Αρχική > Αυτοέκφραση > Αποχαιρετισμός…

Αποχαιρετισμός…

Το αρνάκι είναι σχεδόν έτοιμο. Εμ, αυτά παθαίνει όποιος ξυπνάει απ’ τα χαράματα για… ν’ ανάψει τη φωτιά. Χαμήλωσα τη θερμοκρασία στο φούρνο, και μέχρι να ‘ρθει η ώρα του φαγητού θα ‘ναι λουκούμι.

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Στο μεταξύ… «έγραψα» κι έναν αποχαιρετισμό. [Κάτι τελείωσε…]

Γιατί σήμερα;

Ύστερα από σχεδόν τρεις δεκαετίες…

Δεν ξέρω.

Ξύπνησα και στο νου μου ήρθε εκείνη η περίοδος της ζωής μου.

Και οι συγκεκριμένοι, πολυαγαπημένοι, φίλοι.

Άνθρωποι με τους οποίους είχαμε βαδίσει δίπλα-δίπλα για μήνες και/ή για χρόνια.

Φτιάχνοντας ο καθένας μας το μονοπάτι της ζωής του.

Άκουγα τα τραγούδια της ζωής τους. Άκουγαν τα δικά μου.

Και «μοιραζόμασταν» τα λιγοστά, φτωχικά, ψιχουλάκια χαράς που «ανακαλύπταμε».

Τόσα «ξέραμε», τόσα μας είχαν μάθει, τόσα κάναμε, τόσο λίγα είχαμε να μοιραστούμε…

Τόσο αδιόρθωτα ηλίθιοι τότε. Τόσο αδιόρθωτα ηλίθιοι σήμερα. Όλοι μας.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Κι ένιωσα πως έπρεπε να τους αποχαιρετήσω…

Τα μονοπάτια μας είχαν απομακρυνθεί από χρόνια. Σχεδόν από τότε.

Είχα ν’ ακούσω τα τραγούδια τους χρόνια.

Ακούω άλλα τραγούδια τώρα. Εδώ δίπλα…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Κι ένιωσα πως έπρεπε να τους αποχαιρετήσω…

Και τους αποχαιρέτησα.

Έτσι ένιωσα πως «έπρεπε» να κάνω.

Αυτό ήθελα.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Τους αποχαιρέτησα.

Και καθώς…

flow my tears

… νιώθω μια ανείπωτη θλίψη…

… και μια ανείπωτη χαρά…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Βγαίνω στο μπαλκόνι και μπουκώνω τα μάτια μου με τον Κόσμο.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ντύνομαι, και πάω για… τσιγάρα.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Δεν θεραπεύουμε τη συγκεκριμένη τέχνη εγκαταλείποντας, ή για να εγκαταλείψουμε, τα εγκόσμια.

Θεραπεύουμε αυτήν την τέχνη για να ζήσουμε τα εγκόσμια. Όσο πιο συνειδητά γίνεται.

Γι’ αυτό άλλωστε δεν υποδυόμαστε τους εαυτούς μας; Για να έχουμε συνείδηση του ρόλου που παίζουμε. Για να γίνουμε οι ρόλοι μας. Κι έχοντας πλήρη συνείδηση των ρόλων που υποδυόμαστε, τους βιώνουμε όσο πιο συνειδητά γίνεται, και στο τέλος οι ρόλοι που υποδυόμαστε είναι ο εαυτός μας, και «χάνονται» μέσα σ’ αυτόν, κι ό,τι απομένει είναι τι;;;

[Αλλά αυτά μπορούν να περιμένουν… Εξάλλου τα βαθιά φιλοσοφικά ερωτήματα πάντα με μπέρδευαν.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

A propos… μιας και αναφέρθηκα στον «εαυτό».

Ειλικρινά, δεν με αναγνωρίζω τις τελευταίες μέρες.

Πάντα, απ’ όσο με θυμάμαι, επιδίωκα συνειδητά να αποκρύπτω ή, μάλλον, να μην αποκαλύπτω, τι έκανα, με ποιον ήμουνα, τι σκεφτόμουνα – καταλαβαίνετε… Δεν ήθελα να ξέρει κανένας.

Και τώρα κάθομαι και γράφω απίστευτα πράγματα για τον εαυτό μου.

Λέτε να υποδύομαι τον εαυτό μου ακόμα και την ώρα που κάνω blogging; 😉

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς, «κάτι» με «σπρώχνει» να κάνω ό,τι κάνω. Τι «σπρώχνει»;! «Σηκωτό με πάει!» Και μου λέει «βιάσου»! «Τέλειωνε! Σήμερα, αύριο!»

Τρόποι του γράφειν όλα αυτά. Αυτά που κάνω απλώς συμβαίνουν. Δεν πρόκειται δα και για κανενός είδους «αποκαλυπτική εμπειρία»! Ούτε καν με επισκέφθηκε ο αρχάγγελος Γαβριήλ.

Πάντως, απ’ ό,τι μου είπε πριν από λίγο ο αρχάγελλος Μιχαήλ, είναι αργία σήμερα για όλους, εκεί πάνω, μέρα που είναι… Κλειστό το «μαγαζί».

Ε, εντάξει! Ένα… χοντροκομμένο καλαμπουράκι έκανα κι εγώ. Μη θυμώνετε! Ο Μιχαήλ δεν μου είπε τίποτα. Δεν μπορεί να μου μιλήσει και, φυσικά, δεν μπορώ κι εγώ να του μιλήσω, διότι, ο μπαγάσας, μέσα στη βιασύνη του, φεύγοντας ξέχασε το κινητό!

Μερικοί… άγγελοι δεν έχουν τον Θεό τους!

Αλλά εγώ, επειδή δεν είμαι άγγελος, προάγγελος, εξάγγελος, αγγελιοφόρος, κ.ο.κ., κανενός και για οτιδήποτε, θεωρώ πως έτσι «έπρεπε». Ανεξερεύνητες οι βουλές Του…

Εγώ. Εδώ. Στο «καθήκον». Ακολουθώ το μονοπατάκι μου.

Εξάλλου, όταν «θέλω» να ακούσω ένα συγκεκριμένο τραγούδι, από έναν άλλο συνοδοιπόρο που χαράζει κι αυτός το μονοπατάκι του, οι αποστάσεις θα με εμποδίσουν;

Πλάκα με κάνετε; 😉

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Θεόμουρλος. Όπως και τότε. Ή, μάλλον, όπως και σήμερα. 😉

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Πάντως, το μόνο [;] που ισχύει από τα παραπάνω είναι τα περί «βιάσης».

Δεν έχω καμία αίσθηση «φευγιού».

Εδώ γύρω θα ‘μαι.

Μόνον που δεν ξέρω αν θα «θέλω» να σας γράψω αυτό που θα συμβαίνει τότε. Δεν ξέρω τι θα ‘ναι, αν και υποψιάζομαι [πάντα μες στην υποψία και την καχυποψία…]

Και φυσικά θα συνεχίζω να μπλογκάρω.

Ψεματάκι. Δεν θα μπλογκάρω. Θα υποδύομαι τον blogger εαυτό μου.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ηθικό δίδαγμα;

Αποχαιρετούμε πάντα τους φίλους μας, όταν τα μονοπατάκια τους έχουν απομακρυνθεί απ’ το δικό μας ή όταν το δικό μας παρεκκλίνει από τα δικά τους.

Τους αποχαιρετούμε με ένα τραγούδι. Με μια αγκαλιά. Με ό,τι…

Και, φυσικά, υποδεχόμαστε τους φίλους μας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Με μια αγκαλιά. Με ένα τραγούδι. Με ό,τι…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Και μία μικρή εγκύκλιος, μέρα που είναι, μέρα αγάπης για μια άλλη παράδοση.

Η λαχτάρα σας είναι αυτή που σας κατευθύνει να χαράξετε προς τα δω ή προς τα κει το μονοπατάκι σας.

Το μονοπατάκι σας μπορεί να συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό [ποτέ όμως απόλυτα!] με το μονοπατάκι κάποιας άλλης ή κάποιου άλλου.

Και είναι υπέροχο αν «επιλέξετε» ή σας «συμβεί απλώς» να συνεχίσετε να χαράζετε το μονοποτάκι σας πλάι στο μονοπατάκι κάποιας άλλης ή κάποιου άλλου.

Και εύχομαι να συνεχίσετε να το κάνετε για μια αιωνιότητα και μία μέρα [η ημέρα είναι bonus από μένα. Είμαι στις καλές μου σήμερα, δεν μου κοστίζει απολύτως τίποτα, και ταυτόχρονα υποδύομαι και τον καλό εαυτό μου ;-)]

Προσέξτε όμως!

Η λαχτάρα που σας κατευθύνει στο δικό σας μονοπάτι είναι η δική σας λαχτάρα. Δεν είναι η λαχτάρα εκείνης ή εκείνου.

Κι η λαχτάρα που κατευθύνει εκείνη ή εκείνον στο δικό της/του μονοπάτι είναι η δική της / δική του λαχτάρα. Δεν είναι η δική σας.

Και, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν υπάρχουν κοινές λαχτάρες. Για δύο ή για περισσότερα άτομα [για όσους έχουν… παρεκκλίνοντα γούστα ;-)].

Η λαχτάρα είναι ατομική. Η ιδέα ότι υπάρχει «κοινή λαχτάρα» είναι μια ψευδαίσθηση. Που αργά ή γρήγορα καταρρέει. Και τότε βγάζουν όλοι τα μαχαιράκια τους κι αρχίζουν να κόβουν τις σάρκες τους, νομίζοντας πως είναι ο Άλλος εκείνος που φταίει… Πάντα ο Άλλος. Είμαστε όλοι αδιόρθωτα ηλίθιοι. Ίσως και ολίγον τι κτητικοί. [Τώρα υποδύομαι τον ακτήμονα εαυτό μου ;-)]

Ξεκαθαρίστε το λιγάκι όλο αυτό μέσα σας, πείτε το και σ’ εκείνην/εκείνον

[κι αυτή/ός το «ξέρει», όπως κι εσείς, όπως το «ήξερα» κι εγώ, όπως το «ξέρουμε» όλοι μας – μόνον που όλοι μας είμαστε αδιόρθωτοι βλάκες]…

… και βουρ για την αιωνιότητα.

Την extra ημέρα, υπόσχομαι να την περάσουμε μαζί.

Αν έχω μάθει μέχρι τότε να υποδύομαι τέλεια τον γενναιόδωρο εαυτό μου.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Να ‘στε πάντα καλά, και σήμερα, και αύριο, και για όλη την αιωνιότητα.

Αν και υποψιάζομαι ότι η καλύτερη ημέρα της ζωής σας θα είναι η bonus.

Αν έχω μάθει μέχρι τότε να υποδύομαι τέλεια τον σεμνοταπεινό μου εαυτό [που ‘λεγε και μια «χαμένη» (τι άλλο;) ψυχή εσχάτως].

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ciao κι αριβεντέρτσι!

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 24 Απριλίου 2011 στο 1:38 μμ

    Κοινες λαχταρες οχι δεν υπαρχουν .Ισως κοινοι ορκοι.

    Μιλωντας για την καλυτερη μερα της ζωης μου ,αυτη θα ειναι οταν συναντησω εναν απο αυτους τους εκπεσοντες αγγελους που θα εχει εκπεσει για χαρη μου.Σωστα υποψιαζεσαι…

  2. 24 Απριλίου 2011 στο 3:44 μμ

    Είμαι σίγουρος ότι αυτό που θέλεις θα σου συμβεί. Ξέρεις ότι περιμένεις και ξέρεις τι περιμένεις. Παραπάνω από σίγουρος!

  3. 25 Απριλίου 2011 στο 10:38 πμ

    τι θα γίνει τώρα;

    θα τα βάλουμε και με τις ζωτικές αυταπάτες μας;

    έχουμε κάνει ειδικότητα !

  4. 25 Απριλίου 2011 στο 8:50 μμ

    Απ’ τα λίγα που ξέρω υπάρχει μια προσφορά που ισχύει πάντα – και θα ισχύει.

    Το «διαφημιστικό σλόγκαν» είναι το εξής:

    ♫♪♫♪♫ Δεν βαρεθήκατε ακόμα τις ζωτικές αυταπάτες σας;
    Δεν μπορείτε να ζήσετε ακόμα χωρίς αυτές;
    Σκεφτήκατε ποτέ ότι διώχνοντας τις παλιές σας αυταπάτες
    θα αποκτήσετε σίγουρα καινούργιες;
    Σκέφτεστε τον νέο πλούτο που θα αποκτήσει η ζωή σας;
    Γιατί εσείς να μένετε με τα παλιά, όταν ο κόσμος αλλάζει γύρω σας!
    Δοκιμάστε μας! Διώξτε μία παλιά για να κάνετε χώρο για μια καινούργια!
    Όταν τα καταφέρετε και την διώξετε ίσως ξανασκεφτείτε καλύτερα το όλο ζήτημα…» ♪♫♫♪

    Πληροφορίες εντός σας!

  5. 2 Μαΐου 2013 στο 3:38 μμ

    Μου επιτρέπετε φαντάζομαι να σας χρησιμοποιήσω, ε? 🙂

  6. 2 Μαΐου 2013 στο 3:39 μμ

    Reblogged this on FOULIANNA – SOS #1.

  7. 2 Μαΐου 2013 στο 3:51 μμ

    Ελεύθερα! 😆

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s