Αρχική > Gulag, Αφηρημένη Εργασία, Βιβλία, Πρωταρχική Συσσώρευση > Το σοβιετικό αντίστοιχο του «Arbeit macht frei»

Το σοβιετικό αντίστοιχο του «Arbeit macht frei»

Οι πληροφορίες προέρχονται από το βιβλίο της Anne Applebaum, Γουλάγκ – Η Αληθινή Ιστορία, μετ. Ελευθερία Τσίτσα, εκδ. Ιωλκός, 2009 (πρώτη έκδοση στα αγγλικά 2003), σελ. 229. Φυσικά, η Applebaum σε όλες τις αναφορές της παραπέμπει και στα σχετικά ντοκουμέντα – μαρτυρίες – απομνημονεύματα, τα οποία δεν έχει κανένα νόημα να καταγράψω και δω.

Η φωτογραφία δημοσιεύεται κι αυτή στο βιβλίο στη σελίδα «281» (πρόκειται για τη φωτογραφία «20», που δημοσιεύεται στο φωτογραφικό ένθετο, που δεν φέρει αριθμούς σελίδων). Η φωτογραφία στο βιβλίο διαθέτει καλύτερη ανάλυση, όμως αντί να σκανάρω αυτή, αναζήτησα την ίδια φωτογραφία στο διαδίκτυο, και την παραθέτω έστω και με μικρότερη ανάλυση.

* * * * *

Η λεζάντα της εν λόγω φωτογραφίας λέει πως η πινακίδα στην πύλη του λάγκπουνκτ της Βορκούτα αναφέρει:

Η δουλειά στην ΕΣΣΔ είναι ζήτημα τιμής και δόξας…

Τα αποσιωπητικά υποδηλώνουν ότι το σύνθημα δεν γράφεται ολόκληρο στη λεζάντα. Αυτό όμως γράφεται ολόκληρο στην επόμενη αναφορά, αφού φαίνεται πως ήταν σύνηθες σύνθημα στο Gulag. Λάγκπουνκτ ήταν τα μικρότερα στρατόπεδα που συναποτελούσαν ένα κυρίως στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας.

Στην είσοδο ενός από τα λάγκπουνκτ του Κολίμα κρεμόταν ένα ουράνιο τόξο από κοντραπλακέ με ένα πανό τυλιγμένο πάνω του που έλεγε:

Η Δουλειά στην ΕΣΣΔ είναι ζήτημα Τιμής, Δόξας, Ανδρείας και Ηρωισμού!

Σε μια εργατική αποικία στα περίχωρα του Ιρκούτσκ, υπήρχε ένα πανό που έλεγε:

Με τίμια δουλειά θα ξεπληρώσω το χρέος μου στη μητέρα πατρίδα.

Στο Σολοβέτσκι το 1933 -το οποίο είχε γίνει φυλακή υψίστης ασφαλείας- ένας κρατούμενος είδε μια πινακίδα που έγραφε:

Με μια γροθιά από σίδερο θα οδηγήσουμε την Ανθρωπότητα στην Ευτυχία!

Επίσης στο Σολοβέτσκι, ένας άλλος κρατούμενος είδε την πινακίδα:

Με τη Δουλειά κερδίζεται η Ελευθερία!

Το σχόλιο της Applebaum για το τελευταίο σύνθημα:

«[Έ]να σλόγκαν που είναι εξίσου αλλόκοτα παρεμφερές με εκείνο που κρεμόταν πάνω από την είσοδο του Άουσβιτς: Arbeit Macht Frei – Η Δουλειά σ’ ελευθερώνει.»

Γιατί «αλλόκοτα παρεμφερές»;

Είναι γνωστό πως τόσο οι εθνικοσοσιαλιστές όσο και οι σοσιαλιστές ήταν -μεταξύ άλλων- λάτρεις της (αφηρημένης) εργασίας. Ως εκφραστές των κοινωνικών υποσυστημάτων του κύριου συστήματος (you know, kapitalismus) τι άλλο θα μπορούσαν να είναι;

Γι’ αυτό άλλωστε ίδρυσαν αμφότεροι στρατόπεδα εργασίας, για να μην λουφάρουν εκείνοι που δεν εκτιμούσαν τις χάρες του όποιου καθεστώτος…

Τέτοια τύχη έπρεπε στους «εχθρούς του λαού»…

Δουλέψτε ρε! Τι σας ζητάνε; Δεν σας στείλαν δα και στα κάτεργα… Όλη η κοινωνία είναι πια ένα κάτεργο…

Advertisements
  1. 6 Νοεμβρίου 2010 στο 4:06 μμ

    ..και το αμερικανικο αντιστοιχο εδω: http://tinyurl.com/2wom9bh
    …εντωμεταξυ καταπληξη προκαλει η ποσοτητα αηδιας που μπορει να χωνεψει το ανθρωπινο στομαχι.
    Στην ιστοσελιδα της CCA, στον τομεα των καριερων (!!!), αντιγραφω:

    the corrections industry
    Congratulations on your interest in the corrections industry, where you’ll be able to create a career with many benefits. Here, you’ll receive not only a competitive salary and an attractive and comprehensive benefits package, but something possibly more important. Pride. The pride of helping people put their lives back on track and contributing to the community, all in a safe, secure, clean environment that will make you proud of something else: being a respected professional

    Ο δεσμοφυλακας ανταμοιβεται απο τη δουλεια του σε υπερηφανια!!! Και τελικα κερδιζει την επαγγελματικη αναγνωρηση!!!

    Η εργασια στα χρονια της χολερας…

  2. 7 Νοεμβρίου 2010 στο 12:22 μμ

    Δυστυχώς θα γίνουμε (γινόμαστε ήδη!) μάρτυρες απίθανων καταστάσεων. Κι ούτε μπορούμε να φανταστούμε πώς θα είναι οι επόμενες δεκαετίες. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες, που λέγανε και παλιά.

  3. 7 Νοεμβρίου 2010 στο 12:47 μμ

    Ράκος Κουρελάριος :

    Δυστυχώς θα γίνουμε (γινόμαστε ήδη!) μάρτυρες απίθανων καταστάσεων. Κι ούτε μπορούμε να φανταστούμε πώς θα είναι οι επόμενες δεκαετίες. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες, που λέγανε και παλιά.

    Τι 10ετίες; Εδω δεν ξερουμε τι θα ξημερωσει αυριο… Αν θα βγουμε στα σουπιδια να βρουμε κανα ληγμενο να φαμε… 😦

  4. 7 Νοεμβρίου 2010 στο 12:52 μμ

    Δε διαφωνούμε. Προφανώς δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει αύριο (σήμερα δηλαδή – αν και μάλλον εδώ λέμε «δεν ξέρουμε τι θα νυχτώσει» 😉 ). Μιλάω για δεκαετίες γιατί τα πράγματα θα επιδεινώνονται διαρκώς σε βάθος χρόνου μέχρι να δούμε κάποια βελτίωση.

    Τι λες; Πώς θα «νυχτώσουμε» σήμερα; Θα την κάνει ο Yorgos με μικρά πλαϊνά βηματάκια ή όχι;

  5. 7 Νοεμβρίου 2010 στο 1:00 μμ

    Να σου πω.. Δεν παιζω λαχεία και στοιχηματα επειδη παντα χανω…
    Βελτιωση.. παρεξηγημενη εννοια.. Καθενας εχει τη βελτιωση που του προσφερει το συστημα που υποστηριζει, βελτιωση για ολους ειναι απιαστο ονειρο. Ο ΓΑΠ παντως, εκανε προπονηση με το Μαραθωνιο! 🙂

  6. 8 Νοεμβρίου 2010 στο 8:45 μμ

    Τελικά, ο… αέρινος μάς έμεινε αμανάτι… Πού θα πάει; Κάποια στιγμή θα πάει κι αυτός στον αγύριστο.

  7. 11 Νοεμβρίου 2010 στο 9:05 μμ

    Για τα Γκουλαγκ παντως η καλυτερη πηγη ειναι τα βιβλια του Αλεξαντρ Σολζενιτσιν που μιλανε για εμπειριες ανθρωπων που εζησαν στα κατεργα Γκουλαγκ οπως και αυτος

  8. 12 Νοεμβρίου 2010 στο 12:49 πμ

    ευρηκα και το ελληνικό αντιστοιχο: http://2.bp.blogspot.com/_Gv4LYaKnopQ/TJZ1NztqMeI/AAAAAAAAAZA/hzO2zUL2Wog/S1600-R/nazi.jpg

  9. 12 Νοεμβρίου 2010 στο 10:58 πμ

    @ Gelotopiomas

    Κοίταξε, το Αρχιπέλαγος είναι πολύ ενδιαφέρον βιβλίο – τα μυθιστορήματά του δεν τα έχω διαβάσει (τον «Ιβάν» τον διάβασα πριν από πολλά χρόνια, δεν θυμάμαι τίποτα).

    Μόνον που απ’ το Αρχιπέλαγος στα ελληνικά έχει βγει μόνον το μισό! Είχε εκδοθεί στα μέσα της δεκαετίας του 70, και πέρισυ επανεκδόθηκε χωρίς απολύτως καμία σημείωση ότι δεν είναι ολόκληρο το έργο. Από τους τρεις τόμους του πρωτότυπου έχει μεταφραστεί ο ενάμισης.

    Και το βιβλίο της Άπλμπάουμε δεν είναι κακό. Ίσα-ίσα. Απλά όλη αυτή η φιλολογία περί Γκουλάγκ δεν απασχολεί πολλούς στον πλανήτη, και σχεδόν κανέναν στην Ελλάδα. Οπότε… Άσε που το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τα αρχεία στη Ρωσία -ναι μεν κάποια άνοιξαν κάποια στιγμή και τα έκλεισε αργότερα ο Πούτιν – που παραμένουν στην πλειονότητά τους κλειστά μέχρι σήμερα.

  10. 12 Νοεμβρίου 2010 στο 10:59 πμ

    @ Αρνητικός

    Καλό 🙂 μέσα στην τραγικότητά του…

  11. Ελευθερία
    26 Δεκεμβρίου 2010 στο 8:47 πμ

    Ράκος Κουρελάριος :@ Gelotopiomas
    Κοίταξε, το Αρχιπέλαγος είναι πολύ ενδιαφέρον βιβλίο – τα μυθιστορήματά του δεν τα έχω διαβάσει (τον “Ιβάν” τον διάβασα πριν από πολλά χρόνια, δεν θυμάμαι τίποτα).
    Μόνον που απ’ το Αρχιπέλαγος στα ελληνικά έχει βγει μόνον το μισό! Είχε εκδοθεί στα μέσα της δεκαετίας του 70, και πέρισυ επανεκδόθηκε χωρίς απολύτως καμία σημείωση ότι δεν είναι ολόκληρο το έργο. Από τους τρεις τόμους του πρωτότυπου έχει μεταφραστεί ο ενάμισης.
    Και το βιβλίο της Άπλμπάουμε δεν είναι κακό. Ίσα-ίσα. Απλά όλη αυτή η φιλολογία περί Γκουλάγκ δεν απασχολεί πολλούς στον πλανήτη, και σχεδόν κανέναν στην Ελλάδα. Οπότε… Άσε που το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τα αρχεία στη Ρωσία -ναι μεν κάποια άνοιξαν κάποια στιγμή και τα έκλεισε αργότερα ο Πούτιν – που παραμένουν στην πλειονότητά τους κλειστά μέχρι σήμερα.

    Είμαι η μεταφράστρια του βιβλίου και σας διαβεβαιώ ότι ήταν πολύτιμη ιστορική εμπειρία για μένα η μετάφρασή του και ταυτόχρονα άκρως οδυνηρή. Ένα θα σας πω: μια μέρα ρώτησα την κόρη μου «Είσαι έτοιμη για το νοσοκομείο;» εννοώντας βέβαια για το σχολείο αφού ήταν μαθήτρια. Επίσης έβλεπα όνειρα με φυλακές, βασανιστήρια, κελιά, εκτελέσεις και βιασμούς. Η χειρότερη στιγμή μου ήταν κάθε φορά που έπρεπε να μεταφράσω και να μεταφέρω στον αναγνώστη μια νέα μορφή βασανιστηρίου, ή μια νέα μορφή «εμπειρίας» όσων συλλαμβάνονταν συχνά άνευ λόγου. Η συγκλονιστικότερη όμως στιγμή ήταν όταν έφτασα να διαβάσω την περιγραφή μιας μάνας που γέννησε σ’ ένα στρατόπεδο γκουλάγκ και περιγράφει πώς φτάνει να πεθάνει το κοριτσάκι της αποτυπώνοντας ωστόσο με κάθε συγκλονιστική λεπτομέρεια στιγμή προς στιγμή τις συνθήκες διαβίωσής τους. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και οι αξίες που συνιστούν την προσωπικότητα ενός ανθρώπινου όντος είχαν παντελώς εξευτελιστεί. Αυτά…Σας ευχαριστώ.

  12. 30 Δεκεμβρίου 2010 στο 10:04 μμ

    Κι εμείς σας ευχαριστούμε που μοιραστήκατε αυτές τις σκέψεις/εμπειρίες μαζί μας.

    Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και οι αξίες που συνιστούν την προσωπικότητα ενός ανθρώπινου όντος είχαν παντελώς εξευτελιστεί.

    Έτσι ακριβώς. Κι εγώ φροντίζω να διαβάζω κάθε δυο-τρία χρόνια το «Αρχιπέλαγος». Για να ‘ρχομαι στα «ίσα» μου, και να μην ξεχνάω.

    Καλή [πρωτο]χρονιά!

  1. 21 Ιουλίου 2012 στο 1:40 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s