Η απαξίωση της εργασίας

Το ‘χω πει, το ‘χω ξαναγράψει, ας το επαναλάβω:

Πρόκειται περί οργανωμένου σχεδίου. Οι σκοτεινοί και ύπουλοι κύκλοι της κεφαλαιοκρατίας απαξιώνουν την εργασία.

Διαβάζουμε, για παράδειγμα, στη χθεσινή Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία [στο ένθετο με τα επιλεγμένα άρθρα των The New Times, σελ. 3] και στο άρθρο του Μartin Fackler «Μηδενικές οι προοπτικές για τους νέους στην Ιαπωνία»:

Μικρές πιθανότητες να βρει κανείς κάποια έμμισθη θέση εργασίας.

Η παραπάνω προτασούλα [προσέξατε το «έμμισθη»;] δεν υπάρχει στο άρθρο, αποτελεί όμως από μόνη της ένα «παράθυρο» στη σελίδα, άρα πιθανότατα είναι κάποια προσθήκη είτε του ίδιου του συντάκτη είτε κάποιου συντάκτη ύλης της αμερικανικής εφημερίδας. Είναι όμως ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στην Ιαπωνία.

Κατά τα άλλα, το άρθρο αναλώνεται σε παρατηρήσεις νεαρών, κυρίως, Ιαπώνων πως για όλα φταίνε «οι μεγαλύτερες γενιές που αρνούνται να παραμερίσουν» και οι νέοι το μόνο που βρίσκουν είναι part-time κακοπληρωμένες εργασίες. Ε, καλά. Ας πετάξουμε τους γέρους στον Καιάδα, να ησυχάσουμε…

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσωπική ιστορία της Κιόκο, «η οποία αρνήθηκε να αποκαλύψει το επίθετό της φοβούμενη ότι κάτι τέτοιο θα έβλαπτε ακόμη περισσότερο τις επαγγελματικές της προοπτικές». Πριν από μια δεκαετία, μετά την αποφοίτησή της από το πανεπιστήμιο, άρχισε να ψάχνει για δουλειά.

Η Κιόκο ξεκίνησε το ψάξιμο «προσπαθώντας να εμφανίζεται ενθουσιώδης στις συνεντεύξεις«, «χωρίς να δείχνει πολύ ισχυρογνώμων«, παρουσιάζοντας «ένα ισορροπημένο προφίλ που αρέσει στους ιάπωνες εργοδότες, οι οποίοι αναζητούν σκληρά εργαζόμενους κομφορμιστές».

Μετά από καμιά δεκαριά συνεντεύξεις σε διάφορες εταιρείς, υπέστη «ένα είδος μικρού νευρικού κλονισμού. Συνειδητοποίησε ότι δεν επιθυμούσε να γίνει μια στρατευμένη, υπερβολικά εργαζόμενη υπάλληλος εταιρείας».

Αλλά αυτά δεν γίνονται. Κι έτσι «αναγκάστηκε να ενταχθεί στις τάξεις των freeter, δηλαδή των νέων που απασχολούνται σε μεταβατικές, χαμηλόμισθες θέσεις εργασίας». [Σχεδόν οι μισοί Ιάπωνες νεαρής ηλικίας απασχολούνται σε τέτοιες θέσεις εργασίας, από τις οποίες είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουν ακόμα και δέκα χρόνια μετά. Περισσότερα στο άρθρο.]

«Συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω», θυμάται η Κιόκο, που σήμερα είναι 29 ετών. «Γιατί όμως μου κόστιζε τόσο ακριβά το γεγονός ότι ήμουν ο εαυτός μου;»

Γιατί άραγε της κόστιζε τόσο ακριβά;

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ω, ναι! Η φρασούλα «απαξίωση της εργασίας» είναι από τις αγαπημένες μου.

Γιατί;

Γι’ αυτό:

Μία από τις πιο επικίνδυνες, αλλά αποσιωπημένες εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών, είναι η συστηματική και ύπουλη απαξίωση της εργασίας.

Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Απαξίωση της εργασίας: το νέο κοινωνικό ζήτημα,
Καθημερινή, 24-5-2009

Και γι’ αυτό:

Σήμερα, η Εργασία που αποτέλεσε τον ισχυρότερο αρμό για τον κοινωνικό ιστό βρίσκεται υπό διαρκή απαξίωση.

Εξέγερση Πολυτεχνείου,
αναρχο-αριστερό ιστολόγιο «στη γαλαρία», 17-11-2010

Και γι’ αυτό:

Η κυβέρνηση, η νεοφιλελεύθερη πολιτική, προβάλλει το όραμα ενός κοινωνικού Μεσαίωνα, την χωρίς όρια κοινωνική βία των κρατούντων, την απαξίωση της εργασίας, τη δια νόμου περιστολή των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, την ανεργία, τη ζούγκλα της ανασφάλειας.

Της σύνταξης, Η κοινωνική αντιπολίτευση μπροστά στο νεοφιλελεύθερο Μεσαίωνα,
«Θέσεις» [μαρξιστικό περιοδικό], τ. 33, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1990 [1990!]

Και γι’ αυτό:

Mπορεί να μοιάζει άσχετο αλλά δεν είναι καθόλου. Tο κατ’ εξοχήν λιπαντικό για την ομαλή λειτουργία αυτού του «νέου κράτους» με τα «νέα κόμματα / κυκλώματα» (και τα μήντια) – όλα ωστόσο σε μια επιφανειακά παλιά συσκευασία – ήταν μια ιδεολογική και μια υλική συνθήκη. O ενσωματωμένος, μικροαστικός, (νεο)φιλελευθερισμός / κομφορμισμός, το «είμαι ό,τι αγοράζω»· και η πλήρης υποτίμηση / απαξίωση της εργασίας. Σ’ όλο αυτό το σύστημα, για σχεδόν 2 δεκαετίες, υπήρχαν πραγματικοί ύμνοι και σπονδές στην αρπαχτή, στα κονέ, κλπ κλπ (όλες αυτές τις εκφράνσεις της ιδέας και των πράξεων του κυκλώματος)· αλλά εργασία δεν υπήρχε.

το φθινόπωρο των εντυπώσεων κόμματα και κομματίδια έτοιμα για όλα,
αναρχικό περιοδικό «Sarajevo», τ. 33, Οκτώβρης 2009.

Και για όλα αυτά:

Ένα πτώμα κυριαρχεί στην κοινωνία – το πτώμα της εργασίας. Όλες οι δυνάμεις της υφηλίου συμμάχησαν προκειμένου να υπερασπίσουν την κυριαρχία του: ο πάπας και η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Τόνυ Μπλερ και ο Γιεργκ Χάιντερ, συνδικάτα και επιχειρηματίες, γερμανοί οικολόγοι και γάλλοι σοσιαλιστές. Το μόνο σύνθημα που ξέρουν είναι: δουλειά, δουλειά, δουλειά!

Gruppe Krisis, Μανιφέστο Ενάντια στην Εργασία, 1999,
Από το παλαιότερο ποστάκι, “Ένα πτώμα κυριαρχεί στην κοινωνία – το πτώμα της εργασίας”

Διαβάστε επίσης και το παλαιότερο ποστάκι,
Η εργασία και το κεφάλαιο είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Προς τι όλα αυτά; Απλά, σήμερα, δεν γουστάρω να εργαστώ [αφηρημένα, για τον επιούσιο, παράγοντας ό,τι θέλουν – ξέρετε ποιοι…] και εργάζομαι συγκεκριμένα, παράγοντας αξίες χρήσης 😉

Και οι αξίες χρήσης, ως γνωστόν, πουλιούνται και δεν πουλιούνται στο παζάρι 😉

Advertisements
  1. Dimitris
    14 Φεβρουαρίου 2011 στο 3:06 πμ

    Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει αναρχία

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s