Αρχική > Αυτοέκφραση > 19 – Η εμμονή μου [:lol: :lol: :lol:] με την Τζούλια Ρόμπερτς και τον καπιταλισμό

19 – Η εμμονή μου [:lol: :lol: :lol:] με την Τζούλια Ρόμπερτς και τον καπιταλισμό

του Ridha Ridha

Παλιά, πολύ παλιά, στις 30 Οκτωβρίου 2010, είχα αναρτήσει ένα ποστάκι με τον… εμμονικό τίτλο Κι εγώ ονειρευόμουνα (παλιά, πολύ παλιά) την Τζούλια Ρόμπερτς, αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα στην… πραγματική συνουσία…

[Καλά, για το περιεχόμενο του ποστακίου δεν το συζητάω καν πόσο… εμμονικό ήταν.]

Σχόλια, τότε, σ’ εκείνο το ποστ: ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό.

Αργότερα, πολύ αργότερα, στις 5 Μαΐου 2011, κι αφού είχα ήδη μπει στο mood, ή μάλλον στο mode, «έτσι μου ‘ρθε»…

… «μου ‘ρθε», ψάχνοντας κάτι άσχετο στο Αρχείο του ιστολογίου, να ανεβάσω ξανά στην πρώτη σελίδα το… εμμονικό ποστάκι.

Και, λίγο μετά, παρατήρησα και το σκίτσο του Ridha Ridha.

Και έθεσα ένα αίνιγμα:

Πώς μπορεί το ανθρωπάκι/ναυαγός να βγει από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται;

Στη συζήτηση που ακολούθησε συμμετείχαν τρεις φίλοι, τέρατα λογικής κατά τη γνώμη μου, και η αφεντιά μου, μια γατούλα α-λογίας και α-νοησίας.

[Για τον έναν από τους τρεις φίλους που, για κάποιους λόγους, σταμάτησε να σχολιάζει σ’ αυτό το ιστολόγιο, έχω να πω το εξής: Φίλε, όταν παλεύεις για την επικοινωνία, η παρεξήγηση δεν είναι έγκλημα (καταπώς έχει πει κι ο Ραούλ Βανεγκέμ, στα παλιά τα χρόνια, στην Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής). Σ’ ευχαριστούμε για τη χαρά σου και τη λογική σου που μοιράστηκες μαζί μας)].

Είμαστε παιδιά της εποχής μας, έγραφα εκεί, ανάμεσα σε άλλα… εμμονικά, άρα και η λύση είναι πολύ απλή, και δεν ήταν καν «αίνιγμα λογικής». Ήταν «αίνιγμα παρατηρητικότητας».

Η «παρατηρητικότητα», ωστόσο, δεν αφορούσε το ίδιο το σκίτσο. Αφορούσε την πραγματική μας ζωή. Γύρω μας υπάρχουν πάντα πράγματα που μας διαφεύγουν, πράγματα που δεν γίνεται παρά να μας διαφύγουν, και πράγματα τα οποία παρατηρούμε και καταγράφουμε. Πολλά από αυτά τα θεωρούμε «άχρηστα». Δεν νομίζω ότι υπάρχουν και πολλά τα οποία είναι πραγματικά άχρηστα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Σαν παιδιά της εποχής μας, της «τεχνολογικής», ας την πούμε έτσι, εποχής μας, ως άνθρωποι που ζούμε [;] μπροστά σε έναν υπολογιστή, κι έχοντας στο ένα χέρι το κινητό και στο άλλο το σταθερό τηλέφωνο, η λύση είναι «αδιανόητα» απλή:

Emergency telephone number

Many countries’ public telephone networks have a single emergency telephone number, sometimes known as the universal emergency telephone number or occasionally the emergency services number, that allows a caller to contact local emergency services for assistance. The emergency telephone number may differ from country to country. It is typically a three-digit number so that it can be easily remembered and dialed quickly. Some countries have a different emergency number for each of the different emergency services; these often differ only by the last digit. Inside the European Union, 112 was introduced as a common emergency call number during the 1990s, and is a well known emergency number in the world today alongside 911 and 999.

Θα μου πείτε, πως αυτό…, πως εκείνο…, πως το άλλο… Η «παγκοσμιοποίηση» συνεχίζεται. Αν συνεχιστεί με τον παλιό τρόπο της ανθρωπότητας δεν πρόκειται να μας βγάλει πουθενά. Υπάρχει τρόπος να την συνεχίσουμε με έναν πολύ απλό ανθρώπινο τρόπο;

«Αν» υπάρχει, αυτός ο τρόπος του ανθρώπου «θα» είναι πολύ απλός…

Σας ασπάζομαι και σπάω! 😉

ΥΓ.

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. ανεστιος
    19 Μαΐου 2011 στο 11:38 πμ

    Καλημερα , βρεχει ωραια σημερα και θα βρεξει πιο ωραια μετα …

    Βεβαιως βεβαιως το παραθεμα σας ξεκινα με την λεξη Many και ουχι με κατι αλλο , αν δουμε καλα τη φωτογραφια θα δουμε οτι ο αξυριστος δεν εχει ουτε καν ταυτοτητα, διπλωμα οδηγησης, πιστωτικες καρτες κλπ.
    Σεναριο Α. Ο κυριος αυτος δεν ειναι κλεπτης, μη διωκομενος για καθε ειδους παρανομες ενργειες.
    Εχει μονο χαρτονομισματα, συνεπως αναφερομαστε σε πρωτογονη καπιταλιστικη προελευση αρα ενα λογικο ενδεχομενο ειναι η δυνατοτητα υπαρξης τηλεφωνικης γραμμης βοηθειας να μην υφισταται. Περαν αυτου δεν εχει δικτυο και λαπτοπι να βρει τον κωδικο… που να θυμαται κανεις τοσα πραγματα τη σημερον ημερα.

    Σεναριο Β, ειναι καθαρμα , ληστης κλπ. Τωρα μετανιωνει πικρα γιατι αφηνε τα ψιλα στις ληστειες.Αποφευγει οπως καθε καλος επαγγελματιας του ειδους του να χρησιμοποιει , ιντερνετια , κινητα κλπ βλεπε ΜπινΑφαντεν.

    Σεναριο Γ. Ο σκιτσογραφος απολαμβανει να διαβαζει τις μαλθ .. μας , αρα ισχυει οτι θελει αυτος και ας λεμε εμεις τα δικα μας.Ειναι προφανες οτι του αρεσουν οι διοφαντικες εξισωσεις και παιζει ασχημο παιχνιδι σε ολους μας.Το πλεον πιθανο θα ελεγα.

  2. V.M.
    19 Μαΐου 2011 στο 11:45 πμ

    α χα! οντως! LoL

    βασικα τα πραγματα δεν ειναι απλα να πουμε… ειναι απλουστερα!

    :)))

  3. 19 Μαΐου 2011 στο 12:04 μμ

    Καλημέρα σας φίλτατοι! Καλημέρα σας!

    Τα πράγματα δεν είναι απλά: είναι -πράγματι- απλούστερα!

    Κι εμείς μπορούμε να είμαστε καλύτερα από καλά: κάλλιστα!

    Αδράξτε τη στιγμή!

  4. Γιάννης Ν
    19 Μαΐου 2011 στο 12:10 μμ

    Βρε Ράκο, αν εννοείς εμένα στο κείμενο, μάθε ότι ούτε σταμάτησα να σχολιάζω, ούτε παρεξήγησα και συνεχίζω να σε διαβάζω. Για τον προηγουμενο διάλογό μας, υπερασπίστηκα απλώς την αλήθεια μου και όπως ορθότατα έγραψες, όποιος θέλει πιστεύει ό,τι θέλει και δεν μου καίγεται καρφί παραπάνω. Απλώς έχω αρχή να σχολιάζω μόνο αν έχω να πω κάτι που προσφέρει πραγματικά στη συζήτηση και την πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα.

    Και είναι αλήθεια ότι τις τελευταίες αναρτήσεις σου δυσκολεύομαι λίγο να τις παρακολουθήσω (πλην αυτή με τους γκουρμεδιάρηδες) και νομίζω ότι δεν έχω να προσφέρω κάτι ουσιαστικό στη συζήτηση. Αλλά αυτό δεν είναι δικό σου θέμα, αλλά δικό μου.

    Άντε, για να δεις ότι ουδέν πρόβλημα, βάζω και φατσούλες, παρόλο που όπως έγραψα μου τη σπάνε.
    🙂 🙂 🙂
    Άν δεν εννοείς εμένα στο κείμενο, τότε μόλις δημοσίευσα άλλο ένα σχόλιο – σπονδή στην ασυνενοησία αλλά και στην προσπάθεια επικοινωνίας.

  5. 19 Μαΐου 2011 στο 1:28 μμ

    Το ξέρετε ότι το 112 είναι ένα link στο 100, ε;

  6. 19 Μαΐου 2011 στο 1:41 μμ

    @ Γιάννης Ν

    Φίλτατε, καλημέρα και σε σένα! Το ξέρω ότι συνεχίζεις να διαβάζεις. Σιγά μην έχανες – το «πάρτυ» [κόβω τις φατσούλες!], αλλά μην κάθεσαι και δυσκολεύεσαι για να παρακολουθήσεις τις «ασυναρτησίες» που γράφω. «Τσίμπα» ότι σε «διασκεδάζει» κάθε φορά, και πέτα τα υπόλοιπα στα σκουπίδια. Έτσι ή αλλιώς, όπως είχε πει κι ένας συγγραφέας Ε.Φ. [κόβω φατσούλα] «το 90% της Ε.Φ. είναι για τα σκουπίδια, όπως και το 90% του οτιδήποτε είναι για τα σκουπίδια».

    Προφανώς και το 90% [μπορεί παραπάνω, μπορεί παρακάτω – δεν έχει σημασία] των όσων γράφω εδώ μέσα είναι για τα σκουπίδια. Ποιο 90% όμως; Άλλο για σένα, άλλο για μένα, ένα τελείως διαφορετικό 90% για κάθε διαφορετικό φίλο που μπαίνει στον κόπο, να διαβάσει τις «ασυναρτησίες» που γράφονται εδώ μέσα. Οπότε μην παιδεύεσαι παρακολουθώντας κάτι που δεν σου λέει τίποτα. Το ξέρεις, τώρα τι κάθομαι και σου λέω…

    Για μένα, βέβαια, δεν είναι το 90% ασυναρτησίες. Απλά, «διαλέγομαι» με τον εαυτό μου δημόσια – στο ιντερνέτι. Είμαι αθεράπευτα φλύαρος, μιλάω συνέχεια στην καθημερινή μου ζωή, μιλάω στο ιντερνέτι, μιλάω τηλεφωνικώς, μιλάω γενικώς. «Ξεσκονίζω» πράγματα. Τα ‘χει αυτά η «αναβάθμιση». Το 90% είναι πολύ μικρότερο για μένα, πάρα πολύ μικρότερο. Γιατί; Γιατί, προσπαθώ να κάνω τα «αφηρημένα» πιο «συγκεκριμένα». Αποδομώ, ας το πω έτσι, τις αφαιρέσεις. Γιατί να σας πρήζω; [ρωτάω τον εαυτό μου]. Μα γιατί από όλες αυτές τις ασυναρτησίες καθένας από σας μπορεί να «τσιμπήσει» κάτι διαφορετικό – αυτό που τον ενδιαφέρει εκείνη τη στιγμή. Να μου πετάξει και μένα μία «πάσα», να πάω κι εγώ παρακάτω.

    Τες παν. Όλα αυτά δεν τα γράφω μόνον για σένα. Μην το πάρεις προσωπικά [κόβω φατσούλα].

    Για σένα έγραφα τα περί παρεξηγήσεως. Αλλά όχι μόνον. Τα έγραφα και για μένα. Δυστυχώς, πάσχουμε όλοι από «αφηρημάδα», οπότε ανοίγουμε παρενθέσεις, μέσα σε αγκύλες, πετάμε φατσούλες, γίνεται ένας χαμός. Το προσπαθούμε, πάντως. Αν η «αφαίρεση» των «αφαιρέσεων» ήταν το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, θα ζούσαμε ήδη βυθισμένοι μέσα στο «συγκεκριμένο». Και τότε θα ανακαλύπταμε ότι άμα κολλάμε στις λέξεις [όποιες κι αν είναι αυτές], κολλάμε στη «νοσηρότητα». Κι αυτή η τελευταία διαπίστωση είναι επίσης νοσηρή. Loop.

    Είδες τι μου κάνεις; Με φτωχαίνεις ακόμα περισσότερο [«τα πολλά λόγια είναι φτώχεια»]. Γι’ αυτό σε πάω. Θέλω να είμαι πάμφτωχος. Κι ίσως να μην τα καταφέρω ποτέ. Αλλά το μέλλον μπορεί να περιμένει.

    Την καλημέρα μου!

  7. 19 Μαΐου 2011 στο 1:45 μμ

    @ Vrennus

    Εγώ, πάντως, δεν το ‘ξερα. Αν ήταν και το 100 λινκ προς το 112, θα ήξερα ένα άχρηστο πράγμα λιγότερο. Κάτι θα ήταν κι αυτό.

    Την καλημέρα μου!

  8. V.M.
    20 Μαΐου 2011 στο 12:43 πμ

    επ! γιατι 1.96 (κι οχι πια 2.0)…? τα κβαντικα αλματα δεχονται μονον ακεραιους!

    😆

  9. ανεστιος
    20 Μαΐου 2011 στο 10:53 πμ

    Πολυ καλημερα

    χθες ειδα τη Λενα , ηθελα να της μιλησω αλλα δεν μπορουσε γιατι ηταν ως πολιτης καλεσμενη στην εκπομπη 3net . Tην αλλη φορα θα κανονισω να παω γιατι θελω κατι να την ρωτησω …
    Η Λενα μας

  10. 20 Μαΐου 2011 στο 11:21 πμ

    @ V.M.

    επ! γιατί «κολλάς» στο 1.96 και όχι στο 1.95; [Καλά, «κλέβω». Σήμερα το άλλαξα μετά το σχόλιό σου.]

    Τα κβαντικά άλματα μπορεί να δέχονται μόνον ακέραιους.

    Πλην όμως, εγώ δεν έκανα κανένα κβαντικό άλμα. Μια μικρή αναβαθμισούλα [είμαι καταπληκτικός!] έκανα στο λειτουργικό μου σύστημα [το αυτόν, ως προηγουμένως].

    Εξερεύνησα, τον τελευταίο μήνα, κάποιες από τις δυνατότητες του νέου Λ. μου Σ., κι εδώ μέσα και, πολύ περισσότερο, εκεί έξω.

    Φλυαρώ. Τα κλάσματα [ιδίως τα μορφοκλάσματα ;-)] δεν είναι ακέραιοι – αν θυμάμαι καλά.

    «Υποβαθμίζομαι» για να κάνω τα πράγματα απλά. Para mi gente. Για όλους. Για τους πάντες. Όχι για αρχάριους και προχωρημένους. Μόνον για αρχάριους. Κι ακόμα πιο κάτω από το επίπεδο των αρχαρίων. Para mi gente.

  11. 20 Μαΐου 2011 στο 11:23 πμ

    @ ανεστιος

    Σιγά ρε μεγάλε! Κρύβε λόγια. Κι ο κίνδυνος δεν είναι να σε περάσουν και σένα για κάναν «ανικανοποίητο» γέροντα. Το «φρόντισα» αυτό… Αλλά φαντάσου να τσιμπήσει η Λένα και να μας γίνει κολλιτσίδα. Τσ! Τσ! Τσ! Ούτε ψύλλος στον κόρφο της

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s