Αρχική > Βιβλία, Επιτρέπεται το πτύειν, Πρόσωπα, μαρξισμός > Αλίμονο! «Ο Μάο δεν ήταν ο Τεν Τεν κι ο Μπαντιού δεν ήταν ο Σούπερμαν»!

Αλίμονο! «Ο Μάο δεν ήταν ο Τεν Τεν κι ο Μπαντιού δεν ήταν ο Σούπερμαν»!

[…] On se demande comment l’auteur a pu mettre dix ans à se rendre compte que Mao, l’un des héros de son maître, n’était pas Tintin, et que Badiou lui-même n’était pas Superman.

…γράφει στον Le Monde η Marcela Iacub [«Après Badiou», de Mehdi Belhaj Kacem : vivre et penser sans Badiou «Μετά τον Μπαντιού», του Mehdi Belhaj Kacem : ζωή και σκέψη χωρίς τον Μπαντιού], παρουσιάζοντας το βιβλίο ενός πρώην μαθητή του Αλαίν Μπαντιού.

Ο γαλλοτυνήσιος Mehdi Belhaj Kacem, ηθοποιός φιλόσοφος και συγγραφέας, χρειάστηκε μόλις δέκα χρόνια για να καταλάβει, καταπώς λέει η Marcela, «πως ο Μάο, ένας από τους ήρωες του δασκάλου του [σ.σ. του Μπαντιού], δεν ήταν ο Τεν Τεν, και πως ο ίδιος ο Μπαντιού δεν ήταν ο Σούπερμαν».

Πρόκειται, προφανώς, περί σπάνιας μεγαλοφυίας… Για να καταφέρεις μέσα σε δέκα μόλις χρόνια να κατανοήσεις τη σκέψη του δάσκαλου και να την απορρίψεις, ε, ή η σκέψη του δάσκαλου δεν άξιζε δεκάρα ή η δική σου. Ή και οι δύο.

ΥΓ1. Τελικά, κοντεύει να καταντήσει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της εποχής μας: Είναι ο Μπαντιού ακόμα μαοϊκός;

ΥΓ2. Και πρέπει επίσης κάποιος να είναι σπάνια μεγαλοφυία για να αναρωτιέται δημοσίως: «Γιατί ο Ράκος ασχολείται με τον Μπαντιού, αφού δεν τον έχει διαβάσει;»

Για τον πολύ απλό λόγο ότι ο Μπαντιού υπήρξε [αν δεν είναι ακόμα] μαοϊκός. Και στους [τέως;] μαοϊκούς πρέπει να συμπεριφερόμαστε, όπου τους βρίσκουμε, με το… γάντι. Πάντα.

Διότι, όπως λέει και μια γαλλική παροιμία, «το βαρέλι με τις ρέγγες έχει πάντα τη μυρουδιά της ρέγγας«.

Γι’ αυτό.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

«Τσίμπησα» την βιβλιοπαρουσίαση από το σχετικό σχόλιο του Principia Dialectica. Κι έψαξα τα υπόλοιπα.

Advertisements
  1. 2 Απριλίου 2011 στο 9:52 πμ

    Ερμηνεύοντας τη σκέψη του Μεγάλου Τιμονιέρη:

    2. Η στρατηγική αυτή πρόταση προσπαθούσε να απαντήσει στην διπλή αδυναμία των κλασσικών κεντρικών πρωταγωνιστών των κοινωνικών αγώνων, πρώτα και κύρια των συνδικάτων, τόσο να κλιμακώσουν τους αγώνες στην προοπτική μιας γρήγορης επιθετικής κορύφωσης όσο και να οργανώσουν επιμέρους κινητοποιήσεις διαρκείας αμυντικού χαρακτήρα. Από την άλλη πλευρά, ο παρατεταμένος λαϊκός πόλεμος ενσωματώνει την ανάγκη πολλαπλασιασμού των μετώπων, σε μια διαλεκτική «εξωτερικών» και «εσωτερικών» γραμμών, που στοχεύει όχι μόνο στην αποφυγή της περικύκλωσης αλλά, δια μέσω της διαρκούς εναλλαγής κινήσεων ανάμεσα στα «μετώπισθεν» και στις μετωπικές γραμμές, στη σταδιακή αντιστροφή των θέσεων μεταξύ του (ισχυρού) επιτεθέμενου και του (αδύναμου) αμυνόμενου, με τον πρώτο να βρίσκεται ανεπαίσθητα αλλά όλο και πιο βαθειά περικυκλωμένος από την διαρκή εναλλαγή κινήσεων του δεύτερου[4]. Με αυτήν την έννοια προκαταλάμβανε σωστά το ξεδίπλωμα των μορφών κοινωνικού ανταρτοπολέμου και ανυπακοής της τελευταίας περιόδου. Για να το πούμε διαφορετικά, το «παρατεταμένο» εδώ δεν αναφέρεται μόνο σε μια έννοια «αντικειμενικής» διάρκειας αλλά και στην άρθρωση διαφορετικών χρονικοτήτων, που αντιστοιχούν σε διαφορετικές μορφές ή επίπεδα πάλης και που διατηρούν το καθένα μια σχετική αυτονομία.

  2. 2 Απριλίου 2011 στο 11:59 πμ

    …ναι με το γαντι,στους μαοικους.Με ή χωρις τον Μαο.

  3. 2 Απριλίου 2011 στο 12:36 μμ

    κι όμως σε απασχολεί έντονα!
    νομίζω το πρόβλημα κατά βάση είναι περί αναζήτησης μιας «αυθεντίας», κατ’αναλογία με την αναζήτηση ενός καθολικού εξηγητικού μοντέλου, μιας ολοκληρωμένης κοσμοθεωρίας.παραδόξως, όσοι δεν αμφισβητούν τον Μπαντιού ή το Μάο ή τον Σούπερμαν, δεν συντάσσονται με τον τρόπο του αλλά με την ιδεολογία του (όπως αυτή έχει αποκρυσταλλωθεί σε διαφορετικές φάσεις του βίου του).όμως ο ίδιος ο Μπαντιού είναι σπάνιο παράδειγμα για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: δεν έχει διστάσει να αναιρέσει προηγούμενες πεποιθήσεις του και να προχωρήσει παρακάτω.με κάποιο τρόπο είσαι Μπαντιού (όχι μπαντιουϊκός) αλλα δεν το ξέρεις!!!
    🙂
    καλημέρα!

  4. 2 Απριλίου 2011 στο 12:49 μμ

    @ ζαχαρη

    Και με χειρώκτιο, άμα μάο να ‘ούμε.

    @ χ.κ.

    😆

  5. 2 Απριλίου 2011 στο 5:14 μμ

    Είναι ίσως ενδιαφέρον να ειπωθεί ότι εδώ και μερικά χρόνια η σκέψη του Μπαντιού αρχίζει να τίθεται υπό αμφισβήτηση: εννοώ τη διαμάχη Eric Marty και Badiou σχετικά με τον αντισιωνισμό του δευτέρου (http://www.amazon.fr/querelle-avec-Alain-Badiou-philosophe/dp/207078505X). Πρόσφατα, εντόπισα και τη μελέτη ενός Κώστα Μαυράκη, στην οποία τίθεται υπό αμφισβήτηση ολόκληρο το φιλοσοφικό οικοδόμημα του ριζοσπάστη μαιτρ (http://www.kostasmavrakis.fr/livres/).

  6. 2 Απριλίου 2011 στο 10:14 μμ

    χ.κ. :

    όμως ο ίδιος ο Μπαντιού είναι σπάνιο παράδειγμα για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: δεν έχει διστάσει να αναιρέσει προηγούμενες πεποιθήσεις του και να προχωρήσει παρακάτω.

    this is the marketing…βλ. Ζαν Πιερ Βουαγιέ «Οι Πόρνες του Παρισιού»

  7. 3 Απριλίου 2011 στο 2:41 πμ

    η δική μου εκτίμηση είναι οτι ο Μπαντιού διακρίνεται απο ήθος.το ήθος του ανθρώπου που δεν προσπαθεί να επιβεβαιώσει τις θεωρίες του με στρογγυλέματα, αλλά να τις δοκιμάσει (αρχή της διαψευσιμότητας)
    δεν αλλάζει γνώμη για να εξυπηρετησει συμφέροντα ή για να γίνει αρεστός, δεν έχει έπαρση.έχει την εντιμότητα να αναγνωρίσει λάθη του (και τον έχω ακούσει σε ομιλίες του στην Αθήνα να το κάνει), κάτι που σε διανοητές χαμηλού βεληνεκούς συχνά εκλείπει παντελώς.κάθε άνθρωπος επηρεάζεται απ’το ιστορικό του πλαίσιο, διαγράφει μια πορεία, και το να διαβάζουμε το έργο μιας ζωής λες και γράφτηκε συγχρονικά, είναι σαν να πιστεύουμε οτι αλλαγή δεν υπάρχει.
    ( Αρνητικέ έχεις διαβάσει Μπαντιού, ή κουβέντα να γίνεται;)
    εν πάση περιπτώσει, ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του, κι ο προβληματισμός καλός είναι.
    καληνύχτα

  8. 3 Απριλίου 2011 στο 8:01 πμ

    @ χ.κ

    Έχω διαβάσει Χέγκελ. Για μερικούς η κουκουβάγια της Αθηνάς δεν ανοίγει τα φτερά της ποτέ!

  9. 3 Απριλίου 2011 στο 11:25 πμ

    @ DiKra

    Δυστυχώς ο κόσμος δεν είναι πια αυτός που ήταν. Δεν υπάρχει πλέον σέβαση προς τους μαιτρ:

    Partisan d’une violence illimitée pour peu qu’elle se pare d’oripeaux « révolutionnaires », il excuse Staline, admire Mao Tsé-toung, fait l’apologie de la révolution culturelle et réserve ses traits aux « nouveaux philosophes » qui ont dénoncé le goulag.

    Δεν υπάρχει…

  10. 3 Απριλίου 2011 στο 11:34 πμ

    @ Αρνητικός

    «Οι διανοούμενες πόρνες των Παρισίων». Λιβελογράφημα αισχίστου είδους… Άσε που δεν αναφέρει καν τον Μπαντιού…

    ΥΓ.

    […] Ο Ράιχ, ο Φρομ και η Σχολή της Φρανκφούρτης ανέλυσαν την εξουσιαστική οικογένεια τη στιγμή της διάλυσής της. Έδειξαν πώς η οικογένεια ενσταλάζει την “ικανότητα να υποφέρουμε” -να βιώνουμε την αδικία ως θρησκευτική ενοχή- την ιστορική στιγμή που ξεπεράστηκε χρονικά η ενοχή ως μέσον κοινωνικού ελέγχου. Για μία ακόμη φορά η γλαύκα της Αθηνάς πέταξε το σούρουπο.

    Κρίστοφερ Λας [Christopher Lasch],
    Λιμάνι σ’ έναν άκαρδο κόσμο – Η οικογένεια υπό πολιορκίαν,
    μετ. Β. Τομανάς, εκδ. Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 118-9

    http://amvlysofa.wordpress.com/2007/07/08/lasch/

  11. 3 Απριλίου 2011 στο 4:46 μμ

    Κρίστοφερ Λας, όπως λέμε «αμερικανικός ριζοσπαστικός συντηρητισμός»;
    http://www.amconmag.com/blog/christopher-lasch-populist-prophet/
    http://www.amconmag.com/article/2006/mar/27/00021/
    http://www.allacademic.com/meta/p_mla_apa_research_citation/4/5/5/9/4/p455942_index.html
    http://andrewsullivan.theatlantic.com/the_daily_dish/2008/04/obama-a-laschia.html

    Γι αλλού κινήσαμε για αλλού, και αλλού η ζωή μας πάει που λέει και το τραγούδι.

  12. 3 Απριλίου 2011 στο 5:00 μμ

    Ράκος Κουρελάριος :

    “Οι διανοούμενες πόρνες των Παρισίων”. Λιβελογράφημα αισχίστου είδους… Άσε που δεν αναφέρει καν τον Μπαντιού…

    -you read that?
    -No, I just like the cover
    (Ghost Dog, The way of the samurai – Jim Jarmusch)

    Ο Μπαντιού δεν έχει καν ωραία «εξώφυλλα»

    Ράκος Κουρελάριος :

    ΥΓ.

    […] Ο Ράιχ, ο Φρομ και η Σχολή της Φρανκφούρτης ανέλυσαν την εξουσιαστική οικογένεια τη στιγμή της διάλυσής της. Έδειξαν πώς η οικογένεια ενσταλάζει την “ικανότητα να υποφέρουμε” -να βιώνουμε την αδικία ως θρησκευτική ενοχή- την ιστορική στιγμή που ξεπεράστηκε χρονικά η ενοχή ως μέσον κοινωνικού ελέγχου. Για μία ακόμη φορά η γλαύκα της Αθηνάς πέταξε το σούρουπο.
    Κρίστοφερ Λας [Christopher Lasch],
    Λιμάνι σ’ έναν άκαρδο κόσμο – Η οικογένεια υπό πολιορκίαν,
    μετ. Β. Τομανάς, εκδ. Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 118-9
    http://amvlysofa.wordpress.com/2007/07/08/lasch/

    Σωστά, στο επέκεινα της μικρο-ηλεκτρονικής επανάστασης πρέπει να αμφιβάλλουμε αν ο Μάο ήταν φασίστας αισχίστου είδους και ότι όποιος κάτι καλό έχει να πει γι’ αυτόν δεν είναι τουλάχιστον καθυστερημένος (με κάθε σημασία της λέξης)

  13. 3 Απριλίου 2011 στο 6:27 μμ

    Το κύρος για κάποιον έρχεται όταν βλέπεις πόσο ολοκληρωμένη χωρίς κενά είναι η θεωρία του και έχει ξεπεράσει,δεν στηρίζεται σε μια προηγούμενη θεωρία.
    Το ότι άλλαζε μάλλον πάει να πει ότι δεν έχει αποφασίσει-κατασταλάξει για κάποια πράγματα μέσα του.
    Το ότι μπόρεσε να τα μπαλώσει ή να τα γυρίσει ώστε να μην γίνει αντιληπτό το κενό ή το κρέμασμα από μια προηγούμενη θεωρία δείχνει καλός μπαλωματής είναι και όχι διανοούμενος.

    Υ.Σ Ποιος θα είναι ο επόμενος i wanna be Mao or sb?

  14. 3 Απριλίου 2011 στο 8:30 μμ

    Αντώνης :

    Κρίστοφερ Λας, όπως λέμε “αμερικανικός ριζοσπαστικός συντηρητισμός”;

    Γι αλλού κινήσαμε για αλλού, και αλλού η ζωή μας πάει που λέει και το τραγούδι.

    Όχι, Αλαίν Μπαντιού, όπως λέμε «αντι-σημιτισμός»
    βλ. «Circonstances 3: Portées du mot ‘juif'»
    Αν κινάς με Μάο… δεν σου φταίει η ζωή…

  15. 3 Απριλίου 2011 στο 11:35 μμ

    pipis :

    Το κύρος για κάποιον έρχεται όταν βλέπεις πόσο ολοκληρωμένη χωρίς κενά είναι η θεωρία του και έχει ξεπεράσει,δεν στηρίζεται σε μια προηγούμενη θεωρία.
    Το ότι άλλαζε μάλλον πάει να πει ότι δεν έχει αποφασίσει-κατασταλάξει για κάποια πράγματα μέσα του.
    Το ότι μπόρεσε να τα μπαλώσει ή να τα γυρίσει ώστε να μην γίνει αντιληπτό το κενό ή το κρέμασμα από μια προηγούμενη θεωρία δείχνει καλός μπαλωματής είναι και όχι διανοούμενος.
    Υ.Σ Ποιος θα είναι ο επόμενος i wanna be Mao or sb?

    Αυτός που θα τον έχεις για θεό και τα γραπτά του για ευαγγέλιο

  16. 4 Απριλίου 2011 στο 9:41 πμ

    @ Αντώνης

    Κρίστοφερ Λας, όπως λέμε “αμερικανικός ριζοσπαστικός συντηρητισμός”;

    Ενώ, ας πούμε, αν επρόκειτο για «τριτοκοσμικό ριζοσπαστικό προοδευτισμό» δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα:

    He is the son of journalist Mazhar Ali Khan and activist mother Tahira Mazhar Ali Khan (daughter of Sir Sikandar Hyat Khan who led the Unionist Muslim League and was later Prime Minister of the Punjab in 1937). Ali’s parents "both came from a very old, crusty, feudal family"

    _ _ _ _ _

    After graduating, his uncle, then head of Pakistani Military Intelligence, told Tariq’s parents to send him abroad: his radicalism was becoming dangerous and he risked imprisonment. He came to Britain and studied Politics, Philosophy and Economics at Exeter College, Oxford.

    Ανταποδίδω τα links:

    Tariq Ali-Για τις αντιφάσεις του Μάο (πρώτο μέρος)

    Tariq Ali-Για τις αντιφάσεις του Μάο (δεύτερο μέρος)

    Tariq Ali-Για τις αντιφάσεις του Μάο (τρίτο μέρος)

    Tariq Ali-Για τις αντιφάσεις του Μάο (τέταρτο μέρος)

    Tariq Ali-Για τις αντιφάσεις του Μάο (τελευταίο μέρος)

    Γι αλλού κινήσαμε για αλλού, και αλλού η ζωή μας πάει που λέει και το τραγούδι.

    Έτσι ακριβώς επίσης.

    Ευτυχώς που δεν υπάρχουν σταλινικοί σήμερα [πέραν του ΚΚΕ]. Κι όσοι υπάρχουν συντάσσονται πίσω από τον μη-μαοϊσμό [τους]. Ο «τριτοκοσμικός ριζοσπαστικός προοδευτισμός» που λέγαμε…

  17. 4 Απριλίου 2011 στο 9:45 πμ

    @ Αρνητικός

    Ο Μάο φυσικά και δεν ήταν φασίστας αισχίστου είδους. «Κομμουνιστής» του καλύτερου είδους ήταν… Από εκείνους που ονειρεύονταν να αναπτύξουν καπιταλιστικά τις καθυστερημένες χώρες τους. Και μερικά εκατομμύρια νεκροί σ’ αυτή την πορεία, απλές στατιστικές ήταν [που έλεγε κι ο μέντοράς του, ο Στάλιν].

  18. 4 Απριλίου 2011 στο 9:48 πμ

    Επί δεκαετίες -επί πολλές δεκαετίες!- κανένας προοδευτικός στη Δύση δεν πήρε τίποτα είδηση για το τι συνέβαινε στη μπολσεβίκικη Ρωσία. Μετά ξαφνικά όλοι έπαψαν να είναι σταλινικοί. Λογικό.

    Σήμερα κρατάνε και μια πισινή: κρύβουν τον θαυμασμό τους για τον Μεγάλο Τιμονιέρη, μη μπας και τους ξαναβγεί μάπα το καρπούζι. Κάτι είναι κι αυτό… Αλλά πολύ λίγο…

  19. Χρηστος Κ.
    4 Απριλίου 2011 στο 1:14 μμ

    Κολλησατε με τον τιμονιερη. Υπαρχει καποιος λογος? Εχει καποιο ενδιαφερον η περιπτωση του?

  20. 10 Απριλίου 2011 στο 1:33 μμ

    Καλημέρα, ωραία η παροιμία με τις ρέγγες
    κι ένα κείμενο του Μπαντιού:
    Αλέν Μπαντιού: Τα θεμέλια της ηθικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

    http://eranistis.net/wordpress/?p=13348

  21. 11 Απριλίου 2011 στο 4:19 μμ

    @ Δημήτρης

    Η παροιμία είναι από την «Εισαγωγή στην Κοινωνία» του Ντεμπόρ. Ο Ντεμπόρ ήταν εκείνος που είχε χαρακτηρίσει τον Μπαντιού ως… και ως… Ας [μην] το πάρει το ποτάμι 😉

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s