Αρχική > Αυτοέκφραση > 24 – “Φέρτε μου τέχνη, την τέχνη μέσα στο σπίτι μου…»

24 – “Φέρτε μου τέχνη, την τέχνη μέσα στο σπίτι μου…»

Προσελκύω συμπτώσεις.

Μια φίλη, διαβάζοντας το προηγούμενο ποστάκι για τον Καντ, θυμήθηκε μια ιστορία που είχε γράψει το μακρινό 1900 ο διάσημος, σήμερα, Μοραβός αρχιτέκτονας Adolf Loos. Ανέσυρε από τα βάθη του υπολογιστή της τα αποσπάσματα της ιστορίας του Λόος που είχε μεταφράσει [από τα γερμανικά], κι από κει αυτά «μεταπήδησαν» στον υπολογιστή μου, κι ήταν θέμα ελάχιστων λεπτών να καταλήξουν και σε μια οθόνη μπροστά στα μάτια σας. Την ευχαριστώ. Και εσείς θα την ευχαριστήσετε. Αφού πρώτα διαβάσετε τα σπαράγματα από την ιστοριούλα που είχε γράψει ο Λόος.

Adolf Loos: «Από ένα φτωχό, πλούσιο άντρα», 1900

Θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία ενός φτωχού, πλούσιου άντρα. Είχε χρήματα […]

Μια μέρα αναρωτήθηκε: «Έχεις χρήματα […] Αλλά είσαι ευτυχισμένος; Δες, υπάρχουν άνθρωποι, που τους λείπουν αυτά για τα οποία σε ζηλεύει ο καθένας. Αλλά οι σκοτούρες τους  είναι μακριά από τον τρόμο που προκαλεί μια μεγάλη μάγισσα, η τέχνη…»

Και έτσι την ίδια μέρα  πήγε σε ένα διάσημο αρχιτέκτονα και του είπε: “Φέρτε μου τέχνη, την τέχνη μέσα στο σπίτι μου. Μην υπολογίσετε το κόστος” […]

Ο πλούσιος άντρας ήταν πανευτυχής. Πανευτυχής πηγαινοερχόταν στους καινούργιους χώρους. Όπου και να κοιτούσε υπήρχε τέχνη… Κάθε χώρος ήταν μια μοναδική συμφωνία χρωμάτων. Τοίχος, έπιπλο και στόφα είχαν συντεθεί  με τον πιο εκλεπτυσμένο τρόπο. Κάθε συσκευή ήταν στην καθορισμένη θέση της και ήταν συνδυασμένη με τον πιο θαυμαστό τρόπο με τα άλλα. Τίποτε δεν ξέχασε ο αρχιτέκτονας […]

Μια φορά συνέβη να γιορτάσει τα γενέθλιά του. Η γυναίκα και τα παιδιά του τον γέμισαν με δώρα […]

Λίγο μετά κατέφθασε ο αρχιτέκτονας […]

“Σας ζήτησα να έρθετε Κύριε Αρχιτέκτονα, για να μας συμβουλέψετε πώς να τοποθετήσουμε τα πράγματα καλύτερα” […]

“Πώς σας ήρθε να δεχθείτε τέτοια δώρα; Δεν τα σχεδίασα όλα; Δεν έλαβα υπ΄ όψιν μου το κάθε τι; Δεν χρειάζεστε τίποτε άλλο. Είστε πλήρης!” […]

“Αλλά” […] “θα επιτρέπεται ωστόσο να αγοράσω κάτι!”

«Όχι δεν επιτρέπεται! Ποτέ και καμιά φορά!” […]

“Και αν θα ήθελα να αγοράσω έναν πίνακα της Sezession; [Απόσχιση]” […]

“Τότε προσπαθήστε να τον κρεμάσετε κάπου […]”

Τότε συντελέστηκε μια αλλαγή στον πλούσιο άντρα […]

Είδε τη μελλοντική του ζωή. Κανένας δεν επιτρεπόταν να του προσφέρει χαρά […]

Αισθανόταν: «Τώρα σημαίνει να μαθαίνεις να περιφέρεις το ίδιο σου το πτώμα. Μάλιστα! [Ο εαυτός σου] Είναι έτοιμος! Είναι πλήρης.»

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 22 Μαΐου 2011 στο 6:41 μμ

    Εκείνο το [Ο εαυτός σου] στην τελευταία πρόταση του διηγήματος του Loos, είναι δική μου «αυθαίρετη» προσθήκη. Για να αποκτήσουν νόημα οι τελευταίες φράσεις. Στα γερμανικά: «Jawohl! Er ist fertig! Er ist Komplett!“

    Το «Er» είναι «Αυτός». Ποιος είναι ο «Αυτός» για κάποιον που μιλά για τον εαυτό του στον εαυτό του; Ο «Εαυτός του». Νομίζω…

  2. 22 Μαΐου 2011 στο 6:50 μμ

    Και τι νομίζετε πως απέμενε στον «φτωχό πλούσιο» της ιστορίας μας, μετά το

    «Jawohl! Er ist fertig! Er ist Komplett!»

    Τι κάνει ένα περιφερόμενο πτώμα, όταν πλέον είναι έτοιμο, όταν πλέον είναι πλήρες, όταν κανείς πλέον δεν μπορεί να του προσφέρει χαρά, γιατί ο ίδιος δεν μπορεί πλέον να τη δεχτεί;

    Ε, τι;

  3. 22 Μαΐου 2011 στο 7:36 μμ

    Ράκος «Lumpen» Κουρελάριος :
    Και τι νομίζετε πως απέμενε στον “φτωχό πλούσιο” της ιστορίας μας, μετά το
    “Jawohl! Er ist fertig! Er ist Komplett!”
    Τι κάνει ένα περιφερόμενο πτώμα, όταν πλέον είναι έτοιμο, όταν πλέον είναι πλήρες, όταν κανείς πλέον δεν μπορεί να του προσφέρει χαρά, γιατί ο ίδιος δεν μπορεί πλέον να τη δεχτεί;
    Ε, τι;

    Πολυ πονεμενη και ουσιαστικη ερωτηση.Μπορει να το πτωμα να αρκεστει να δινει μονο χαρα αλλα παλι αυτο ειναι απελπισμενα σκοπιμο και χριστιανικο για να τραβηξει μακρια.
    Επειδη στο τελος μονο οτι ζουμε με το σωμα, μας κρατα ζωντανους,φοβαμαι οτι καποιος θα οδηγηθει αναγκαστικα στον εθισμο.Στον πονο δηλαδη παλι.Καλησπερα.

  4. 22 Μαΐου 2011 στο 11:35 μμ

    εαυτοκτονεί ή χαρίζει όσα είχε…

  5. Χρηστος Κ.
    23 Μαΐου 2011 στο 11:29 πμ

    Hallowed Ground :
    The profit is a fool, the spirtual man is mad,
    for the multitude of thine inequity, and the great hatred. (Hosea 9:7)

    Everyone’s trying to decide,
    where to go when there’s no place to hide.
    I follow the bombs as they’re coming down.
    This must have been hallowed ground.
    No matter what they decide to have done.
    Burn up the clouds, block out the sun.
    My hope is in one they can’t bring down.
    My soul is in hallowed ground.
    I see the fear, it’s on the rise.
    Let’s catch the enemy by surprise.
    Burry your treasure where it can’t be found.
    Burry it deep in hallowed ground.

    Violent Femmes

    Κιαμα συνεχισεις θα σου στειλω κι αλλο απο τις βιαιες κορασιδες

  6. 23 Μαΐου 2011 στο 12:09 μμ

    @ ζαχαρη

    Το πτώμα ΔΕΝ μπορεί να δώσει χαρά. [Γιατί] [Και] ΔΕΝ μπορεί να δεχθεί χαρά. Κι έτσι όπως τα λέτε είναι. «Απελπισμένα σκόμπιμο και χριστιανικό»: απλά δεν γίνεται.

    Ο Κίρκεγκωρ «κόλλησε» ακριβώς σ’ αυτό το σημείο. Ερωτεύτηκε παθιασμένα τη Ρεγκίνε, της έκανε πρόταση γάμου, κι ένα χρόνο αργότερα διαλύει ο ίδιος τον αρραβώνα. Μετά γράφει το «Φόβος και Τρόμος». Αναρωτιόταν αν η πίστη του ήταν σαν του Αβραάμ όταν κλήθηκε να θυσιάσει τον Ισαάκ. «Όχι», ήταν η απάντησή του. Πού «κόλλησε» ο Σαίρεν; Απ’ ό,τι «τον κόβω» μάλλον στο ότι ο έρωτάς του για τη Ρεγκίνε ήταν μη-έρωτας. Μερικές καταστασούλες στη ζωή είναι πολύ περίεργες… Και θέλουν και ψάξιμο.

    Ο Λόος πού κόλλησε; Άγνωστο. Θέλει ψάξιμο και η περίπτωσή του. Ίσως «την πάτησε» κι αυτός, όπως ο Σαίρεν. Γιατί διαβάζεις, ας πούμε, στη wikipedia, για τον Λόος: «By the time he was fifty he was nearly deaf and required people to speak to him through an ear horn. In 1928 he was disgraced by a paedophilia scandal and at his death in 1933 at 62 he was penniless». Πέρα απ’ τ’ άλλα, εκείνο το σκάνδαλο παιδοφιλίας «βγάζει μάτια». Μεταξύ άλλων, είχε παντρευτεί τρεις φορές, την τελευταία τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του. Και μετά το 1900, όταν έγραψε το «διήγημα», αυτός ήταν που έθεσε σε μεγάλο βαθμό τα θεμέλια της μοντέρνας αρχιτεκτονικής – και όχι μόνον.

    «Εθισμός στον πόνο»… Ποιητικούτσικο. Ποιον πόνο; Αυτόν που -υποτίθεται- μας προκαλούν οι άλλοι; Ή αυτόν που προκαλεί στον εαυτούλη μας ο εαυτούλης μας; Καλές ερωτησούλες.

    Τι θα ‘πρεπε να κάνει ο Σαίρεν; Δεν μπορούσε να παντρευτεί τη Ρεγκίνε. Του ήταν αδύνατον. Κατανοητό. «Ξέχνα την», ρε μεγάλε. «Πάνε» παρακάτω… Δεν πήγε. Προτίμησε να «μείνει εκεί». Στα 42 του θα καταρρεύσει στο δρόμο. Παρέλυσαν τα πόδια του. Ο «δρόμος» του δεν είχε καρδιά. Παραλυσούλα. Σαράντα μέρες μετά θα πεθάνει. Και τα λοιπά και τα λοιπά.

    Έχει καρδιά το μονοπάτι που ακολουθούμε; Πετάμε. Δεν έχει. Φθίνουμε… Τι κάνουμε αν φθίνουμε; «Την κάνουμε». Άμεσα.

    Την καλημέρα μου. Φλυαρώ. Θέλω να φτωχύνω κι άλλο.

  7. 23 Μαΐου 2011 στο 12:12 μμ

    @ katabran

    Ναι, εαυτοκτονεί και χαρίζει το πτώμα του στην Ιατρική Σχολή του χωριού του. Μάθημα ανατομίας…

    ΥΓ. Η λέξη δεν είναι η έννοια/αντικείμενο. Ο χάρτης δεν είναι η περιοχή…

  8. 23 Μαΐου 2011 στο 12:27 μμ

    @ Χρηστος Κ.

    Ρε αθεόφοβε, εσύ δεν έχεις το θεό σου! Έρχεσαι «πρωί-πρωί» και δευτεριάτικα και μας πετάς Ωσηέ! Και με κάνεις ν’ ανοίγω το holy book [αφού είχα ήδη διαβάσει και την είδηση με τον μητροπολίτη Δημητριάδος]; Αν είναι ποτέ δυνατόν.

    Λοιπόν εκείνο το (Hosea 9:7) έχει ως εξής [η αγγλική μετάφραση το ‘χει τσακίσει]:

    ήκασιν αι ημέραι της εκδικήσεως, ήκασιν αι ημέραι της ανταποδόσεώς σου, και κακωθήσεται Ισραήλ ώσπερ ο προφήτης ο παρεξηστηκώς, άνθρωπος ο πνευματοφόρος. υπό του πλήθους των αδικιών σου επληθύνθη μανία σου.

    Ζόρικο αποσπασματάκι. Ας δούμε και την απόδοσή του στα νεοελλήνικος:

    Ήρθαν οι ημέρες της επίσκεψης, ήρθαν οι ημέρες της ανταπόδοσης. Ο Ισραήλ θα το γνωρίσει. Ο προφήτης είναι άφρονας, ο πνευματοφόρος άνθρωπος μαινόμενος, εξαιτίας του πλήθους της ανομίας σου, και του μεγάλου μίσους εναντίον σου.

    [Μεταφορά στη νεοελληνική Σπύρος Φίλος, από τη γνωστή μετάφραση του Νεόφυτου Βάμβα]

    Προφανώς [;] εκείνο το «επίσκεψης» είναι «εκδίκησης». Ο Βάμβας, αν δεν κάνω λάθος, μετέφρασε κατευθείαν από το εβραϊκά. Δεν «μεταφέρει» στη νεοελληνική τη μετάφραση των εβδομήκοντα. Εξ ου και οι διαφορές στις δύο αποδόσεις.

    Το τραγουδάκι τα λέει όλα. Για πού «την κάνουμε»; Για εκεί που δεν μπορούν να μας βρουν. «Πού» δεν μπορούν να μας βρουν; Στο «εκεί» που δεν ξέρουν καν ότι υπάρχει. Για «εκεί» «την έκαναν» οι χωρ-ι-ατατζήδες του Μεξικού – όσοι είχαν επιζήσει από τις διαδοχικές εισβολές άλλων ινδιάνικων φυλών, και τελικά των Ισπανών. Για «πού» την κάνει κανείς σήμερα; Για το ιντερνέτι… Ένας τρελός μαινόμενος άφρων παραπάνω… 😉

    Και το άσμα γιουτουμπιασμένο:

  9. 23 Μαΐου 2011 στο 12:51 μμ

    Ράκος «Lumpen» Κουρελάριος :
    @ katabran
    Ναι, εαυτοκτονεί και χαρίζει το πτώμα του στην Ιατρική Σχολή του χωριού του. Μάθημα ανατομίας…
    ΥΓ. Η λέξη δεν είναι η έννοια/αντικείμενο. Ο χάρτης δεν είναι η περιοχή…

    Στο πονο-φοβο που φαιρνει η χαρα μετα,οταν λειψει.Μπορει να ακουγεται ποιητικο και αυτο αλλα οχι για μενα .Κυριολεκτω απλως.

  10. Χρηστος Κ.
    23 Μαΐου 2011 στο 1:20 μμ

    Τελωντας εν πληρη ηρεμια σου στελνω το δευτερο πονημα των βιαιων γυναικων επειδη εχω την εντυπωση οτι some people will not stand like trees anymore.

    Never Tell :
    Hey sister, have you heard?
    Some people stand like trees, without a word
    and what that means is that some people don’t talk.
    Oh please pardon me mister.
    Ya know I just didn’t hear you the first time that you said that,
    but now that you repeat for me, I’ll be sure to do what I can.
    Ya know I’m going to do what I can,
    do what I can, do, do, do, do what I can.
    Gonna do what I can,
    do what I can, do, do, do, do what I can,
    but no more, you understand?
    Oh please pardon me father.
    Ya know I just didn’t hear you that, that, that
    that first time that you said th…
    help me, help me, help me, help me…
    Repeat it, repeat it, repeat it.
    I’ll be sure do, do, do what I can.
    Do what I can, do what I can, do, do, do, do what I can.
    Gotta do what I can, do what I can, do, do, do, do what I can,
    but no more, you understand?
    It’s of utmost importance, we’re dealing with volitiale substance. (4 times)
    I had so much on my mind.
    I was so glad when I died, oh…
    Listen to me baby.
    Can you keep a secret for me?
    Make sure no one finds out,
    cause then the lights will go out,
    and I will find you out,
    and I will cut you up.
    Uh hmm, don’t ask me why,
    because, I said, I said, I said
    I’m gonna do what I can, do what I can, do, do, do, do what I can.
    Gotta do what I can, do what I can, do, do, do, do what I can. (3 times)
    but I’ll have none of that, you understand?
    Don’t you know nothin’? You never tell on someone. (3 times)
    Don’t you know nothin’? You ain’t never going to tell on someone.
    What you going to do?
    Gonna turn, gonna turn rat fink?
    What you wanna do?
    Do want to see, do you wanna see what it’s like to sink?
    Sink down, sink down, sink down, down, down to the bottom of the river.
    Sink down, sink, sink down down.
    Down, down, to the bottom of the river, sink, down sink.
    Sink down, down. Down, down to bottom of the river.
    Sink down, sink, sink down down.
    Down, down to the bottom of the river.
    Don’t you know no one? You never tell on someone. (3 times)
    Don’t you know no one? You ain’t never gonna tell on someone. (3 times)
    Ah, ah, oh, I tell you what it’s like, I tell you what it’s like, oh.
    I stood right up in the heart of Hell, I never tell. (3 times)
    I stood right up in the heart of Hell,
    I’m never gonna tell, tell, tell, tell.
    I’m never, never, never, never gonna tell, tell, tell, tell.
    Nothing, nothing, never gonna tell, tell, tell, tell.
    I’m never, never, never, never gonna tell, tell, tell, tell.
    Nothing, nothing, never gonna tell, tell, tell, tell.
    Ah…

    Υ.Γ. Never gonna tell?

  11. 23 Μαΐου 2011 στο 7:32 μμ

    Ράκος «Lumpen» Κουρελάριος :
    @ katabran
    Ναι, εαυτοκτονεί και χαρίζει το πτώμα του στην Ιατρική Σχολή του χωριού του. Μάθημα ανατομίας…
    ΥΓ. Η λέξη δεν είναι η έννοια/αντικείμενο. Ο χάρτης δεν είναι η περιοχή…

    ανάμεσα στον εαυτό και το πτώμα του πάντως υπάρχει μια ποιοτική διαφορά όμως, αυτή της ανιδιοτελούς συγκίνησης και της αφηρημένης σκέψης…

  12. 24 Μαΐου 2011 στο 2:45 μμ

    @ ζαχαρη

    Και γιατί να κυριολεκτείτε; Όταν φεύγει η χαρά, η απουσία της φέρνει και λύπη και πόνο. Αλλά γιατί να πρέπει να «εθιστούμε» σ’ αυτά; Υπάρχει τόση άλλη χαρά γύρω μας… Με στενοχωρείτε. Καλησπέρα!

  13. 24 Μαΐου 2011 στο 2:48 μμ

    @ Χρηστος Κ.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s