαίνει και σε σένα [σε επίπεδο βιβλίων ή διηγημάτων Ε.Φ.] ή σε όσους συμμετέχουν στο παιχνίδι [να πούμε το παιχνίδι Παιχνίδι των Συμπτώσεων; Θα δείξει.]. Δεν ξέρω. Συμμετέχεις ήδη στο παιχνίδι, με «σπρώχνεις» εμένα να «ξεσκονίσω» πραγματάκια για τον εαυτό μου, άρα -πολύ λογική εικασία- θα πρέπει να σου συμβεί κι εσένα κάτι αντίστοιχο. Λογική εικασία [για μένα]. Εσένα μπορεί να σου συμβεί μόνον ως «γεγονός». «Μπορεί να» σου συμβεί, «μπορεί και να μην» σου συμβεί. Αυτό θα το ξέρεις εσύ. Κι αν «σου ‘ρθει» «μπορεί και να» μας το πεις.

    Αυτό το «σου ‘ρθει», «μου ‘ρθε», «μου ‘ρχεται» κ.λπ. έχει άμεση σχέση με τις συμπτώσεις. Δεν το έχω ξεσκονίσει ακόμα πλήρως.

    Όπως δεν έχω ξεσκονίσει ακόμα τις «συμπτώσεις» στις οποίες εμπλέκονται δύο ή περισσότερα πρόσωπα.

    Πάντως η παροιμία [ξεσκονίζω πάρα πολλές παροιμίες συνεχώς]

    Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι

    είναι ολόσωστη.

    Ευχαριστώ, καλό απόγευμα. Πάω να διαβάσω. [Kαι μη με ρωτήσεις τι. Εσύ το ξέρεις καλύτερα κι από μένα ;-)]

  23. 6 Μαΐου 2011 στο 3:34 μμ

    @ ανεστιος

    Δεν μου ‘ρχεται να σου απαντήσω τώρα. Διάβασα, πάντως, «διαγώνια» το σχόλιό σου. Διαγώνια: έτσι δεν κάνουμε συνέχεια στο ιντερνέτι; Έχω διάφορα να σας πω και γι’ αυτό. Για το πώς διαβάζουμε κάτι, για το πώς δεν διαβάζουμε κάτι άλλο κ.ο.κ. Για το πώς γράφουμε κάτι, στο ιντερνέτι κ.ο.κ.

    Κανένας σας δεν έχει προσέξει ακόμα τι γίνεται σ’ αυτή τη σελίδα από χτες; Με όρους blogging εννοώ… Να το «προσέξει» με όρους blogging. Να το «προσελκύσει», δηλαδή, με όρους blogging. Κάντε μια προσπάθεια. «Προσελκύστε» τον «ιό του Χέγκελ» πάνω σας, σ’ ότι αφορά τον τρόπο που το κάνουμε τις δυο τελευταίες ημέρες 😉

    «Γραβατωμένος», φυσικά! Κι η «γραβάτα» κάτι σημαίνει. Και φυσικά -φυσικότατα!- και τα καθαρά τζάμια. Δεν υπάρχει αμφιβολία.

    Θα επανέλθω. Αυτό δεν κάνουμε πια όλοι μας εδώ μέσα. «Φεύγουμε» κι όταν «ερχόμαστε» πάντα «εδώ» είμαστε 😆

    Φανταστείτε τι θα γίνει αν αρχίσουμε να το κάνουμε αυτό «κι εκεί έξω»…

  24. 7 Μαΐου 2011 στο 1:43 μμ

    Ας μην το ξεχνάμε:

    Το ανθρωπάκι/ναυαγός διψάει και πεινάει…

    Εμείς μπορεί να μην βιαζόμαστε, αλλά πόσες μέρες μπορεί ν’ αντέξει ο άνθρωπος χωρίς νερό; Ε;

    _ _ _ _ _ _ _ _

    Μια ακόμα απλούστατη λύση:

    Του τηλεφωνούμε και του υποτονθορίζουμε τη λύση 😉

    [Ιδού ένα παράδειγμα «χαμηλού» Αδιέξοδου Πασκάλ. Το «ξεπερνάμε» μολύνοντάς το με τον «ιό του Χέγκελ«.]

  25. 7 Μαΐου 2011 στο 2:27 μμ

    Νεο-ορισμοί

    Ήδη έχω αναφέρει σ’ αυτό το «ράβε-ξήλωνε» ξε-σχολίασμα, αρκετές φορές τον όρο «ιός του Χέγκελ«.

    Ξε-Απαντώντας σε ένα άλλο ξε-σχόλιο, εισήγαγα και τον όρο «Αδιέξοδο Πασκάλ«.

    Καιρός να εισάγω κι έναν άλλο όρο: «Περίπατος του Μαρξ» [το «περίπατος» θα το αλλάξω κάποια στιγμή (όχι σε «μονοπάτι», πάντως), αλλά το μέλλον μπορεί να περιμένει. Το «Μαρξ» μάλλον θα μείνει. Σκεφτόμουν να το πω «Περιπλάνηση Βουαγιέ» (αλλά κάτι θα βρεθεί και γι’ αυτόν ;-)].

    Γιατί «Περίπατος του Μαρξ»;

    Γι’ αυτό:

    «[M]arx, like Cuvier, also was an indefatigable worker, but, unlike Cuvier, he had not the means to provide himself with several studios. He relaxed by walking up and down the room; from the door to the window the carpet showed a totally worn strip sharply defined like a footpath in a meadow. At times he would recline on the sofa and read a novel; and he would often read two or three simultaneously, taking them up alternately. Just like Charles Darwin, he was a great reader of novels […]»

    Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Paul Lafargue «Karl Marx – The Man» [«Καρλ Μαρξ – Ο Άνθρωπος»] [υπάρχει στη σελίδα 11 του pdf].

    Ο Λαφάργκ ήταν «γάλλος», γεννημένος στην Κούβα, σοσιαλιστής, δημοσιογράφος, ακτιβιστής, συγγραφέας κ.λπ., κ.λπ. [είχε σπουδάσει πάντως ιατρική], και είχε παντρευτεί τη δεύτερη κόρη του Μαρξ, τη Λάουρα. Στη χώρα μας, όπως και σε όλο τον πλανήτη, είναι διάσημος ως ο συγγραφέας του βιβλίου «Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά» [Κι αυτός κατά της «αφηρημένης εργασίας» ;-)] Ο Πωλ και η Λάουρα αυτοκτόνησαν μαζί το 1911, προκαλώντας τον «αποτροπιασμό» του διεθνούς σοσιαλιστικού κινήματος. Στην επιστολή που άφησε πίσω του ο Λαφάργκ, και όπου εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία, λέει κάποια συγκλονιστικά πραγματάκια. Απόσπασμα της επιστολής δημοσιεύεται στο λήμμα Paul Lafargue της Wikipedia. Εκεί θα βρείτε και τα υπόλοιπα…

    [Ερώτηξις κρίξεως: ξέρετε άλλα ζευγάρια που να αυτοκτόνησαν μαζί τα τελευταία εκατό (1911-2011) χρόνια; Εκτός βέβαια από τα ζεύγη Arthrur Koestler και Andre Gorz…]

  26. 7 Μαΐου 2011 στο 2:41 μμ

    Στο μεταξύ, και καθώς εσείς θα ψάχνετε να βρείτε ποια άλλα ζευγάρια αυτοκτόνησαν μαζί (εγώ δεν ξέρω άλλα, αλλά αυτό δεν σημαίνει και τίποτα), μια μικρή ιστορία.

    Κάποια άλλη «χαμένη ψυχή», ψάχνοντας χτες τον «Αρλεκίνο», έπεσε πάνω σε μια «ακολουθία Παπαράλλη» [what’s that?], κι «ανακάλυψε» («θυμήθηκε», δηλαδή) πως πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια είχε ξεκινήσει να γράφει ένα μυθιστόρημα [!] Ε.Φ. «Δεν το είχε», πάντως, κι ευτυχώς το κατάλαβε νωρίς. Σταμάτησε στις πέντε πρώτες -δακτυλογραφημένες τότε σε γραφομηχανή- σελίδες του πρώτου κεφαλαίου.

    Το πρώτο κεφάλαιο ξεκινούσε μ’ ένα τσιτάτο του Γκυ Ντεμπόρ [κι αυτός αυτόχειρ].

    Στο τέλος της δεύτερης σελίδας του δακτυλόγραφου διαβάζουμε:

    «Διεθνείς Επιχειρήσεις τροφίμων. Χα! Της ήρθε να βάλει τα γέλια. Ποιος είπε ότι το χιούμορ είχε χαθεί από τον κόσμο; Ένα σωρό φτωχοδιάβολοι, αιώνες τώρα, είχαν βαλθεί να αποδείξουν την ύπαρξή του στον πλανήτη, πληρώνοντας τις προσπάθειές τους με αθλιότητα και συχνά με τις ζωές τους.»

    Χα!

  1. 19 Μαΐου 2011 στο 10:58 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s