Αρχική > Αφηρημένη Εργασία, Εξεγέρσεις στη Σαχαρασία, Στα χρόνια του ΔΝΤ > Σημειώσεις από [και για] το υπερπέραν του καπιταλισμού

Σημειώσεις από [και για] το υπερπέραν του καπιταλισμού

Αντικείμενα [ελλιπής κατάλογος]:

► Κινητό τηλέφωνο [μετά ή άνευ οθόνης αφής, ψηφιακής φωτο- ή βιντεο-κάμερας].

► Ηλεκτρονικός υπολογιστής.

► Ψωμί, νερό, κάνα όσπριο, κάνα λαχανικό.

Υπηρεσίες [ελλιπής κατάλογος]:

► Πρόσβαση στο διαδίκτυο

«Δωρεάν» διαδικτυακές υπηρεσίες [ελλιπής κατάλογος]:

► E-mail

► Facebook

► Twitter

► Google Earth

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Μετά… αν ζεις στο Μπαχρέιν, για παράδειγμα, βλέπεις πού ζεις.

Εδώ ίσως:

Ή εδώ:

Και βλέπεις και πού ζουν οι συμπολίτες σου, οι συμπατριώτες σου:

Εδώ:

Ή εδώ ίσως:

Και, βλέποντας «κάθετα» αυτό που μέχρι σήμερα σε εμπόδιζαν να δεις «οριζόντια», αρχίζεις και αναρωτιέσαι. Στέλνεις e-mail, ξεκινάς συζητήσεις εδώ κι εκεί στο διαδίκτυο…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Αλλά μπορεί και να ζεις στη Λιβύη:

Και ξέρεις ότι η χώρα σου είναι πλούσια. Τα αποθέματά της [σε συνάλλαγμα και χρυσό] είναι περίπου 130 δισ. δολάρια. Και το ετήσιο πλεόνασμά της καμιά 25 δισ. δολάρια.

Όμως εσύ είσαι άνεργος… Όπως και το 20-30% του ενεργού πληθυσμού της χώρας.

Παράλληλα, στη χώρα σου ζουν και εργάζονται σε άθλιες συνθήκες γύρω στο 1,5 εκατομμύρια μετανάστες μόνον από την Αίγυπτο. Και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη μετανάστες, είτε εξίσου εξαθλιωμένοι όπως οι Αιγύπτιοι, είτε πολύ καλοπληρωμένοι.

Εσύ, όμως, είσαι άνεργος. Είτε γιατί δεν μπορείς να εργάζεσαι με τους όρους και τους μισθούς που εργάζονται οι Αιγύπτιοι, είτε γιατί έχεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου λόγω σπουδών, είτε γιατί λόγω ηλικίας δεν μπορείς να πιάσεις το φτυάρι στα χέρια, είτε… είτε…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ή μπορεί να ζεις οπουδήποτε.

Και να μην βρίσκεις δουλειά. Να μην υπάρχουν πια δουλειές. Να μην μπορείς να πουλήσεις την εργασιακή σου δύναμη. Επί χρήμασιν, φυσικά.

Για να μπορέσεις να αγοράσεις τρόφιμα, αντικείμενα, υπηρεσίες… Τα απαραίτητα ή όσα εσύ θεωρείς απαραίτητα.

Όταν φτάσεις στον πάτο, όταν χάσεις κάθε ψευδαίσθηση, εξεγείρεσαι.

Τότε, οι ευρωπαίοι διανοούμενοι αρχίζουν να μιλάνε για «επαναστάσεις» που θυμίζουν τις ευρωπαϊκές επαναστάσεις του 1848. Αυτοί οι τόσο αντι-ευρωκεντρικοί, οι τόσο υπέρ του Άλλου, ξαφνικά «ερμηνεύουν» τα πάντα, θεωρώντας «πως τα έθιμα της φυλής τους είναι νόμοι του σύμπαντος»…

Κι εσύ συνεχίζεις να είσαι άνεργος. Και μετά την εξέγερση. Γιατί και τότε δεν υπάρχουν δουλειές. Και η πείνα είναι ο πιο ανελέητος σύμβουλος του ανθρώπου.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Μετά, μπορεί να αρχίσεις να αναρωτιέσαι. Είσαι υποχρεωμένος να αναρωτηθείς. Και να γυρέψεις απαντήσεις. Η πείνα…

Θα ανακαλύψεις ότι η εξέγερσή σου δεν μοιάζει σε τίποτα με εκείνες του 1848…

Πως όσες χώρες πρόλαβαν -κάποτε- το τραίνο του καπιταλισμού [what’s that?] το πρόλαβαν.

Πως, ναι μεν ο καπιταλισμός  [what’s that?] παράγει αδιανόητο πλούτο, παράγει όμως και αδιανόητη φτώχεια. Τον πρώτο τον «πρόλαβαν» άλλοι, η δεύτερη μόνον περίσσεψε για σένα. Και για τους ομοίους σου.

Και πως το μόνο που σου άφησαν, είναι η δυνατότητα να πουλάς την εργασιακή σου δύναμη στο παζάρι. Το μόνο! [Και καμιά φορά μακαρίζεις τους Κινέζους, που έχουν έστω κι αυτό.]

Αλλά εσύ ακόμα δεν μπορείς να βρεις δουλειά…

Κι η πείνα επιμένει…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Και τότε θα υποχρεωθείς να «ανακαλύψεις» πως όταν δεν μπορείς να πουλήσεις τίποτα στο παζάρι, δεν μπορείς και να αγοράσεις κάτι στο παζάρι!

Και πως τα τρόφιμα, τα αντικείμενα, οι υπηρεσίες παράγονται μόνον και μόνον για να πουληθούν στο παζάρι.

Και πως κι εσύ ο ίδιος υπάρχεις μόνον και μόνον για να πουληθείς στο παζάρι.

Και πως όλα αυτά, τα «τρόφιμα», τα «αντικείμενα», οι «υπηρεσίες», η «εργασιακή σου δύναμη» δεν είναι παρά εμπορεύματα. Που παράγονται μόνον και μόνον για να πουληθούν στο παζάρι.

Και συνειδητοποιείς πως αυτή τη ζωή δεν αξίζει να τη ζει κανείς.

Και ξαναβγαίνεις στους δρόμους. Αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να σε ξεγελάσει: ούτε ιδεολογία, ούτε θρησκεία. Κανείς και τίποτα!

Και τον δρόμο σου, τον δικό σου δρόμο, θα τον φτιάξεις μόνον εσύ. Βαδίζοντάς τον!



Advertisements
  1. 12 Μαρτίου 2011 στο 1:56 μμ

    Χάλασε το ξυπνητήρι μάλλον.. τί άλλο να υποθέσω;

  2. 12 Μαρτίου 2011 στο 2:09 μμ

    Τα σέβη μου.

  3. 12 Μαρτίου 2011 στο 2:27 μμ

    Τα περισσότερα (οχι ολα) ανθρώπινα όντα λειτουργούν σαν ιστορικοί : μόνο αναδρομικά αναγνωρίζουν τη φύση της εμπειρίας τους.Δεν λεω ποιος το ειπε αυτο,γιατι θα παει αλλου το μυαλο,παλι για τους ιδιους λογους.Και κολανε εκει στο 1848 ,στο 1968 κ.τ.λ.
    Οι νεοι ηγετες θα ειναι εκεινοι που θα νοιωσουν το momentum της στιγμης.Η ιστορια μπορει να επαναλαμβανεται οι ανθρωποι ομως ειναι ανεπαναληπτοι,απλως μερικοι το συνειδητοποιουν.

  4. 12 Μαρτίου 2011 στο 2:32 μμ

    Πολυ φοβάμαι οτι οι διάφορες νυφίτσες που θέλουν να οδηγήσουν τα πράγματα στον δικό τους παλαιολιθικό δρόμο (βλ. για παράδειγμα πως ο αναρχικος/ψευτοαντιεξουσιαστικός χώρος προσπαθεί μέχρι και σήμερα να οικειοποιηθεί την εξέγερση του Δεκέμβρη) δεν «will be lost like tears in the rain». Κάποιος πρέπει να βάλει το χεράκι του (χε χε).

    To do nothing is unacceptable!

    HIC RHODUS, HIC SALTA

  5. 12 Μαρτίου 2011 στο 2:43 μμ

    ζαχαρη :

    Τα περισσότερα (οχι ολα) ανθρώπινα όντα λειτουργούν σαν ιστορικοί : μόνο αναδρομικά αναγνωρίζουν τη φύση της εμπειρίας τους.Δεν λεω ποιος το ειπε αυτο,γιατι θα παει αλλου το μυαλο,παλι για τους ιδιους λογους.Και κολανε εκει στο 1848 ,στο 1968 κ.τ.λ.
    Οι νεοι ηγετες θα ειναι εκεινοι που θα νοιωσουν το momentum της στιγμης.Η ιστορια μπορει να επαναλαμβανεται οι ανθρωποι ομως ειναι ανεπαναληπτοι,απλως μερικοι το συνειδητοποιουν.

    «That depends on you, and not on someone else, because in this there is no teacher, no pupil; there is no leader; there is no guru; there is no Master, no Saviour. You yourself are the teacher and the pupil; you are the Master; you are the guru; you are the leader; you are everything. And to understand is to transform what is.»

  6. 12 Μαρτίου 2011 στο 2:45 μμ

    @ rodia

    Μπα. Δεν χάλασε. Κάποιοι το έκλεισαν [για να μην χτυπήσει και ξυπνήσουν οι «κοιμισμένοι»] και τώρα φωνάζουν: «1848! 1848! Happy New Revolution! Happy New Revolution!»

    @ βα.αλ.

    Την ασέβειά μου. 🙂

    @ ζαχαρη

    Τα ανθρώπινα όντα έτσι λειτουργούν. Μέχρι που έρχεται η στιγμή που θα πρέπει ή να αρνηθούν την όποια -ελάχιστη- ανθρωπινότητα τούς έχει απομείνει, ή θα πρέπει να γκρεμίσουν το «ιστορικό» [δηλαδή, αποικοδομήσιμο] οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικό οικοδόμημα που έχτισαν κάποτε [κατά τύχη].

    Ελπίζω και εύχομαι, αυτή τη φορά, [«μετά» το «μετά», δηλαδή] να μην υπάρξουν νέοι ηγέτες. Αυτό θα είναι σίγουρο σημάδι ότι αντί να πάμε κατά «κει», καταλήξαμε στη βαρβαρότητα.

  7. 12 Μαρτίου 2011 στο 3:02 μμ

    @ Αρνητικός

    Εμ, αυτό το κακό έχουν οι εξεγέρσεις της «μετα-μετανεωτερικότητας»: δεν έχουν [ανταλλακτική] αξία στο παζάρι των ιδεών. Και έτσι δεν μπορούν να «πουληθούν» εκεί. Κι αν ακόμη κάποιος «κατάφερνε» κάτι τέτοιο, δεν θα παρουσιάζονταν αγοραστές*. Και η όποια «αξία χρήσης» τους, μένει να «ανακαλυφθεί» ή να «αποκαλυφθεί» από τους ίδιους τους εξεγερμένους.

    _ _ _

    * Για παράδειγμα, κάπου διάβαζα σήμερα [ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ πού και τι, υποθέτω κάποιος γαλλουά το έγραψε (Ενημέρωση: Ο Ζίζεκ ήταν. Δείτε το σχόλιο #31)] πως οι εξεγερμένοι το 2005 στα προάστια του Παρισιού [και όλης της Γαλλίας] «δεν είχαν τίποτα να πούν».

    Και ναι. Τα ίδια έλεγε κι ο Μπωντριγιάρ, άλλος γαλλουά, πριν από τριάντα τόσα χρόνια για τα συνθήματα/γκράφιτι στη Νέα Υόρκη: «Δεν σημαίνουν τίποτα».

    Το πρόβλημα [κι όχι μόνον των γαλλουά] έγκειται στο ότι κατεβαίνουν στο παζάρι να πουλήσουν «ιδέες», όμως το ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ τους είναι τόσο κακής ποιότητας πια, ώστε δεν «αγοράζει» κανένας.

    Εξάλλου, όλοι αυτοί «που δεν έχουν τίποτα να πουν» κι αυτά που λένε «δεν σημαίνουν τίποτα» έχουν καταλάβει -αν δεν το έχουν ήδη συνειδητοποιήσει- ότι όσο αφήνουν τα ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ να επικοινωνούν για λογαριασμό τους, όσο αφήνουν τους εμπόρους-ιδεών να μιλούν εκ μέρους τους, έχουν να χάσουν τα πάντα [τα ελάχιστα που τους έχουν απομείνει] και τίποτα απολύτως να κερδίσουν.

    Γ@@ώτο!!! Γιατί δεν «πουλάει» η «επανάσταση»;;; Και το στοκ «ιδεών για επαναστάσεις» και «επαναστατικών ιδεών» που σαπίζει στις διανοητικές αποθήκες τι θα το κάνουμε;;;

  8. 12 Μαρτίου 2011 στο 3:22 μμ

    Και σ’ αυτούς ακριβώς τους λόγους οφείλεται το γεγονός ότι το «επίπεδο» κάποιων «πέφτει», όταν αρνούμαστε να «αγοράσουμε» τα εμπορεύματά τους, κρίνοντας μόνον από το «περιτύλιγμα». [Μα αν είναι να «δούμε» το περιεχόμενο, τότε θα την έχουμε ήδη πατήσει…]

    Μπορεί παλιά ο καπιταλισμός, να «προσέφερε» στην αγορά σάπια προϊόντα με πολυτελή περιτυλίγματα… Όμως, σήμερα, η επιδίωξη της μεγαλύτερης δυνατής μείωσης του κόστους, κάνει το περιτύλιγμα ακόμη πιο αποκρουστικό κι από το περιεχόμενο. Κι αυτό όσον αφορά και τα «εμπορεύματα-ιδέες»…

  9. 12 Μαρτίου 2011 στο 3:23 μμ

    @ αρνητικος

    Αλλα,και αυτος leader δεν ηταν;

  10. 12 Μαρτίου 2011 στο 3:32 μμ

    Ράκος Κουρελάριος :

    @ Αρνητικός
    Εμ, αυτό το κακό έχουν οι εξεγέρσεις της “μετα-μετανεωτερικότητας”: δεν έχουν [ανταλλακτική] αξία στο παζάρι των ιδεών. Και έτσι δεν μπορούν να “πουληθούν” εκεί. Κι αν ακόμη κάποιος “κατάφερνε” κάτι τέτοιο, δεν θα παρουσιάζονταν αγοραστές*. Και η όποια “αξία χρήσης” τους, μένει να “ανακαλυφθεί” ή να “αποκαλυφθεί” από τους ίδιους τους εξεγερμένους.
    _ _ _
    * Για παράδειγμα, κάπου διάβαζα σήμερα [ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ πού και τι, υποθέτω κάποιος γαλλουά το έγραψε] πως οι εξεγερμένοι το 2005 στα προάστια του Παρισιού [και όλης της Γαλλίας] “δεν είχαν τίποτα να πούν”.
    Και ναι. Τα ίδια έλεγε κι ο Μπωντριγιάρ, άλλος γαλλουά, πριν από τριάντα τόσα χρόνια για τα συνθήματα/γκράφιτι στη Νέα Υόρκη: “Δεν σημαίνουν τίποτα”.
    Το πρόβλημα [κι όχι μόνον των γαλλουά] έγκειται στο ότι κατεβαίνουν στο παζάρι να πουλήσουν “ιδέες”, όμως το ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ τους είναι τόσο κακής ποιότητας πια, ώστε δεν “αγοράζει” κανένας.
    Εξάλλου, όλοι αυτοί “που δεν έχουν τίποτα να πουν” κι αυτά που λένε “δεν σημαίνουν τίποτα” έχουν καταλάβει -αν δεν το έχουν ήδη συνειδητοποιήσει- ότι όσο αφήνουν τα ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ να επικοινωνούν για λογαριασμό τους, όσο αφήνουν τους εμπόρους-ιδεών να μιλούν εκ μέρους τους, έχουν να χάσουν τα πάντα [τα ελάχιστα που τους έχουν απομείνει] και τίποτα απολύτως να κερδίσουν.
    Γ@@ώτο!!! Γιατί δεν “πουλάει” η “επανάσταση”;;; Και το στοκ “ιδεών για επαναστάσεις” και “επαναστατικών ιδεών” που σαπίζει στις διανοητικές αποθήκες τι θα το κάνουμε;;;

    Να δεις τι μου θυμίζει αυτο…Α ναι, ένας φίλος με ενημέρωσε πριν καιρό για κάποιους λενινιστές γνωστούς του που πήγαν να πουλήσουν την πραμάτια τους στα παρισινά προάστεια το 2005, και παρά λίγο να…τις φάνε. Το point μου ήταν ότι εδώ στην Ελλάδα, όπως σε πολλά άλλα πράγματα, είμαστε λιγότερο προχώ! Αλίμονο, ο καιρος γαρ εγγύς…

    ps
    @ όλους
    συν Αθηνά και χείρα κίνει

  11. 12 Μαρτίου 2011 στο 3:53 μμ

    ζαχαρη :

    @ αρνητικος
    Αλλα,και αυτος leader δεν ηταν;

    Φυσικά, το θέμα είναι να γίνεις κι εσύ. Πάνω οι κάτω. Κάτω κανείς! 😀

  12. 12 Μαρτίου 2011 στο 3:57 μμ

    Υπάρχει και άλλη περίπτωση. Ντόπια. Ηγήτωρ του χώρου, με το που ξέσπασε η εξέγερση, πήρε το πρώτο αεροπλάνο για Παρίσι, έπαθε ένα ψιλο-σοκ μ’ αυτά που έζησε στα προάστια, κι επέστρεψε με την «επόμενη» πτήση. Δεν συνεχίζω. Θα πω κακίες.

  13. 12 Μαρτίου 2011 στο 4:07 μμ

    Έλα [συγνωμη για το] ρε που έχει τετοια πράγματα ο χωρος [ηγήτορες], αν είναι ετσι είναι λενινιστικός…οπότε…συγχρονικότητα…Μόνο ο χρόνος είναι αυθεντικός αντιεξουσιαστής 😀

  14. irotical
    12 Μαρτίου 2011 στο 4:24 μμ

    Καλημέρα. Σε διαβάζω λίγο καιρό αλλά πρώτη φορά αποφάσισα να σχολιάσω.

    Δεν ξέρω πολλά από πολιτική (δυστυχώς όμως αυτή ξέρει πολλά για μένα), αλλά γιατί τέτοια απέχθεια στην οργανωμένη αριστερά; … Ναι, πολλές φορές αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα αποδείχθηκαν σφαγεία τόσο για τα μέλη τους όσο και για τις ίδιες τις ιδέες τους. Όμως αυτό ήταν συνάρτηση του πόσο ο ίδιος ο κόσμος τους το επέτρεπε. Δεν νομίζω ότι είμαστε πλέον στο 40 ή στο 17 σ’ αυτό το επίπεδο.

    Από την άλλη χωρίς σοβαρή οργάνωση δεν νομίζω ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί ο καπιταλισμός ούτε και να σκιαγραφηθεί κάτι νέο που δεν θα μετατραπεί στο ίδιο παλιό. Εξεγέρσεις σαν του Δεκέμβρη ή των παρισινών προαστείων φοβάμαι πως δεν κερδίζουν τίποτα παρά μόνο φοβίζουν την μάζα και την σπρώχνουν πιό δεξιά.

    just my 2 cents

  15. 12 Μαρτίου 2011 στο 4:30 μμ

    Μεγάλες επαναστατικές θεωρίες δεν «πουλιούνται» και δεν «αγοράζονται» πλέον για έναν πολύ απλό λόγο. Ο εργάτης του 19ου αιώνα πάλευε για τον ίδιο τον εαυτό του. Οι εξεγερμένοι όλων των εξεγέρσεων είχαν άμεσα ζωτικά συμφέροντα από αυτή την ιστορία. Ακόμα και ο Δεκέμβρης του ’08 είχε ένα σαφές ζωτικό συμφέρον. Ο κουμουνισμός ή η αναρχία ή όποια τέλος πάντων «μεγάλη αφήγηση» σήμαινε απτές και άμεσες αλλαγές στις ζωές των ανθρώπων.

    Η εποχή όμως των ιδεολογίων επέφερε μία μεγάλη μετατόπιση. Οι εργάτες της δύσης, για παράδειγμα ήταν αναγκασμένοι να παλεύουν μονίμως για έναν τρίτο. Για την ΕΣΣΔ, για το παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, για την Κούβα, την Νικαράγουα, το Βιετνάμ, για…, για…, για… Σχεδόν για οτιδήποτε άλλο ΠΕΡΑΝ των ιδιών αναγκών και επιθυμίων. Εκεί που ο κομμουνισμός ήταν μία κωδική λέξη για να περιγράψει κανείς τις ανάγκες και τις επιθυμίες των καταπιέσμενων έγινε ΕΠΙΣΤΗΜΗ. Έπρεπε να την διδαχθείς, είχε αρχές, αξιώματα, θεωρήματα.

    Αυτό που λέμε εμπόρευμα δηλαδή.

    Οι ιδεολογίες αφορούν πάντα κάποιον άλλον και η πώληση τους σαν οποιαδήποτε εμπόρευμα πιο πολλά παίρνει από τον πελάτη παρά του δίνει. Για αυτό μας τελειώσαν.

    Τώρα, η «λύσις» είναι αναγκασμένη να επέλθει διαμέσου εκείνου του δρόμου που επιστημονικότητα του σοσιαλισμού μας απέκλεισε. Οι ίδιοι οι εκμεταλευόμενοι θα πρέπει να παλεύουν για τους ίδιους τους εαυτούς και να προσφέρουν λύση οι ίδιοι στις δικές τους ανάγκες. ΑΥΤΟ έκαναν μέχρι το ΄20.

    Αλλά από το 20 μέχρι το 10, οι διαμεσολαβήσεις μας αφόπλισαν, τα συνδικάτα είναι θεσμοί, και όχι αυτοθεσμοί, κάνουμε παρέα στο facebook αντί να βγούμε στις πλατείες, προτιμάμε την θεμελίωση των επιθυμίων μας σε ταμπέλες και σε ετικέτες παρά να τις φωνάξουμε δυνατά μήπως και βρεθεί κανένας με την ίδια ανάγκη και επιθυμία. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ταμπέλες. Είναι ότι κάποιος έχει το κόπυραιτ της ταμπέλας και θέλει τα δικαιώματα χρήσης.

    Πολλά είπα και μάλλον λίγο ασυνάρτητα.

  16. Νοσφερατος
    12 Μαρτίου 2011 στο 5:03 μμ

    εξαιρετική αναρτηση αλλά δεν συμφωνω στο

    »Και ξαναβγαίνεις στους δρόμους. Αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να σε ξεγελάσει: ούτε ιδεολογία, ούτε θρησκεία. Κανείς και τίποτα!»

    δεν ειμαι τοσο αισιοδοξος
    αυτο ειναι εχυχη και μαλιστα ποτισμένη -παλι – απο ιδεολογια ..-
    δεν αντχει κανεις χωρις ιδεολογια – φαντασιωση .. Η φαντασισωση ειναι η σκηνοθεσια του πραγματικου

    Γι αυτους που η ζωή τους – η πραγματικοτητα τους ειναι ηδη αβασταχτη το να ζητμαε να παραμεινουν στο αβασταχτο πραγματικό χωρις να το σκηνοθετησουν
    για να αντεξουν

    ε κι αυτο ειναι Ιδεολογια ..

    πριν καποιο καιρο ειδα στην τηλεοραση ενα ντοκυμαντερ για τους αστεγους του παρσιου .. Ζουσαν σε απιστευτο -απελπιστική κατασταση .. ειδα μια κοπελιτσα να ζει σε μια υπογεια τρυπα.. η κοπελιτσα εκλαιγε κι εγω μαζι )
    και μετα αρχισε να χαμογελά και να ονειρευεται πως ειχε το δικο της δωματιο ,πως ειχε παντρευτει κιεκανε παιδια …

    καποτε θα πηγαινα και θα της ελεγα : Ντροπή σου για τα ..μικροαστικά σου ονειρα ..
    Σημερα αισθανομαι ντροπή γιαυτά που ελεγα καποτε ..

  17. Χρηστος Κ.
    12 Μαρτίου 2011 στο 8:07 μμ

    Νιχιλισμος λεγεται? Μηδενισμος λεγεται? Ειλικρινα βγαινεις στο δρομο χωρις ιδεολογια? Ε τοτε μην αναρωτηθεις γιατι ο κυριος με το μουστακακι σου καθησε στο σβερκο.

  18. 12 Μαρτίου 2011 στο 10:02 μμ

    @ Νοσφεράτος

    Στην κοπελιτσα που ειδες στο ντοκυμαντερ (αρχίζουν και γίνονται πολλές τώρα τελευταία) πολλοί έχουν την…προθεση να πουν…κάτι (και για διάφορους λόγους). Ποιοι? Αυτοί που δεν ζουν σε τρύπες και εχουν (δεν ξέρω για πόσο ακόμα και αυτοί) τα αντικείμενα και τις υπηρεσίες που αναφέρει ο Κουρελάριος στην αρχή αυτού του άρθρου. Το πιθανότερο είναι ότι η κοπελίτσα δεν θελει να ακούσει ακόμα κι αν ορισμένοι απ αυτούς (από μας δηλαδή) είναι αρκετά πονηροί (οχι όσο εσύ κάποτε αν κρίνω από αυτά που θα της έλεγες :D)…Και αυτοί οι πονηροί (οι «νυφίτσες» *), θέλουν να ενσταλάξουν μέσα στο μυαλό της κοπελίτσας τις ίδιες (ιστορικά αποδεδειγμένα αποτυχημένες) φόρμουλες που ήθελαν και οι «προγονοί» τους εδώ και 100 χρονια περίπου: ΑΝΤΙ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΝΤΙ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ και ΑΝΤΙ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ (όχι ότι δηλαδή αν ήθελαν να της ενσταλλάξουν κάτι πιο νεωτερικό θα άλλαζε και τίποτα…Τίποτα απολύτως)! Στην ολοένα και μικρότερη πιθανότητα να τους ακούσει η κοπελίτσα καλό θα ήταν να τους κοβόταν ο βήχας. Στην πιθανότερη μηδενική πιθανότητα να εισακουστούν γιατί, τοτε, να ματαιοπονούν και να μη ασχοληθούν με κάτι πιο επωφελές (τουλάχιστον) για τους ίδιους (και για την ανθρωπότητα) και… να αφήσουν την κοπελίτσα με τους φίλους της να βρουν τον δρόμο τους όπως αυτοί ξέρουν?

    *Βλ. για παράδειγμα πως η νυφίτσα Σαμπ-Κουραδάντε Μάκρος παραμύθιασε τους ιθαγεννείς στη χερσόνησο του Γιουκατάν: «Πίσω από τις κουκούλες του νοτιοανατολικού Μεξικού» – του Σαρλ Ρηβς (Εκδ. Ελεύθερος Τύπος)

  19. Χρηστος Κ.
    12 Μαρτίου 2011 στο 10:17 μμ

    Αρνητικε τα γραφεις αυτα για εντυπωσιασμο ή τα πιστευεις? Ωστε ο Μαρκος παραμυθιασε τους ιθαγεννεις? Και τους κοροϊδευει τοσα χρονια? Πολυ χαϊβανια αυτοι οι ιθαγεννεις ρε γμτ. Κι αυτο το μεσσιανικο θα βρουν το δρομο τους οπως αυτοι ξερουν? Δηλαδη ολοι οσοι βαδιζουν με ιδεολογικους ορους δε ξερουν? Τους εχουν γελασει οι «εξυπνοι»?

  20. 13 Μαρτίου 2011 στο 9:10 πμ

    εκεινο που ηθελα να πώ με το προηγουμενο σχολιο ειναι οτι »αυτοι » οι απ εξω δικαιουνται να εχουν οποια φαντασιωση – ιδεολογια θελουν . Για την ακριβεια ειναι οι μόνοι που πραγματικά την δικαιουνται ..Οχι την δική μας προβολή – ακομα κι αν αυτή ειναι να μην εχουν ιδεολογια(ες)… κατι αδυνατον .. Οι ιδεολογιες παντα θα υφιστανται οπως και οι φαντασισωσεις. Το Πραγματικό Δεν αντεχεται ..(και δεν υπαρχει ποτε μόνο του)
    και ιδιως το δικο τους Πραγματικο .

  21. 13 Μαρτίου 2011 στο 1:33 μμ

    @ irotical

    Μα σχεδόν απαντάτε ο ίδιος στην απορία με το σχόλιό σας. Το ξεκινάτε με την «απέχθειά μου» προς την Αριστερά και καταλήγετε στον «μπαμπούλα της Δεξιάς». Κάποιος άλλος θα μπορούσε να το κάνει αντίστροφα. Δεν σας φαίνονται λίγο ξεπερασμένα όλα αυτά;

    Από την άλλη λέτε ότι δεν «είμαστε πλέον στο 40 ή στο 17 σ’ αυτό το επίπεδο.» Εμείς το ξέρουμε. Η οργανωμένη Αριστερά το ξέρει; Γιατί τι ήταν, τέλος πάντων η Αριστερά;

    Ο Λένιν είπε κάποτε, ως ηγέτης της ΕΣΣΔ, πως «σοσιαλισμός = εξηλεκτρισμός + τραίνα». Ονειρευόταν δηλαδή το παρελθόν της Αγγλίας [της πρώτης καπιταλιστικά ανεπτυγμένης χώρας] για να οικοδομήσει το μέλλον της Ρωσίας. Η λενινιστική Αριστερά δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι εμφανίστηκε και επικράτησε στις μη-ανεπτυγμένης καπιταλιστικά χώρες του πλανήτη, με αποκλειστικό σχεδόν σκοπό την καπιταλιστική τους ανάπτυξη.

    Μερικά ενδιαφέροντα πράγματα λέει ο Robert Kurz, στο [γαλλικό] κείμενο, λινκ για το οποίο υπάρχει στο αμέσως προηγούμενο ποστ [στο υποκεφάλαιο «Le mouvement ouvrier dans la « modernisation de rattrapage » du XIXe siècle», και σε διάφορα άλλα υποκεφάλαια στη συνέχεια]. Η ανάλυση του Kurz έχει διάφορα κενά, αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι που έχουν αναλύσει αυτά τα θέματα, από πολλές πλευρές, απλά είχα το κείμενο του Kurz πρόχειρο.

    Η «Αριστερά» και η «Δεξιά» γεννήθηκαν στις πρώτες μέρες του καπιταλισμού, γι’ αυτό και σήμερα, που αυτός βρίσκεται σε μια τεράστια κρίση, κι αυτές έχουν βυθιστεί, η καθεμιά με τον τρόπο τους, σε μια βαθύτατη κρίση.

    Η λενινιστική Αριστερά, στο επίπεδο του «εξηλεκτρισμός + τραίνα», απέτυχε, γι’ αυτό και έσβησε. Η μη-λενινιστική Αριστερά [υπάρχει άραγε τέτοιο πράγμα], αφού πρώτα «σφετερίστηκε» όλο το εκ-των-κάτω-σοσιαλιστικό-κίνημα του πρώτου ημίσεος του 19ου αιώνα, σήμερα το μόνο που έχει να προβάλει είναι μια «αμάσητη» ιδεολογία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατασκευασμένη στις ΗΠΑ επί Κάρτερ. Και δεν είναι τυχαίο που αμέτρητοι αριστεροί [διανοούμενοι και μη] τάσσονται τις δύο τελευταίες δεκαετίες υπέρ των «ανθρωπιστικών επεμβάσεων» της Δύσης.

    Και τα λοιπά και τα λοιπά…

  22. 13 Μαρτίου 2011 στο 1:41 μμ

    @ βα.αλ.

    Πολλά είπα και μάλλον λίγο ασυνάρτητα.

    Η φλυαρία [κατά Βουαγιέ] και η «ασυναρτησία» [για να παραφράσουμε τον Βανεγκέμ, «η ασυναρτησία (παρεξήγηση, έλεγε) όταν παλεύει κανείς για την επικοινωνία…»] δεν αποτελεί «έγκλημα». Και, επιπλέον, ας θεωρούμε δεδομένη [που είναι, δηλαδή] και την αποσπασματικότητα κάθε διαδικτυακού τρόπου συνομιλίας. Οι bloggers [και εν γένει οι χρήστες του διαδικτύου] ΔΕΝ αποτελούν το νέο επαναστατικό υποκείμενο. Οπότε, «αναγκαστικά», και φλύαροι, και ασυνάρτητοι και αποσπασματικοί θα είμαστε.

  23. 13 Μαρτίου 2011 στο 1:53 μμ

    @ Νοσφεράτος

    Μα δεν τίθεται καν θέμα αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας σ’ αυτό το ποστ! Απλώς προσπαθεί να περιγράψει αυτό που θα συμβεί, αυτό που ΗΔΗ συμβαίνει. Η «συνειδητοποίηση» που αναφέρω στο ποστ είναι ΗΔΗ γεγονός.

    Διότι τι άλλο σημαίνουν άραγε οι μαζικές πυρπολήσεις Ι.Χ. [αυτού του κινητήριου μοχλού της καπιταλιστικής ανάπτυξης στις δεκαετίες μετά τον Β΄ Π.Π.] στα γαλλικά προάστια, ή τα «ντου» στις βιτρίνες και η καταστροφή/απαλλοτρίωση των όσων αυτές περιέχουν ή «προστατεύουν»; Δεν σημαίνουν ότι κάποιοι αμφισβητούν έμπρακτα την ίδια την εμπορευματική λογική του συστήματος, καταστρέφοντας εμπορεύματα; [Και όχι αγαθά…]

    Η όποια αισιοδοξία ή απαισιοδοξία δεν εμπεριέχεται στο ποστ. Αυτές θα έπρεπε να απασχολήσουν αυτόν εδώ τον χώρο [των σχολίων, δηλαδή]. Προσωπικά δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος…

    Γιατί ο «πρωταγωνιστής» του ποστ, όταν βγει στους δρόμους με τους ομοίους του, [μετά το τέλος του ποστ :-)] θα σχηματίσουν κάτι μαζικό: μπορεί να είναι «κίνημα για» ή μπορεί να είναι «κίνηση προς». Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τι από τα δύο θα είναι.

    Για τα περί ιδεολογιών/φαντασιώσεων κ.λπ. θα επανέλθω σύντομα.

  24. 13 Μαρτίου 2011 στο 1:58 μμ

    @ Αρνητικός

    Αν θυμάμαι καλά, γιατί είχα διαβάσει το βιβλίο του Ρηβς προ αμνημονεύτων ετών, όταν κυκλοφόρησε και δεν το ξαναάγγιξα, η κριτική που ασκούσε ο Ρηβς στους Ζαπατίστας ήταν από τη σκοπιά ενός παντελώς παρωχημένου αναρχισμού. Σ’ ένα-δυο σημεία είχε δίκιο, αλλά συνολικά ήταν…

  25. 13 Μαρτίου 2011 στο 2:56 μμ

    Κουρελάριε να σε διορθώσω… νομίζω ότι η ατάκα του Λένιν είναι κομμουνισμός = εξηλεκτρισμός + σοβιέτ.

    Σε σχέση με την απαισιοδοξία και την αισιοδοξία να θέσω κάτι άλλο, μιας και μάλλον οι περισσότεροι έχουμε (βάζω και μένα μέσα τον ίδιο) «κοντή μνήμη» (είδατε τι ωραία περνάνε ατάκες της ασφάλειας στην καθομιλουμένη;).

    Πόσος καιρός πάει από τότε που το θέμα της ΑΛΛΑΓΗΣ αυτού του κόσμου ήταν ζήτημα κάτι παρακμιακών υποκειμένων; Πόσος καιρός πάει, από τότε που το θέμα «επανάσταση» και «εξέγερση», αντιμετωπίζονταν ωσάν μέγιστη ύβρις προς την ευδαιμονία του νεοφιλελευθερισμού; Πόσος καιρός πάει από τότε που ακόμα και οι πιο προωθημένες επαναστατικές δυνάμεις παγκόσμια αναλώνονταν στο «μπας και σταματήσουμε λίγο τον νεοφιλελευθερισμό εδώ ή εκεί;».

    Δεν πάει πολύς καιρός. Και αυτό είναι ΣΗΜΕΡΑ μεγάλη διαφορά σε σχέση με το παρελθόν. Όποιος δε βαριέται ας κάτσει να δει συζήτησεις στο διαδίκτυο. (Να μία πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση των μπλογκς). Να δει τι λεγόταν. Να δει θεματικές. Να δει πως αντιμετωπίζονταν άνθρωποι που μιλούσαν για επανάσταση.

    Τι άλλαξε; Δεν ξέρω [i] ακριβώς [/i] και λυπάμαι που σχεδόν οριακά μπορώ να το περιγράψω. Ακόμα διακυβεύονται πράγματα. Είμαστε στο μεταίχμιο του ξεπεράσματος παλιών δομών και συνθηκών απέναντι σε νέες. Ο καπιταλισμός φτάνει σε ένα αντικειμενικό οριακό του σημείο. Όλες οι παλαιοκομματικές μέθοδοι, αντιλήψεις και τακτικές πνέουν τα λοίσθια μαζί με την εποχή που της γέννησε.

    Και εδώ γενιέται το νέο ζήτημα που είπα και στην προηγούμενη τοποθέτηση μου και το οποίο θα είναι το ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ για το αν θα σπρώξουμε το βράχο στην ανηφόρα για να τον ρίξουμε στον γκρεμό και να τους τον κοπανήσουμε στα κεφάλια τους, ή αν θα μας πάρει αμπάριζα το βάρος του.

    ΟΛΑ αυτά τα χρόνια, μάθαμε να μιλάμε και να πράττουμε για τρίτους… Για το προλεταριάτο (εμείς δεν είμαστε προλετάριοι), για τους μετανάστες (εμείς δεν είμαστε μετανάστες), για τους καταπιεσμένους σεξουαλικά (εμείς δεν είμαστε καταπιεσμένοι σεξουαλικά), για τον τρίτο κόσμο (εμείς δεν είμαστε τρίτος κόσμος0, για τον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό, την αναρχία, την τέχνη, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, την Καλαμαριά…

    Ε τώρα, ή θα κάνουμε πράγματα για εμάς -πράγματα τα οποία θα αποτελέσουν και αντιπαράδειγμα απέναντι στα παραδείγματα του καπιταλισμού, και έτσι θα εξαπλωθούν «πλέρια στις μάζες» (χιχι)- ή θα καθόμαστε να αναλύουμε σε τρίτο πρόσωπο τα προβλήματα του κόσμου σαν επίδοξα στελέχη του ΚΚ Σελήνης.

    Άλλη μια ασυνάρτητη και φλυάρη τοποθέτηση… 🙂

  26. 13 Μαρτίου 2011 στο 5:19 μμ

    Ράκος Κουρελάριος :

    @ Αρνητικός
    Αν θυμάμαι καλά, γιατί είχα διαβάσει το βιβλίο του Ρηβς προ αμνημονεύτων ετών, όταν κυκλοφόρησε και δεν το ξαναάγγιξα, η κριτική που ασκούσε ο Ρηβς στους Ζαπατίστας ήταν από τη σκοπιά ενός παντελώς παρωχημένου αναρχισμού. Σ’ ένα-δυο σημεία είχε δίκιο, αλλά συνολικά ήταν…

    & @ Χρήστος Κ.

    Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει μια ενδιαφέρουσα πληροφορία – γι’ αυτό και το παρέθεσα:
    o Μάκρος χρησιμοποίησε τους μύθους και τη θρησκεια των ιθαγεννών για να τους παρουσιαστεί ούτε λίγο ούτε πολύ ως απεσταλμένος των θεών τους. Δεν έχω δει πουθενα κατάρριψη αυτής θέσης και η σαϊεντολογική/εξουσιαστική αυτή πρακτική του Μάκρος δεν μπορει να γίνει αποδεκτή (από μένα τουλάχιστον). Η γενικότερη πρακτική του Μάκρος εντάσσεται στα πλαίσια της κλασσικής μαοϊκής πολιτικής τριτοκοσμικής παρέμβασης η οποια εντάσσεται στην κλασσική αντι-ιμπεριαλιστική/λενινιστική πολιτική η οποία μετατοπίζει το focus της κριτικής του καπιταλισμού από το κοινωνικό στο εθνο/κρατικό πεδίο.

  27. 13 Μαρτίου 2011 στο 7:40 μμ

    Σαμπ-Κουραδάντε Μάκρος (συνέχεια)

    Και αν διαβάσει κανείς και το «Η Σαϊεντολογία και τα Συστήματα Ελέγχου» του Μπάροουζ (Εκδ. Ελεύθερος Τύπος) όπου πληροφορούμαστε ότι το «1984» είναι τόσο παλιό όσο και η κυριαρχία του ιερατείου των Μάγια (πρόγονοι των Ζαπατίστας, oh yes) πάνω στην αρχαία τους κοινωνία… κατανοούμε ότι ο Κουραδάντε χρησιμοποιει τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούσε κάποτε το ιερατείο για να ελέγχει τους προγόνους τους (ως γνήσιος επίγονος αυτού του ιερατείου)

  28. Χρηστος Κ.
    14 Μαρτίου 2011 στο 7:49 πμ

    Αρνητικος, εχεις στοιχεια για ολα αυτα που γραφεις ή απλως βασιζεσαι σε μια «πληροφορια» που εγραψε καποιος? Γιατι οι μπαρουφες σου δεν απεχουν πολυ απο τα Νεφελιμ του Λιακοπουλου. Να διαφωνεις οκ δεν εχω προβλημα αλλα να διαφωνεις με πολιτικους ορους οχι με τη μεταφυσικη. ΕΛΕΟΣ

  29. 14 Μαρτίου 2011 στο 10:04 πμ

    Ούτως ή άλλως τα του Εθνικοαπελευθερωτικού [!] Στρατού [!] των Ζαπατίστας [Ejército Zapatista de Liberación Nacional, EZLN] έχουν περιέλθει στη λήθη εδώ και χρόνια [ή, εν πάση περιπτώσει, έχω χρόνια να τους «συναπαντήσω» – κι όχι ότι δεν ενδιαφερόμουνα κάποτε [δεν γράφω πώς και πότε, γιατί ο βα.αλ. θα πει πάλι ότι καρφώνομαι ;-)].

    Ο Αρνητικός υποθέτω θα έχει κάνει το homework του, αλλά τα όσα λέει παραπάνω πολύ «φτωχά» είναι. Αφενός το κείμενο του Ρηβς είναι πολύ παλιό [μια πρώτη μορφή του κυκλοφόρησε το 1995, και η τελική (αυτή του βιβλίου) το 1996], αφετέρου το να καταλογίζουμε στον Μάρκος «τεχνικές» του ιερατείου των Μάγια είναι κάτι παραπάνω από τραβηγμένο από τα μαλλιά.

    Και διαφωνώ κάθετα και οριζόντια με το πρώτο σκέλος των όσων λέει εδώ:

    Η γενικότερη πρακτική του Μάκρος εντάσσεται στα πλαίσια της κλασσικής μαοϊκής πολιτικής τριτοκοσμικής παρέμβασης η οποια εντάσσεται στην κλασσική αντι-ιμπεριαλιστική/λενινιστική πολιτική…

    Συμφωνώντας, εν μέρει, μαζί του στο δεύτερο σκέλος του συλλογισμού του [αφού η «κριτική του καπιταλισμού», μάλλον είναι πανταχού απούσα – αν θυμάμαι καλά:

    … η οποία μετατοπίζει το focus της κριτικής του καπιταλισμού από το κοινωνικό στο εθνο/κρατικό πεδίο.

    Εντάξει, ναι μεν οι «εξωτερικές» ρίζες του EZLN ήταν μαοϊκού [κι όχι μόνον χαρακτήρα – διάφοροι μαοϊκοί που «μετανάστευσαν» στη ζούγκλα ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970] υπήρχαν, ωστόσο, και οι «εσωτερικές» του ρίζες που ανάγονταν σε κάποιους αιώνες καταπίεσης [και δεν ήταν μόνον οι αιώνες της Conquista από τους Ισπανούς, ή οι δυο αιώνες της Conquista από το μεξικάνικο κράτος που ακολούθησαν, αλλά και οι αιώνες της Αυτοκρατορίας των Μάγια που προηγήθηκαν]. Και κάπως έτσι [ανακατεύοντας τις «ρίζες»] κυριάρχησε η «κοινοτική» «παράδοση» [αν όχι η «κοινοτική δημοκρατία» ή η «κοινοτική αυτοδιαχείριση»] ως σημείο αναφοράς του EZLN. Σαν να λέμε, δηλαδή, πόσο «δημοκρατικά» «αυτοδιαχειριζόμενες» ήταν οι «κοινότητες των Ελλήνων» επί Βυζαντίου και επί Τουρκοκρατίας!

    Τηρουμένων των αναλογιών ο EZLN μοιάζει περισσότερο με το συνονθύλευμα της «Σπίθας» [πατρίδα, έθνος, δημοκρατία, κάθαρση του πολιτικού συστήματος, παράδοση εθνικής/εθνοτικής αντίστασης κ.ο.κ.] παρά με οποιοδήποτε μαοϊκό ή μετα-μαοϊκό μόρφωμα.

    Το ζήτημα παραμένει ανοιχτό [στο βαθμό που σήμερα δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν].

    Αλλά, από την άλλη, όταν διαβάζει κανείς [«Δεύτερη Διακήρυξη από τη Ζούγκλα της Λακαντόνα» (10-6-1994)] πως ο «καπιταλισμός» δεν είναι παρά μία ακόμη «πολιτική πρόταση» [!], όπως ο «σοσιαλισμός», η «χριστιανοδημοκρατία», η «σοσιαλδημοκρατία» ή ο «φιλελευθερισμός», δεν έχει παρά να αναφωνήσει: «Εδώ ήρθαμε! Καιρός να πηγαίνουμε!»:

    We aren’t proposing a new world, but something preceding a new world: an antechamber looking into the new Mexico. In this sense, this revolution will not end in a new class, faction of a class, or group in power. It will end in a free and democratic space for political struggle. This free and democratic space will be born on the fetid cadaver of the state party system and the tradition of fixed presidential succession. A new political relationship will be born, a relationship based not in the confrontation of political organizations among themselves, but in the confrontation of their political proposals with different social classes. Political leadership will depend on the support of these social classes, and not on the mere exercise of power. In this new political relationship, different political proposals (socialism, capitalism, social democracy, liberalism, christian democracy, etc.) will have to convince a majority of the nation that their proposal is the best for the country. The groups in power will be watched by the people in such a way that they will be obligated to give a regular accounting of themselves, and the people will be able to decide whether they remain in power or not. The plebiscite is a regulated form of confrontation among the nation, political parties, and power, and it merits a place in the highest law of the country.

    Μπλα, μπλα, μπλα, δημοκρατία…

  30. 14 Μαρτίου 2011 στο 10:40 πμ

    Δύο ειδήσεις στο πνεύμα και στο γράμμα του ποστ:

    Τυνησία:

    Άνεργοι μέχρι θανάτου – Ο Μπεν Αλί έφυγε, αλλά τα βάσανα της Τυνησίας δεν έχουν τελειωμό. Σφοδρές συγκρούσεις στην πόλη Μετλάουι, με οργισμένους άνεργους να συγκρούονται με την αστυνομία…

    ΗΠΑ:

    Οργή λαού στις ΗΠΑ – Συγκέντρωση που θύμιζαν αντίστοιχες του πολέμου του Βιετνάμ πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο Μάντισον του Ουισκόνσιν. Επίδειξη δύναμης από τα συνδικάτα κατά μεταρρυθμίσεων κυβερνητών που ελέγχονται από Ρεπουμπλικάνους

  31. 14 Μαρτίου 2011 στο 11:12 πμ

    Συνέχεια [από το σχόλιο #7 – Ενημέρωση].

    Τελικά δεν είχα κλείσει την καρτέλα, οπότε την ξαναβρήκα μπροστά μου. Ιδού τι έλεγε ο Ζίζεκ στο βιβλίο του «Η βία – 6 Λοξοί Στοχασμοί» [από το ιστολόγιο του Celin]:

    «Εκεινο στο οποιο πρεπει να αντισταθει κανεις,οταν βρισκεται αντιμετωπος με τα συγκλονιστικα δημοσιογραφικα ρεπορταζ κ τις εικονες απο τα φλεγομενα προαστια του Παρισιου,ειναι αυτο που ονομαζω ερμηνευτικο πειρασμο. Η αναζητηση καποιου βαθυτερου νοηματος η μηνυματος πισω απο αυτα τα ξεσπασματα. Το πο δυσκολα να αποδεχτουμε ειναι ακριβως η ελλειψη νοηματος των εξεγερσεων,περισσοτερο απο μια μορφη διαμαρτυριας,οι παρισινες εξεγερσεις ηταν αυτο που ο Λακαν αποκαλεσε passage a l’act-μια παρορμητικη κινητοποιηση σε δραση,η οποια δε μπορει να μεταφραστει σε λογο ουτε σε σκεψη κ κουβαλαει μαζι της ενα αφορητο βαρος διαψευσης. Αυτο αποδεικνυει οχι μονο την αδυναμια των δραστων αλλα κ ακομα περισσοτερο,την ελλειψη αυτου που ο πολιτισμικος αναλυτης Φρεντρικ Τζεημσον εχει ονομασει «γνωστικη χαρτογραφηση», μια αδυναμια να τοποθετησουν την εμπειρια της καταστασης τους στο πλαισιο ενος ολου με νοημα

    Τα υπόλοιπα τα λέει ο καλός ιστολόγος: ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ (ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΟΡΗΤΟ ΒΑΡΟΣ ΔΙΑΨΕΥΣΗΣ ΤΟΥΣ)

  32. 14 Μαρτίου 2011 στο 11:47 πμ

    Ντάξει πάντως σε ότι αφορά τα γαλλικά προάστια, ορίστε ένα απόσπασμα από ένα περιοδικό που συμμετείχα λίγο μετά τα γεγονότα:

    «Η ε­ξέ­γερ­ση στα γαλ­λι­κά προ­ά­στια ή­ταν έ­να βα­θιά κοι­νω­νι­κό φαι­νό­με­νο, με έ­ντο­νο πο­λι­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Η πρό­τα­ξη του αι­τή­μα­τος των ε­ξε­γερ­μέ­νων, έ­στω και με προ­φο­ρι­κό τρό­πο, «να πα­ραι­τη­θεί ο Σαρ­κο­ζί», πά­ει να πει στα μά­τια τους «να κα­τα­στρα­φεί η μη­δε­νι­κή α­νο­χή στα προ­ά­στια», ό­τι και να ση­μαί­νει αυ­τό, δια­μορ­φώ­νει α­πευ­θεί­ας την πο­λι­τι­κή α­πό­χρω­ση της δια­μαρ­τυ­ρί­ας. Με τον ί­διο τρό­πο που την δια­μορ­φώ­νει και ο συλ­λο­γι­κός της χα­ρα­κτή­ρας και η αλλη­λεγγύ­η με­τα­ξύ των ε­ξε­γερ­μέ­νων, δια­στάσεις που προ­βάλ­λουν την συ­νεί­δη­ση της κοι­νό­τη­τας των συμ­φε­ρό­ντων, κό­ντρα στις α­καδη­μα­ϊ­κές α­θλιό­τη­τες πε­ρί «α­το­μι­κι­στι­κής» ε­ξέ­γερ­σης. Αυ­τό που έ­λει­πε α­πό την ε­ξέ­γερ­ση για να α­πο­κτή­σει ολο­κλη­ρω­μέ­νο πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο ή­ταν α­φε­νός οι συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες συ­γκρό­τη­σης ευ­ρύ­τε­ρου πο­λι­τι­κού προ­τάγ­μα­τος και α­φε­τέ­ρου η διεκ­δί­κη­ση του.
    Ω­στό­σο λέ­τε να φταί­νε πι­τσι­ρι­κά­δες και οι πι­τσι­ρί­κες 15 έ­ως 18 χρο­νών γι’ αυ­τό το πράγ­μα; Λέ­τε να φταί­νε οι πι­τσι­ρι­κά­δες και οι πι­τσι­ρί­κες για το γε­γο­νός της α­πουσί­ας πο­λι­τι­κού ο­ρά­μα­τος στην ε­ξέ­γερ­ση τους; Λέ­τε να φταί­νε οι πι­τσι­ρι­κά­δες και οι πι­τσι­ρί­κες για το ό­τι ε­δώ και ει­κο­σι­πέ­ντε του­λά­χι­στον χρό­νια έ­χει κα­ταρ­ρεύ­σει το ε­πα­να­στα­τι­κό φα­ντα­σια­κό πα­γκόσμια; Για το ό­τι εδώ και εί­κο­σι του­λά­χι­στον χρό­νια ό­λες οι απο­χρώ­σεις της πα­γκό­σμιας α­ρι­στε­ράς έ­χουν απο­δε­χτεί πλή­ρως το υ­πάρ­χον κοι­νω­νι­κό πλαί­σιο, χω­ρίς να έ­χουν την ο­ποια­δή­πο­τε ρι­ζοσπα­στική πρό­τα­ση για τους κο­λα­σμέ­νους ή για τους αλ­λο­τριω­μέ­νους αυ­τού του πλα­νή­τη; Για το ό­τι εδώ και δε­κα­πέ­ντε του­λά­χι­στον χρό­νια ό­λες σχεδόν οι συ­νι­στώ­σες του ε­πα­να­στα­τικού χώ­ρου, τρώ­νε τα κου­ρέ­λια τους με­ταξύ τους, χα­μέ­νοι μέ­σα σε μια ναρ­κισσι­στι­κή αυ­το­α­να­φο­ρι­κό­τη­τα, α­νί­κα­νοι να κατα­νο­ή­σουν τους με­τα­σχη­μα­τι­σμούς αυ­τού του κό­σμου για να πα­ράγουν έ­να σύγ­χρονο ε­πα­να­στα­τι­κό σχέ­διο. Ί­σως επει­δή οι πε­ρισ­σό­τε­ροι α­πό αυ­τούς που δη­λώ­νουν ε­πα­να­στά­τες εί­ναι εί­τε βο­λε­μέ­νοι σε αυ­τήν την κοι­νω­νί­α και στην α­γκα­λιά των θέλ­γη­τρων της εί­τε φορτω­μέ­νοι με την ήτ­τα του πα­ρελ­θόντος και α­νί­κα­νοι να την ξε­πε­ρά­σουν, α­ντικρί­ζο­ντας στα μά­τια την νέ­α πραγ­μα­τι­κότη­τα που έ­χει δια­μορ­φω­θεί4. Και πε­ρι­μέ­νει ή κά­νει πως πε­ρι­μέ­νει, ο κά­θε πλη­ρω­μέ­νος μα­λά­κας με έ­δρα στις πο­λι­τι­κές ε­πι­στή­μες και με α­ρι­στε­ρό πα­ρελ­θόν, να του πα­ρου­σιά­σουν το και­νούρ­γιο κε­φά­λαιο (για να σπά­σει την μο­νο­το­νί­α που του προ­κα­λεί η κα­θημε­ρι­νή δι­δα­σκα­λί­α του μαρ­ξι­κού Κε­φα­λαί­ου στο αμ­φιθέ­α­τρο), αυ­τοί οι πι­τσι­ρι­κά­δες;»

    Ολόκληρο το άρθρο εδω:
    http://tokivwtio.blogspot.com/2007/04/blog-post_6958.html

  33. 14 Μαρτίου 2011 στο 12:14 μμ

    @ Κουρελάριος, Χρήστος Κ.

    Επειδή έχω κάνει όντως «homework» στα θέματα των τεχνικών της εξουσίας, θα δημοσιεύσω σύντομα επί του συγκεκριμένου (κατά τ’ αλλα ασήμαντου) θέματος αναλυτικό άρθρο στο μπλογκ μου. Όποιος ενδιαφέρεται…

  34. 14 Μαρτίου 2011 στο 11:00 μμ

    Ρ.Κ,σε ευχαριστω για την αναφορα.
    Η αποδομηση του νεοφιλελευθερισμου που επιχειρεις ειναι πολυ ευστοχη,σοβαρη και με πληθος επιχειρηματων.Δε θυμαμαι συγκεκριμενα τις αναρτησεις σου που εχω διαβασει,αλλα πολλες αποτελουν αιχμηρα βελη στην ιδεολογικη αντι-νεοφιλελευθερη φαρετρα.
    Τωρα,επι της αναρτησης,μαλλον ψιλοδιαφωνουμε.Εχω περισσοτερη εμπιστοσυνη στην οργανωμενη Αριστερα και πιστευω οτι αν η ανατροπη δε γινει συντεταγμενα,θα καταληγουμε σε Δεκεμβρηδες,με τα θετικα των Δεκεμβρηδων και τα αρνητικα τους.

    Ισως επανελθω με πλουσιοτερο σχολιο και με περισσοτερα επιχειρηματα.

    Καλο βραδυ,συνεχισε την πολυ χρησιμη και σημαντικη δουλεια που κανεις εδω.

  35. 15 Μαρτίου 2011 στο 8:54 πμ

    @ βα.αλ.

    Το κείμενο του «Κιβωτίου» εξαιρετικό! Αν προσέθετε κανείς και δυο-τρεις παραγράφους [όχι παραπάνω] για το «εμπόρευμα» και την «αφηρημένη εργασία», θα είχε ένα θεωρητικό «μανιφέστο» «πρώτης». Όχι ότι δεν είναι και τώρα…

    Αλλά, βρε παιδί μου [συγνώμη και για το «βρε» και για το «παιδί» και για το «μου»] είναι πρέπον να ειρωνεύεται κανείς τους ακαδημαϊκούς μαρξιστάς και τους διανοουμένους; Είναι;;;

  36. 15 Μαρτίου 2011 στο 8:56 πμ

    @ Αρνητικός

    Αναμένουμε… Αλλά, από την άλλη, ούτε τόσο σημαντικό ζήτημα είναι ούτε, πολύ περισσότερο, επείγον. Αν δεν έχεις τίποτα σημαντικότερο…

  37. 15 Μαρτίου 2011 στο 9:05 πμ

    @ celin

    Τον νεοφιλευθερισμό δεν χρειάζεται να τον «αποδομήσω» εγώ: αποδομείται μόνος του. Εγώ απλά προσπαθώ να «καταλάβω» το «υπάρχον».

    Μπα! Δεν πρόκειται για «ψιλοδιαφωνία», για «χοντροδιαφωνία» πρόκειται. Εγώ δεν τρέφω καμία απολύτως εμπιστοσύνη προς την οργανωμένη [ή μη] Αριστερά. Ως προς τον «συντεταγμένο» τρόπο ανατροπής, δεν θα είχα καμία αντίρρηση, αρκεί να διευκρινιζόταν το τι εννοούμε. Το «ζητηματάκι» αυτό είναι ένα από εκείνα που μένουν ανοιχτά στο τέλος αυτού του ποστ, κι έχει σχολιαστεί από δω κι από κει, από διάφορους φίλους.

    ΥΓ. Άραγε είναι τυχαίο που η Αριστερά μπήκε σε κρίση [άσχετα αν κανείς δεν μιλάει σήμερα για την «Κρίση της Αριστεράς», όπως τις περασμένες δεκαετίες] στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν μπαίνει σε κρίση και η φορντική φάση του καπιταλισμού κι εμφανίζεται ο νεοφιλελευθερισμός;
    _ _ _ _ _ _

    Ευχαριστώ για τα… κομπλιμάν 🙂

  38. Χρηστος Κ.
    15 Μαρτίου 2011 στο 9:46 πμ

    O συντεταγμενος τροπος ανατροπης απαιτει ιδεολογικη βαση, στρατηγικη, μεθοδολογια (και πολλα αλλα τωρα βαριεμαι να γραφω). Περαν της αριστερας, αυτης με τα προβληματα και τις αγκυλωσεις, βλεπεις εσυ αλλον πολιτικο χωρο που να επιδιωκει ανατροπη? Η αριστερα ειναι σε κριση απο το 1989 και μετα. Και η δογματικη και η ανανεωτικη για διαφορετικους λογους. Η κριση αυτη μεγιστοποιηθηκε με την κριση του καπιταλισμου τα 2 τελευταια χρονια. Παραδοξο? Ναι παραδοξο αλλα τι να κανουμε συμβαινουν και στις καλυτερες οικογενειες. Η απαξια πολλες φορες δεν ειναι και ο πιο σωφρον τροπος για να παλεψεις για κατι.

  39. 15 Μαρτίου 2011 στο 9:58 πμ

    Εξκιουζέ μουά!

    Ποια ακριβώς ανατροπή επειδιώκει ο πολιτικός χώρος της Αριστεράς;

    Η Αριστερά βρίσκεται σε κρίση από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Στα τέλη εκείνης της δεκαετίας, ακόμα και στην Ελλάδα, όλοι* μιλούσαν γι’ αυτή την κρίση. [* Πολλοί από τους οποίους συνδιαμόρφωσαν αργότερα τον χώρο στον οποίο ανήκεις σήμερα. Για παράδειγμα, ο Γ. Μηλιός τι έγραφε τότε;] Η κρίση αυτή ΔΕΝ άρχισε το 1989. Κι ούτε φυσικά μεγιστοποιήθηκε η κρίση τα 2 τελευταία χρόνια. Όταν «μεγιστοποιείται» μια κρίση, αυτό σημαίνει ότι το… πτώμα είναι… νεκρό.

    Η απαξία πολλές φορές δεν είναι απολύτως τίποτα. Αλλά το να αφήνεις τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους είναι κάτι…

  40. Χρηστος Κ.
    15 Μαρτίου 2011 στο 10:12 πμ

    Γιου αρ γουελκαμ. Καλα δε θα μαλωσουμε τωρα για την χρονια που αρχισε η κριση στην αριστερα. Προφανως εννοω διαφορετικα πραματα. Στο συνολο της η αριστερα επιδιωκει την ανατροπη του μνημονιου και των πολιτικων του. Κατακερματιζεται οταν επιλεγει τροπους αυτης της ανατροπης αλλα και οταν καλειται να δωσει μια αφηγηση για το αμεσο και μακροπροθεσμο μελλον. Δεν πιστευω οτι εχει πεθανει η αριστερα γιατι αλλιως θα ενιωθα καπως κι εγω που ειμαι ενταγμενος. Μια χαρα παλμους εχει, η πιεση ειναι καλη, τριγλυκεριδια λιγο ανεβασμενα. Δεν συντασσομαι παντα με αυτα που λεει ο Μηλιος.

  41. 15 Μαρτίου 2011 στο 10:30 πμ

    Ουπς! Μην παρεξηγηθούμε. Το όνομα του Μηλιού ήταν [στα… πρόχειρα] το πρώτο που μου ήρθε στο νου, για τον πολύ απλό λόγο ότι είναι από τους λίγους Πανελλαδικάριους [που τότε ασχολούνταν με την Κρίση της Αριστεράς] και δραστηριοποιούνται και σήμερα στους κόλπους της. Ποιον να ανέφερα; Τον Χρύσανθο Λαζαρίδη [σύμβουλο του Σαμαρά]; Τους δημοσκόπους [Φανάρα, Μαυρή και λοιπούς]; Τους δημοσιογράφους [Τσεκούρα, Παν.Παν, Μαχαίρα]; Και δεν ήταν μόνον οι Πανελλαδικάριοι που ασχολούνται με την Κρίση. Κι όλο το ΚΚΕεσ. αυτό έκανε…

    Ε, ας ανατρέψουμε πρώτα το μνημόνιο και τις πολιτικές του, και όταν επανέλθουμε στον προ-μνημονίου δικαιότερο καπιταλισμό, το ξανασυζητάμε [πλάκα κάνω, μην το πάρεις ως ειρωνεία].

    Και δεν νομίζω ότι έχει πρόβλημα η Αριστερά με τις εργαστηριακές «τιμές». Η Αριστερά είναι σε απόλυτη ισορροπία: όπως όλοι οι νεκροί οργανισμοί…

    Όσο για τους αριστερούς [σαν και λόγου σου] μπορεί κάλλιστα να είναι ολοζώντανοι [δηλαδή, σε κατάσταση μη ισορροπίας (και πάλι βιολογία!)]. Απλά μπορεί να «πάσχουν» από αυτό που ονομάζεται «ψευδής συνείδηση». Αλλά, στο κάτω-κάτω, κανένας μας δεν είναι τέλειος 🙂

  42. Χρηστος Κ.
    15 Μαρτίου 2011 στο 10:41 πμ

    Εκτος των οσων της Β’ Πανελλαδικης αναφερεις υπαρχουν κι αλλοι τοσοι που δεν ειναι τροφιμοι των ΜΜΕ και συμμετεχουν ενεργα στα της αριστερας ολα αυτα τα χρονια.
    Δεν παρεξηγουμαι ευκολα. Ισως ομως και να το κανω δε ξερω. Στη προσπαθεια σου να αποδειξεις κατι για την αριστερα περνας στη μεταφυσικη. Η ιστορικη πραγματικοτητα ομως λεει οτι δοθηκαν αγωνες, χαμενοι και κερδισμενοι, υποστηριχθηκαν αιτηματα και δικαιωματα, δοθηκε φωνη στους αορατους, τελος παντων εγιναν πραγματα. Αυτα δεν εγιναν απο φαντασματα αλλα απο συλλογικοτητες της αριστερας. Κι εντελει δεν καταλαβαινω το διακαη ποθο να αποδειχτει αυτο που λες.

  43. 15 Μαρτίου 2011 στο 1:40 μμ

    Για την Πανελλαδική μίλησα μόνον όσον αφορά την κρίση της Αριστεράς. Είναι παλιά αυτή η κολόνια.

    Σε ποια μεταφυσική περνάω; Δεν αμφισβήτησα ούτε τους αγώνες κανενός, ούτε τίποτα. Ούτε τις -παλιές- συλλογικότητες της αριστεράς. Απλά σήμερα βλέπω εκεί γύρω να κινούνται φαντάσματα και να υπάρχουν σκορποχώρια. Σε, τελική ανάλυση, το δικό τους πραγματικό πρόβλημα δεν είναι δα και δικό μου μεταφυσικό. Και ποιος είναι ο διακαής πόθος μου; Να αποδείξω τι; Όποιος έχει μάτια βλέπει… Μακάρι να τα βρουν και να σειστεί ξανά ο κόσμος όλος. Μπορούν;

  44. Χρηστος Κ.
    15 Μαρτίου 2011 στο 1:52 μμ

    Φτανουμε λοιπον καπου. Δεν ξερω αν καποιοι πρεπει να τα βρουν, ξερω ομως οτι χωρις ενοτητα κανενας στοχος δεν επιτυγχανεται. Οποτε ας δουμε τους στοχους και ξεκιναμε με αυτην την αφετηρια.

  45. 15 Μαρτίου 2011 στο 2:25 μμ

    Και με το που «εγκαταλείπω» εγώ τη… μεταφυσική, μου την βγαίνεις εσύ «μεταφυσικά».

    «Ενότητα». Θαυμάσια! Ποιος είπε όχι; Ένα σωρό αριστεροί υπάρχουν διάσπαρτοι σε κόμματα και ομάδες, ας ενωθούν [για να μην πω πάλι «βρουν»]. Γιατί δεν ενώνονται; Διαφωνούν στους στόχους; Για να ξεκινήσουν από κάποια αφετηρία, προφανώς θα πρέπει να έχουν κοινό προορισμό, για να πάρουν το ίδιο μέσο μεταφοράς [«ενότητα»]. Αν άλλοι πάνε «εδώ» και άλλοι «εκεί», προφανώς δεν μπορούν να φτάσουν στον προορισμό τους με το ίδιο μέσο μεταφοράς.

    Τι φταίει άραγε για το ότι όλα τα παραπάνω δεν συμβαίνουν; Όχι εγώ προφανώς! Ούτε και η… μεταφυσική μου!

    Προφανώς φταίνε οι ίδιοι οι αριστεροί [αν έχει κάποια σημασία, ΔΕΝ δηλώνω αριστερός, για λόγους που έχω εξηγήσει εδώ κι εκεί, και που κάποια στιγμή ίσως το κάνω και αναλυτικά, – αν και δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει κανέναν]. Γιατί δεν τα βρίσκουν; Τις πταίει;

  46. Χρηστος Κ.
    15 Μαρτίου 2011 στο 2:40 μμ

    Κοιτα εχεις ενα μενος με αυτο που οριζεται ως αριστερα στην Ελλαδα σημερα. Δεν υπαρχει προβλημα με καποια κομματια της εχω κι εγω. Ομως η κουβεντα δε μπορει να γινει με οδοστρωτηρα ουτε με λογικα αλματα. Το γιατι δε τα βρισκει η αριστερα ειναι ενα κεφαλαιο που θα μας παρει μερονυχτα να γραφει εδω. Και σιγα τις γνωσεις που εχω για να μπορω να σου το εξηγησω επακριβως. Πολυ μπακαλιστικα να πω οτι ενεχονται ιδεολογικες διαφορες, ιδεολογικες αγκυλωσεις, ανουσιοι ηγεμονισμοι, προσωπικες μωροφιλοδοξιες, μαγαζακια που νομιζουν οτι κατι ειναι.
    Για τις ελαχιστες δυναμεις παντως που εχει η οργανωμενη αριστερα τρομαζει αρκετα τους κυριαρχους εξου και η μεγαλη προπαγανδα πως για οτι κακο συμβαινει στη χωρα την ευθυνη την εχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Να θυμισω το αρθρο 16 οπου ο ΣΥΡΙΖΑ ητανε πισω απ’ολα, τις απεργιακες κινητοποιησεις, τις διαμαρτυριες πολιτων εδω και στο εξωτερικο, την απεργια πεινας των μεταναστων, τον Δεκεμβρη, το γηπεδο ΠΑΟ. Δεν λεω οτι δε συμμετειχαμε σε πολλα ή και σε ολα απο αυτα αλλα δεν ειμαστε δα και 1,5 εκατομυριο. Η μη δογματικη αριστερα εδειξε οτι περα απο το κομμα που «τα ξερει ολα» υπαρχουν τα κινηματα που οργανωνουν τους πολιτες και τους βαζουν σε κινηση. Δεν ειμαι κανενας φανατικος κομματικων πρωτοποριων. Ισα ισα που πιστευω πως οι πολιτες απο τα κατω θα αναποδογυρισουν τον κοσμο. Ομως μια στρατηγικη πρεπει να την εχεις. Μια ιδεολογικη αναφορα πρεπει να την εχεις. Μια τυπικη αλλα και ουσιαστικη οργανωση πρεπει να την εχεις. Και στους αγωνες χτιζεις και την ενοτητα.’

  47. 15 Μαρτίου 2011 στο 3:01 μμ

    Ε, όχι… γιατρέ μου, που έχω και μένος με την αριστερά στην Ελλάδα! Ποιος ασχολείται; Κι όταν ασχολούμαι εξηγώ το πώς και το γιατί.

    Εσύ θέτεις το ζήτημα ξανά και ξανά, αλλά δεν φταίω εγώ για το τι συμβαίνει στην αριστερά. Κι αν η αριστερά πηγαίνει από δω κι από κει, μόνον και μόνον για να δείξει ότι πηγαίνει κάπου, ε, λοιπόν, εγώ δεν πηγαίνω σ’ αυτό το «κάπου». Αλλά και η ίδια η αριστερά [ως σύνολο] δεν πηγαίνει σ’ αυτό το «κάπου».

    Και ποια στρατηγική έχει ο ΣΥΡΙΖΑ; [το πάω «κάπου», όπου να ‘ναι, για να «οργανώσω και να βάλω σε κίνηση τους πολίτες» (ουάου, δηλαδή). Και μόνο το «οργανώνω τους πολίτες και τους βάζω σε κίνηση», λέει πάρα μα πάρα πολλά. Κάτι σαν αυτό που είχε πετάξει κι η υποψήφια δήμαρχος Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ μιλώντας για τον «λαϊκό κόσμο». Τον «κοσμάκη», εν ολίγοις… «Πρωτοπορίαι…»] Το πάω «κάπου» δεν αποτελεί στρατηγική…

    Ποιες ιδεολογικές αναφορές έχει; Το «όχι στο γήπεδο στο Βοτανικό»; «Νομιμοποίηση των μεταναστών»; «Όχι στο άρθρο 16»; Καλά και άγια τα κινήματα, η ιδεολογία τους ποια είναι; Και την ενότητα την χτίζεις για να πας πού; Στα μετά το μνημόνιο; Εκεί ήμασταν ήδη…

  48. Χρηστος Κ.
    15 Μαρτίου 2011 στο 3:19 μμ

    Φιλε μου παραιτουμαι πριν εξελιχθει σε διαλογο κωφων. Δεν υπαρχει εδαφος συνεννοησης. Εσυ δε βλεπεις τιποτα και γω βλεπω πολλα.

  49. 16 Μαρτίου 2011 στο 10:42 πμ

    Κάποτε, στα παλιά τα χρόνια, ένας χωρικός κατέβηκε με το γαϊδουράκι του στην πόλη. Το έδεσε κάπου, πήγε σε μια δουλειά, αλλά όταν γύρισε το γαϊδουράκι είχε χαθεί. Το ψάχνει εδώ, το ψάχνει εκεί, πουθενά το γαϊδουράκι. Το έψαχνε ολημερίς χωρίς αποτέλεσμα. Αργά το βράδυ, κατάκοπος, μπαίνει σ’ ένα ξενοδοχείο να ξεκουραστεί, και να συνεχίσει το ψάξιμο την άλλη μέρα. Το στρώμα στο κρεβάτι του δωματίου τού πέφτει λίγο μαλακό, οπότε ξαπλώνει κάτω από το κρεβάτι. Κατά λάθος ο ρεσεψιονίστ δίνει το ίδιο δωμάτιο σε ένα «παράνομο» ζευγαράκι. Κατά τη διάρκεια των περιπτύξεων λέει ο νέος στη νέα: «Αγάπη μου, στα μάτια σου βλέπω όλο τον κόσμο!» Οπότε τινάζεται ο χωρικός και λέει: «Μήπως βλέπεις και τον γάιδαρό μου;»

  1. 16 Μαρτίου 2011 στο 6:09 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s