Αρχική > Αυτοέκφραση > 23 – «H τέχνη είναι δουλειά της µεγαλοφυΐας, αν δεν την έχεις, δεν αξίζει τον κόπο…»

23 – «H τέχνη είναι δουλειά της µεγαλοφυΐας, αν δεν την έχεις, δεν αξίζει τον κόπο…»

… έλεγε ο Καντ.

Ποιος Καντ;

Ο Εμμανουήλ!

Θυμάστε πότε τον είχα αναφέρει εδώ μέσα για «πρώτη» και «τελευταία» φορά; Σας το θυμίζω: στο ποστάκι Η μετά θάνατον ζωή του εμπορεύματος. Και για όσους βαδίζουν εδώ μέσα «απρόσεκτα» -και πολύ καλά κάνουν, αυτό είναι το ιντερνέτι, αυτή είναι η ζωή- τούς θυμίζω, επίσης, ότι αυτό ήταν το πρώτο-πρώτο ποστάκι που έγραψα [Μεγάλη Τετάρτη!] ως «αναβαθμισθείς – υποβαθμιζόμενος»!

Ουπς! Ιδού ακόμη ένα «αδιέξοδο Πασκάλ«: πως «αναβαθμίζεται» κανείς «υποβαθμιζόμενος»; Λεκτικά αδιέξοδα…

«Η μύτη της Κλεοπάτρας», όμως, «είχε πάντα το σωστό μήκος»…

… είχε πει εκείνος ο άλλος κα-τα-πλη-κτι-κός τύπος, ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Ο οποίος, βέβαια, μας θύμισε και τη ρήση του Καντ:

«H τέχνη είναι δουλειά της µεγαλοφυΐας, αν δεν την έχεις, δεν αξίζει τον κόπο…»

… μιλώντας για τον εαυτό του. Για ποιον Άλλο;

Και πού «τσίμπησα» τον «διάλογο» του Καστοριάδη με τον εαυτό του;

Μα πού αλλού; Σε ένα εξαιρετικό ιστολόγιο. Και φυσικά στο χθεσινό ποστάκι που αναρτήθηκε εκεί: Μία συζήτηση με τον Κορνήλιο Καστοριάδη.

Κι αυτό το ιστολόγιο δεν το ανακάλυψα ούτε σήμερα ούτε χθες. Το είχα «ανακαλύψει» πριν από καιρό, «κατά λάθος». Γιατί, τότε, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς [δεν έχει καμιά σημασία] η anarxoautonomi του Χαοτικού Ρομαντισμού είχε δεχτεί μια ακατανόητη για μένα [και τότε και σήμερα] «παρεξήγηση» από κάποιον άλλο διαδικτυακό φίλο. Είχα απορήσει τότε… Προς τι αυτή η «παρεξήγηση» κατά της «αναρχοαυτόνομης»; Δεν είχε διαπράξει κανένα απολύτως «έγκλημα» για να δεχθεί μια τέτοια αδικαιολόγητη «παρεξήγηση»… Κι ακόμα έχω την απορία…

Αλλά, όπως είχε πει κι ο Βανεγκέμ στην Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής, «όταν παλεύεις για την επικοινωνία, η παρεξήγηση δεν είναι έγκλημα». Κι η τελευταία φορά που είχα «διαβάσει» το βιβλίο αυτό ήταν πριν από πολλά-πολλά χρόνια… Ό,τι ήταν να «τσιμπήσω» απ’ τον Βανεγκέμ, το είχα ήδη «τσιμπήσει» τότε. Μετά δεν άξιζε τον κόπο να το ξανανοίξω. Γιατί; Γι’ αυτό που έλεγε ο Καντ…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

«Πρώτη» και «τελευταία» φορά που ανέφερα τον Καντ εδώ μέσα;

Όχι δα!

Πόσες φορές έχω αναφέρει εδώ μέσα τον Κοζίν Καρατάνι;

Και ο υπότιτλος του βιβλίου του Καρατάνι είναι ο εξής: «Για τον Καντ και τον Μαρξ«.

Α!

Κι εκεί ο Καρατάνι συνδέει τη φράση του Καρλ Μαρξ «το salto mortale του εμπορεύματος» [κα-τα-πλη-κτι-κός τύπος ο Κάρολος!] με μια έννοια του Κίρκεγκωρ. Κα-τα-πλη-κτι-κός τύπος και ο Σαίρεν. [Αφήστε που γεννήθηκε και την ίδια μέρα με τον Κάρολο: 5 Μαΐου. Όχι ότι έχει καμιά σημασία… Αλλά ο συνωμοσιολογούλης εαυτούλης μου -κάπου εδώ μέσα- μόλις μού θύμισε ότι πιθανώς να είχαν γεννηθεί και την ίδια χρονιά. Κι αυτό επίσης δεν έχει καμία απολύτως σημασία.]

Κα-τα-πλη-κτι-κός τύπος και ο Καρατάνι. Γιατί; Γιατί είναι κι αυτός παιδί της εποχής του. Δηλαδή της εποχής μας! Τι χαρά! Και ποιοι άλλοι είναι παιδιά της εποχής τους; Μα αυτοί που «τσίμπησαν» από τον Καρατάνι, αυτά που ο Καρατάνι «τσίμπησε» από τον Εμμανουήλ και τον Κάρολο και τον Σαίρεν… Δεν χρειάζεται να «μελετήσουμε» τους πάντες. [Όχι ότι δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον. Ίσα-ίσα…] Αρκεί – αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα απλά, απλούστερα, απλούστατα-  να «τσιμπήσουμε» αυτά που έχουν «τσιμπήσει» οι άλλοι. Αν, βέβαια, έχουμε κάνει το homework μας. Κι αν οι άλλοι έχουν κάνει κι αυτοί το homework τους. Τότε ούτε ο δικός τους κόπος ούτε ο δικός μας ήταν μάταιος ή επί ματαίω [Τσουπ! Κι ο «Γιδέμπορος» των Παρισίων].

Θα τα πούμε όλα αυτά. Σιγά-σιγά. Και απλά. Απλούστερα. Απλούστατα.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Και επιστρέφοντας στην «αρχή», σ’ εκείνο το πρώτο ποστάκι, μετά την «υποβάθμισή» μου [το προσέξατε; σήμερα κατέβηκα κάτω από το 1.0… ;-)], παραμένει ένα μικρό ερώτημα για τα «salto mortale» [βαριέμαι να ψάξω τον πληθυντικό] της «ψευδο-αγίας» Χριστίνας της Εκπληκτικής. Αν δεν κάνω λάθος η Christina Mirabilis [η θαυματατουργή] είναι και δεν είναι αγία [«popular devotion existed and continues, but no formal beatification has taken place». ]

Γιατί η Καθολική Εκκλησία δεν κήρυξε αγία τη Χριστίνα και επισήμως, ενώ ο gente της την θεωρεί αγία;

Πρώτον: γιατί ήταν γυναίκα. Δεύτερον: γιατί «έφερε» και το όνομα του κυρίου τους. Τρίτο -και σημαντικότερο: γιατί οι «δούλοι» του «κυρίου» τους, θα έπρεπε να παραδεχθούν ότι η Christina «πέθανε» και «αναστήθηκε» όπως ακριβώς «πέθανε» και «αναστήθηκε» ο κύριός τους. Κι αυτά τα πράγματα δεν λέγονται. Γιατί; Διότι η Christina ήταν ιστορικό πρόσωπο. Ενώ ο κύριός τους ήταν και δεν ήταν ιστορικό πρόσωπο. Κι η Christina είναι και δεν είναι αγία…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Κι έχοντας πιει χτες το απόγευμα έναν απαράδεκτο [σε ποιότητα και σε τιμή] καφέ-εμπόρευμα, που, κάνοντας το salto mortale του εμπορεύματος, «εξατμίστηκε μόλις ήρθε σε επαφή με το χρήμα» [Βουαγιέ. Κι αυτός κα-τα-πλη-κτι-κός τύπος. Είχε διαβάσει πολύ καλά τον Μαρξ, και τον Βίλχελμ Ράιχ, κι άλλους πολλούς], τι απέμεινε;

Μα οι καταπληκτικές ώρες που πέρασα με δυο καταπληκτικά τυπάκια. Τι άλλο θέλατε να απομείνει; Ε, τι άλλο; Μόνον η χαρά!

Και, μετά που αποχωριστήκαμε, καθώς έβγαζα εισιτήριο για το μετρό, με πλησίασε νεαρούλης Ρομά:

«Κύριε, θα μου δώσετε εξήντα λεπτά να πάρω ένα σάντουιτς;»

Θα του τα έδινα. Ήταν τα ρέστα από το δίευρο που είχα ρίξει στο μασίνι.

Δεν του τα έδωσα. Γιατί; Διότι αμέσως μετά τα προηγούμενα, προσέθεσε κι ακόμα μια φρασούλα, που ήταν απολύτως λάθος.

Τι;

«Σας ικετεύω».

Ήταν εξαιρετικός ο νεαρούλης. Έτσι έπρεπε να το κάνει. Ήταν ο σωστός τρόπος.

Εγώ, όμως, ήμουν ο λάθος άνθρωπος.

Του είπα:

«Δεν θα σου δώσω. Δεν σε λυπάμαι.»

Γιατί είπα το «δεν σε λυπάμαι»; Γιατί δεν τον λυπήθηκα. Και δεν τον λυπήθηκα γιατί δεν λυπάμαι πια τον εαυτό μου.

Βλέπετε, εκείνα τα παλιά [τα πολύ παλιά χρόνια], κι αφού είχα τελειώσει την «ανάγνωση» του Βανεγκέμ, μού συνέβαιναν κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση κάποια… εκπληκτικά πράγματα. Και στο ερώτημα «γιατί μου συνέβαιναν», είχα δώσει λάθος απάντηση. Σωστό λάθος, όμως. Το διόρθωσα καναδυό χρόνια μετά, «πέφτοντας» πάνω στον Καστανέντα. Κι από αυτόν «τσίμπησα» ό,τι ήταν να «τσιμπήσω» τότε [σήμερα μπορώ πια να «τσιμπήσω» και τα υπόλοιπα – όσα μπορώ, δεν βιάζομαι, σιγά-σιγά] και μάλιστα πολύ γρήγορα.

Κι ό,τι είχα «τσιμπήσει» απ’ τον Βανεγκέμ και από τον Καστανέντα, τα είχα καταγράψει τότε σε ένα κείμενο. Αυτό το κείμενο το ξέ-θαψε ένας φίλος [με τη βοήθεια μιας φίλης] (σας ασπάζομαι!) λίγες μέρες πριν την «υποβάθμισή» μου. Συμπτώσεις…

Κι άμα κανείς δεν λυπάται τον εαυτούλη του, έλεγε ο δον Χουάν, δεν λυπάται και τους άλλους. Τι κάνει; Και πού να ξέρω εγώ; 😉

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Κι αυτή η διαδρομή με το μετρό, δεν ήταν η τελευταία της ημέρας.

Συσσωρεύω συμπτώσεις. Διαρκώς.

Είτε με τον αφηρημένο τρόπο: εμπόρευμα, χρήμα, αξία, αφηρημένη εργασία.

Είτε με τον συγκεκριμένο τρόπο: ανελέητα, γλυκά, υπομονετικά, πολυμήχανα.

Διότι εκείνος που πρώτος «τσίμπησε» το «δυαδικό σύστημα» [you know… «μηδέν» και «ένα», μπιτς, μπάιτς, υπολογιστές, ιντερνέτι…] ήταν ένας Ινδός ποιητής, κάτι αιώνες πριν «εμφανιστεί» ο κύριος της αγίας, που είναι και δεν είναι αγία.

Κάτι έψαχνε με την «προσωδία». Ενδιαφέρον…

Προσελκύω συμπτώσεις.

Και, μόλις που αρχίζω να σας πείθω…

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 24 Μαΐου 2011 στο 1:03 πμ

    Δύο πράγματα είναι χαοτικά, ως γνωστόν: το ένα (για το οποίο είμαι και λιγότερο σίγουρος) είναι ο ρομαντισμός…Αντε, δίνω και ιδέες για πιασάρικες επωνυμίες μπλογκ…

    Τους ασπασμούς μου ♥

  2. 24 Μαΐου 2011 στο 2:51 μμ

    Όπως «κουρελαρία πολεοδόμικα«, για παράδειγμα… 😉

  3. 24 Μαΐου 2011 στο 5:02 μμ

    (Tο πιασα το υπονοούμενο…)

    «It appears to me that this mystery is considered insoluble, for the very reason which should cause it to be regarded as easy of solution — I mean for the outre character of its features. . . . In investigations such as we are now pursuing, it should not be so much asked ‘what has occurred,’ as ‘what has occurred that has never occurred before.'»
    -Edgar Allan Poe, The Murders in the Rue Morgue

    υγ
    Όποιος προλάβει 😀 😀 😀

  4. 24 Μαΐου 2011 στο 7:30 μμ

    Εγώ δεν έπιασα κανένα υπονοούμενο. Ούτε το τι υπονοείς με το υστερόγραφό σου.

    Ο Πόου καλά τα λέει. Ελάχιστοι εδώ μέσα έχουν σκεφτεί ότι μπορεί η τρελάρα, ο διαχειριστής αυτού του ιστολογίου, να «τρελάθηκε» στ’ αλήθεια με τον τρόπο που αυτός λέει.

    Αλλά, σε τελική ανάλυση,

    😉

  5. 29 Μαΐου 2012 στο 1:49 μμ

    Καρατάνι – Parallax View: «εδώ κι εδώ», «τρίτο σημείο».

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s