Αρχική > Η συνέχεια του έθνους, Στα χρόνια του ΔΝΤ > «Έκτοτε δε η μεν Ελλάς ωνομάσθη σ φ α κ τ ό» και «τα κοινά δεν είναι άλλο τι, ει μη βρώσις και πόσις»

«Έκτοτε δε η μεν Ελλάς ωνομάσθη σ φ α κ τ ό» και «τα κοινά δεν είναι άλλο τι, ει μη βρώσις και πόσις»

Η αδιάσπαστη συνέχεια του νεοελληνικού έθνους, μέσα από δύο δημοσιεύματα, που τα χωρίζουν ακριβώς 166 χρόνια.

Γράφει σήμερα στη στήλη του στην Ελευθεροτυπία ο Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης (γνωστότερος ως «Ο Καιρός»):

[…] ΟΤΙ δηλαδή η ελληνική οικονομία στηρίζεται στην αμοιβαία κλοπή των πολιτών της, στην αμοιβαία εξαπάτηση των πολιτών της, στον ιδρυματισμό του ενός εβδόμου του εργαζόμενου πληθυσμού, στην υπεξαίρεση και διασπάθιση του δημόσιου χρήματος από τους πολιτικούς της υπέρ εαυτών και ψηφοφόρων υπαλλήλων, στα αδήλωτα κέρδη και την αδήλωτη εργασία και στην κλοπή μεγάλου μέρους των κοινοτικών πόρων.

ΑΥΤΗ ήταν και είναι η Ελλάδα: Ο κλέψας του κλέψαντος μέχρι το μεδούλι. Και δεν το ανακάλυψαν τώρα ούτε οι Ελληνες ούτε οι Ευρωπαίοι. Απλώς, στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων αντί να κάθεται η ωριμότητα και η σοβαρότητα, κάθεται από τη μία πλευρά η εμπάθεια και η κομπορρημοσύνη της μεγαλομανίας και από την άλλη η κακομοιριά του ραγιά. […]

Και ιδού τι έγραφε πριν από 166 χρόνια, στις 2 Δεκεμβρίου 1844, η εφημερίδα Χρόνος των Αθηνών, σε πρωτοσέλιδο άρθρο:

Διάφοροι, πρώτος δε πάντων ο Μαυροκορδάτος […], μετά το τέλος του κατά των Τούρκων πολέμου, εθεώρησαν τετελεσμένον τον υπέρ της εθνικής παλιγγενεσίας αγώνα· έκτοτε δε η μεν Ελλάς ωνομάσθη  σ φ α κ τ ό , η δε δημόσιος αυτής υπηρεσία εξωμοιώθη με τράπεζαν ηυτρεπισμένην, πολυτελή και παντοδαπών εδεσμάτων βρύουσαν, εις ην αδιακρίτως προσεκλήθησαν από μικρού έως μεγάλου, αγωνισθέντες και μη, καλοί και κακοί, οι έχοντες και οι μη έχοντες ένδυμα γάμου· περί ταύτην δε την τράπεζαν έλαβον αρχήν οι διαπληκτισμοί, αι αλληλομαχίαι, αι έριδες, αι κατ’ αλλήλων επιβουλαί και συκοφαντίαι· πέριξ της τραπέζης ταύτης εσυγχίσθη το παν, ο ουρανός και η γη, και αι ιδέαι και αι γλώσσα.

Και πιο κάτω:

Δια τούτο και οι πάντη των κινδύνων της επαναστάσεως αμέτοχοι, και οι προς ουδέν ικανοί νομίζουσιν, ότι τα κοινά δεν είναι άλλο τι, ει μη βρώσις και πόσις, ει μη παράδεισος τουρκικός, και Λουκουλλιανά δείπνα.

Αλλ’ ευκόλως εννοείται, ότι εν όσω τα δημόσια πράγματα εκλαμβάνονται ως λάφυρα· εν όσω κοινή τα κοινά ονομάζονται τράπεζα […], εν όσω τα ίδια έκαστος επιζητών, φρονεί, ότι επέστη ο καιρός της αναπαύσεως και της τρυφής, και περί μεν των πραγμάτων αδιαφορεί, περί δεν των ονομάτων διαπληκτίζεται, οι διαπληκτισμοί και αι έριδες δεν θέλουσι παύσει ποτέ.

Και τα λοιπά και τα λοιπά. Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο [στη σελίδα του Χρόνου, στην ψηφιακή βιβλιοθήκη της Βουλής, επιλέξτε πάνω δεξιά «Μετάβαση στη σελίδα: 1«]. Αναφέρει και διάφορα περί «δυτικών» και «ανατολικών», περί «ελληνισμού» και «ανθελληνισμού» κ.ο.κ. Από τότε είχε στηθεί το ιδεολογικό γαϊτανάκι, που μας ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα… Από τότε!

Βέβαια, ο Χρόνος ήταν σφόδρα φιλο-κωλεττική εφημερίδα, δηλαδή φιλοκυβερνητική, αφού ο Ιωάννης Κωλέττης ήταν πρωθυπουργός εκείνη την περίοδο, και ήταν επίσης σφόδρα αντι-μαυροκορδατική, παρότι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ήταν τότε «στην απ’ έξω», δηλαδή στην αντιπολίτευση.

Και, όχι. Δεν γνωρίζω αν ο Α. Μαυροκορδάτος είχε μιλήσει για  σ φ α κ τ ά.

Ο μοναδικός άνθρωπος που γνωρίζω να έχει μιλήσει για σφακτά [κυριολεκτικά!], μέσα μάλιστα στο ναό της δημοκρατίας τους, είναι ο «μεγάλος», ο «ανυπέρβλητος», ο «μοναδικός» όσιος της νεοελληνικουριάς, ο…

[…θα συνεχίσουμε κάποια άλλη φορά για τα σφακτά και τα κόκκαλα της ρωμηοσύνης…]

Όμως, «ο Καιρός» μάς δίνει στο άρθρο του και μια άλλη εξαιρετική πάσα, περί «εγωπαθούς λησταρχείου«, οπότε στο επόμενο ποστ θα δούμε τι άποψη είχαν και οι πνευματικοί [λέμε, τώρα] ταγοί [ξαναλέμε…] του «έθνους» για τη λησταρχία…

_ _ _ _ _

ΥΓ1. Όλες οι υπογραμμίσεις δικές μου. Οι υπογραμμίσεις με  α ρ α ι ά  στο πρωτότυπο.

ΥΓ2. Και μην ισχυρισθεί κανένας ότι δεν πρέπει, σε περιόδους κρίσης, όπως η σημερινή, να κατατριβόμαστε με τα «ανούσια»… Διότι τους είδαμε [τους ταγούς ντε!] και σε περιόδους μη-κρίσης. Τον σκασμό έβγαζαν και τότε. Και διατυμπάνιζαν σε όλους τους τόνους, πως τα «ιδεολογικά» είναι λυμένα. Αμ δε!

Advertisements
  1. 29 Νοεμβρίου 2010 στο 2:01 μμ

    Βεβαια οι έλληνες την κλοπη την συνηθιζουμε μεταξυ μας,ενω οι ξενοι κλεβουν κυριως τους ξενους.Εξαγουν κλοπη.Εμεις παντοτε στις εισαγωγες.

  2. 29 Νοεμβρίου 2010 στο 2:47 μμ

    Ένα πρόχειρο παράδειγμα: το ζεύγος Webb [μεταξύ άλλων και εκ των ιδρυτών του London School of Economics] τάσσονταν υπέρ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας [δηλαδή υπέρ του πλιάτσικου σε παγκόσμιο επίπεδο] και υπέρ του σοσιαλισμού στο εσωτερικό της Αγγλίας. Μην πάθουν και καμιά νίλα…

    Ενώ εδώ τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη μάσα. Δάνεια, ντόπιοι πόροι, φόροι, επενδύσεις, «ευεργετήματα»… Εδώ «πεινούσαν». Μονίμως… Γι’ αυτό κι ο Όθωνας έβαλε και το εξής άρθρο στο πρώτο Σύνταγμα [του 1844] – μεταφέρω από μνήμης:

    «Απαγορεύεται η θέσπιση και η είσπραξη φόρων άνευ της εγκρίσεως της βουλής, της Γερουσίας και του Βασιλέως».

    Διότι οι κλεφταρματωλοκοτζαμπάσηδες που είχαν μετατραπεί σε Founding Fathers επέβαλαν και τους δικούς τους φόρους στο πόπολο των αιωνίως ραγιάδων… Οι ίδιοι, φυσικά, δεν πλήρωναν κανέναν, στη Ψωροκώσταινα.

  3. 29 Νοεμβρίου 2010 στο 2:56 μμ

    Founding Fathers χα,χα!
    Στο μεταξυ απο τις εισαγωγες κλοπων ,σε εμας δεν θα μεινει τιποτα.Κοιτα τον χαρτη που λεει Τουρκια 2020,τι ανατριχιαστικος.
    http://www.zerohedge.com/article/mapping-new-world-disorder?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+zerohedge%2Ffeed+%28zero+hedge+-+on+a+long+enough+timeline%2C+the+survival+rate+for+everyone+drops+to+zero%29

    Τι γνωριζουν αραγε τα ξενα funds;

  4. 29 Νοεμβρίου 2010 στο 4:07 μμ

    Τα ξένα funds, δηλαδή ο Banzai7, παίζουν με τον πόνο μας. «Καλό» είναι κι εκείνο μετά την Τουρκία 2020, το «Foreclosed Property». Οι καιροί μας θα ήταν εξόχως διασκεδαστικοί αν δεν ήταν τόσο τραγικοί…

  5. 29 Νοεμβρίου 2010 στο 7:19 μμ

    Χαχα! δεν το ηξερα αυτο για το σφακτό, οπότε μαλλον ισχυουν τα λεγομενα περι συλλογικης μνημης! :)))

    μα τι δαιμονιος πια.. πού πας και τα βρισκεις..
    (θα εγραφα «απιστευτα!», αλλα.. δεν ειναι καθολου απιστευτα) 😦

  6. 29 Νοεμβρίου 2010 στο 7:51 μμ

    «Το απαλό σφάξιμο δεν είναι και προς θάνατον… ε;» 😆

  7. 29 Νοεμβρίου 2010 στο 8:37 μμ

    Χαχα! το πετυχες! απο αυτη την ατάκα που περασε απο το νου μου ξεκινησε το πονημα.. 😉

  1. 25 Ιανουαρίου 2011 στο 10:09 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s