Αρχική > Αυτοέκφραση > Ο Ράκος κάνει “τέχνη”, ράβοντας τα κουρελάκια του… [μέρος Γ΄]

Ο Ράκος κάνει “τέχνη”, ράβοντας τα κουρελάκια του… [μέρος Γ΄]

Ο Ράκος κάνει “τέχνη”, ράβοντας τα κουρελάκια του… [μέρος Α΄]
Ο Ράκος κάνει “τέχνη”, ράβοντας τα κουρελάκια του… [μέρος Β΄]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Παράδειγμα ελεγχόμενης τρέλας

Οι δημιουργοί καταστάσεων ελεγχόμενης τρέλας, οι θεράποντες της τέχνης της παραφύλαξης, οι καλλιτέχνες, παίζουν το ρόλο της ζωής τους σαν να είναι ηθοποιοί, για έναν, μεταξύ άλλων, πολύ απλό λόγο: χαρίζουν χαρά στον εαυτό τους και στους άλλους.

Δεν «παίζουν ρόλους» για να ξεγελάσουν τους άλλους ή για να αποκομίσουν κάποιο όφελος. Το κάνουν μόνον και μόνον για τη χαρά της χαράς.

Εν γένει, είμαι ευγενικός άνθρωπος. Το οποίο σημαίνει ότι η ευγένεια είναι αναπόσπαστο συστατικό του χαρακτήρα μου, υπάρχει εκεί και λειτουργεί μόνιμα. Όταν θελήσω να είμαι αγενής, το επιλέγω και το κάνω συνειδητά.

Η δημιουργία ελεγχόμενης τρέλας όσον αφορά την ευγένεια [και πολλά ακόμη] συνίσταται στο εξής: στο να είσαι ευγενικός και ταυτόχρονα να το παίζεις ευγενικός.

Μόλις γύρισα από το σούπερ-μάρκετ. Τα απαραίτητα για το πασχαλινό τραπέζι. Αν το ξεχάσατε σάς το θυμίζω: ένας «νεκρός» θεός θα αναστηθεί και πάλι απόψε… Αυτός ο κυκλικός χρόνος πια…

Με τη γλυκυτάτη κυρία, γύρω στα 45, που ήταν και σήμερα στο τυροπωλείο, ανταλλάξαμε τρεις-τέσσερις φράσεις, όπως πάντα, με ευγένεια, χαμόγελο και χιούμορ. Τη στιγμή που ήταν έτοιμη να πάρει την παραγγελία μου, εμφανίζεται πίσω από τον πάγκο άλλη γλυκυτάτη κυρία, νεαρότερη, που δεν την είχα δει ποτέ μου, και μου λέει: «Με συγχωρείτε, θα σας καθυστερήσω μισό λεπτό για να χαιρετηθούμε». Οι δύο κυρίες φιλήθηκαν, ευχήθηκαν, αποχαιρετήθηκαν. Είχα προλάβει όμως, στο μεταξύ, να πω: «Σας συγχωρώ, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να χαιρετήσετε κι εμένα».

Έκανε τον γύρο, ανταλλάξαμε χαμογελώντας μια χειραψία, αλληλοευχηθήκαμε κι αυτό ήταν.

Ο «αιώνιος» Κούλης πετάγεται ξανά:

«Φιληθήκατε ρε;»

«Κούλη μου, αφ’ ενός δεν είναι του [ευγενικού] χαρακτήρα μου να φιλώ άγνωστες κυρίες στο σούπερ-μάρκετ, και αφετέρου η χαρά της κυρίας θα μετατρεπόταν, τουλάχιστον, σε δυσάρεστη αμηχανία αν πήγαινα να την φιλήσω. Και τόσο η ευγένεια του χαρακτήρα μου όσο και ο ρόλος του ευγενικού που έπαιζα δεν θα μού επέτρεπαν να κάνω κάτι τέτοιο».

Σιωπηλός ο Κούλης.

Συνέχισα: «Κούλη, σου διέφυγε ένα άλλο ενδεχόμενο. Να με πλησίαζε εκείνη για να με φιλήσει. Τι θα έκανα σ’ αυτή την περίπτωση; Θα αντάλλασσα μαζί της δύο γλυκύτατους ασπασμούς στις παρειές. Και η χαρά θα είχε εκτοξευτεί στα ύψη. Λόγω της ελεγχόμενης τρέλας μας. Διότι, Κούλη μου, αν η ευγενική κυρία με πλησίαζε για να με φιλήσει, τότε και η ίδια θα έπαιζε ταυτόχρονα και τον ρόλο του ευγενικού εαυτού της, και η χαρά και των δυονών μας θα ήταν πολλαπλάσια, διότι δεν θα διέφευγε από κανέναν μας το απλό γεγονός ότι εκείνη την ώρα ήμασταν δημιουργοί ελεγχόμενης τρέλας. Ότι ήμασταν κι οι δυο ευγενικοί, αλλά ταυτόχρονα το παίζαμε κιόλας. Ότι ήμασταν κι οι δυο ολομόναχοι στο θέατρο της ζωής, παίζοντας ο καθένας μας τη ζωή του ως ρόλο, και ταυτόχρονα χαρίζοντας τόση χαρά ο ένας στον άλλο«.

[Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ξέχασα να πάρω απ’ τον πάγκο το καλαθάκι Λήμνου. Λιγότερη χοληστερίνη στο πασχαλινό τραπέζι. Πάντα υπάρχουν απροσδόκητα οφέλη. Όταν δεν περιμένεις τίποτα, ό,τι πάρεις είναι υπέροχο.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ρακοσημείωση 5: Περί καπιταλισμού [ολίγα]

Θα μου πει κάποιος, πως όλα αυτά είναι παλαβομάρες.

Όχι μόνον είμαι θεόμουρλος, αλλά, επιπλέον, το παίζω και θεόμουρλος 😆

Και με τον καπιταλισμό, τι γίνεται με τον καπιταλισμό; Θα ρωτήσει κάποιος άλλος.

Α! Θα πρέπει να περιμένει κανείς το σχετικό υποκεφάλαιο για το πώς ένας καλλιτέχνης παραφυλάει τον εαυτό του ως επικριτής του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος. Και μην νομίζετε ότι κι αυτό το κομμάτι της «τρέλας» δεν έχει γέλιο…

Πάντως, επειδή ο -λενινιστής- Κούλης έχει οργανώσει ολόκληρη φράξια στο βάθος και θέτουν όλοι μαζί ζητήματα όπως «Κάτι πρέπει να κάνουμε», «Κάτι πρέπει να γίνει», «Τι να κάνουμε» κ.ο.κ., δυο κουβέντες.

Ο Κούλης θέλει καθοδήγηση. Ο Κούλης, ο Κούλης που όλοι κρύβουμε μέσα μας, θέλει κάποιον να τον πάρει από το χεράκι και να τον οδηγήσει εκεί όπου ο Κούλης -νομίζει ότι- θέλει να πάει.

Παλιά, όλο και κάποιο χεράκι βρισκόταν για να οδηγήσει κάπου τον Κούλη, τον Κούλη που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Αλλά ο Κούλης όταν «τον φτάνανε» εκεί που -νόμιζε ότι- ήθελε να πάει απογοητευόταν. Πάντα. Για άλλο «κάπου» είχε ξεκινήσει ο Κούλης, ο Κούλης που όλοι κρύβουμε καλά μέσα μας, παίζοντας αριστουργηματικά το ρόλο πως ο Κούλης δεν υπάρχει.

Σήμερα, όμως, ο καπιταλισμός έχει φτάσει την εξατομίκευση σε ανυπέρβλητο σημείο. Κι ο Κούλης, ο κάθε Κούλης, έχει απομείνει ολομόναχος πάνω στη σκηνή της ζωής του. Δίπλα βρίσκονται κι όλοι οι υπόλοιποι Κούληδες, ολομόναχοι κι αυτοί στη σκηνή της δικής τους ζωής. Γι’ αυτό κι όλο λένε «κάτι πρέπει να κάνουμε», αλλά ποτέ δεν κάνουν τίποτα, γιατί δεν υπάρχουν πια «χεράκια» για να προσφέρουν καθοδήγηση και «βοήθεια».

Γιατί όμως ο Κούλης δεν μπορεί να «τα βρει» με τους άλλους -ολομόναχους- Κούληδες και να πάνε «κάπου» μαζί;

Δεν μπορούν να «τα βρουν», κανένας μας δεν μπορεί, γιατί διαρκώς σειόμαστε από τα «ψευδο-τραντάγματα ομορφιάς», που μας προσφέρει διαρκώς ο καπιταλισμός.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Μέχρι τώρα έχουμε αναφέρει κάποια πραγματάκια [στο πρώτο επεισόδιο της σειράς] για τα ποιήματα και τα τραγούδια [ή τη μουσική, εν γένει] χρησιμοποιούμενα ως «τραντάγματα ομορφιάς».

Φυσικά, δεν είναι μόνον τα ποιήματα ή τα τραγούδια. Σχεδόν οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει ένα τράνταγμα ομορφιάς.

Ένας πίνακας, ένα γλυπτό, ένα κτήριο, σχεδόν οποιοδήποτε ανθρώπινο δημιούργημα.

Το πρόβλημα με τα αντικείμενα που μπορούν να προκαλέσουν τραντάγματα ομορφιάς είναι ακριβώς αυτό: το ότι είναι αντικείμενα.

Η λαχτάρα που μπορεί να μας μεταδώσει ένα αντικείμενο σιγά-σιγά χάνεται, γιατί το μάτι του ανθρώπου [και η όραση είναι η κυρίαρχη αίσθησή του] καθηλώνεται στο αντικείμενο, καθηλώνεται στο συγκεκριμένο. Και καθώς η συνεχής ενατένιση του συγκεκριμένου νεκρώνει τη λαχτάρα, η προσοχή μένει πάντα κολλημένη στο αντικείμενο.

Εσείς, δηλαδή, νομίζετε ότι οι βυζαντινοί ήταν τόοοσο πολύ ηλίθιοι που σφάζονταν για δυο σχεδόν αιώνες, σχετικά με το αν έπρεπε να αφαιρέσουν ή όχι τις εικόνες από τις εκκλησίες; Δεν νομίζω. Απλά κάποιοι είχαν καταλάβει πως η λαχτάρα για το θείο υπήρχε την πρώτη, τη δεύτερη, άντε και τη δέκατη φορά που κάποιος αντίκρυζε μια εικόνα ή έμπαινε σε έναν επιβλητικό ναό, αλλά με τη διαρκή ενατένιση, η λαχτάρα αυτή χανόταν. Και πίστεψαν, οι δύστυχοι, πως αφαιρώντας τις εικόνες θα επανέφεραν, ως εκ θαύματος, την πρωταρχική λαχτάρα για το θείο. Αμ δε!

[Και τα λοιπά και τα λοιπά. Να μην καθόμαστε να ψάξουμε όλες τις όψεις του θρησκευτικού φαινόμενου.]

Οι βυζαντινοί τελικά άφησαν τις εικόνες στις εκκλησίες, όμως μερικούς αιώνες αργότερα η «εικονομαχία» εμφανίστηκε και στη Δύση, όπου οι διαμαρτυρόμενοι αφαίρεσαν κάθε διάκοσμο από τους ναούς τους. Απομακρύνοντας όμως τα αντικείμενα λατρείας από τους ναούς «επέβαλαν» σε ολόκληρη την κοινωνία τη λατρεία των αντικειμένων.

Γιατί, λέτε, τα εμπορεύματα κυριαρχούν σήμερα στον πλανήτη;

Το ‘χουμε πει χιλιάδες φορές: τα εμπορεύματα δεν είναι απλά αντικείμενα.

Αλλά ας δούμε το θέμα και από την τρέχουσα οπτική γωνία. Τα εμπορεύματα κυριαρχούν γιατί δεν είναι απλά αντικείμενα. Μέσα σε κάθε εμπόρευμα ενυπάρχει και η ψευδο-λαχτάρα για ένα τράνταγμα ομορφιάς. Κι αυτή η ψευδο-λαχτάρα παραμένει πάντα ένα τίποτα, όσα εμπορεύματα και να καταναλώσει κανείς…

Γι’ αυτό σας λέω: μην εστιάζετε ποτέ -μα ποτέ!- την προσοχή σας στα αντικείμενα.

Υπάρχει ο κίνδυνος να καταντήσετε κι εσείς αντικείμενο.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Κι έτσι φτάσαμε αισίως σ’ αυτό το σημείο: στο σημείο όπου τα υποκείμενα [οι άνθρωποι] μετατρέπονται σε αντικείμενα.

Όταν χάνουμε τη λαχτάρα για το αφηρημένο, για το Πνεύμα, για το Θεό, για την ελευθερία, για… για… για… [πείτε το όπως θέλετε], τότε στρέφουμε την προσοχή μας στα αντικείμενα. Αλλά κι αυτά μόνον μια παροδική ψευδο-λαχτάρα προσφέρουν. Και η λατρεία των αντικειμένων μόνον σε μία κατάσταση μπορούσε να οδηγήσει: στο να ερωτευόμαστε τους ανθρώπους λες και είναι αντικείμενα. Αλλά, και πάλι, περί ψευδο-λαχτάρας πρόκειται, όπως διαπιστώνουν οι άνθρωποι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων.

Γιατί ο Κούλης ή η Κούλα, το φως της ζωής μας, «η λαχτάρα μας», δεν είναι τα μόνα «σχεδόν αντικείμενα» που στέκουν ολομόναχα στη σκηνή της ζωής. Κι όλοι οι υπόλοιπα «σχεδόν αντικείμενα» έχουμε καταντήσει, γ@#ώ τον φετιχισμό μας, γ@#ώ!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Άντε, και στο επόμενο επεισόδιο θα σας πω πώς παραφυλάει κανείς τον εαυτό του μέσω του blogging. Για να ‘χει κι ο Κούλης, που όλοι κρύβουμε μέσα μας, «κάτι να κάνει». Μόνον που θα ‘ναι υποχρεωμένος να το κάνει ολομόναχος…

Το ξαναλέω: οι καλλιτέχνες παραφυλάνε τη ζωή τους για να απαλλαγούν από τις έμμονες ιδέες τους, για να ξεσκονίσουν τους δεσμούς τους με το Αφηρημένο [όπως θέλετε πείτε το], για να έχουν τη λαχτάρα μόνιμο οδηγό μόνιμο σύντροφο και τη χαρά μόνιμο σύντροφο για πάντα. Το ίδιο πράγμα είναι όλα αυτά.

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 23 Απριλίου 2011 στο 8:43 μμ

    ρε τον Κούλη…..

  2. 23 Απριλίου 2011 στο 9:28 μμ

    Ο Κούλης
    —————-
    Τωρα που ολοι θυμομαστε τα πάθη του Χριστούλη
    και τη θυσια στον Σταυρο, στην Ανθρωπότη Ούλη
    τωρα που η Ανασταση μας στηνει Καραούλι
    ηρθε η ωρα να σας πώ , εν’μυστικό μικρούλι
    ——————————————-
    μέσα μας ολοι κρυβουμε εναν Μεγάλο Κούλη
    ——————————————

    Κι αυτος ο Κούλης μεσα μας, μοιαζει επαναστατης
    και στο καθηκον μας καλει , μα ειναι αποστατης
    του αρχαιου μας καθηκοντος που ειν’ η επιθυμία
    η πτωση μες του ισκιου μας την μάταιη ραθυμία …

    ———————————
    κι αυτος ο Κούλης μεσα μας ,ξηλώνει τ’ονειρα μας
    και σφιγγει σαν την μέγγενη την μύχια ‘πεθυμιά μας

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s