Αρχική > Αυτοέκφραση > Ο Ράκος κάνει “τέχνη”, ράβοντας τα κουρελάκια του… [μέρος Β΄]

Ο Ράκος κάνει “τέχνη”, ράβοντας τα κουρελάκια του… [μέρος Β΄]

Ο Ράκος κάνει “τέχνη”, ράβοντας τα κουρελάκια του… [μέρος Α΄]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ας αφήσουμε, προς το παρόν, τα «βαθιά» φιλοσοφικά ερωτήματα. Ούτως ή άλλως μ’ αυτά ασχολούμαστε διαρκώς. Ας ασχοληθούμε με μερικές πρακτικές προσεγγίσεις στα θέματα που μας απασχολούν.

Ρακοσημείωση 3: Η τέχνη της παραφύλαξης

Αυτό το τράνταγμα της ομορφιάς είναι παραφύλαξη

… μας έλεγε χτες ο καλλιτέχνης.

Δεν μ’ αρέσει ο όρος «παραφύλαξη». Πολύ «πολεμοχαρής» για τα γούστα μου. Θα προτιμούσα κάποιον πιο «παιχνιδιάρικο» όρο. Αρκούμαι σ’ αυτόν, μέχρι «νεωτέρας».

Θα προτιμούσα έναν πιο παιχνιδιάρικο όρο, διότι η παραφύλαξη είναι παιχνίδι. Ένα παιχνίδι, ωστόσο, που παίζεται από μεγάλους και πολύ συνειδητά. Πάρα πολύ συνειδητά. Αν κι αυτό [το «πάρα-πολύ-συνειδητά»] συμβαίνει, πολύ σπάνια. Συνήθως όλοι μας το παίζουμε ασυνείδητα ή, μάλλον, μισοκοιμισμένα. Όπως μισοκοισμένα ζούμε άλλωστε.

Εξηγούμαι.

Θα μπορούσαμε, λένε οι καλλιτέχνες, να το πούμε και κατασκευή καταστάσεων ελεγχόμενης τρέλας. Μακρυνάρι μεν, πιο κατανοητό δε.

Αυτό το παιχνίδι της «κατασκευής καταστάσεων ελεγχόμενης τρέλας» το ξέρουμε όλοι μας. Αρκετά καλά. Πόσες φορές δεν έχουμε χρησιμοποιήσει για κάποιον την έκφραση «αυτός πουλάει τρέλα»; [Στην κυριαρχούμενη από τα εμπορεύματα κοινωνία μας, αυτό το «πουλάει» ακούγεται κάπως λογικό.]

Αυτός που «πουλάει τρέλα» τι ακριβώς κάνει; Συμπεριφέρεται με έναν τρόπο διαφορετικό από εκείνον που συνήθως συμπεριφέρεται ή διαφορετικό από εκείνον με τον οποίο οι άλλοι περιμένουν να συμπεριφερθεί.

Ελάτε τώρα! Μην μου πείτε ότι δεν το έχετε κάνει πάμπολλες φορές στη ζωή σας… Ξέρετε ακριβώς για τι πράγμα μιλάω.

Εσείς, δηλαδή, δεν έχετε συμπεριφερθεί ποτέ με έναν τρόπο διαφορετικό από τον συνηθισμένο ή από αυτόν που οι άλλοι έχουν συνηθίσει σ’ εσάς;

Πώς;;;!!!

Δεν έχετε παίξει ποτέ έναν ρόλο στη ζωή σας; Τσ! Τσ! Τσ! Μα εδώ δεν είναι μπλογκ. Άσυλο δεν-ξέρω-τι-μου-λες είναι!

Όλοι ρόλους παίζουμε. Συνέχεια. Και ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες, ο καπιταλισμός έχει μετατρέψει την κοινωνία σε ένα τεράστιο παλκοσένικο. Μόνον όταν κοιμόμαστε πια δεν παίζουμε κάποιον ρόλο. Αν και δεν είμαι και τόσο σίγουρος γι’ αυτό…

Ναι! Ναι! Ξέρω! Εσείς δεν «προσποιείστε ποτέ», «είστε πάντα ο εαυτός σας», «δεν παίζετε ρόλους», «είστε τόσο κακοί ηθοποιοί που όλοι σας καταλαβαίνουν αμέσως» και άλλα τέτοια.

Να σας θυμίσω [στις μισές] το ρολάκι που είχατε παίξει μέχρι εκείνο ΤΟ θεϊκό αγόρι να συρθεί στα πόδια σας και [στους υπόλοιπους μισούς] το στυλάκι που υιοθετήσατε μέχρι Η Κούλα να καταλήξει ξέρετε-πού; Ας μην βγάλω όλα τα άπλυτά μας στη φόρα…

Ε, λοιπόν, η τέχνη της παραφύλαξης είναι ακριβώς αυτό το διαρκές «πουλάω τρέλα» της καθημερινότητάς μας. Μόνον που αυτή η «πώληση» δεν γίνεται πια με απαρχαιωμένους τρόπους marketing. Γίνεται πολύ συνειδητά, συ-νει-δη-τό-τα-τα. «Ρολάκια» θα παίζετε, «ηθοποιοί» θα είστε. Αυτό ακριβώς που κάνετε και σήμερα, μόνον που θα το κάνετε όλο και πιο συνειδητά.

Με καταλαβαίνετε νομίζω.

Και τώρα τα «δυσάρεστα»… [Το ξέρω! Το ξέρω πως το ‘χατε καταλάβει πως κάποιο λάκκο έχει η φάβα…]

Σ΄αυτό το «θέατρο» θα είστε μόνοι σας στη σκηνή. Ολομόναχοι. Και τα καθίσματα θα είναι όλα άδεια. Όλα.

Σ’ αυτό το «θέατρο» παίζετε μόνοι σας, ΤΟΝ ρόλο της ζωής σας, χωρίς θεατές, άρα χωρίς χειροκροτήματα και μπράβο [ή σάπια ζαρζαβατικά], χωρίς, εν ολίγοις, απτά προσωπικά οφέλη.

«Τότε», φωνάζει ο Κούλης απ’ το βάθος, «γιατί να το κάνω ρε κουράλε

«Διότι, Κούλη μου, αυτός ίσως είναι ο μόνος τρόπος να ξεφύγεις…»

«Να ξεφύγω από τι ρε κουράλε;» ξαναφωνάζει ο Κούλης απ’ το βάθος.

«Απ’ την κουλαμάρα σου, Κούλη μου. Απ’ την κουλαμάρα σου.»

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Μια «άσχετη» προσωπική ιστορία, που μόλις κατέφθασε με κούριερ. Ας ανοίξουμε τον φάκελλο. Πάνω γράφει «υπερεπείγον».

Κάποτε. Σ’ άλλους τόπους. Σ’ άλλες εποχές. Και -αλίμονο!- σ’ άλλους χρόνους…

Οι «επαναστατημένοι» νέοι [γράφω σε εισαγωγικά το «επαναστατημένοι», γιατί, ειλικρινά, δεν έχω καμιά διάθεση να ξέρω πόσο επαναστατημένοι είναι σήμερα…] του πανεπιστημίου, στο οποίο φυτούσα, είχαν καταλάβει το campus. [Σ’ αυτή την κατάληψη -και σε μερικές ακόμα ;-)- είχα βάλει κι εγώ το… χεράκι μου. Είχα παίξει, δηλαδή, το επαναστατικό ρολάκι μου. (Για να μην λέτε ότι βγάζω στη φόρα μόνον τα δικά σας άπλυτα…)]

Κάποιο βράδυ, λοιπόν, αργά, πολύ αργά, έτυχε να βρεθούμε σε ένα τεράστιο -και άδειο- αμφιθέατρο τρεις-τέσσερις νέοι. Δεν ήμασταν κολλητοί, δεν είχαμε κάνει ποτέ παρέα, δεν ξανακάναμε ποτέ τίποτα μαζί. «Κάπως» μας ήρθε εγκύκλιος κι αρχίσαμε ένα θεατρικό δρώμενο.

Έτσι. Στα καλά καθούμενα. Χωρίς φυσικά σενάριο. Αυτοσχεδιάζαμε και καταδιασκεδάζαμε. Σιγά-σιγά άρχισαν να συγκεντρώνονται στο αμφιθέατρο κι άλλοι νέοι και νέες, το παιχνίδι συνεχιζόταν, όποιος ήθελε ανέβαινε στη «σκηνή» κι έπαιζε τον ρόλο που ήθελε, όποιος ήθελε κατέβαινε απ’ αυτήν κι έκανε τσιγαροδιάλειμμα [εκείνα τα χρόνια επιτρεπόταν το κάπνισμα στους κλειστούς δημόσιους χώρους]… Ήμασταν όλοι μες στην τρελή χαρά. Και, στο τέλος, μετά από καμιά ωρίτσα, είχαν μαζευτεί καμιά πενηνταριά άτομα στο αμφιθέατρο.

Το δρώμενο διακόπηκε βίαια όταν εισέβαλε στο χώρο μια ομάδα φεμινιστριών που έβαλαν τις φωνές καταγγέλοντας το σεξιστικό περιεχόμενο του «έργου». Όχι ότι δεν ήταν, αλλά, τώρα που το ξαναθυμάμαι οι περισσότερες ήταν wannabe ηθοποιοί και μέλη της θεατρικής ομάδας του πανεπιστημίου. Τέλος πάντων, ποιος ασχολήθηκε, και ποιος ασχολείται…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Γιατί σας είπα αυτή την προσωπική ιστορία, ενώ είναι γνωστό ότι αποφεύγω να λέω προσωπικές ιστορίες;

Υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Τότε που καταφθάνουν υπερεπείγουσες εγκύκλιοι.

Η εγκύκλιος, λοιπόν, λέει πως στο -άδειο από θεατές- θέατρο της ζωής όπου θα παίζετε ολομόναχοι τον ρόλο της ζωής σας, δεν θα είστε μόνοι. Θα υπάρχουν κι άλλοι «ηθοποιοί» που κι αυτοί, όπως κι εσείς, θα παίζουν ολομόναχοι τον ρόλο της δικής τους ζωής

Κι η χαρά τους θα είναι και δική σας χαρά.

Κι η δική σας χαρά θα είναι και δική τους.

Κι η λαχτάρα ολονών θα είναι κοινή.

Αχ! Αυτή η λαχτάρα

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Θα θυμάστε ασφαλώς το χθεσινό τραγουδάκι των Talking Heads. Ακολουθούν μεταφρασμένοι στίχοι:

Ο άνεμος στην καρδιά μου
Ο κουρνιαχτός στην κεφαλή μου

Η παραφύλαξη, λοιπόν, είναι μια τέχνη. Εκείνοι που την θεραπεύουν [μ’ αρέσει να τους αποκαλώ απλώς «καλλιτέχνες«] δρουν με έναν ιδιαίτερο τρόπο, παραφυλώντας την ίδια τους τη ζωή. Αυτό που -τελικά- θέλουν να πετύχουν είναι το να καταφέρουν με τον άνεμο της καρδιάς τους να διώξουν τον κουρνιαχτό της κεφαλής τους.

Να ξεσκονίσουν τον δεσμό τους με τον Κόσμο.

Να κάνουν τη λαχτάρα τους πραγματικότητα.

Αχ! Αυτή η λαχτάρα

Η σαπουνόπερα “Ο Ράκος έπιασε βελόνι” θα συνεχιστεί, αν και όταν… συνεχίζεται εδώ

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. Χρηστος Κ.
    23 Απριλίου 2011 στο 4:14 μμ

    Επιφυλασσομαι να απαντησω με Talking Heads

  2. 23 Απριλίου 2011 στο 7:02 μμ

    Δεν επιτρέπεις σχολιασμο στο επόμενο «μερος Γ'», ετσι ρωτω εδωπέρα: Και τι γινεται αν οι κυριες δεν ειναι συμπαθητικες και χαρουμενες; Αν π.χ. στη θεση τους ειναι ενας ταλαιπωρος ανθρωπακος που στεκεται στη γωνια εξω απο το καταστημα, ειναι ρακενδυτος και χάλιας, και λαχταρα για μια ευχη, γιατι οχι και για ενα φιλι; Απο ευγενεια, εννοειται. Επιλεκτικη ευγενεια λοιπον; Ευγενεια ως άλλη μια έκφραση της αδιαφορίας;

    Καλη Ανασταση! 🙂

  3. 23 Απριλίου 2011 στο 9:24 μμ

    @ Rodia

    Και πού να δεις πώς συμπεριφέρομαι στους λεπρούς. Άσε που θεωρώ και την αγένεια ως έκφραση ενδιαφέροντος.

    Καλή Ανάσταση!

    ΥΓ. Σόρρυ για τα σχόλια. Κάτι στραβοπάτησα. Είναι νομίζω παντού ανοιχτά τώρα.

  4. 23 Απριλίου 2011 στο 10:13 μμ

    ‘Ο άνεμος στην καρδιά μου
    Ο κουρνιαχτός στην κεφαλή μου’
    λενε οι κεφαλες;

    εγω
    When logic and proportion
    Have fallen sloppy dead
    And the White Knight is talking backwards
    And the Red Queen’s «off with her head!»
    Remember what the dormouse said;
    «Keep YOUR HEAD»

    Α!εγω συμφωνω με το ‘αχ αυτη η λαχταρα’.Ειναι η ουσια 🙂

  5. 24 Απριλίου 2011 στο 8:53 πμ

    @ ζαχαρη

    Εξαιρετικό το τραγούδι. Τραγούδι της δικής σας ζωής*. Χαιρόμαστε που το μοιραστήκατε μαζί μας 😉

    Την καλημέρα μου και τις ευχές μου!

    * @ ζαχαρη + όλους

    Παρατηρώ πως όλοι όσοι έχουν σχολιάσει σ’ αυτή τη σειρά των ποστ, είναι ιστολόγοι. Γιατί δεν ξεκινάτε στα μπλογκ σας να γράφετε για «τα τραγούδια της δικής σας ζωής»;

    Είναι μια εμπειρία… [Δεν μπορώ να την περιγράψω! Δοκιμάστε την!]

    Είναι πολλά παραπάνω από μια εμπειρία… Είναι… 🙂

  6. 24 Απριλίου 2011 στο 10:03 πμ

    @ όλους

    Ή «γράψτε» για τα ποιήματα της ζωής σας.

    Τους έρωτες της ζωής σας.

    Τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ της ζωής σας.

    Για όλα μαζί [αν και νομίζω ότι καλύτερα είναι με τη σειρά, αλλά εσείς ξέρετε καλύτερα. Θα «σας έρθει»]

    Μόνον μην εστιάσετε την προσοχή σας σε αντικείμενα. Ταινιούλες και τέτοια.

    Βιβλία! Φυσικά. Ιδέες που σας διαμόρφωσαν. Όχι «πώς» τις είπε κάποιος, αλλά πώς τις προσλάβατε εσείς. «Θυμηθείτε» τη λαχτάρα που σας πρόσφεραν. Αφήστε την να σας οδηγήσει.

    ΥΓ1. Όταν το «μπούκωμα» είναι μεγάλο, όταν σας φαίνεται αξεπέραστο, κάντε κάτι απλό [ιστολόγοι είμαστε στο κάτω-κάτω!]:

    «Σπάστε» τις εμμονές σας κάνοντας… ιδιωτικό blogging. Στο wordpress.com φτιάξτε ένα μπλογκ, κλειδώστε το από μηχανές αναζήτησης και αναγνώστες [Πίνακας Ελέγχου – Ρυθμίσεις – Απόρρητο: «I would like my blog to be private, visible only to users I choose»] και πείτε τον πόνο σας στα πίξελς.

    Τιπ: μην αρχίσετε να γράφετε γενικά και αφηρημένα. Ο «πόνος» σας είναι ο δικός σας «πόνος», και το μόνο σίγουρο είναι ότι «σας τον προκάλεσε κάποιος άλλος» [έτσι νομίζουμε όλοι μας – αυτή είναι η σημερινή ανθρώπινη συνθήκη].

    Αυτός ο «κάποιος άλλος» όμως «δεν έκοβε τις δικές σάρκες», τις «δικές του σάρκες έκοβε». [Δεν σας λέω ποιος ακριβώς έκοψε τις δικές σας. Το αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας ;-)]

    Αρχίστε λοιπόν απευθυνόμενοι σ’ αυτόν τον κάποιο άλλο. Γράψτε τα ποστ όπως θα γράφατε μια επιστολή ή ένα e-mail απευθυνόμενοι σ’ αυτόν τον κάποιο άλλο.

    Όμως, αυτή τη φορά δεν θα του τα στείλετε ένα-ένα. Περιμένετε να «τελειώσετε», για να του στείλετε όλο το πακέτο [να τον προσκαλέσετε, δηλαδή, να διαβάσει το μπλογκ σας].

    Θα το στείλετε λέτε στο τέλος; Α! Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω εγώ… 😉
    _ _ _ _ _ _ _

    Φυσικά, μπορείτε να κάνετε το ίδιο για τα ανεκπλήρωτα, τα συντριμμένα όνειρά σας. Τα οποία δεν συντρίφτηκαν από καταστάσεις, γεγονότα, «απ’ την κακούργα την κενωνία»… Άνθρωποι όμως δημιούργησαν αυτές τις καταστάσεις, αυτά τα γεγονότα [για την κοινωνία, δεν ξέρω, θα «μου ‘ρθει», μπορεί και όχι].

    Απευθυνθείτε, λοιπόν, σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Και πείτε τα όλα.

    Πείτε τον πόνο σας στα πίξελς. Τσακίστε τον. Και τη χαρά που θα αντλήσετε απ’ αυτή τη… λιθοτριψία, μοιραστείτε την μ’ όποιον βρείτε μπροστά σας.

    ΥΓ2. Πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια, έλεγα τον πόνο μου σ’ ένα κασετόφωνο. Σήμερα, καμιά φορά ;-), τον λέω στα πίξελς. Θεόμουρλος και τότε! 😉

    Δεν είμαστε αγροτόπαιδα από το Μεξικό. Άνθρωποι των μεγαλουπόλεων είμαστε. Παιδιά της «ηλεκτρονικής εποχής». Τα εργαλεία που μας δίνει, αυτά μπορούμε και να χρησιμοποιήσουμε για να ξεσκονίσουμε τους δεσμούς μας με το αφηρημένο. Κι αυτοί είναι πάντα εδώ, μαζί μας.

  7. Χρηστος Κ.
    25 Απριλίου 2011 στο 11:55 πμ

    Ρακο οσον αφορα την περιπτωση μου ατυχησες. Δεν εχω μπλογκ και αρα δε μπορω να πω την τρελα μου εκει. Ειμαι ιντερνετικα αναλφαβητος και αρα δε μπορω τωρα να στησω ενα μπλογκ. Οποτε…
    Once in a lifetime
    And you may find yourself living in a shotgun shack
    And you may find yourself in another part of the world
    And you may find yourself behind the wheel of a large automobile
    And you may find yourself in a beautiful house, with a beautiful
    wife
    And you may ask yourself-Well…How did I get here?
    Δε μπορει καποια στιγμη ολοι αναρωτιουνται. Κι οσοι δε το κανουν ειναι αρκετα φυτα για ν’ασχοληθει η Greenpeace μαζι τους και σιγουρα οχι εγω.
    Κι αμα συνεχισεις να μιλας για θρησκειες και παραδεισους θα ριξω και το Heaven.

  8. 25 Απριλίου 2011 στο 8:59 μμ

    @ Χρηστος Κ.

    Εξκιουζέ μουά! Άλλος ατύχησε, όχι εγώ. Δεν χρειάζεται μπλογκ. Τετράδιο και μολυβάκι. Έχεις αλλεργία στο χαρτί; Κανένα πρόβλημα επίσης! Με το μυαλουδάκι σου [λίγο σύστημα χρειάζεται μόνον]. Τα ίδια αποτελέσματα έχουν όλα.

    Συμφωνούμε. Γιατί αναρωτιούνται κάποιοι στιγμή ΟΛΟΙ, μα ΟΛΟΙ; Γιατί όλοι το έχουμε μέσα μας. Τι ακριβώς; Τη σχέση μας, τους δεσμούς μας με τον Κόσμο. Μόνον που αυτή η σχέση θέλει λίγο ξεσκόνισμα. Τίποτα άλλο. Και δεν μιλάω για θρησκείες και παράδεισους. Ντεν υπάρχουν αυτά τα πράματα καρντιά μου. Υπάρχουν άλλα όμως, πολύ καλύτερα, που εξαρτώνται μόνον από ΕΣΕΝΑ, κι από κανέναν άλλον.

    Ξέρεις τι είναι να νιώθεις ένας κόκκος άμμου, ένα ελάχιστο μέρος αυτού του σύμπαντος;

    Δυο λέξεις [μπάι ράκος]: Χαρά και Δέος. Αξίζει τον κόπο. Δεν μπορείς να φανταστείς με πόσο λίγο κόπο πόση χαρά θα πάρεις. Και γνώση. Και ελευθερία. Και μην πιστέψεις εμένα. Τον εαυτό σου ρώτα, και προσπάθησε λίγο, ελάχιστα.

  9. Χρηστος Κ.
    26 Απριλίου 2011 στο 7:49 πμ

    Σας ευχαριστω γιατρε μου για την βοηθεια. Με το χαρτι ειναι η αληθεια δεν εχω καλες σχεσεις.
    Τη χαρα και το δεος την εχω νιωσει και συνεχιζω να την νιωθω. Μονο που μεσα στην απεραντοσυνη του συμπαντος καθε ζωη ειναι μοναδικη. Και δεν εννοω μονο τις ανθρωπινες. Καθε ζωη συνδεει αναποδραστα την εξελιξη της με το συνολο των ζωων γυρω της. Η ισορροπια αυτης της συνδεσης δινει και την συνεχεια…

  10. 28 Απριλίου 2011 στο 2:27 μμ

    Χρήστο, εγώ σ’ ευχαριστώ! Υπήρξες ένας ευγενικότατος σύντροφος αυτούς τους τελευταίους μήνες! Σ’ ευχαριστώ!

    _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Σας ευχαριστώ όλους! Κι όσους με συντροφέψατε εδώ, κι όσους με συντροφέψατε εκεί, κι όσους με συντροφέψατε εκεί που ήμουν κάποια στιγμή. Δεν θα χαθούμε [είναι σίγουρο!]. Θα ξαναβρεθούμε, γιατί…

    ♫♪♫♪ Θα είμαι «εδώ» και θα σας περιμένω σαν ένα κάρβουνο για πάντα
    αναμμένο, σαν ένα κάρβουνο για πάντα αναμμένο! ♫♪

  11. 28 Απριλίου 2011 στο 5:28 μμ

    Και σαν αναμμένο κάρβουνο, έβαλες κυριολεκτικά φωτιά! 😀
    Μια βδομάδα τώρα «ταξιδεύω» κι ακόμα να «επιστρέψω»
    Σ’ ευχαριστώ! για τη χαρά που χάρισες απλόχερα, αλλά και για την «φωτιά»
    Νά ‘σαι πάντα καλά!

  12. 29 Απριλίου 2011 στο 10:15 πμ

    πολύ ωραια ολα αυτά ..ιδιως το ..
    »Σπάστε” τις εμμονές σας κάνοντας… ιδιωτικό blogging. Στο wordpress.com φτιάξτε ένα μπλογκ, κλειδώστε το από μηχανές αναζήτησης και αναγνώστες [Πίνακας Ελέγχου – Ρυθμίσεις – Απόρρητο: «I would like my blog to be private, visible only to users I choose»] και πείτε τον πόνο σας στα πίξελς.»

    τοχω κανει κανα δυο φορές .. Τι με πιανει μετά και θελω να …πεικοινωνησω (δηθεν ) Μια χαρουλα ημουνα οταμν εκανα την Σπηλια μου Ιδιωτική..Λοιπόν θα την ξανακάνω ..

  13. Χρηστος Κ.
    29 Απριλίου 2011 στο 4:59 μμ

    Φιλε Χρηστο εφοσον εχεις μπει σε φαση αναβαθμισης ακου κι αυτο,

  14. Χρηστος Κ.
    29 Απριλίου 2011 στο 5:06 μμ

    And the lyrics are…

    See the children play by
    Running, try to touch the sky
    When one falls you hear a cry

    «Youre dead, youre dead, you must die»

    «Take a dream and fly away,
    take a dream and fly away» she will call
    They will wait for you not I,
    they will wait for you not I, see me crawl

    And sometimes I feel so old
    I never smile nor do cry
    Shadows flicker from above
    «Seeker save your soul» she said
    «Seeker save your soul» she said

    She will fly, she will fly
    He will wait far away
    A golden key to open the door
    Behind which the answer lies
    You sinned in dreams
    Now awake in deeper, deeper dreams

    «Take a dream and fly away,
    take a dream and fly away» she will call
    They wont wait for you not I,
    they will wait for you not I, see me crawl

    She will fly, she will fly
    Far away, far away

    Decline and fall…
    Never return…
    Die…
    Die…

  15. 30 Απριλίου 2011 στο 3:31 πμ

    @ Χρηστος Κ.

    Οι μουσικές υπορουτίνες του Ράκου 1.0 θα το έβρισκαν εξαιρετικό! [Και εξαιρετική η κίνησή σου -τι άλλο θα ήταν;- να προσθέσεις και τους στίχους.]

    Οι αισθητικές υπορουτίνες του Ράκου 2.0 ενοχλήθηκαν λίγο [στην αρχή, από τη μουσική και από το «εικαστικό»], μετά του άρεσε, αλλά κι αυτός ένα «νεογέννητο» είναι. Τι να περιμένουμε;

  16. Χρηστος Κ.
    30 Απριλίου 2011 στο 7:49 πμ

    Φιλε μου αν ανοιξεις τα σχολια του updated Ρακου θα κοτσαρω και αντιστοιχο τραγουδακι. Μεχρι τοτε συμβαδιζω με τα δεδομενα του Ρακου 1.0

  1. 23 Απριλίου 2011 στο 1:16 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: