Αρχική > Αυτοέκφραση > 18 – Κύκλοι…

18 – Κύκλοι…

… μέσα σε κύκλους, μέσα σε άλλους κύκλους… 😉

Μέχρι που τους σπας.

Κοροϊδάρες, κατάπιατε αμάσητη τη δολωματάρα που μου πετάξατε.

Μπορεί το μέλλον να περιμένει, αλλά εγώ δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να το περιμένω. Συνεχίζω… [αν με εννοείτε]

Μπορείτε να σπάσετε τον διαρκή κύκλο «απελπισίας – σαχλαμαρίσματος» [όπως θέλετε πείτε τον – δεν έχει σημασία] της ζωής σας.

Μπορεί και όχι. Μπορεί και να θέλετε να συνεχίσετε να είστε κοροϊδάρες…

Δεν θα ‘μαι εδώ για πάντα.

ΥΓ. Αγαπητοί μου αναγνώστες [καταπληκτικό!] δεν είστε εσείς οι κοροϊδάρες. Εσείς είστε απλώς κοροϊδάκια του εαυτού σας: κοροϊδεύετε τον εαυτούλη σας. Υπάρχουν, όμως, και οι κοροϊδάρες: κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και αυταπατώνται και ομαδικά. Γελάστε σε βάρος τους. Θα το χαρούν. Αν δεν είναι στη σκοτεινή πλευρά του διαρκούς κύκλου της ζωής τους… 😉

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. Χρηστος Κ.
    18 Μαΐου 2011 στο 11:32 πμ

    Delirium

  2. 18 Μαΐου 2011 στο 11:39 πμ

    Έτσι ακριβώς! [… το λένε οι γραμματιζούμενοι, που κι αυτοί, με τη σειρά τους, δεν ξέρουν πού τους παν τα τέσσερα – ή πού θα τους παν οι… τέσσερις.]

    Καλημέρα!

    [Βάλε και καμιά τραγουδάρα ν’ ακούμε. Θα τα μαζέψω όλα τα δικά σου, και θα τα κάνω mp3, να τ’ ακούω. Το έχεις…]

  3. 18 Μαΐου 2011 στο 11:59 πμ

    Σκηνή σε δρόμο της Αθήνας χτες το απογευματάκι.

    Κυρία πεζή και κύριος επί παπακίου εποχούμενος. Στη μέση του δρόμου.[Μη μπας και διέφευγε της προσοχής του «παρατηρητή». Ο οποίος κάτι είχε «ξεχάσει» και γύριζε να το πάρει και να «την τσιμπήσει» – τη σύμπτωση].

    Κυρία [αυστηρά]: «Πήγα, γύρισα, κι εσύ είσαι ακόμα εδώ!»

    Κύριος: ψέλλισε κάτι – αδιάφορο.

    Κυρία [αυστηρά]: «Πήγα, γύρισα, κι εσύ είσαι ακόμα εδώ!»

    Δεν χρειάστηκε να ακούσει παρακάτω. Είχε κι άλλες δουλειές.

    Συμπτώσεις προσελκύετε;

  4. 18 Μαΐου 2011 στο 12:35 μμ

    @ Ράκος 1.96

    Τι γίνεται εδώ μέσα ρε μαλάκα;! Απ’ τα «καψουροτράγουδα» στο In Girum και μετά στον Καντίνσκυ;

    Ράκος 1.97

  5. 18 Μαΐου 2011 στο 12:38 μμ

    @ Ράκος 1.97

    Θα σου απαντήσω αύριο, που θα ‘μαι ο εαυτός μου. Και μην βρίζεις! Δε γουστάρω. Γιατί θα σε πετάξω έξω. Αν και σου απομένουν λιγότερες από δώδεκα ώρες 😉

    Ράκος 1.96

  6. ανεστιος
    18 Μαΐου 2011 στο 12:46 μμ

    @ Ρακος 1.** εκατοστο εκατοστο σε βλεπω να πορευεσαι στην ουσια σου ..

    ο δημιουργος του πινακα ;;
    τρε ζολι !!!

    Την αλυσίδα την βαριά
    Την κάνω χελιδόνι
    Την φυλακή τη σκοτεινή
    Την κάνω ξαστεριά
    Την αλυσίδα την βαριά
    Εγώ και εσύ κι εσύ κι εσύ
    Την κόβουμε μαζί

    Σπάσε την αλυσίδα με τα σίδερα!
    Φτιάξε την αλυσίδα με τα κύματα!
    Σπάσε την αλυσίδα με τα σίδερα!
    Φτιάξε την αλυσίδα με τα σύννεφα!
    Σπάσε την αλυσίδα με τις ντροπές!
    Φτιάξε την αλυσίδα με τις Πασχαλιές!
    Σπάσε την αλυσίδα με τον αγκυλωτό!
    Φτιάξε την αλυσίδα με τον Εωθινό!
    Σπάσε την αλυσίδα και τη φυλακή!
    Φτιάξε την αλυσίδα κορμί με κορμί!

    Την αλυσίδα που μιλά
    Την κάνω αστροπελέκι!
    Των παλατιών σου τη χλιδή
    Σου κάνω φυλακή!
    Την αλυσίδα που μιλά
    Εγώ κι εσύ κι εσύ κι εσύ
    Την φτιάχνουμε μαζί!

    Η Λευτεριά κερδίζεται!
    Η Λευτεριά κερδίζεται!
    Ραγιάδες σηκωθείτε
    Φωνάζει ο Κίτσος!

  7. 18 Μαΐου 2011 στο 1:25 μμ

    @ ανεστιος

    Εμ, εσύ είσαι τέρας λογικής. Δεν θα το ‘πιανες; Κάτι κοροϊδάρες δεν τα πιάνουν αυτά. Γιατί είναι ά-λογες. Έως και φοράδες. Και δεν το ξέρουν καν. Και δεν είναι αυτές που ξέρουν καλύτερα τον εαυτούλη τους. [Είμαι καταπληκτικός τύπος. Μόλις που αρχίζω να σας πείθω – που θα ‘λεγε κι ο… Γιδέμπορος των Παρισίων. Δάκρυ, γέλιο για πάρτη του!]

    Εκατοστό, εκατοστό «θυμάμαι» την αν-ουσία μου. Την ουσία μου τη βρήκα τη μέρα που αναβαθμίστηκα σε Ράκο 2.0″.

    Τώρα, μπορώ να περάσω πιο συγκεκριμένα από τον αφηρημένο Ράκο 1.0 στον συγκεκριμένο Ράκο 2.0. Και «υποβαθμίζομαι» καθημερινά. Πώς αλλιώς;

    Από το τετράπτυχο των «αφηρημένων εννοιών» περί καπιταλισμού κ.λπ. [θυμάται κανείς το κείμενο του Γιάππε, που είχα μεταφράσει λίγο πριν την «αναβάθμιση»;], στο τετράπτυχο των «συγκεκριμένων εννοιών» των χωρ-ι-ατατζήδων του Μεξικού.

    Εγώ το έκανα το «salto mortale» [για «salto mortale του εμπορεύματος», μιλάει ο μεγάλος Κοζέν Καρατάνι – Ιάπων αναρχομαρξιστής φιλόσοφος. Αυτός δεν κόλλησε με τις λέξεις. Δεν το ‘ριξε στο Ζεν και στα κοάν, για να κάψει φλάντζες].

    Salto mortale. «Πέθανα» και «αναστήθηκα». Όπως γουστάρω το λέω. Όπως γουστάρετε το λέτε. Θα πρέπει να αναφέρω και συγκεκριμένο απόσπασμα από βιβλίο του Καστανέντα, όπου ο δον Χουάν περιγράφει τον «θάνατό» του; Δυστυχώς ο δον Κάρλος δεν «κατάφερε» ποτέ να «πεθάνει». Ένα κλάμα για όλους τους, ένα τρανταχτό γέλιο στη μνήμη τους. Υπήρξαν οι μεγαλύτεροι Τιτάνες της ανθρώπινης ιστορίας. Στεκόμαστε και στους ώμους τους.

    Πέρασα από το «αφηρημένο» στο «συγκεκριμένο». Από το «θέση – αντίθεση – σύνθεση» του Χέγκελ, στο «εν – δύο – κάτω» του Ιού Χέγκελ. Νομίζω ότι αρχίζω να σας πείθω…

    Και πώς λέγαν τη μητέρα του Ιού [του Χέγκελ];

    Μίκης Θεοδωράκης. Τεράστιο παιδί της εποχής του. Μόνον που η εποχή του τέλειωσε. Οριστικά. Η «Σπίθα» έσβησε ήδη. Τα λέγαμε ήδη απ’ τις αρχές Δεκεμβρίου. Ποιος να μας πιστέψει; Οι απίστευτοι;

    Η εποχή του τελείωσε, ο ίδιος είναι ακόμη εδώ. Σπάνια τύχη. Σπάνια τύχη για όλους μας που είμαστε ακόμη εδώ. Δεν χρειάζεται πια να λυπούμαστε τους εαυτούς μας. Ας βγούμε εκεί έξω, ας βγούμε εδώ μέσα, να χτίσουμε την εποχή μας. Πόσο πιο συγκεκριμένος μπορεί κάποιος να γίνει; [Μπορώ και καλύτερα 😉 ]

    Καθημερινά γίνομαι όλο και πιο συγκεκριμένος. Αποδομώ το «αφηρημένο». Εν-δύο-κάτω!

    Σε ασπάζομαι! Είσαι καταπληκτικός τύπος. Το ξέρεις εσύ, το ξέρω κι εγώ.

  8. ανεστιος
  9. ανεστιος
    18 Μαΐου 2011 στο 1:37 μμ

    ενα εκπληκτικο κειμενο , μια εικονα της οντως ζωης

    Η ανοιξη ολη μερα τους κυριευε … για τους αλητες και οχι μονο

    την αλλη μερα στησανε στο τοιχο τριαντα

  10. ανεστιος
    18 Μαΐου 2011 στο 1:39 μμ

    Ορισανε για την Εξοδο

  11. 18 Μαΐου 2011 στο 2:01 μμ

    Προσελκύουν οι κοροϊδάρες συμπτώσεις; Απλά κάνουν χαβαλέ, πετώντας δολώματα, κι όποιος τσιμπήσει. Χα! Το περασμένο Σάββατο δεν διάβασαν τα όσα έγραφα περί δολωμάτων, αυτοδολωμάτων κ.ο.κ. Προφανώς, όχι. Κι έτσι κατάπιαν ένα δόλωμα που πέταξαν για άλλους. Χα!

    Ας ασχοληθούν τώρα με τις λεξούλες τους. [Εθισμένες του κερατά με δαύτες!] Παίζουν παιχνιδάκια με τις λεξούλες. Σαν κι αυτά που έκαναν πριν από 80-100 χρόνια οι ντανταϊστές/σουρεαλιστές. Τεράστια παιδιά της εποχής τους. Μετά ήρθαν οι Λετριστές, οι Καταστασιακοί και όλοι οι υπόλοιποι. Κατάπιαν τα «παιχνιδάκια με τις λέξεις» και φτύσαν και τα κουκούτσια. Τεράστια παιδιά της εποχής τους. Όλοι. Κι άλλοι παίζουν, όπως έπαιζαν, με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, κάποιοι άλλοι πριν από έναν αιώνα. Τεράστιες κοροϊδάρες της εποχής μας.

    Δεν μπορούν να προσελκύσουν συμπτώσεις.

    Η Λευτεριά κερδίζεται!
    Η Λευτεριά κερδίζεται!
    Ραγιάδες σηκωθείτε
    Φωνάζει ο Κίτσος!

    Ραγιάδες του «αφηρημένου», ραγιάδες των «λέξεων», ήγγικεν το πλήρωμα του χρόνου. Τσακίστε το «αφηρημένο», τσακίστε τις «λέξεις». Κι η λογική μια λέξη είναι και πολλά παραπάνω! Η λευτεριά κερδίζεται! Καθένας για τον εαυτό του, και όλοι για όλους. Αφήστε τις μαλακιούλες περί ατομικής ή συλλογικής λύσης. Παιχνίδια με τις λέξεις, ήταν όλα αυτά. Τελείωσαν. Οριστικά. Και μην με πιστέψετε. Πιστέψτε στον εαυτό σας. Εσείς ξέρετε! Και πάντα μπορείτε και καλύτερα απ’ το καλά!

  12. 18 Μαΐου 2011 στο 2:58 μμ

    «Καλημέρα»!!!;;;

    Αυτό δεν σου εξηγούσα χτες στα… σιφουνοειδή e-mail που μου ‘στελνες;

    Πώς δεν συνομιλώ με αγνώστους, και δεν απαντώ σε τέτοιου είδους ανώνυμα μηνύματα, όταν εγώ έχω ήδη συστηθεί;

    Και τι έκανες; Ψέματα μέσα στα ψέματα μέσα στις λέξεις. Απαντούσες με παιχνιδάκια λέξεων. Αφηρημένα, δηλαδή.

    Κι όταν κατάφερα, μέσα σ’ αυτόν τον αφηρημένο σου ορυμαγδό λέξεων, να σου θέσω μερικά συγκεκριμένα ερωτήματα, τι μου απάντησες; Το θυμάσαι;

    Μου απάντησες… μονο-συμβολικά, ακριβώς έτσι:

    🙂 🙂

    Έτσι σου απαντώ κι εγώ σήμερα, στα όσα λες:

    🙂 🙂

    Την καλησπέρα μου, πάντως,την έχεις.

    ΥΓ. Α, και πού ‘σαι; Όταν κάποιος λέει [απευθυνόμενος σε όλους] πως:

    Κι η λογική μια λεξούλα είναι

    Κι όταν κάποιος, που τα λέει αυτά, έχει τσιμπήσει τα δολώματα, και εσύ του δίνεις λάθος απάντηση, κι αυτή τη λάθος απάντηση την καταπίνεις [εσύ, η διαδικτυακή σου persona, η πραγματική persona της διαδικτυακής σου persona κ.ο.κ. ή όποια άλλη κοροϊδάρα εκεί πέρα], μην συνεχίζεις τα παιχνιδάκια εκεί «πάνω». Γιατί μπορεί και να τσιμπήσω πάλι, και να ξαναχτυπήσω καμιά πόρτα. Κι η απάντηση θα είναι και πάλι λάθος. Πίστεψέ με.

    Θυμήσου κι εκείνον που είπε πως πειραματιζόμενος κάποιος γελοιοποιείται. Κι αφιέρωσε στον εαυτό του ένα μισό γελάκι.

    Το γέλιο που θα αφιερώσω στον εαυτό μου, τότε και αν, θα είναι σαν και αυτό των τελευταίων ημερών. Ακριβώς έτσι:

    😆 😆 😆 ad infinitum…

  13. 18 Μαΐου 2011 στο 4:50 μμ

    Αναγνώστες μου [καταπληκτικό, ε;]!

    Οι κοροϊδάρες που γελούσαν σε βάρος του τρελάρα εαυτού μου [είπαμε, ας προσπαθήσουν λίγο ακόμα, να βρούν καλύτερους χαρακτηρισμούς για μένα] είναι τουλάχιστον τέσσερις.

    Για τους τρεις ξέρω και τα πραγματικά τους ονόματα.

    Προσελκύω συμπτώσεις. Μπορώ να βρω κι άλλους. Βαριέμαι…

    Μην τολμήσουν να διασταυρώσουν το δρόμο τους με τον δικό μου [δικό μας].

    Γιατί θα βρεθούν σε κανένα νησάκι του Ειρηνικού [καταπληκτικό!] σαν τον ναυαγό που προσπαθούσαμε, με κάποιους φίλους, τέρατα λογικής, να σώσουμε, σε κείνο το ποστ με την Τζούλια Ρόμπερτς [είμαι καταπληκτικός!]

    Κάποια από αυτές τις κοροϊδάρες, έλεγε πως δεν υπάρχει λογική λύση στο αίνιγμα. Χα! «Ψαχ’ το», της είπα. Δεν με πίστεψε. Πίστεψε τον εαυτούλη της. Χα!

    Αύριο η λύση. Απλή, απλούστατη. Πώς θα μπορούσαν όμως να την βρουν οι κοροϊδάρες που δεν κολλάνε στις λέξεις και δεν θέλουν να τετραγωνίσουν τη λογική τους; Έτσι δεν μου ‘γραφες, χρυσή μου, στο e-mail, στο οποίο σου απάντησα πιο πάνω στα σχόλια; Ή δεν ήσουν εσύ; Για μένα δεν έχει καμιά σημασία.

    Προσελκύω συμπτώσεις. Και μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε εμένα. Το λάθος, όμως, να πιστέψετε εσάς [όπως σας έλεγα, και δεν με πιστέψατε] ήταν ακόμα πιο διασκεδαστικό.

    Κοροϊδάρες!!!!

  14. 18 Μαΐου 2011 στο 6:14 μμ

    Μην με πιστεύετε (κατά το «μην με διαβάζετε», που είπε και μια ψυχή…) όταν έχω δίκιο?…

  15. 18 Μαΐου 2011 στο 9:34 μμ

    ειναι πολύ ΩΡΑΙΑ ολα αυτα!!!!!!!!!!!

  16. 18 Μαΐου 2011 στο 9:44 μμ

    ζουμε σε ενα ΘΑΥΜΑΣΤΟ ,καταπληκτικο νεο κοσμο της ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑς

    http://www.maidcatcher.com/

  17. Χρηστος Κ.
    18 Μαΐου 2011 στο 11:12 μμ

    Πριν 31 χρονια ανοιξε το διαχωριστικο και περασε στο μυθο. Don’t walk away, in silence….

    «Atmosphere»

    Walk in silence,
    Don’t walk away, in silence.
    See the danger,
    Always danger,
    Endless talking,
    Life rebuilding,
    Don’t walk away.

    Walk in silence,
    Don’t turn away, in silence.
    Your confusion,
    My illusion,
    Worn like a mask of self-hate,
    Confronts and then dies.
    Don’t walk away.

    People like you find it easy,
    Naked to see,
    Walking on air.
    Hunting by the rivers,
    Through the streets,
    Every corner abandoned too soon,
    Set down with due care.
    Don’t walk away, in silence,
    Don’t walk away.

  18. 19 Μαΐου 2011 στο 9:29 πμ

    ή όπως λέμε,η ζωή κύκλους κάνει και κοιτάμε από την τρυπούλα καθώς γερνάμε ακίνδυνα…
    αγαπητέ Κουρελάριε σας φχαριστώ για το συναπάντημα!
    και σας δηλώνω πως τσίμπησα το δόλωμα- τροφή για σκέψη και δεν το αφήνω!
    εν τω μεταξύ σε αυτούς τους άγριους καιρούς, ακόμα κι αν έχεις συστηθεί, ακόμα κι αν δε συνομιλείς με αγνώστους, πέφτεις θύμα κοροϊδίας…
    αλλά, γιατί πρέπει μια ζωή να περνάμε εξετάσεις;σωστό/ λάθος/ ?

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s