Αρχική > Νεοφιλελευθερισμός, Πρωταρχική Συσσώρευση, Στα χρόνια του ΔΝΤ > Επιτέλους! Τι συμβαίνει στη Σαχαρασία; [πρόχειρες σημειώσεις I]

Επιτέλους! Τι συμβαίνει στη Σαχαρασία; [πρόχειρες σημειώσεις I]

Ας ξεκινήσουμε με ένα… couplet, αντιγραφή από το Principia Dialectica:

Khadafi c’est fini!

 

Chanson pour un gay libyen (couplet)

Khadafi c’est fini !
et dire que c’était le tyran qui réprima mes amours
Khadafi c’est fini !
Je crois pas que je l’regretterai un jour

Gaddafi it’s the end!
and this was the tyrant that repressed my loves
Gaddafi it’s the end
I don’t think that I wiill miss him one day

 

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Απαραίτητος ορισμός: Τι ακριβώς είναι η Σαχαρασία;

Η απάντηση βρίσκεται σ’ έναν χάρτη, που υπάρχει στο εξώφυλλο ενός βιβλίου:

Σαχαρασία είναι ολόκληρη η περιοχή [με κεραμιδί χρώμα στο εξώφυλλο] που εκτείνεται από τις ακτές της Βόρειας Αφρικής στον Ατλαντικό [Μαρόκο, Μαυριτανία], περιλαμβάνει ολόκληρη τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή [και την Αραβική Χερσόνησο], την Εγγύς Ανατολή, ολόκληρη την Κεντρική Ασία και φτάνει μέχρι τις ερήμους της Κεντρικής Κίνας [κι ακόμα παραπέρα, μέχρι τις ακτές της Σινικής Θάλασσας στον Ειρηνικό.]

Ο όρος, αν δεν κάνω λάθος, είναι του James DeMeo, «μαθητή» του Βίλχελμ Ράιχ, ο οποίος έχει κάνει ορισμένες ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις όσον αφορά στη συγκεκριμένη περιοχή. [Σχετικό άρθρο του, μεταφρασμένο στα ελληνικά, για όποιον θέλει να ψάξει περαιτέρω τις απόψεις του: Η Προέλευση και η Eξάπλωση της Πατριαρχίας στην Σαχαρασία από το 4000 π.Χ. Και ο ιστότοπος για τη Σαχαρασία.]

Ωστόσο, εδώ χρησιμοποιώ τον όρο με την αυστηρά γεωγραφική του έννοια. Σαχαρασία, λοιπόν, είναι η περιοχή που εκτείνεται από το Μαρόκο και τη Μαυριτανία [δυτικά] μέχρι και την Κεντρική Κίνα [ανατολικά].

Προτιμώ τον όρο «Σαχαρασία» από τους όρους «αραβικός κόσμος» ή «μουσουλμανικές χώρες», διότι, για παράδειγμα, οι Ιρανοί και οι Αφγανοί είναι μουσουλμάνοι, αλλά δεν είναι Άραβες, και διότι δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν όσα συμβαίνουν έχουν, σώνει και καλά, ισλαμικό χαρακτήρα. Το αντίθετο θα έλεγα. Στο κάτω-κάτω, και οι διαδηλώσεις στο Ιράν, ενάντια στο φονταμενταλιστικό ισλαμικό καθεστώς τον αγιατολάχ, κάτι σημαίνουν.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Νομίζω ότι δεν χρειάζονται περαιτέρω διευκρινίσεις για τους λόγους για τους οποίους χρησιμοποιώ τον όρο Σαχαρασία. Τους δύο τελευταίους μήνες σημειώθηκαν σ’ αυτή την περιοχή μια σειρά «αναπάντεχων εξελίξεων:

  • Ανατροπή των καθεστώτων σε Τυνησία και Αίγυπτο.
  • Εν εξελίξει, αυτή τη στιγμή, εξεγέρσεις σε Λιβύη και Μπαχρέιν.
  • Αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις [με νεκρούς σε κάποιες περιπτώσεις] σε Μαυριτανία, Αλγερία, Ιορδανία, Υεμένη, Ιράν…
  • Κι ας μην ξεχνάμε τους «διαρκείς πολέμους» σε Ιράκ και Αφγανιστάν, αλλά και τον διάρκειας πολλών δεκαετιών εμφύλιο πόλεμο στο Σουδάν.

Εν ολίγοις, σχεδόν ολόκληρη η Σαχαρασία είναι ένα καζάνι που βράζει.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Αν εξαιρέσουμε την υποσαχάρια Αφρική, όπου μάλλον είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπίσουμε μια χώρα στην οποία να μην έχει σημειωθεί [ή να μην σημειώνεται] κάποιου είδους εμφύλια σύρραξη τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η περιοχή της Σαχαρασίας είναι η τελευταία περιοχή στον πλανήτη, όπου κυριαρχούν τα δικτατορικά καθεστώτα [το φάσμα των οποίων κυμαίνεται από την… «πεφωτισμένη δικτατορία» μέχρι την απροκάλυπτη].

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ένας από τους βασικούς άξονες της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού είναι και τα «ιδεολογήματα» περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και περί «δημοκρατίας». Το γεγονός ότι το περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων ιδεολόγημα εμφανίστηκε ως κυρίαρχος άξονας της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στα μέσα της δεκαετίας του 1970, επί προεδρίας Τζίμμυ Κάρτερ, την ίδια δηλαδή εποχή που έκανε την εμφάνισή του και ο πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικός νεοφιλευθερισμός, μόνον τυχαίο δεν είναι.

Προσοχή, όμως! Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια «συνωμοσία των ΗΠΑ«, που μπλα-μπλα-μπλα χρησιμοποιούν τα μπλα-μπλα-μπλα ανθρώπινα δικαιώματα και τη μπλα-μπλα-μπλα δημοκρατία για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στον κόσμο.

Όπως προανέφερα, ο νεοφιλελευθερισμός έχει τρεις άξονες: τον οικονομικό, τον πολιτικό και τον κοινωνικό.

Ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός, όπως έχω επανειλημμένα τονίσει σ’ αυτό το μπλογκ, εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν ο «μπουκωμένος», λόγω της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, καπιταλισμός αδυνατούσε να εξασφαλίσει από την «πραγματική οικονομία» τα επιθυμητά κέρδη, και, αναγκαστικά, στράφηκε σε άλλους είδους πρακτικές. Δηλαδή, στη δίχως φειδώ χορήγηση δανείων [προς κυβερνήσεις, αρχικά, και προς τους ιδιώτες, στη συνέχεια], και στο «τζογάρισμα» στα χρηματιστήρια του κόσμου [μετοχές, παράγωγα, ασφάλιστρα κ.ο.κ.]

Όμως, και τα δάνεια και το «τζογάρισμα» για να εξαπλωθούν είχαν την ανάγκη «ανοιχτών συνόρων». Την «ελεύθερη διακίνηση», δηλαδή, κεφαλαίων όπου Γης. Αυτό σήμαινε, πολύ απλά, όλο και λιγότερους κυβερνητικούς περιορισμούς. Ο πολιτικός νεοφιλελευθερισμός ακολουθούσε κατά πόδας τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό.

Βασική αρχή του καπιταλισμού, ανεξάρτητα από τη φάση στην οποία βρίσκεται, είναι παντού και πάντα η εμπορευματοποίηση των πάντων. Στη νεοφιλελεύθερη φάση του καπιταλισμού, αυτή η αρχή ξεκίνησε μια ξέφρενη πορεία: τα πάντα έπρεπε να πωλούνται και να αγοράζονται: από τον αέρα [τα «καλά και ασφαλή» προάστια] και το νερό, μέχρι την υγεία, την παιδεία, τις συντάξεις και πάει λέγοντας.

Ο οικονομικο-πολιτικός νεοφιλελευθερισμός ακολουθιόταν κατά πόδας από τον κοινωνικό νεοφιλελευθερισμό: την ανατροπή κάθε έννοιας κράτους-πρόνοιας.

Κι όλα αυτά, με μια διαφορά χρονικής φάσης, συνέβησαν σε όλες τις χώρες του πλανήτη.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Βασική -και θεμελιώδης- αρχή ύπαρξης του καπιταλισμού αποτελεί, επίσης, η απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής από τους παραγωγούς. Το βίαιο ξερίζωμα των Άγγλων χωρικών από τις πατρογονικές τους εστίες [φαινόμενο που ξεκίνησε τον 16ο αιώνα και έφτασε στην «ακμή» του τον 18 και 19ο] και η εξίσου βίαιη «ενσωμάτωσή» τους στην αγορά -μισθωτής- εργασίας [το φαινόμενο που είναι γνωστό και ως πρωταρχική συσσώρευση], επαναλαμβάνεται τους δύο τελευταίους αιώνες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο [αποικιοκρατία, ιμπεριαλισμός, νεοφιλελευθερισμός], σε όλα τα μήκη και σε όλα τα πλάτη του πλανήτη.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ε, όλες αυτές οι… πληγές του καπιταλισμού έπληξαν και τις χώρες της Σαχαρασίας. Οι, επί χιλιετίες, αυτάρκεις, σε τρόφιμα και άλλα αγαθά, κοινότητες δόθηκαν βορά στα αδηφάγα σαγόνια της εμπορευματοποίησης. Μη έχοντας πια τη δυνατότητα να επιζήσουν στις πατρογονικές τους εστίες, οι κάτοικοί τους τις εγκατέλειψαν. Πώς αλλιώς θα αποκτούσε το Κάιρο, για παράδειγμα, δεκαπέντε εκατομμύρια κατοίκους;

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Και τα λοιπά, και τα λοιπά. [Να μην επαναλαμβανόμαστε.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Θα συνεχίσουμε στο επόμενο σημείωμα [πρέπει να κατέβω στη διαδήλωση ευθύς αμέσως], με κάποιες σκόρπιες σκέψεις σχετικά με τα «αντικείμενα» και τις «υπηρεσίες», και σχετικά με την «παράδοση» και την «επανάσταση». [Και ό,τι άλλο ήθελεν προκύψει.]

 

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s