Αρχική > Εκλογές > Η «σφαγή των μισθωτών», ο «Καλλικράτης» και η αποχή

Η «σφαγή των μισθωτών», ο «Καλλικράτης» και η αποχή

Ναι! Όλα μαζί στο μίξερ! Είναι ο μοναδικός τρόπος αν θέλουμε να βγάλουμε κάποια άκρη…

Την περασμένη εβδομάδα, μετά τον Β΄γύρο των εκλογών, άρχισα να γράφω ένα κείμενο, ως απάντηση σε δεκάδες μπούρδες που είχα διαβάσει περί αποχής. Το κείμενο έμεινε ημιτελές, ωστόσο, ψάχνοντας έκτοτε διάφορες «λεπτομέρειες» [και σ’ αυτή τη χώρα όλα είναι «λεπτομέρειες»], έκανα ορισμένους ενδιαφέροντες -θέλω να πιστεύω- συσχετισμούς.

Παραθέτω στη συνέχεια το δεύτερο μέρος του ημιτελούς κειμένου για την αποχή και, μετά τα μεθεπόμενα… αστράκια, συνεχίζω.

* * * * *

Στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, καταγράφηκε μια άνοδος των ψήφων (σε απόλυτους αριθμούς) τόσο για την Αριστερά (ΚΚΕ: άνοδος 75.000 ψήφων σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2009, ΑΝΤΑΡΣΥΑ: άνοδος επίσης 75.000 ψήφων σε σχέση με τις εκλογές του 2009 [και μάλιστα «εκτόξευση» από τις 25 στις 100 χιλιάδες ψήφους!]), όσο και για την ακροδεξιά (τουλάχιστον στον Δήμο Αθηναίων, όπου, για τους γνωστούς λόγους, απέσπασε ένα ποσοστό που ξεπερνά το 5%).

Αν θεωρήσουμε δε, πως και οι υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς και οι υπόλοιπες δυνάμεις της Δεξιάς (ΛΑΟΣ) διατήρησαν μέσες άκρες την εκλογική τους δύναμη (αν και αμφιβάλλω και για τα δύο, αλλά δεν είναι του παρόντος), από ποιους πολιτικούς χώρους προέρχεται αυτό το τεράστιο ποσοστό… αποχούμενων;

Μα, από τον χώρο της «κεντροδεξιάς» και της «κεντροαριστεράς», ως είθισται να αποκαλούνται εσχάτως. Δηλαδή, από ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ (που υπολογίζεται ότι στον πρώτο γύρο των εκλογών απώλεσε 1,1 εκ. ψήφους σε σχέση με τις βουλευτικές του 2009), και της Νέας Δημοκρατίας (απώλεια 500 χιλιάδων ψήφων).

Το εκλογικό σώμα, λοιπόν, αποδοκίμασε μαζικά –μαζικότατα!- όχι το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, αλλά μόνον τα δύο κόμματα εξουσίας.

Και αποδοκίμασε τα δύο κόμματα όχι ως κομματικούς – ιδεολογικούς – πολιτικούς φορείς, αλλά ως διαχειριστές της εξουσίας. Αλλά αυτό όχι επειδή τα δύο κόμματα διαχειρίστηκαν, το ένα χειρότερα από το άλλο, την εξουσία με τα ορατά και τραγικά αποτελέσματα που βλέπουμε γύρω μας.

Τα αποδοκίμασε ως διαχειριστές της εξουσίας, επειδή πλέον τα δύο κόμματα εξουσίας αδυνατούν –εξαιτίας της «κρίσης»- να εξασφαλίσουν τη συνέχεια του πελατειακού κράτους στην Ελλάδα.

Οι πολίτες στην Ελλάδα με τη συνειδητή όσο και συνάμα ασυνείδητη αποχή τους από τις κάλπες δεν απαξίωσαν και δεν απονομιμοποίησαν σύμπαν το πολιτικό σύστημα, ούτε και απαξίωσαν και απονομιμοποίησαν τα δύο κόμματα εξουσίας, ως τέτοια, αλλά απαξίωσαν και απονομιμοποίησαν την ίδια τη «Μεγάλη Τροφό» της ελληνικής κοινωνίας, το κράτος. Τη στιγμή που παύει πλέον να είναι Τροφός…

* * * * *

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με τα φρέσκα «κουλούρια».

Είναι γεγονός πως οι Έλληνες είμαστε ένας «συναισθηματικός» λαός. Αντιδρούμε μαζικά και σχεδόν σε όλα τα ζητήματα με συναισθηματικό τρόπο. Αυτό είναι απόρροια της -σχεδόν- παντελούς έλλειψης αφηρημένης σκέψης στην Ελλάδα, δηλαδή λογικής σκέψης, δηλαδή… [συνεχίζουμε μια άλλη φορά]

Οι γενικευμένες «συναισθηματικές αντιδράσεις» των Ελλήνων είναι κατανοητές ως μαζικο-προσωπικές αντιδράσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να τις αποδεχθούμε ως άξονα ανάλυσης αυτής της κοινωνίας. Μπορεί οι… αποχούμενοι να εξέφρασαν «οργή», «απογοήτευση» ή ό,τι άλλο, με την αποχή τους από την εκλογική διαδικασία, αλλά αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Τι σημασία έχει να «εκφράζει» (πώς ακριβώς δηλαδή;) τα «συναισθήματά» του κάποιος μέσω της απουσίας του από εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται για να τα εκφράσει;

[Παρένθεση: Αν αληθεύει η ρήση ότι «αν η ψήφος μπορούσε να αλλάξει το σύστημα, θα ήταν παράνομη», άλλο τόσο αληθής είναι και η ρήση «αν η μη-ψήφος (=αποχή) μπορούσε να αλλάξει το σύστημα, θα ήταν κι αυτή παράνομη». Άρα περιττεύει οποιαδήποτε συζήτηση όσον αφορά το ζήτημα ψήφου/αποχής.]

* * * * *

Ας περάσουμε σε μερικούς αριθμούς.

Είναι γεγονός πως η αποχή ήταν πολύ μεγάλη σε όλη τη χώρα. Ας δούμε ενδεικτικά κάποια στοιχεία για τη συμμετοχή στον Β’ γύρο των εκλογών (σε παρένθεση είναι τα στοιχεία για τον Α΄γύρο των εκλογών – όλα τα στοιχεία προέρχονται από τον ιστότοπο του υπουργείου Εσωτερικών).

Ελλάδα: 46,75 % (60,99%)

Δήμος Αθήνας: 34,23 (43,04)

Δήμος Θεσσαλονίκης: 45,93 (54,07)

Δήμος Πειραιά: 35,70 (45,48)

Παρατηρούμε λοιπόν ότι για τους τρεις μεγαλύτερους δήμους της χώρας η συμμετοχή στον Α’ γύρο, σε σχέση με το σύνολο της χώρας,  είναι από αρκετά μικρότερη (Θεσσαλονίκη: -7%) έως πολύ μικρότερη (Αθήνα: -18% και Πειραιάς: -15,5%), ενώ στον Β΄γύρο η διαφορά χώρας-Θεσσαλονίκης σχεδόν μηδενίζεται, και η διαφορά της Αθήνας και του Πειραιά μειώνεται, εξαιτίας της αύξησης της αποχής στο σύνολο της χώρας. Οπότε για λόγους «ευκολίας», στη συνέχεια θα παραλείψω τον «παράγοντα Θεσσαλονίκη» και θα επικεντρωθώ στους «παράγοντες Αθήνα – Πειραιάς».

Κατανοώ απολύτως ότι τα όσα ακολουθούν είναι κάπως [έως πάρα πολύ] «μπακαλίστικα», για δύο λόγους:

  1. Καταρχάς θα έπρεπε να επικεντρώσω το ενδιαφέρον μου στα πολεοδομικά συγκροτήματα του Λεκανοπεδίου της Αττικής και σε εκείνο της Θεσσαλονίκης. Τα συγκροτήματα αυτά δεν αποτελούνται μόνον από τους τρεις συγκεκριμένους δήμους, αλλά από πολύ περισσότερους. Σ’ αυτό το σημείο θα έπρεπε να εξεταστεί η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος και όσον αφορά την «ταξικότητα» του κάθε δήμου. (Και δεν επιφυλλάσσομαι καθόλου για το αν θα το κάνω στο μέλλον. Κι αυτό και για τον δεύτερο λόγο.)
  2. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν πάρα πολλές ιδιαιτερότητες σε σχέση με τις εθνικές εκλογές. Επιφυλλάσσομαι για μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές, λοιπόν, που θα γίνουν σύντομα…

Και φτάνουμε στην… κατωτάτη «μπακαλική», όπου κάνω τη γενίκευση πως όσα «ισχύουν» για τους Δήμους Αθήνας και Πειραιά, «ισχύουν» και για τα δύο πολεοδομικά συγκροτήματα, Λεκανοπεδίου και Θεσσαλονίκης (και ίσως και για άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας).

* * * * *

Όσον αφορά τη φορολόγηση, στα τελευταία 150 χρόνια επικρατούν τα εξής χαρακτηριστικά στη νεοελληνική κοινωνία (τα στοιχεία, πίνακες κ.λπ., υπάρχουν στο βιβλίο του Γ.Β. Δερτιλή, Ιστορία του Ελληνικού Κράτους, εκδ. Εστία – δεν αναφέρω αναλυτικά σελίδες και αριθμούς, για ευνόητους λόγους):

  1. Τα ευπορώτερα αστικά (αστεακά) στρώματα υποφορολογούνται συστηματικά.
  2. Τα φτωχότερα αστικά (αστεακά) στρώματα υπερφολογούνται συστηματικά, διαχρονικά μέσω των έμμεσων φόρων, και από ένα σημείο και μετά και μέσω της φορολογίας εισοδήματος (κυρίως μισθωτές υπηρεσίες), και
  3. Η φορολογία του αγροτικού πληθυσμού μειώνεται διαρκώς και ουσιαστικά η άμεση φορολόγησή του θα μηδενιστεί περί το 1950. Αυτό ήταν συνέπεια του γεγονότος ότι, λόγω του καθολικού δικαιώματος ψήφου, οι αγρότες αποτελούσαν, στα μέσα του 19ου αιώνα – αλλά και για όλον τον επόμενο αιώνα-  την πλειονότητα των ψηφοφόρων, και άρα ο φορολογικός «εξευμενισμός» τους ήταν «δεδομένος». [Κι όχι μόνον ο φορολογικός. Και οι δόσεις για τις εθνικές γαίες δεν εξοφλήθηκαν ποτέ, και οι επιδοτήσεις αγροτικών προϊόντων δεν υπήρξαν εφεύρεση της ΕΟΚ, και πάει λέγοντας…]

Είναι γεγονός πως τις τελευταίες δεκαετίες ο αγροτικός πληθυσμός της χώρας έχει μειωθεί δραματικά, ενώ αντίθετα έχει αυξηθεί δραματικά ο «κόσμος της μισθωτής εργασίας», που κατοικεί στις πιο φτωχές συνοικίες των πόλεων.

Από την άλλη, βέβαια, παρατηρούμε ότι τίποτα δεν άλλαξε σε επίπεδο εκπροσώπευσης, αν και άλλαξε σε πληθυσμιακό. Οι αγροτικοί πληθυσμοί [ή, έστω, και οι πληθυσμοί των πόλεων σε αγροτικές περιοχές] υπερεκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο, ενώ, αντίθετα, τα φτωχότερα στρώματα των πόλεων υποεκπροσωπούνται.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η «φτωχομάνα» Β΄εκλογική περιφέρεια της Αθήνας, στην οποία κατοικούν περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι (περίπου το ένα πέμπτο του πληθυσμού της χώρας). Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι ο αριθμός των 60 βουλευτών (το ένα πέμπτο των 300) είναι υπερβολικός (λόγω του αριθμού των ετεροδημοτών), τότε ο αριθμός των 26 μονοεδρικών περιφερειών στις οποίες χωρίζεται από τον «Καλλικράτη» η Β’ Αθηνών είναι ελάχιστος. [Σήμερα, εκλέγονται στην περιφέρεια 42 βουλευτές, ενώ μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν μόλις 28.] [Θυμίζω, ότι με τον «Καλλικράτη» εκλέγονται 120 βουλευτές με λίστα στις περιφέρειες, και 180 βουλευτές σε μονοεδρικές περιφέρειες. Το επιχείρημα πως «κάποιοι» εκ των 120 θα εκπροσωπούν και τη Β΄Αθήνας, προφανώς είναι παντελώς αστήρικτο.]

* * * * *

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι αν και έχουν κατηγορήσει για διάφορα τον «Καλλικράτη», κανείς δεν τον έχει κατηγορήσει γι’ αυτό το «ανοσιούργημα», που μόλις περιέγραψα: δηλαδή, την οργανωμένη υποεκπροσώπηση των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων των πόλεων την οποία επιβάλλει (ξανά) ο «Καλλικράτης».

Ποιοι αποτελούν αυτά τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα των πόλεων; Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι (ιδιωτικού και δημόσιου τομέα) και οι μικροεπαγγελματίες.

Εκείνοι, δηλαδή, που εξαιτίας του Μνημονίου έχουν υποστεί μια μείωση του μισθού τους κατά -περίπου- 10% (υπάλληλοι, συνταξιούχοι δημοσίου) και εκείνοι που, όπως «βουΐζουν» όλα τα ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες θα υποστούν μειώσεις των αποδοχών τους της τάξης του 15-40% (εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα)!

Και όλοι αυτοί (τα φτωχότερα στρώματα) υφίστανται ήδη την λαίλαπα των έμμεσων φόρων (διαδοχικές αυξήσεις ΦΠΑ, διαδοχικές αυξήσεις ειδικών φόρων [καύσιμα, ποτά, αναψυκτικά, τσιγάρα κ.λπ.], ενώ έρχονται και άλλα…)

Φυσικά, τα ευπορώτερα στρώματα σχεδόν καθόλου δεν πλήττονται από την αύξηση των έμμεσων φόρων. (Και εξαιτίας των υψηλών εισοδημάτων τους και λόγω της φοροαποφυγής και της φοροδιαφυγής.)

Είναι χαρακτηριστικό, ότι σύμφωνα με έρευνα του ΟΟΣΑ (2009) [Ελευθεροτυπία, 15-9-2010]:

«η πραγματική φορολογική επιβάρυνση της εργασίας στην Ελλάδα (35,1%, 2007) αντιστοιχεί στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (36,4%, 2006), ενώ η πραγματική φορολόγηση για τα κέρδη ανέρχεται σχεδόν στο ήμισυ του μέσου όρου της Ε.Ε. των 25 (15,9% για την Ελλάδα, έναντι 33,0% στην Ε.Ε. των 25)».

Η συστηματική υποφορολόγηση των ευπορότερων αποτελεί διαχρονική σταθερά του νεοελληνικού κράτους.  Κάποιος πληρεξούσιος του έθνους, τον Ιανουάριο του 1844, μιλώντας στη Βουλή, είχε χαρακτηρίσει τα βεβαιωθέντα χρέη προς το δημόσιο, και φυσικά μηδέποτε εξοφληθέντα, ως καθυστερήματα!

Σήμερα, αυτά τα καθυστερήματα ανέρχονται στο ιλιγγιώδες ποσό των 37 δισεκατομμυρίων ευρώ. [Σύμφωνα με έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου – η είδηση στη Ναυτεμπορική.] Προσοχή: δεν πρόκειται για υπολογισμούς φοροδιαφυγής, πρόκειται για βεβαιωμένα χρέη προς το δημόσιο, τα οποία πολύ απλά αυτοί που τα χρωστούν, δεν τα πληρώνουν. Η «αδυναμία» του κρατικού μηχανισμού να εισπράξει τα χρεωστούμενα μόνον «αδυναμία» δεν είναι, βέβαια. Αποτελεί, κι αυτή, διαχρονική σταθερά του εν Ελλάδι πολιτικού συστήματος.

Η ετήσια φοροδιαφυγή στη χώρα είναι κάπου μεταξύ 20 και 30 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Κι αν λάβουμε υπόψη μας ότι το έλλειμμα για φέτος είναι περίπου 22 δισεκατομμύρια, καταλαβαίνουμε ότι μόλις και μετά βίας αποκρύπτεται το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος είναι ταξικότατο. [Τα περί σωτηρίας της πατρίδας, ας τα βάλουν εκεί που ξέρουν! Και με το συμπάθιο!]

* * * * *

Μόλις και μετά βίας αποκρύπτεται το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος είναι ταξικότατο.

Κάτι που φυσικά έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται εκείνοι που πλήττονται περισσότερο από τα μέτρα των διαδοχικών μνημονίων: τα φτωχότερα στρώματα των μεγάλων πόλεων. [Οι λόγοι για τους οποίους αρχίζουν μόλις τώρα να το αντιλαμβάνονται, έχουν να κάνουν και με το ερώτημα στο τέλος αυτού του υποκεφαλαίου.]

Κι αυτό ακριβώς, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, μαρτυρά η αποχή του 65% του εκλογικού σώματος στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Β’ γύρου στους δήμους της Αθήνας και του Πειραιά [και φυσικά και σε άλλους δήμους της χώρας].

Όλα τα υπόλοιπα περί αποχής είναι για τα μπάζα.

Μπορεί κάποιοι να επαναλαμβάνουν σε όλους τους ρυθμούς και τους τόνους τα περί απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος (λόγω της αποχής), ωστόσο όλοι αποφεύγουν να μας πουν πώς εξασφάλιζε, μέχρι σήμερα, αυτή τη νομιμοποίηση το πολιτικό σύστημα όσον αφορά τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα των πόλεων…

Κι απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα δεν βλέπω…

* * * * *

Τι σημαίνει η αύξηση κατά 150.000 χιλιάδες των ψήφων προς ΚΚΕ + ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Πως ευρύτατα κοινωνικά στρώματα έχουν αρχίσει και την «ψάχνουν» προς την κατεύθυνση της Αριστεράς. Πράγμα που δεν σημαίνει βέβαια τίποτα. Τόσο όσον αφορά την πολιτική παρουσία των δύο σχηματισμών (η Αλέκα μιλούσε χτες μπροστά σ’ ένα πορτραίτο του Λένιν, για δε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ισχύει αυτό που είπε κάποιος τις προάλλες: «το παιδί έφυγε από την ΚΝΕ, η ΚΝΕ έφυγε από το παιδί;»), όσο και το τι ακριβώς «ψάχνουν» αυτά τα στρώματα.

Διότι καλή μεν η αντίδραση, δια της ψήφου, προς το τέλος του πελατειακού κράτους (όσον αφορά τα φτωχότερα στρώματα) αλλά παραπέρα τι γίνεται…

[Είδατε; Σχεδόν απάντησα και στο παραπάνω ερώτημα 😉 ]

* * * * *

Ζητώ συγνώμην για τη σεντονιάδα, πλην όμως μερικά πράγματα πρέπει να γράφονται για να μην χάνονται μέσα στον ορυμαγδό των σκέψεων, των γεγονότων και των καταστάσεων.

Μια τελευταία διευκρίνηση, όσον αφορά την «μπακαλική» περί εκλογών. Ελάχιστο ρόλο έπαιξαν τα αποτελέσματα των εκλογών στα όσα περιγράφω στη συνέχεια. Απλά βρήκα την αφορμή για να συνδέσω μερικά «άσχετα» μεταξύ τους οικονομικοπολιτικοκοινωνικά ζητηματάκια…

Advertisements
Κατηγορίες:Εκλογές
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s