Αρχική > Πρόσωπα > Andrajos y harapos

Andrajos y harapos

Πηγή φωτ.: Wikipedia

Αποσπάσματα από δύο ποιήματα του Antonio Machado [1875-1939]

Castilla miserable, ayer dominadora,
envuelta en sus andrajos desprecia cuanto ignora […]

Castilla miserable, ayer dominadora,
envuelta en sus harapos desprecia cuanto ignora.

El sol va declinando. De la ciudad lejana
me llega un armonioso tañido de campana
—ya irán a su rosario las enlutadas viejas—.
De entre las peñas salen dos lindas comadrejas;
me miran y se alejan, huyendo, y aparecen
de nuevo ¡tan curiosas!
… Los campos se obscurecen.
Hacia el camino blanco está el mesón abierto
al campo ensombrecido y al pedregal desierto.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
Caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.

Al andar se hace el camino,
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.

Caminante no hay camino
sino estelas en la mar.

Advertisements
Κατηγορίες:Πρόσωπα Ετικέτες: ,
  1. 9 Μαρτίου 2011 στο 11:38 πμ

    «Andrajos»=»harapos»=»κουρέλια» [τι άλλο; 🙂 ]

    _ _ _ _ _
    Οι κυρίαρχοι του χτες…

    Τυλιγμένοι στα κουρέλια τους περιφρονούν όσα αγνοούν…

    Και να κι οι μοιρολογίστρες κρατώντας τα ροζάριά τους…

    Και δυο νυφίτσες φεύγουν και ξανάρχονται. Με τόση περιέργεια!

    Στον κάμπο σκοτεινιάζει…

    Αλλά το πανδοχείο είναι ανοιχτό, στον σκοτεινιασμένο κάμπο, και στη βραχώδη ερημιά…

    _ _ _ _ _

    Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος. Το δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας…

    Και ποτέ δεν θα ξαναπεράσεις απ’ αυτόν…

    Δεν υπάρχει δρόμος, παρά μόνον κάποιες στήλες καπνού μακριά στη θάλασσα…

  2. 9 Μαρτίου 2011 στο 12:43 μμ

    «Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος.
    Το δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας…
    Και ποτέ δεν θα ξαναπεράσεις απ’ αυτόν…
    Δεν υπάρχει δρόμος,
    παρά μόνον κάποιες στήλες καπνού μακριά στη θάλασσα…»

    και κάποιος συν-οδοιπόρος,
    που ξεκρίνεις μακριά …
    σκιά
    δεν σου κρατάει κανένα χέρι
    γιατί έζησε σε άλλη εποχή
    σε άλλη χώρα
    μα είναι συγ-γενής
    κι είναι αρκετό που ξέρεις
    πως πάτε στην ίδια κατεύθυνση..

  3. 9 Μαρτίου 2011 στο 3:38 μμ

    Σας ευχαριστώ!

    Σας αφιερώνω το πλήρες ποίημα.

    Poema Caminante No Hay Camino de Antonio Machado

    Todo pasa y todo queda,
    pero lo nuestro es pasar,
    pasar haciendo caminos,
    caminos sobre el mar.

    Nunca persequí la gloria,
    ni dejar en la memoria
    de los hombres mi canción;
    yo amo los mundos sutiles,
    ingrávidos y gentiles,
    como pompas de jabón.

    Me gusta verlos pintarse
    de sol y grana, volar
    bajo el cielo azul, temblar
    súbitamente y quebrarse…

    Nunca perseguí la gloria.

    Caminante, son tus huellas
    el camino y nada más;
    caminante, no hay camino,
    se hace camino al andar.

    Al andar se hace camino
    y al volver la vista atrás
    se ve la senda que nunca
    se ha de volver a pisar.

    Caminante no hay camino
    sino estelas en la mar…

    Hace algún tiempo en ese lugar
    donde hoy los bosques se visten de espinos
    se oyó la voz de un poeta gritar
    “Caminante no hay camino,
    se hace camino al andar…”

    Golpe a golpe, verso a verso…

    Murió el poeta lejos del hogar.
    Le cubre el polvo de un país vecino.
    Al alejarse le vieron llorar.
    “Caminante no hay camino,
    se hace camino al andar…”

    Golpe a golpe, verso a verso…

    Cuando el jilguero no puede cantar.
    Cuando el poeta es un peregrino,
    cuando de nada nos sirve rezar.
    “Caminante no hay camino,
    se hace camino al andar…”

    Golpe a golpe, verso a verso.

  4. 9 Μαρτίου 2011 στο 4:06 μμ

    ευχαριστώ πολύ,
    μα το systran προς γαλλικά δεν μας τα λέει όλα..
    … με χρόνια με καιρούς,
    ποιος ξέρει,
    ο άνθρωπος όσο ζει ελπίζει…
    σε μια μετάφραση !

  5. 9 Μαρτίου 2011 στο 4:10 μμ

    Παρακαλώ!

    Φοβάμαι πως δεν έχω την απαιτούμενη ποιητική φλέβα, αλλά θα το επιχειρήσω κάποια στιγμή.

  6. 9 Μαρτίου 2011 στο 4:26 μμ

    Potlatch 🙂

  7. 19 Ιουλίου 2012 στο 9:37 πμ

    Reblogged this on Ράκος "lumpen" Κουρελάριος and commented:

    «Τα πρώτα ποιήματα του [«χθεσινού»] Χουάν Ραμόν Χιμένεθ εγκαινίασαν μαζί με τον ποιητή Αντόνιο Ματσάδο τη μεγάλη εποχή της ισπανικής ποίησης του 20ού αι», λέει η ελληνική Wikipedia…

  8. 19 Ιουλίου 2012 στο 9:46 πμ

    «… το πανδοχείο είναι ανοιχτό…»

    «Βίος ανεόρταστος, μακρή οδός απανδόκευτος», που είχε πει κι ο Γελασίνος…

    Και σήμερα «ξύπνησα» μ’ αυτό:

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s