Αρχική > Η συνέχεια του έθνους, Καθημερινή, Στα χρόνια του ΔΝΤ > Εξαιρετικό το timing-marketing Μίκη Θεοδωράκη – Αλαφούζων

Εξαιρετικό το timing-marketing Μίκη Θεοδωράκη – Αλαφούζων

Απλή φωτογραφία. Δείτε το βίντεο πιο κάτω.

 

Δεν ξέρω αν το πληροφορηθήκατε, αλλά από την επόμενη Κυριακή, και για τουλάχιστον 20 Κυριακές, η Καθημερινή των Αλαφούζων θα «μοιράζει» σε CD έργα του Μίκη Θεοδωράκη.

Δεν μπορώ να πω…

Εξαιρετικό το timing της προσφοράς, όσο για το marketing δεν έχω λόγια…

Ο Μίκης Θεοδωράκης ηγείται, άνευ ηγεσίας, του -νεοαντιστασιακού- Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών, με διακηρυγμένους στόχους την πάλη ενάντια στο μνημόνιο, ενάντια στον νεο-οθωμανισμό, ενάντια στη διαστρέβλωση της νεοελληνικής ιστορίας από τους εθνομηδενιστές.

Κι από την άλλη, οι Αλαφούζοι, με την Καθημερινή και τους ΣΚΑΪ, ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό, υποστηρίζουν κάτι παραπάνω από ένθερμα, το μνημόνιο, τον νεο-οθωμανισμό, τον εθνομηδενισμό [βλ., για παράδειγμα, την όλη διαμάχη για το τηλεοπτικό «1821»].

Όπως θα έλεγε κι ο Χέγκελ [που, άσχετο, πέθανε από χολέρα], γινόμαστε μάρτυρες της διαλεκτικής σύνθεσης δύο αντιθέτων.

Όμως, φευ! Εγώ δεν είμαι μπουρζουάς, όπως ο Χέγκελ. Δεν θα μπορούσα, άλλωστε, να είμαι, διότι πάει σχεδόν ένας αιώνας από τότε που ο καπιταλισμός συνέτριψε την αστική τάξη. [Ευτυχώς που το… προλεταριάτο, α λα ΚΚΕ -και όχι μόνον- διατηρεί ακόμα την ταξική του συνείδηση…]

Γι’ αυτό θα το πω όσο πιο ωμά, δηλαδή όσο πιο… καπιταλιστικά, γίνεται:

Business is Business! Money is Money!

Εκτός κι αν ο Μίκης δεν εισπράξει δικαιώματα από την «προσφορά» των Αλαφούζων. Πράγμα μάλλον απίθανο αν λάβουμε υπόψη μας τα… καβούρια που κυκλοφορούν. Εάν δεν εισπράξει δικαιώματα, ζητώ συγνώμη από τον διακεκριμένο συνθέτη μας.

Αλλά σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα έπρεπε να καταγγείλει την ιδιοποίηση, πέστε το, ξεπούλημα, πέστε το, του έργου του από τους μνημονιακούς/νεο-οθωμανούς/εθνομηδενιστές και τις δισκογραφικές εταιρείες;

Απορίες που έχω κι εγώ…

Εκτός κι αν όλα αυτά γίνονται για καλό σκοπό. Οπότε, μεταστρέφοντας τα λεχθέντα [;] υπό του Λένιν και του Ροέλ Κάππα, ας πούμε κι εμείς με τη σειρά μας:

Οι καπιταλιστές θα εκμεταλλευθούν τα έργα μας και με τα χρήματα των δικαιωμάτων που θα εισπράξουμε θα τους ανατρέψουμε.

Τον μπαγάσα τον καπιταλισμό… Απρόσεκτος… Σκάβει διαρκώς τον λάκκο του…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Επιβαλλόμενα Πολυμέσα:

Παρακολουθήστε την τηλεοπτική συζήτηση μεταξύ Μίκη Θεοδωράκη και Γιώργου Καραμπελιά, που μεταδόθηκε χτες βράδυ από το Ηigh Channel:

[Το παραπάνω βίντεο στο σάιτ Άρδην/Ρήξης: Η απάντηση του Μίκη στην παραχάραξη του ’21, 7/2/2011]

Δεν έχω δει ολόκληρο το βίντεο, είδα κάποια αποσπάσματα ζαπάροντας χτες το βράδυ, οπότε όποιος το δει και βρει κάτι καλό ας μας ενημερώσει… [Έχει διάφορα ενδιαφέροντα. Τον Καραμπελιά, για παράδειγμα, να κατακεραυνώνει το «συγκρότημα» των Αλαφούζων… Δεν είδα αν και τι απάντησε ο Μίκης. Ήθελα να δω την «πρόθεση ψήφου» στην εκπομπή του Πρετεντέρη. Καλά τα πάει κι ο αντι-μνημονιακός Αντώνης. Πέφτει παράλληλα με τον μνημονιακό Γιώργο. Παράλληλοι βίοι -πολλών- μεγάλων ανδρών…]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης [για να μην λέτε ότι δεν σας τα έλεγα]:

Σπίθας – το αιώνια πεινασμένο παιδί

Ο Σπίθας -το αιώνια πεινασμένο παιδί- απέκτησε κι άλλο “όργανο”, εκτός απ’ το στομάχι…

Patriotas vs Ethnomidenistas: Χαμένοι στη μετάφραση του όρου “nation” [όχι για άλλους λόγους, αλλά επειδή είχα «προβλέψει» τον «σάλο» που θα ξεσπούσε με το τηλεοπτικό «1821 – Η Γέννηση ενός Έθνους», και όχι με το έντυπο «1821 – Η Γέννηση ενός Έθνους-Κράτους» – ποιος διαβάζει άλλωστε σ’ αυτή τη χώρα;]

► Ό,τι άλλο βρείτε, κι έχετε διάθεση. Εξάλλου, όταν το κίνημα του «Δεν πληρώνω!» δεν είχε καν πάρει είδηση ότι ζούμε σε μια εμπορευματική κοινωνία, εμείς είχαμε ήδη φτάσει στη σοσιαλιστική κοινοκτημοσύνη 😉

Advertisements
  1. 8 Φεβρουαρίου 2011 στο 2:28 μμ

    Μου δημιουργήθηκε μια απορία λίγο άσχετη με το κεντρικό θέμα της ανάρτησης…
    Τι εννοείς με το ότι ο καπιταλισμός συνέτριψε την αστική τάξη;
    Μπορείς να το εξηγήσεις λίγο πιο διεξοδικά γιατί με ενδιαφέρει.

  2. 8 Φεβρουαρίου 2011 στο 10:12 μμ

    Πολύ σχετική η απορία σου, και ενδιαφέρουσα.

    Τι εννοώ όταν λέω ότι ο καπιταλισμός συνέτριψε την αστική τάξη;;;

    Καλό ερώτημα. Τα έχει αυτά η… «αυτόματη ιστολογική γραφή».

    Κατ’ αρχάς είναι μια «αίσθηση» που διαμορφώθηκε μέσα μου με το πέρασμα των χρόνων. Σύμφωνα μ’ αυτήν, η «μεγάλη ζωγραφική» και οι «μεγάλοι ζωγράφοι», για παράδειγμα, μόλις και μετά βίας φτάνουν μέχρι το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, νομίζω πως αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ρεύμα» στη ζωγραφική, στερεύει. Δεν εμφανίζονται πια ούτε μεγάλα έργα ούτε μεγάλοι καλλιτέχνες.

    Εντάξει. Και ο Νταλί και ο Πικάσο, για παράδειγμα, συνεχίζουν και μετά τον πόλεμο, αλλά έχω την αίσθηση ότι «κοροϊδεύουν» – εν γένει. Και, φυσικά, δεν μπορούμε να τους «χρεώσουμε» στον «καπιταλιστικό πολιτισμό» [τον ποιον;], διότι προέρχονται, ας το θέσουμε έτσι, από μια άλλη παράδοση, εκείνην του αστικού πολιτισμού.

    Γιατί αυτή η διαφοροποίηση; Μα αν ταυτίσουμε απολύτως την αστική τάξη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, τότε θα πρέπει να ταυτίσουμε και τον πολιτισμό της αστικής τάξης με τον «καπιταλιστικό πολιτισμό». Και αν αυτό συμβαίνει, θα έπρεπε όσο περισσότερο θριαμβεύει στον πλανήτη ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής [και «σκέψης» και «πολιτισμού»] τόσο περισσότερα «αθάνατα» έργα πολιτισμού να δημιουργούνται.

    Πού ‘ν’ τα;

    Αυτή η αναζήτηση είναι λογικό να γίνει αν «χρεώσουμε» τον Νταλί και τον Πικάσσο και τον Καντίνσκυ και τον Στραβίνσκυ στον καπιταλισμό. Πού ακριβώς «βρίσκονται» οι διάδοχοί τους; Αν και μόλις παρατήρησα πως και οι τέσσερις προέρχονται από χώρες του «μη καπιταλιστικού κέντρου». Το πρόβλημα πιθανώς ανάγεται σε περιόδους πολύ πριν από το ξέσπασμα του Β’ Π.Π.

    Άρα, τουλάχιστον, στο επίπεδο της τέχνης, αστική τάξη και καπιταλισμός «χώρισαν τα τσανάκια» τους, προ «αμνημονεύτων» ετών. Και επειδή δεν βλέπω και πολλούς αστούς τριγύρω, συμπεραίνω πως κάποιοι, πανταχού παρόντες, τους συνέτριψαν.

    Από την άλλη, ανατρέχοντας στην εποχή της εγκαθίδρυσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, μπορούμε άραγε να «χρεώσουμε» τον Μπετόβεν σ’ αυτόν; Σίγουρα όχι!

    Ας εγκαταλείψουμε τον χώρο της τέχνης, που ίσως δεν ικανοποιεί κάποιους ως παράδειγμα, κι ας πάμε στον Χέγκελ, μιας και αναφέρθηκε.

    Το μόνο βιβλίο, που μου ‘ρχεται στο νου αυτή τη στιγμή και αναφέρει κάτι για όλα αυτά, είναι το «κριτική ιστορία του μαρξισμού» του Κοστάντσο Πρέβε. [Σίγουρα έχω διαβάσει και άλλες παρόμοιες αναφορές, αλλά πού;;;]

    Ο Πρέβε λέει πως ο Χέγκελ τασσόταν ταυτόχρονα 1. Κατά του παλαιού καθεστώτος, 2. Κατά της γιακωβίνικης επανάστασης και 3. κατά του αγγλικού ωφελιμισμού.

    Γράφει ο Πρέβε [σελ.59]:

    Σε περισσότερα από σαράντα χρόνια φιλοσοφικής ενασχόλησης και στενών δεσμών με όσους την εφαρμόζουν, παρατήρησα ότι όποιος αγαπάει ή τουλάχιστον περνάει καλά στον καπιταλισμό, είναι αντίπαλος του Χέγκελ, ενώ αντιθέτως όποιος σέβεται τη μεγάλη κουλτούρα, την αποκαλούμενη «αστική», γενικά δεν είναι εχθρικός προς τον Χέγκελ.

    Όλα αυτά δεν μπορεί να είναι σίγουρα τυχαία. Ο Χέγκελ πράγματι παραμένει το προνομιακό επίπεδο όποιου έμαθε να διακρίνει και να μη ταυτίζει την αστική τάξη και τον καπιταλισμό, ακριβέστερα την αστική κουλτούρα και τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής στις διάφορες μετέπειτα μορφές του.

    Η σκέψη του Χέγκελ είναι πράγματι «αστική» (όπως η μουσική του Μπετόβεν ή τα μυθιστορήματα του Σταντάλ), αλλά είναι ασύμβατη με τον καπιταλιστικό ωφελιμισμό […]

    Ο Πρέβε αν και δεν αναλύει διεξοδικά αυτό το φαινόμενο [της μη ταύτισης, δηλαδή, αστικής τάξης και κ.τ.π.], επανέρχεται σ’ αυτό προς το τέλος του βιβλίου, αναλύοντας, κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά, διάφορα σύγχρονα φαινόμενα, από τον Μάη του ’68 μέχρι σήμερα.

    Θεωρεί για παράδειγμα πως η δυναμική του καπιταλισμού δεν είναι μια δυναμική ενσωμάτωσης [ιδιότητα που απέδιδαν οι καταστασιακοί, π.χ., στην αστική τάξη], αλλά μια δυναμική αποσύνθεσης των συλλογικών ταυτοτήτων, όσον αφορά την αστική τάξη κι όσον αφορά το προλεταριάτο, μέσω της εξατομίκευσης ευθύς εξαρχής η πρώτη, και μέσω της πειθάρχησης στην αρχή και της εξατομίκευσης στη συνέχεια η δεύτερη.

    Το αντίθετο συμβαίνει με τους διανοούμενους. Στην περίπτωσή τους, η ενσωματωτική ιδεολογία του καπιταλισμού είναι ριζικά αντι-αστική και γι’ αυτό υπερ-καπιταλιστική.

    Γι’ αυτό και μετά τον Μάη του ’68 οι διανοούμενοι είναι τόσο επικριτικοί απέναντι σ’ όλες τις αξίες του «αστισμού», αλλά και τόσο υπέρ του καπιταλισμού…

    Αυτά είναι φαινόμενα που παρατηρούμε παντού γύρω μας.

    Αυτά τα ολίγα. Ευχαριστώ για το ερέθισμα. Ξεχνάω συνέχεια διάφορα. Σίγουρα μού διαφεύγουν πολλά, και ακόμα πιο σίγουρα μένουν πολλά ακόμα προς διερεύνηση. Καλό σου βράδυ.

  3. 9 Φεβρουαρίου 2011 στο 4:15 μμ

    Καλησπέρα!

    Μου δημιουργήθηκαν καινούριες απορίες…
    Θα τις θέσω ελαφρώς χονδροειδώς για οικονομία
    και για να μην το παραξηλώσω…

    Γιατί ο αστικός πολιτισμός να σημαίνει δημιουργία
    αθάνατων έργων και όχι μαζική παραγωγή εφήμερων;
    Η τέχνη δεν είναι αποτέλεσμά του κάθε πολιτισμού;
    Ο κάθε πολιτισμός δεν είναι αποτέλεσμα της αντίστοιχης
    κοινωνικής οργάνωσης; Αυτή με την σειρά της δεν
    βασίζεται στον τρόπο παραγωγής;

    Δεν μπορούμε να πούμε πως τα αθάνατα έργα και οι μεγάλοι
    καλλιτέχνες αντανακλούν άλλη φάση του κτπ και η μαζική
    παραγωγή άλλη;

    Με λίγα λόγια δεν μπορούμε να πούμε οτι η αστική τάξη
    έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά μετά τον ΒΠΠ και όχι
    οτι συνετρίβη; Αν συμβαίνει αυτό ποία τάξη είναι
    αυτή που κάθεται στον σβέρκο μου;

  4. visk
    9 Φεβρουαρίου 2011 στο 4:35 μμ

    Στο τέλος του 56ου λεπτού ο Καραμπελιάς λέει πως δεν αντέχει να βλέπει την σειρά από την τηλεόραση γιατί θα την είχε σπάσει. Γι΄αυτό την βλέπει από το computer!!!

  5. 9 Φεβρουαρίου 2011 στο 11:50 μμ

    alpha thita :
    Με λίγα λόγια δεν μπορούμε να πούμε οτι η αστική τάξη
    έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά μετά τον ΒΠΠ και όχι
    οτι συνετρίβη; Αν συμβαίνει αυτό ποία τάξη είναι
    αυτή που κάθεται στον σβέρκο μου;

    Είσαι σίγουρος ότι είναι «τάξη» αυτό που «κάθεται πάνω στο σβέρκο σου»? Μήπως είναι κάτι άλλο? Κι αν είναι τάξη γιατι να μην είναι η τάξη των εργαζόμενων δηλαδη??

  6. 10 Φεβρουαρίου 2011 στο 9:21 πμ

    @ Αρνητικός

    Η αλήθεια είναι οτι δεν είμαι σίγουρος…
    Και δεν είμαι σίγουρος γιατί μου φαίνεται
    πως δεν υπάρχει ένας σταθερός και κοινά
    αποδεκτός ορισμός της τάξης. Αυτό είναι που
    προσπαθώ να καταλάβω.

    Τώρα για την τάξη των εργαζομένων, ως μεσαία τάξη,
    ναι κάθεται κι αυτή στον σβέρκο μου αλλά αφού είναι
    ζήτημα μόλις λίγων μηνών να την συντρίψει το μεγάλο
    κεφάλαιο δεν μου φαίνεται πρόβλημα.

  7. 10 Φεβρουαρίου 2011 στο 11:48 πμ

    @ alpha thita – Αρνητικός

    Συγνώμην, αλλά λόγω… εργασιακής γυμναστικής [you know, abstract labor] αδυνατώ να συμμετάσχω στη συζήτηση. Επανέρχομαι το συντομότερο δυνατόν. Συγνώμην και πάλι.

    @ visk

    😉 Ε, τότε να περιμένουμε την κινηματογραφική έκδοση. [Ελπίζω να παιχτεί σε αίθουσες με αναπαυτικά καθίσματα, για καλύτερο ύπνο.]

  8. 10 Φεβρουαρίου 2011 στο 4:44 μμ

    alpha thita :

    Τώρα για την τάξη των εργαζομένων, ως μεσαία τάξη,
    ναι κάθεται κι αυτή στον σβέρκο μου αλλά αφού είναι
    ζήτημα μόλις λίγων μηνών να την συντρίψει το μεγάλο
    κεφάλαιο δεν μου φαίνεται πρόβλημα.

    Μια «τάξη» μπορεί να χαρακτηριστεί ως «μεγάλη» ή ως «μικρή», μια «κοινωνική σχέση»…δεν είμαι σίγουρος. Αν αυτή η κοινωνική σχέση συντρίβει τις τάξεις, τότε ίσως μπορεί να χαρακτηριστεί…»επαναστατικό υποκείμενο»…

  9. 18 Φεβρουαρίου 2011 στο 3:32 μμ

    @ alpha thita #3

    Ας ξεκινήσουμε με έναν -χοντρικό- ορισμό της αστικής τάξης: όσοι κατέχουν [κατείχαν] μέσα παραγωγής [και όχι μόνον, αλλά εν πάση περιπτώσει]. Δηλαδή, εργοστασιάρχες, καραβοκυραίοι, έμποροι [;] και λοιπές… δημοκρατικές δυνάμεις.

    Αυτά μέχρι πριν από καμιά εκατοστή χρόνια, όταν στην Αμερική πρώτα και σήμερα παντού, το επιχειρηματικό κεφάλαιο ενώθηκε με το χρηματιστικό [τραπεζικό] και κατάπιαν τα πάντα. Όταν οι Krupp στη Γερμανία ήλεγχαν μεγάλο κομμάτι της βαριάς βιομηχανίας, «νοιάζονταν» [με την έννοια ότι τα συμφέροντά τους κοιτούσαν οι άνθρωποι] και το κατιτίς γύρω τους. Και ολόκληρα χωριά έχτισαν [όχι προφανώς από το υστέρημά τους ;-)] για τους εργάτες τους, και όλο και κατιτίς θα συνεισέφεραν στο χτίσιμο κάποιας όπερας ή κάποιου θεάτρου. Σήμερα Krupp δεν υπάρχουν. Τι υπάρχουν; Οι μέτοχοι. Οι οποίοι για το μόνο που νοιάζονται είναι για τα μερίσματα. Ο σεΐχης Αλ Γιαχαμπίμπι, δεκάρα δεν δίνει για το τι ακριβώς συμβαίνει μέσα ή πέριξ μιας φάμπρικας που βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου.

    Εκ των πραγμάτων, όπως λες κι εσύ, περάσαμε σε μια άλλη φάση του καπιταλισμού. Η αστική τάξη παρέμεινε η ίδια; Κατά τη γνώμη μου όχι. Πέρασε κι αυτή σε μια άλλη φάση. Έπαψε να υπάρχει ως τέτοια που υπήρχε, συνδεδεμένη στενά όχι μόνον με τα μέσα παραγωγής, αλλά και με ένα κάποιο έθνος-κράτος, μια χώρα.

    Γιατί λέω ότι συντρίφτηκε; Γιατί ο καπιταλισμός είναι το πιο επαναστατικό σύστημα που έχει υπάρξει μέχρι σήμερα. Ας λένε κάποιοι ότι είναι συντηρητικό σύστημα. Μόνον αυτό δεν συμβαίνει. Σαρώνει όλες τις παραδόσεις στο διάβα του, από τη στιγμή που δεν εξυπηρετούν πλέον τα συμφέροντά του.

    Αυτό νομίζω πως λέει και ο Αρνητικός [σχόλιο #8] όταν γράφει πως,

    Αν αυτή η κοινωνική σχέση συντρίβει τις τάξεις, τότε ίσως μπορεί να χαρακτηριστεί…”επαναστατικό υποκείμενο”…

    Μέρος της «απάντησης» βρίσκεται και στα όσα σωστά επισημαίνεις για τον «εφήμερο» χαρακτήρα της «τέχνης» σήμερα. Μόνον που αυτό δεν είναι τέχνη: είναι εμπορεύματα, εξ ου και ο εφήμερος χαρακτήρας τους. Και όπως δεν υπήρξε ποτέ καμία κοινωνία που να λέει, «εντάξει, ας δημιουργήσουμε μερικά αθάνατα έργα τέχνης», έτσι δεν έχει υπάρξει, μέχρι πρόσφατα, και καμιά κοινωνία που να έχει εμπορευματοποιήσει τα πάντα, όπου τα πάντα είναι πλέον «μιας χρήσης».

    Ως προς το ποια είναι σήμερα η κυρίαρχη τάξη. Είναι μια «υπερεθνική ελίτ», ας την πούμε έτσι [θα μπορούσαμε να την πούμε και «υπερεθνική συμμορία», ή όπως αλλιώς θέλουμε, αφού όπως σωστά επισημαίνεις κοινά αποδεκτός όρος της «τάξης» δεν υπάρχει (άρα κι αυτή η συζήτηση περί συντριβής της αστικής τάξης, μάλλον δεν έχει νόημα 😉 ], η οποία δεν συνδέεται με μια συγκεκριμένη χώρα, και δεν έχει ούτε συγκεκριμένο τόπο διαμονής, ούτε και εργασίας, άρα δεν έχει ούτε και «ρίζες». Και ενδιαφέρεται μόνον για ένα και μοναδικό πράγμα: την αέναη συσσώρευση κεφαλαίου [για την αέναη συσσώρευση].

    Α! Και για την καλοπέρασή της. Και για τις «αισθητικές» απολαύσεις της. Και, συνεπώς, «δημιουργεί» και την «τέχνη» της.

    Ένα μικρό παράδειγμα [για πολύ γερά στομάχια όμως]:

    VISCERAL exhibit showcases art made with living tissue

    Και εδώ: http://www.sciencegallery.com/visceral

  10. 18 Φεβρουαρίου 2011 στο 3:34 μμ

    @ visk

    Σπάστηκα… 😉

  11. 19 Φεβρουαρίου 2011 στο 1:24 μμ

    Μάλιστα! Κατανοητό…

  12. 20 Φεβρουαρίου 2011 στο 11:26 πμ

    Δεν είναι και τόσο σαφή [μάλλον, ξεκάθαρα] αυτά που λέω, αλλά εν πάση περιπτώσει [και ευχαριστώ για το ερέθισμα] όλοι μας προσπαθούμε για το καλύτερο σ’ αυτούς τους θολούς καιρούς.

  13. 20 Φεβρουαρίου 2011 στο 11:24 μμ

    Δεν το είπα ειρωνικά… Μια χαρά ξεκάθαρα ήταν. Μάλιστα κατανοητό! Τι άλλο να έλεγα αφού μου λύθηκαν οι απορίες; Οπότε μάλλον εγώ είμαι αυτός που πρέπει να ευχαριστήσει!

  14. 21 Φεβρουαρίου 2011 στο 8:36 πμ

    Γ@@ω το ιντερνέτι μου, γ@@ω. Όχι βρε. Ούτε είπα ότι με ειρωνεύτηκες, ούτε εγώ σε ειρωνεύτηκα. Απλά καμιά φορά ένα καλό ερέθισμα είναι ό,τι πρέπει για να ξεκαθαρίσουμε και μερικά πράγματα που δεν είναι καθόλου ξεκάθαρα μες στο κεφάλι μας. Τόσο απλά! Την καλημέρα μου!

  15. 1 Μαρτίου 2011 στο 5:21 μμ

    Καλησπέρα και καλό μήνα!

    Δε γνωρίζω αν, ή τι συμφωνία έκανε ο Θεοδωράκης με τους Αλαφούζους. Νομίζω (χωρίς να είμαι 100% σίγουρη) ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για την απήχησή του στον κόσμο. Παραθέτω κάποια γεγονότα που μάλλον δε γνωρίζεις:

    Η απάντησή του σε κάποιους που αναπαρήγαγαν όλα τα τραγούδια του δωρεάν μέσω διαδικτύου και ένα βίντεο όπου κάνει αναφορά σ’ αυτή τη κίνηση και ότι θα ήθελε να είναι όλα δωρεάν και να ζει σαν πουλάκι 🙂

  16. 1 Μαρτίου 2011 στο 9:48 μμ

    Καλησπέρα και καλό μήνα επίσης.

    Ενδιαφέρον. Να ζητήσω, λοιπόν, συγνώμην από τον μεγάλο μας συνθέτη, αν δεν εισπράξει δικαιώματα, ή αν τα διαθέσει για κάποιο καλό σκοπό, ή εν πάση περιπτώσει τα κάνει ό,τι θέλει. Το πρόβλημά μου δεν είναι τόσο το οικονομικό όσο ένα μικρό «ηθικό» ζητηματάκι, που μάλλον αφορά την πολιτική του επάρκεια παρά οτιδήποτε άλλο. Γιατί τα μπερδέματα «Σπίθα» – ΣΚΑΪ – 1821 – «Προσφορά Καθημερινής» κάποιους απασχολούν [όχι εμένα πάντως] και θέτουν τέτοιους είδους ζητήματα.

    Ευχαριστώ.

  17. 1 Μαρτίου 2011 στο 10:02 μμ

    Κουρελάριε, αν και… δεν αφορά το Μίκη, αυτό που θα επισημάνω, αφορά ωστόσο τον καπιταλισμό και τα περισσότερα σχόλια εδώ.

    Αυτό που δημιουργήθηκε, στη θέση της παλιάς αστικής τάξης είναι σαφέστατα μια υπερ-πλούσια διεθνής ελίτ. Στην Αμερική, περίπου το 0.01% του πληθυσμού. (Ναι, όχι το 1% αλλά το… εκατοστό του εκατοστού). ΑΥΤΗ η νέα ιθύνουσα τάξης όμως, που τώρα είναι και διεθνής, όπως ήδη επισήμανες (με παράδειγμα την «τέχνη από ζωντανούς ιστούς») έχει και τη δική της κουλτούρα, τις συνήθειές της, τους κύκλους και τα (κλειστά) κλαμπ της. ΔΕΝ ζούμε σε μια αταξική κοινωνία αλλά -αντίθετα- σε μια ΑΚΟΜΗ πιο ταξική κοινωνία, όπου και οι διαφορές ανάμεσα σε ελίτ και τους υπόλοιπους είναι κραυγαλέες ΚΑΙ αυξανόμενες.

    Επομένως -λογικά- το μόνο που απομένει, είναι να ορίσει ο καθένας μας το δικό του πολιτικό προσανατολισμό, με βάση τα προηγούμενα. Οποιος επιδιώκει να χάσει την πρωτοκαθεδρία και τα πλούτη της η διεθνής ελίτ των υπερ-πλούσιων, να μειωθούν οι διαφορές κ.ο.κ. μπορεί να ονομαστεί «αριστερός» και όποιος θέλει το αντίθετο «δεξιός». Επομένως… ΠΩΣ στέκει, μετά από όλα αυτά, η δική σου (κι όχι μόνο δική σου) τάση να λες «δεν είμαι αριστερός»? Εγώ το μόνο που βλέπω είναι μια επιθυμία να σταθεί κανείς έξω από αυτήν την πάλη…

  18. 1 Μαρτίου 2011 στο 11:06 μμ

    Ο OMADEON, καταιγιστικός ως συνήθως, είχε θίξει το ζήτημα της αριστεράς και σε ένα άλλο σχόλιό του. Αρχίζοντας να απαντώ εκεί, είδα ότι έθεσε το ζήτημα και εδώ. Αντιγράφω το σχετικό απόσπασμα από το σχόλιό του:

    Οσον αφορά την αριστερά τώρα, εξαρτάται ΠΩΣ την ορίζεις. ΑΝ την ορίσεις π.χ. σαν κομματική αριστερά… χέσε μέσα, Say no more. ΑΝ την ορίζεις πιο φιλοσοφικά, σαν αντίθεση στην αδικία, την εξουσία και την εκμετάλλευση, αλλάζει πολύ το θέμα. ΑΝ -πάλι- δηλώνεις “κατά” αυτών των δεινών αλλά δεν πιστεύεις και ότι θα σταματήσουν ποτέ, τότε (και μόνον τότε) είσαι “μη-αριστερός” – και “πραγματιστής”. Αλλά η ιστορία δεν σταματάει εκεί, γιατί τίθεται θέμα μικρο-πολιτικής (κοινοτήτων ή συνεταιρισμών) όπου ΠΑΛΙ τα ίδια ισχύουν. Γενικά ΚΑΝΕΙΣ δεν γλυτώνει την πολιτική (κι η αντι-πολιτική στάση συμφέρει τον πιο ακραίο καπιταλισμό).

    Παρεμπιπτόντως, το “δεν είμαι αριστερός” το δηλώνουν και φίλοι μου. Π.χ. ο Ντέννις που συν-γράφει στο μπλογκ μας, δηλώνει τα ίδια με σένα… 🙂 Οταν όμως άλλαξα τον ορισμό του “τί ειναι αριστερός”, πείσθηκε -μάλλον- πως… ΕΙΝΑΙ αριστερός!

    Την αριστερά δεν την ορίζω

    ΟΥΤΕ κομματικά
    ΟΥΤΕ φιλοσοφικά
    ΟΥΤΕ -καν- πολιτικά

    απλά την εξετάζω ιστορικά.

    Και θέτω το ερώτημα:

    Από πού προκύπτει ότι η αριστερά είναι εναντίον του καπιταλισμού;

    Επειδή το λέει η ίδια; Διότι δεν προκύπτει από πουθενά. Ναι, στα λόγια η αριστερά είναι ενάντια στην αδικία και στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση και… και… και… και πού το είδαμε αυτό;

    Μπορώ να φέρω κι ένα σωρό παραδείγματα της αριστεράς στην εξουσία, αλλά ξέρω τι θα μου απαντήσεις. Πως αυτοί δεν ήταν «γνήσιοι αριστεροί», πως πούλησαν/πρόδωσαν την τάξη τους και το λαό κ.ο.κ. Ε, τι να κάνουμε;

    Αφού αυτοί ΗΤΑΝ η αριστερά για πολλές-πολλές δεκαετίες [έναν ολόκληρο αιώνα, διάολε!], γιατί δεν πετάμε τον όρο στα σκουπίδια, να πάμε παρακάτω, αντί να αίρουμε τους σταυρούς και τις αμαρτίες άλλων;

    Και δεν πρόκειται καν για τον «όρο» μόνον. Αυτός είναι το ελάχιστο.

    Μια παρότρυνση (και με το συμπάθιο): αντί να ασχολείσαι με τον κάθε Πρινσίπια, γιατί δεν ψάχνεις να βρεις τι έχουν να πουν για τον καπιταλισμό κάποιοι σαν τον Postone ή τον Jappe ή τον Kurz ή… ή… Διότι θέτουν μερικά ενδιαφέροντα ζητηματάκια, παίρνοντας αφορμή από παρατηρήσεις του Μαρξ: θα πρέπει άραγε να ασκούμε κριτική στον καπιταλισμό από τη σκοπιά της εργασίας ή θα πρέπει να ασκούμε κριτική στην εργασία μέσα στον καπιταλισμό; Το πρώτο το κάνει η πολυαγαπημένη [ 😉 ]σου αριστερά εδώ και πάνω από εκατό χρόνια, με τα γνωστά αποτελέσματα. Και ποια είναι τα αποτελέσματα;

    Ε, όχι να μην ορίζουμε και την αριστερά κομματικά! Τι να κάνουμε; Να αυτολοβοτομηθούμε και να μην θυμόμαστε τίποτα;

    Και τα λοιπά και τα λοιπά.

    Δηλώνω, λοιπόν, μεταξύ άλλων, «μη αριστερός», «μη πραγματιστής», «μη ωφελιμιστής» και ουτοπιστής, αντικαπιταλιστής και αντιιμπεριαλιστής.

    Και φυσικά διεκδικώ για τον εαυτό του και τον τίτλο του «απολιτίκ», διότι αυτό που γνωρίζουμε ως πολιτική σήμερα είναι αυτό που έχει διαμορφώσει και ελέγχει πλήρως ο καπιταλισμός. Σήμερα, δεν υπάρχει πολιτική εκτός καπιταλισμού. Αν δεν το καταλάβουμε, απλά δεν θα το καταλάβουμε.

    Συνοψίζω, πριν πάω παρακάτω: ιδέες, καταστάσεις και φαινόμενα, όπως «πολιτική», «δημοκρατία», «(αφηρημένη) εργασία», «συνδικάτα», «κόμματα», «αριστερά», «δεξιά» [και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός] δεν αποτελούν κάποια υπερ-ιστορικά ή διιστορικά φαινόμενα, αλλά συγκεκριμένα ιστορικά φαινόμενα που εμφανίστηκαν [αν δεν επιβλήθηκαν] στην εποχή του καπιταλισμού και θα χαθούν μαζί του. Και δεν θα κλάψω για το χαμό κανενός τους.

    Όσον αφορά στο αμέσως προηγούμενο σχόλιό σου το #17.

    Δεν διαφωνώ με τα όσα λες για την διεθνή ελίτ. Γεγονός. Και ναι! Ζούμε σε μια ταξικότατη κοινωνία. Βέβαια, υπάρχει κι εδώ ένα μικρό ζητηματάκι: πώς ορίζουμε τις τάξεις; Η… πολυαγαπημένη σου θα έλεγε ότι μπλα-μπλα-μπλα ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής μπλα-μπλα-μπλα συλλογική ιδιοκτησία… Τα έχουμε πει και παραπάνω στο νήμα.

    Κάπου εδώ ήρθαμε [στον καπιταλισμό] καιρός να πηγαίνουμε [μακριά από τον καπιταλισμό].

    Λες:

    Οποιος επιδιώκει να χάσει την πρωτοκαθεδρία και τα πλούτη της η διεθνής ελίτ των υπερ-πλούσιων, να μειωθούν οι διαφορές κ.ο.κ. μπορεί να ονομαστεί “αριστερός” και όποιος θέλει το αντίθετο “δεξιός”.

    Να μειωθούν οι διαφορές; Τσ! Τσ! Τσ! Για κάτι τέτοιους λόγους δεν είμαι αριστερός, γιατί δεν θέλω να μειωθούν οι διαφορές: να εξαλειφθούν θέλω. Κι όσο υπάρχει καπιταλισμός [που έχει γίνει σχεδόν ο δεύτερος εαυτός μας – ρώτα και τους εξεγερμένους στη Σαχαρασία να σ’ το επιβεβαιώσουν] καμιά ελίτ δεν θα χάσει την πρωτοκαθεδρία της [ποιος θα εμποδίσει την ανάδυση μιας νέας ελίτ, που θα πάρει τη θέση της προηγούμενης; Έχει συμβεί πολλές φορές στον πλανήτη, ξέρεις. Ο κόσμος είναι γεμάτος από νεκροταφεία ελπίδων.]

    Και το χειρότερο όλων;

    Αντικαπιταλιστές και αντιιμπεριαλιστές και αντι-νέα-παγκόσμια-τάξη υπήρξαν και διάφοροι άλλοι [όπως οι ναζί για παράδειγμα, ακόμα-ακόμα και οι χρυσαυγίτες]. Κι αυτοί ενάντια στην ελίτ αγωνίζονται και υπέρ της μείωσης των διαφορών…

    ΥΓ. Και από πότε υπάρχουν οι όροι «αριστερά» και «δεξιά»;

  19. 2 Μαρτίου 2011 στο 3:03 πμ

    ΠΟΛΥ καλή απάντηση και… συμφωνώ κιόλας (σε όσα από αυτά γνωρίζω)!

    Αλλά με… έπιασες αδιάβαστο, ΤΟΣΟ… κυριολεκτικά (π.χ. Postone διάβασα ελάχιστα, για τους άλλους απλώς έμαθα την ύπαρξή τους)… όσο και μεταφορικά!!!
    Ε, μεταφορικά με έπιασες αδιάβαστο, διότι τόλμησα να ψελλίσω το τετριμμένο και συμβιβαστικό «να μειωθούν οι διαφορές», ενώ κατά βάθος ΔΕΝ το πιστεύω.
    Διότι…
    Θέλω κι εγώ να ΕΞΑΛΕΙΦΤΟΥΝ οι διαφορές, όπως λες κι εσύ!
    Αλλά με ΑΥΤΗ την έννοια, ακριβώς… στην πραγματικότητα ΕΙΣΑΙ αριστερός, τόσο αριστερός, μάλιστ όσο… ΔΕΝ πάει άλλο, ΔΕΝ μπορεί κανείς να γίνει περισσότερο.

    Δεν είσαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος ΓΝΗΣΙΟΣ αριστερός που απορρίπτει την ΙΣΤΟΡΙΚΗ αριστερά και θέλει την κατάργηση ΚΑΙ της εργασίας, μαζί με την απόλυτη εξάλειψη όλων των ταξικών διαφορών.

    Την ιστορική αριστερά την έχουμε ΜΟΝΟ για να μαθαίνουμε (τα λάθη της). Κατά τα άλλα πρέπει να την έχουμε επιεικώς χεσμένη (με την εξαίρεση, ίσως, της Κομμούνας του Παρισιού και άλλων περιστατικών αναλαμπής).

    Αλλά το νάσαι κατά ΚΑΘΕ ταξικής διαφοράς και επίσης αντικαπιταλιστής, είναι ο ΠΛΗΡΗΣ και ΤΕΛΕΙΟΣ ορισμός της αριστεράς ΣΗΜΕΡΑ. Εκείνης που σου αρέσει να μην παραδέχεσαι ότι είσαι μέλος της. ΤΙ να κάνουμε? … Αριστερά βίτσια είναι αυτά! 🙂

  20. 2 Μαρτίου 2011 στο 3:19 πμ

    Υ.Γ. Λογικά μιλώντα, εντόπισα όμως ένα… λαθάκι που κάνεις (κατ΄εμέ πάντα). Λες

    1)

    Να μειωθούν οι διαφορές; Τσ! Τσ! Τσ! Για κάτι τέτοιους λόγους δεν είμαι αριστερός, γιατί δεν θέλω να μειωθούν οι διαφορές: να εξαλειφθούν θέλω.

    και ταυτόχρονα λες
    2)

    Την αριστερά δεν την ορίζω
    ΟΥΤΕ κομματικά
    ΟΥΤΕ φιλοσοφικά
    ΟΥΤΕ -καν- πολιτικά
    απλά την εξετάζω ιστορικά.

    Ιστορικά [2] αν εξετάσεις την αριστερά ΦΥΣΙΚΑ και έχει αποτύχει τελείως, στην υλοποίηση του στόχου [2]. Μόνο που… ο στόχος [1] ΕΙΝΑΙ ο ορισμός της αριστεράς (της «καθαρόαιμης», 100% αριστεράς). Επομένως… το _μόνο_ που λες -λογικά- είναι ότι η αριστερά απέτυχε να υλοποιήσει το στόχο της, τον οποίο _εσύ_ κατέχεις.

    NO problem… :mrgreen:

    (fuck History, the historical left was bullshit).

  21. Χρηστος Κ.
    2 Μαρτίου 2011 στο 8:49 πμ

    Να ρωτησω κι εγω απο τη μερια μου. Οι κινηματικες δρασεις, η απεργια πεινας των μεταναστων απο ποιους στηριζεται? Απο τη δεξια? Και μονο με ορους πολιτικης γεωγραφιας υπαρχει και δεξια και αριστερα. Και εντελει πως θα οργανωθουν οι αντικαπιταλιστες στους οποιους εντασσεις τον εαυτο σου? Υπαρχει ιδεολογικη προσεγγιση στον αντικαπιταλισμο? Δεν σε επικρινω ρωτω για να καταλαβω τον συλλογισμο σου.

  22. 2 Μαρτίου 2011 στο 12:23 μμ

    @Χρήστο Κ, σωστή ερώτηση, αλλά φοβάμαι πως.. χάσαμε, τελικά !!!
    χαχαχα
    …δηλαδή χάσαμε με την έννοια ότι χάσαμε την ΟΥΣΙΑ του θέματος, την οποία νομίζω ότι… διαφυλλάσσει πάρα πολύ καλά ο Κουρελάριος, λέγοντας ‘δεν είμαι αριστερός’ και… ΕΜΕΙΣ τη χάσαμε, ΟΧΙ εκείνος.

    Ω ναι, ΕΜΕΙΣ είμαστε τα… κουρέλια, ή τα ράκη (που ενίοτε…. τραγουδάνε ακόμα).

    Διότι -απλούστατα- εμείς κουβαλάμε το βάρος αμέτρητων ιστορικών λαθών, που έκανε η αριστερά! Λάθη τα οποία… ΑΝ ήταν να αρνιέται ο Κουρελάριος, όλα μαζί κι ένα-ένα, θα γινόταν… ΣΚΕΤΟ ράκος. ΔΕΝ θάχε τη δυνατότητα να ξεκόψει, με ΜΙΑ μόνο λέξη. από όοολα αυτά μαζί, μονομιάς. Θάπρεπε να αποδεικνύει πως δεν είναι ελέφας σε ΕΝΑ σωρό ελεφαντο-κυνηγούς, κάθε στιγμή. Να απολογείται, κάθε στιγμή, για αμέτρητα λάθη άλλων… Ιστορικών Ελεφάντων (ΚΑΙ δεινοσαύρων, ιχθυοσαύρων, κλπ.)

    Το «δεν είμαι αριστερός» είναι εκείνο που τον κάνει… κιριλέ κι εμάς… ράκη.
    Είναι το ΕΝΔΥΜΑ, όχι το κουρέλι. Είναι η ΑΠΟΛΥΤΗ άρνηση, που ισούται με κατάφαση. Είναι το γαμώτο και το «άη σηχτήρ»,
    για μια νέα Ελλάδα, πλατεία Ταχρίρ.
    χαχαχα….
    (Κάϊρο Κερατέα, για μια Ελλάδα Νέα, κλπ. κλπ.)

  23. 2 Μαρτίου 2011 στο 12:41 μμ

    Υ.Γ. Κατάλαβες ΤΩΡΑ… Κιριλέ μου Κουρελάριε, ΓΙΑΤΙ υποστηρίζω και τον…. Ζίζεκ?

    Διότι -μην κοροϊδευόμαστε- κι εγώ είμαι επίσης… (εν μέρει) _σοφιστής_.

    Η εποχή της κυριολεκτικής, απόλυτα ορθής φιλοσοφίας και αλήθειας _πέθανε_.
    Γινόμαστε ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ διαλεκτικοί, τόσο πολύ, όσο ποτέ άλλοτε.
    Βλέπουμε κάθε αποψη διαλεκτικά, κι από τις δυό μεριές.
    Μερικές φορές… ενάντια ΚΑΙ στις δύο πλευρές.

    Prince-sheep-pia Dialectica is Shit.
    Kourelaria Dialectica RULES.

  24. Χρηστος Κ.
    2 Μαρτίου 2011 στο 1:20 μμ

    Φιλε Omadeon δεν κουβαλω κανενα βαρος των λαθων της αριστερας. Και ειμαι ενταγμενος γιατι πιστευω σε αυτην. Δε με ενοχλει να δηλωνει ο καθενας οτι θελει. Αλλα επι του πραγματικου μπορουμε να δουμε οτι οι εστιες αντιστασης, οσες και οτι κι αν ειναι, υπαρχουν. Κι αυτες οι εστιες δεν δημιουργουνται απο μη αριστερους. Για πολλα χρονια ακουσα χιλια μυρια για την κριτικη που εκανε ο χωρος μου στη σοβιετικη «αριστερα» οποτε εχω μαθει να μη κουβαλω εγκληματα αλλων «αριστερων».
    Παντως στη σχολη του Φουκουγιαμα δε προκειται ποτε να γραφτω. Και δεν ενεχει καμια μπηχτη αυτο προς τον Ρακο.

  25. 2 Μαρτίου 2011 στο 10:50 μμ

    Ε, ΝΗ μας… προσγειώνεις έτσι ξενερωτικά φίλε Χρήστο (χαχαχα…)
    Διότι…
    Eδώ ισχύει ένα ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ παιδικό ανέκδοτο, που σίγουρα… ΞΕΧΑΣΕΣ:

    Εσύ ΞΕΡΕΙΣ (και διαβεβαιώνεις κιόλας) ότι… «δεν είσαι καλαμπόκι».
    ….Οι κότες το ξέρουν ???

    Εεεμ….Ααααασε τώρα, που «δεν κουβαλάς βάρη».

    Coca Cola Light, ΚΚ λάϊτ… χωρίς θερμίδες και λιπαρά! 🙂

  26. 2 Μαρτίου 2011 στο 10:52 μμ

    Y.Γ. «ΝΗ μας προσγειώνεις» —> «ΜΗ μας προσγειώνεις» -σόρυ- και… το βουλώνω! 🙂

  27. 2 Μαρτίου 2011 στο 10:59 μμ

    Υ.Γ.2 (εχω λυθεί στα γέλια Κουρελάριε… ΔΕΝ αντέχω να μη το πω ΚΑΙ αυτό…)

    Βάρη ΗΔΗ κουβαλά, όποιος διαβεβαιώνει,
    …Μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι !

    ΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑ…..
    (κι άμα συνέλθετε από τα γέλια, σκεφτείτε το… ΠΟΣΟΥΣ μπελάδες γλυτώνει ο Κουρελάριος, με το να δηλώνει «ΔΕΝ έχω να δηλώσω τίποτα»…)

  28. Χρηστος Κ.
    3 Μαρτίου 2011 στο 9:33 πμ

    Βαρη κουβαλω, οικονομικα, οικογενειακα, σουπερμαρκετικα, αλλα τι θελεις να σου πω τωρα φιλε Omadeon? Οτι θα απολογηθω για τον σταλινισμο? Μπα δε νομιζω. Οτι θα απολογηθω για τις ηλιθιοτητες του Τσαβες? Μπα δε νομιζω. Οτι θα υποστηριξω πως ο γιος του Ηλιου στην Β. Κορεα ειναι κομμουνιστης? Δε θα το ελεγα. Εχω μονο το βαρος της ελπιδας να αλλαξουμε το κοσμο. (Ωραια φραση αυτη! Τη λενε απο λαοτιανοι μεχρι φονταμενταλιστες νεοφιλελευθεροι). Τεσπα ας μη κολλησουμε στα βαρη.

  29. 3 Μαρτίου 2011 στο 10:32 πμ

    @ OMADEON #19

    Νομίζω ότι σε πολλές από τις… αιτιάσεις σου έχω ήδη απαντήσει με τις τρεις παρακάτω παραγράφους στο σχόλιό μου #18:

    Δηλώνω, λοιπόν, μεταξύ άλλων, “μη αριστερός”, “μη πραγματιστής”, “μη ωφελιμιστής” και ουτοπιστής, αντικαπιταλιστής και αντιιμπεριαλιστής.

    Και φυσικά διεκδικώ για τον εαυτό του και τον τίτλο του “απολιτίκ”, διότι αυτό που γνωρίζουμε ως πολιτική σήμερα είναι αυτό που έχει διαμορφώσει και ελέγχει πλήρως ο καπιταλισμός. Σήμερα, δεν υπάρχει πολιτική εκτός καπιταλισμού. Αν δεν το καταλάβουμε, απλά δεν θα το καταλάβουμε.

    Συνοψίζω, πριν πάω παρακάτω: ιδέες, καταστάσεις και φαινόμενα, όπως “πολιτική”, “δημοκρατία”, “(αφηρημένη) εργασία”, “συνδικάτα”, “κόμματα”, “αριστερά”, “δεξιά” [και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός] δεν αποτελούν κάποια υπερ-ιστορικά ή διιστορικά φαινόμενα, αλλά συγκεκριμένα ιστορικά φαινόμενα που εμφανίστηκαν [αν δεν επιβλήθηκαν] στην εποχή του καπιταλισμού και θα χαθούν μαζί του. Και δεν θα κλάψω για το χαμό κανενός τους.

    Συμπληρώνοντας [και απαντώντας]:

    Δεν θέλω την κατάργηση ΚΑΙ της εργασίας. Θέλω την κατάργηση της ΑΦΗΡΗΜΕΝΗΣ εργασίας. [Διάολε! Και μετά τον καπιταλισμό (όπως και πριν απ’ αυτόν) κάτι θα πρέπει να τρώμε και κάπως θα πρέπει να βιοποριζόμαστε εν γένει. Μια φορά μόνον έβρεξε μάννα στον πλανήτη ;-)].

    Θεωρώ όλη αυτή τη συζήτηση [επί προσωπικού] για το αν είμαι εγώ αριστερός, για το αν είσαι εσύ αριστερός ή το Ντένις ή δεν ξέρω ποιος άλλος, άνευ ουσίας. Δεκάρα [σχεδόν] δεν δίνω για την αριστερά, η οποία βρίσκεται σε «κρίση» ήδη από το 1970. Ποιος άλλος βρίσκεται σε κρίση από τότε; Η τρίτη παράγραφος του αποσπάσματος του προηγούμενου σχολίου μου του παραθέτω στην αρχή αυτού του σχολίου απαντά νομίζω με τον καλύτερο τρόπο. Η αριστερά είναι σε κρίση από τότε που και ο καπιταλισμός είναι σε κρίση, και η αριστερά ψοφολογάει μαζί του. Τελεία χωρίς παύλα!

    Ερώτηξις: Πού είναι η αριστερά σήμερα; ΠΟΙΑ και ΠΟΙΟΙ είναι σήμερα η αριστερά και οι αριστεροί; [Μέχρι να απαντήσεις, γλιτώνω και τον κόπο να σου απαντήσω στα περί λογικών λαθών μου (σχ. #20). (fuck History, the WHOLE left was bullshit). Today nothing has been… Left.

    @ OMADEON #22

    Όχι δα! Ουδέποτε ισχυρίστηκα ότι κατέχω καμιά ουσία, την οποία εσείς δεν κατέχετε. Απλά προσπαθώ να πείσω ότι δεν είμαι ελέφαντας, όπως εσύ ισχυρίζεσαι. Εγώ δεν είπα ότι ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ αριστερός. Είπα, απλά, ότι εγώ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ αριστερός. Και, μεταξύ άλλων, για τον πολύ απλό λόγο: ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ; Διότι κοιτάζω γύρω μου και δεν την βλέπω… Εσύ πού την βλέπεις; Μεγάλη απορία…

    Και ούτε, προφανώς, σου καταλόγισα τα αμέτρητα λάθη της αριστεράς. Τόσο… ράκος δεν είμαι. Απλά, θεωρώ ότι αυτό που απέτυχε ιστορικά είναι γελοίο να μας βρίσκει απολογητές του. ΑΠΕΤΥΧΕ! Τελεία και παύλα. Πάμε γι’ άλλα, ή καθόμαστε και συζητάμε για τους νεκρούς μας. Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους κ.λπ. κ.λπ.

    Το “δεν είμαι αριστερός” είναι εκείνο που τον κάνει… κιριλέ κι εμάς… ράκη.
    Είναι το ΕΝΔΥΜΑ, όχι το κουρέλι. Είναι η ΑΠΟΛΥΤΗ άρνηση, που ισούται με κατάφαση. Είναι το γαμώτο και το “άη σηχτήρ”,
    για μια νέα Ελλάδα, πλατεία Ταχρίρ.
    χαχαχα….
    (Κάϊρο Κερατέα, για μια Ελλάδα Νέα, κλπ. κλπ.)

    Χα! Χα! Χα! Και τι είμαι εγώ; Υπηρεσία υγιεινής του συστήματος; Ένα μερεμετάκι από δω, μια μικροαλλαγή από κει, και ζήτω η Ταχρίρ! Είναι σαν να βάζεις εκείνα τα πλαστικά αυτοκόλλητα στα παράθυρα, για να μην μπαίνει κρύος αέρας, τη στιγμή που η στέγη έχει καταρρεύσει… [ή, ακόμα χειρότερα, τη στιγμή που τα παράθυρα δεν έχουν τζάμια].

    @ OMADEON #23

    Και τι σημαίνει «υποστηρίζω τον Ζίζεκ;»

    Η παράδοση από την οποία προέρχεται ο Ζίζεκ, ένα πράγμα έλεγε πάντα: «Κριτίκαρε τον Ζίζεκ» [ή τον όποιον Ζίζεκ]. Και τον ίδιο αν ρωτήσεις, το ίδιο θα σου πει. «Αντιστάσου σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι, και λέει καλά είμαι εδώ», που έλεγε κι ο αείμνηστος ποιητής… Πόσο μάλλον αν είναι βιλίτσα…

    Prince-sheep-pia Dialectica is Shit.
    Kourelaria Dialectica RULES.

    😆

    Προτιμώ το:

    Prince-sheep-[επί σφαγήν]-pia Kourelaria is Shit, but not for Rule-ης.

    Καλαμπόκια, βάρη, ετσετερά,
    μας φάγανε οι κότες
    και γίναμε αυγά!

    (κι άμα συνέλθετε από τα γέλια, σκεφτείτε το… ΠΟΣΟΥΣ μπελάδες γλυτώνει ο Κουρελάριος, με το να δηλώνει “ΔΕΝ έχω να δηλώσω τίποτα”…)

    Τεράστια αλήθεια! Για σκέψου την λίγο… «Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, και γράμματα γνωρίζω.»

  30. 3 Μαρτίου 2011 στο 10:44 πμ

    @ Χρηστος Κ.

    Για την απεργία πείνας των μεταναστών, κι από ποιους στηρίζεται.

    Ξέρω γω; Από αριστερούς, υποθέτω. Μόνον που αυτοί είναι πια… double-sided αριστεροί [και με τη βούλα στην ούγια].

    ►Ικανοποιούνται τα αιτήματα των μεταναστών; Μεγάλη νίκη του αριστερού κινήματος.

    ►Αρχίζουν να πεθαίνουν ένας-ένας απ’ την πείνα; Μεγάλη νίκη του αριστερού κινήματος γιατί αποκάλυψε τον ανάλγητο χαρακτήρα του κράτους και της άρχουσας τάξης.

    Ερώτηξις: απ’ όλους αυτούς τους -αριστερούς- ακτιβιστές / πανεπιστημιακούς / διανοούμενους κ.λπ. γιατί δεν βρέθηκαν 250 για να ΣΥΝΑΠΕΡΓΗΣΟΥΝ πεινώντας με τους μετανάστες; Δεν θα έμπαινε τότε κάπως διαφορετικά το ζήτημα στην ελληνική κοινωνία;

    Αλλά έτσι είναι τα double-sided. Σιγουράντζες. Αγώνες δι’ αντιπροσώπων, χωρίς προσωπικά ρίσκα. Anything… left? Ενάντια Σ’ ΑΥΤΗΝ την εκμετάλλευση των μεταναστών γιατί δεν μιλάει κανένας; Τους αριστερούς «μας» όλοι θα τους θυμούνται για τους «αγώνες» τους. Τους νεκρούς μετανάστες ποιος θα τους θυμάται;

    ΥΓ. Και πότε δικαιώθηκαν τα αιτήματα κάποιου απεργού πείνας; Μόνον σε κάποιες περιπτώσεις φυλακισμένων απεργών πείνας που αποφυλακίσθηκαν λόγω ανηκέστου. Μόνον σε κάποιες περιπτώσεις…

  31. 3 Μαρτίου 2011 στο 10:54 πμ

    @ Χρηστος Κ. #21

    Και μονο με ορους πολιτικης γεωγραφιας υπαρχει και δεξια και αριστερα. Και εντελει πως θα οργανωθουν οι αντικαπιταλιστες στους οποιους εντασσεις τον εαυτο σου? Υπαρχει ιδεολογικη προσεγγιση στον αντικαπιταλισμο? Δεν σε επικρινω ρωτω για να καταλαβω τον συλλογισμο σου.

    Ως προς το πρώτο νομίζω ότι απάντησα ήδη [στο σχόλιο προς τον Omadeon].

    Οι αντικαπιταλιστές δεν ξέρω πώς θα οργανωθούν. Αν ήξερα, θα τους οργάνωνα, όπως τους οργάνωσε κι ο Λένιν πριν από έναν αιώνα [αστειεύομαι, βέβαια]. Αλλά κι όλες οι «επαναστάσεις» του 20ου αιώνα στις αρχές του λενινισμού βασίστηκαν. Όλα πια είναι «στιγμές» ξέρεις ποιου…

    Θα πρέπει να τα επανεφεύρουμε όλα απ’ την αρχή.

    [Θα με ρωτήσεις: και μέχρι τότε τι κάνουμε; Και θα απαντήσω: δεν ξέρω… Πάντως, περιμένοντας το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε θα ήταν να χάσουμε και μερικές ψευδαισθήσεις…]

  32. Χρηστος Κ.
    3 Μαρτίου 2011 στο 11:14 πμ

    Σορυ αλλα εδω θα διαφωνησω καθετα και με σκληρο τροπο. Το σχολιο σου ειναι μνημειο κυνικοτητας και ισοπεδισμου. Αν θεωρεις οτι οι ανθρωποι που με βαρδιες στην Υπατια συμπαραστεκονται στους μεταναστες τους μεταφερουν στα νοσοκομεια, τους δινουν τροφιμα, αφηνουν τις δουλειες τους και τα σπιτια τους το κανουν γιατι ειναι «double-sided αριστεροί [και με τη βούλα στην ούγια].» σορυ φιλε δε ξερεις τι σου γινεται. Αν πιστευεις πως οι ακτιβιστες που ενεπλακησαν στην ιστορια και εχουν διωχθει απο τον εισαγγελεα το εκαναν για σκοπιμοτητες τοτε καλη τυχη παρεα με τον Μανδραβελη. Για το καφενειακο ερωτημα περι συναπεργειας δε προκειται να απαντησω. Αν εχεις κανενα πολιτικο επιχειρημα τοτε ευχαριστως. Για την εκμεταλευση των μεταναστων μιλαει ενα κομματι της αριστερας 20 χρονια τωρα που σε συνεργασια μαζι τους εστησε στεκια μεταναστων και διοργανωνει εδω και 16 χρονια φεστιβαλ σε πολλες πολεις. Εδω και χρονια εχουν συγκροτηθει σχολεια ελληνικης γλωσσας, νομικοι συμπαραστες, σπιτια που παρεχουν φαγητο και υπνο. Δεν εχεις ακουσει τιποτα απ’ολα αυτα?
    «Αλλά έτσι είναι τα double-sided. Σιγουράντζες. Αγώνες δι’ αντιπροσώπων, χωρίς προσωπικά ρίσκα. Anything… left?» Σοβαρα? Γνωριζεις σε ολη την Ελλαδα ποσοι ανθρωποι τρεχουν στα δικαστηρια για υποθεσεις υπερασπισης φυσικου πλουτου, για υποθεσεις υπερασπισης δημοσιων χωρων, για υποθεσεις ανθρωπων που διωκονται αναιτια?
    Μπορει για σενα να μην υπαρχει τιποτα αυτο ομως δε σημαινει οτι ειναι και η πραγματικοτητα.
    Κανε μια βολτα απο την Υπατια και πες στους ανθρωπους εκει ολα αυτα που εγραψες εδω. Γιατι στο διαδυκτιο η ανωνυμη προσβολη ειναι ανεξοδη. Και κυριως θεωρειται και μαγκια.

  33. 3 Μαρτίου 2011 στο 11:19 πμ

    Παρακαλώ!

    Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Το μόνο που σχολίασα ήταν η απεργία πείνας – ως πολιτική πράξη. Τίποτα άλλο.

    Τι περίμεναν να πετύχουν πολιτικά;

  34. Χρηστος Κ.
    3 Μαρτίου 2011 στο 11:34 πμ

    Οχι φιλε δε σχολιασες μονον αυτο.
    Αυτο το σχολιο,»Αλλά έτσι είναι τα double-sided. Σιγουράντζες. Αγώνες δι’ αντιπροσώπων, χωρίς προσωπικά ρίσκα. Anything… left? Ενάντια Σ’ ΑΥΤΗΝ την εκμετάλλευση των μεταναστών γιατί δεν μιλάει κανένας; Τους αριστερούς “μας” όλοι θα τους θυμούνται για τους “αγώνες” τους. Τους νεκρούς μετανάστες ποιος θα τους θυμάται;» δε κανει αναφορα μονο στην απεργια αλλα γενικευει μια κατασταση.
    Η απεργια των μεταναστων αποφασισθηκε απο τους ιδιους και πραγματοποιειται απο αυτους. Ποιος περιμενει εξω απο τους μεταναστες να πετυχει κατι αλλο? Τα κομματα και οι οργανωσεις που στηριζουν τον αγωνα τους δε προσδοκουν κατι αλλο απο αυτο που επιδιωκουν οι μεταναστες. Χαρτια και δικαιωματα.

  35. 3 Μαρτίου 2011 στο 11:44 πμ

    Μόνον αυτό σχολίασα. Την πολιτική ηλιθιότητα κάποιων στο συγκεκριμένο ζήτημα της απεργίας πείνας. Οι μετανάστες καλά κάνουν και αγωνίζονται. Μόνον που μερικά πράγματα δεν τα γνωρίζουν [λόγω γλώσσας, λόγω κουλτούρας, λόγω ελλειπούς πολιτικής παιδείας στα των ελληνικών κουλουβάχατων…] Κάποιος δεν έπρεπε να τους προειδοποιήσει ότι χαρτιά και δικαιώματα δεν πρόκειται να πάρουν ακόμα κι αν πεθάνουν όλοι από απεργία πείνας; Αν αυτό δεν είναι πολιτική ηλιθιότητα τι είναι; Αλλά αυτά συμβαίνουν ότι κάποιοι ανακαλύπτουν «το νέο επαναστατικό υποκείμενο»… Όπως το ανακαλύπτουν.

  36. Χρηστος Κ.
    3 Μαρτίου 2011 στο 11:56 πμ

    Φιλε μου γνωριζεις τα αιτηματα των μεταναστων? Γιατι απο τα λεγομενα σου φιανεται οτι δε γνωριζεις. Οι συγκεκριμενοι μεταναστες βρισκονται στην Ελλαδα πανω απο 5 χρονια και δουλευουν εδω. Ο νομος με τα 150 ενσημα τους εβγαλε στην παρανομια γιατι δε μπορουν να ανανεωσουν την παραμονη τους. Το τι θα καταφερουν μην το προδιαγραφεις ακομα. Ηδη το υπουργειο απο την σκληρη του σταση εχει κανει πισω και μειωνει στα 120 τα ενσημα.
    Η αναλυση του «νεου επαναστικου υποκειμενου» μπαζει απο παντου και δεν το ισχυριστηκε κανενας. Δικη προθεσεων κανεις.
    Τι περιμενες απο την αριστερα δηλαδη? Να μην στηριξει τον αγωνα τους?
    Υ.Γ. Τα περι πολιτικης ηλιθιοτητας τα αφηνω στην ακρη για να μπορεσουμε να κανουμε κουβεντα χωρις εντασεις.

  37. 3 Μαρτίου 2011 στο 12:50 μμ

    Γράφεις:

    Φιλε μου γνωριζεις τα αιτηματα των μεταναστων? Γιατι απο τα λεγομενα σου φιανεται οτι δε γνωριζεις.

    Τα αιτήματα των μεταναστών από το μπλογκ: Πανελλαδική Απεργία Πείνας Μεταναστών

    που φέρει και τον χαρακτηριστικό υπότιτλο: Νομιμοποίηση χωρίς προυποθέσεις όλων των μεταναστών/τριων – Ίσα δικαιώματα για όλους τους εργάτες

    Ποστ: Κείμενο Απεργών Μεταναστών, Ιανουάριος 2011 Ιανουαρίου 23, 2011:

    Ζητάμε την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ζητάμε ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζομένους και εργαζόμενες.

    Η υπογράμμιση στο πρωτότυπο.

    Το αν κάποιοι μετά τις 23 Ιανουαρίου έβαλαν νερό στο -μαξιμαλιστικό- κρασί τους, δεν με αφορά.

    Ποια δίκη προθέσεων;

    ΥΓ. Ποιες εντάσεις; Δεν σου είπα εγώ να πας να κάνεις παρέα με τον Μανδραβέλη. Ίσα-ίσα το άφησα να περάσει «στο ντούκου».

  38. Ανεστιος
    3 Μαρτίου 2011 στο 4:54 μμ

    Χρηστος Κ. :

    Τι περιμενες απο την αριστερα δηλαδη? Να μην στηριξει τον αγωνα τους?

    Αν δεν κανω λαθος και δεν κανω λαθος!!! .Η αριστερα συμπασα, απο τα τελη του 50 μεχρι και τις αρχες του 80 θεωρουσε την μεταναστευση ως το πλεον αρνητικο στοιχειο των πολιτικων που εφαρμοστηκαν σε αυτη τη χωρα, θεωρουσε τοτε οτι εξαιτιας της μεταναστευσης η χωρα εμεινε πισω ,οι δε μεταναστες οτι βρεθηκαν στη χειροτερη δυνατη μοιρα με αποτελεσμα να απολαυσουν μονο ελαχιστα ψυχια απο τον κοπο τους.Αντιθετως θεωρουσε οτι η παραμονη ολων αυτων θα βοηθουσε στην αναπτυξη αυτης της καταστρεμενης χωρας.Αν ετσι ειχαν τα πραγματα τοτε, γιατι αραγε δεν αντιλαμβανεται οτι ο οποιος πλουτος σε αυτη τη χωρα που θα προελθει απο τους μεταναστες δεν ειναι καταληστευση της χωρας προελευσης του μεταναστη ;;
    Στο τελος-τελος ρωτησε κανεις την ψυχη αυτων των ανθρωπων πως βιωνουν αυτη την ξενητεια; τις αγνωστες παραδοσεις ; την ξενη γλωσσα; την αγαμια ; κλπ κλπ

    Μηπως η αριστερα ειναι η λαικη και φιλοπονη δεξια ;;
    Μηπως η δεξια ειναι η ταξικη και σταλινκη αριστερα ;;

    @ Κουρελαριον
    * Η Ζετα παντως ειναι ανω των 70 και μονιμως διαβασμενη … και ολιγον παραμορφωμενη, αλλα τι να κανουμε ουδεις τελιεος, μονο ο Φωτοσοπος!!!

  39. 3 Μαρτίου 2011 στο 5:50 μμ

    Κουρελάριε…
    ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως εννοούσα «κατά της αφηρημένης εργασίας», όπως εσύ.
    (Αν κι εγώ το θέτω πιο πολύ σαν «κατάργηση της ΑΓΟΡΑΣ εργασίας»).

    Κατά τα άλλα επειδή είμαι (ή ήμουν)…. εριστικός τύπος, απλώς θέλησα να δω το θέμα από τη ΔΙΚΗ ΣΟΥ πλευρά, όχι να αντιδικήσω.

    Εχουμε επικοινωνιακά προβλήματα, ως κοινωνία. ΑΚΟΜΗ και με τις καλύτερες προθέσεις, π.χ. ο Χρήστος Κ. είναι έτοιμος να αρπαχτεί και να διαφωνήσει… χωρίς λόγο. Αυτά πρέπει να τελειώνουν κάποτε, μπας και γίνει κάτι πιο δημιουργικό.

    Για μένα, ΔΕΝ υπάρχει αντίφαση μεταξύ της δικής σου στάσης και π.χ. της δικής μου. Σάμπως… στήριξα ποτέ κάνα αριστερό κόμμα? ΟΧΙ. Κάνα σταλινισμό ή κρατικό καπιταλισμό? ΟΧΙ. Καμιά ιεραρχία ή ταξική διαφορά? ΟΧΙ βέβαια. Κι αν είπα καλό λόγο για κάποιον το είπα για ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΜΕΝΟ θέμα, όχι σαν απόλυτη αποδοχή (όσων πρεσβεύει π.χ. το κόμμα του), κλπ. Ε, ο Χρήστος Κ. περίπου τα ίδια λέει, αλλά έχει τη μύγα και μυγιάζεται ίσως, λόγω πιο στενής σχέσης του με κομματικούς αριστερούς κλπ. Εχει και καποια επίσημη άποψη να υπερασπιστεί (τη «μη-έξοδο από το ευρώ» αν και είναι υπέρ της στάσης πληρωμών) οπότε… δικαιολογημένα τα βλεπει όλα πιο αμυντικά ή αντιπαραθετικά.

  40. 4 Μαρτίου 2011 στο 11:14 πμ

    @ OMADEON

    Καλά… Πότε προλαβαίνεις και βγάζεις τέτοιου είδους συμπεράσματα είναι απορίας άξιον. Ο Χρήστος Κ., κατά τη γνώμη μου, μόνον έτοιμος να αρπαχτεί και να διαφωνήσει χωρίς λόγο δεν είναι. Έχει την άποψή του, έχω διαφορετική -τελείως- άποψη στο συγκεκριμένο ζήτημα από τη δική του, ο καθένας καταγράφει τα επιχειρήματά του, κι αυτό είναι όλο [και κάποια ένταση, μέσα στην πάλη των ιδεών είναι κι αυτή]. Ούτε μ’ έβρισε [όπως κάνουν μερικοί άλλοι συστηματικά] ούτε τον έβρισα.

    Και δεν νομίζω ότι ο Χρήστος Κ. έχει «πιο στενή σχέση με κομματικούς αριστερούς κ.λπ.» για να μυγιάζεται. Και από πού προκύπτει ότι έχει κάποια «επίσημη άποψη» για το ευρώ;;;

    Αυθαιρεσίες, μέσα σε αυθαιρεσίες, τυλιγμένες με αυθαίρετα «συμπεράσματα».

    Τα υπόλοιπα τα έχουμε ξαναπεί.

  41. Χρηστος Κ.
    4 Μαρτίου 2011 στο 11:27 πμ

    Να μιλησω κι εγω ως πετρα του σκανδαλου (παναθεμα με). Δεν εχω καμια μυγα φιλε Omadeon. Εχω ομως μια πολυ στενη σχεση με την ιστορια με τους μεταναστες και γνωριζω οτι οι ανθρωποι εκει αχουν αφησει τα παντα και τρεχουν να στηριξουν τους απεργους με οτι συνεπαγεται αυτο. Και δεν προσδοκουν ΤΙΠΟΤΑ. Ουτε πολιτικα οφελη, ουτε κομματικες θεσεις. Γι’ αυτο κι ο εντονος τονος στην αντιπαραθεση μου με τον Ρακο.
    Αυτη δε η φραση «κομματικοι αριστεροι» μου φανηκε σαν βρισια. Εξηγησε το μου αν θελεις. Ναι ειμαι κομματικα ενταγμενος καπου αλλα αυτο δε μου αφαιρει το δικαιωμα να εκφραζω την προσωπικη μου αποψη. Κι ουτε ειμαι εδω για να περασω την γραμμη. Με αδικεις με το σχολιο σου.
    Για το ευρω αν τεθει ζητημα απο τον Ρακο πολυ ευχαριστως να το κουβεντιασουμε. Και ναι ειμαι υπερ της παραμονης στο ευρω και την Ε.Ε.

  42. 4 Μαρτίου 2011 στο 12:33 μμ

    @ Χρηστος Κ.

    Δεν είσαι καμιά πέτρα – σκανδάλου ή μη. Απλά ο Omadeon, τα βάζει συχνά-πυκνά με δικαίους και αδίκους, καταλήγοντας σε αυθαίρετα «συμπεράσματα» σχετικά με το άτομό τους και τις απόψεις τους, και αμέσως μετά τους κατηγορεί για τα ίδια πράγματα! Είναι ιδιαίτερη περίπτωση μπλόγκερ. [Θα έλεγα ανθρώπου, αλλά δεν τον γνωρίζω.]

    Και φυσικά δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα που είσαι κάπου ενταγμένος κομματικά. Ίσα-ίσα θεωρώ ότι πολύ κάνεις [λες και χρειάζεσαι τη δική μου γνώμη ή τη δική μου συνηγορία γι’ αυτό].

    Διαφωνούμε, τι να κάνουμε; Αυτά έχει η πάλη των ιδεών.

    Για το ευρώ δεν έθεσα κανένα ζήτημα. Δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα, ό,τι διαβάζω σκόρπια εδώ κι εκεί. Δεν νομίζω ότι διαφωνούμε στο συγκεκριμένο. «Εκούσια» επιστροφή στη δραχμή θα σημάνει την ίδια μέρα «θερμά επεισόδια» με όλους τους γείτονες, και την επόμενη θα αρχίσουν τα πάρτυ των «διεθνών -και άκαρδων- κερδοσκόπων». Οι επιδέξιοι πισινοί θέλουν και μεταξωτά βρακάκια. Που δεν βλέπω να υπάρχουν, ούτε οι μεν ούτε τα δε. Διότι αν τα πράγματα διαγράφονται σήμερα εφιαλτικά, σ’ εκείνη την περίπτωση θα ήταν η ίδια η «κόλαση». Πρόχειρες σκέψεις όλα αυτά…

  43. Χρηστος Κ.
    4 Μαρτίου 2011 στο 12:54 μμ

    Θεωρω κι εγω οτι δεν υπηρξε καποια παρεξηγηση. Εχω την ιδια περιπου γνωμη για την σταση πληρωμων/εξοδο απο Ε.Ε. Συνηθως βεβαια οι κουβεντες αυτες μεσα στην αριστερα καταληγουν σε μαχες χαρακωματων και τις αποφευγω.

  44. Ανεστιος
    4 Μαρτίου 2011 στο 1:29 μμ
  45. 4 Μαρτίου 2011 στο 2:40 μμ

    Κουρελάριε,

    Κοίτα να δεις ΟΥΤΕ ο Χρήστος Κ. είναι «πέτρα σκανδάλου» ΟΥΤΕ εγώ «τα βάζω εναντίον δικαίων και αδίκων». ΑΝΤΙΘΕΤΑ, εδώ το ΜΟΝΟ που προσπάθησα να κάνω είναι να σας φέρω ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ και ΜΟΝΟ αυτό. Αν δεν εκτιμήθηκε η (ατελής) προσπάθειά μου, πάω πάσο.

    Εγραψα κάποια σχόλια με σκοπό την προσέγγιση. Τελικά όμως -πράγματι- διαφωνείτε σε κάποια πράματα. Ομως…. εμένα ΔΕΝ με κατάλαβες διότι σου ΔΙΑΦΕΥΓΟΥΝ απλά πράματα.

    Π.χ. ΔΕΝ ξέρεις καν ότι ο Χρήστος Κ είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΝΩΣΤΟΣ στο διαδίκτυο ΚΑΙ στην κοινωνία γενικότερα, αλλά… λόγω ΝΕΤΙΚΕΤΑΣ είμαι υποχρεωμένος να σεβαστώ την ΨΕΥΔΩΜΙΑ του. Γι’ αυτό και τα νομίσματά σου για μένα ήταν… κίβδηλα! Ακυρα.

    Αντε γειά…

  46. 4 Μαρτίου 2011 στο 2:42 μμ

    ΨΕΥΔΩΝΥΜΙΑ (σόρυ).

  47. Χρηστος Κ.
    4 Μαρτίου 2011 στο 7:18 μμ

    Γνωστος!!!!!!! Ουαου! Πεσμε κι εμενα να μαθω που ζω τοσο καιρο στην φριχτη ανωνυμια.
    Δε με πειραζει να γραψεις και το ονοματεπωνυμο μου. Αφου ειμαι φιρμα να το διαδοσουμε.

  48. Χρηστος Κ.
    6 Μαρτίου 2011 στο 9:26 πμ

    Φιλε Omadeon ακομα περιμενω τις αποκαλυψεις. Το οτι αποφευγεις θα το θεωρησω υπεκφυγη.

  1. 13 Φεβρουαρίου 2011 στο 5:17 μμ
  2. 9 Μαρτίου 2011 στο 5:12 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s