Αρχική > Αυτοέκφραση > 06 – Το αλητόπαιδο

06 – Το αλητόπαιδο

Συνέβη για πρώτη φορά τη μέρα που έγινα πέντε χρονών.

Έπαιζα στη σκονισμένη αυλή με το χρυσαφένιο μου τόπι, όταν με πλημμύρισε ένα παράξενο συναίσθημα. Μάζεψα το τόπι μου και ξεχύθηκα στους έρημους δρόμους.

Κάποια καλοκαιριάτικη νύχτα, όταν ήμουν στα δεκαπέντε μου, ένοιωσα το ίδιο διάφανο σφίξιμο. Άνοιξα την πόρτα του σπιτιού και βγήκα. Για χρόνια και χρόνια αλήτεψα σ’ όλη τη Γη. Απ’ τη χώρα των Λαπώνων ως τη Γη του Πυρός και απ’ τη Χαβάη ως το Θιβέτ.

Δέκα χρόνια αργότερα, περπατώντας σ’ έναν έρημο δρόμο του Θιβέτ, ένοιωσα κάτι να με πνίγει. Άνοιξα την πόρτα και ξεχύθηκα στο διάστημα. Περιπλανήθηκα σε γαλαξίες και γαλαξίες, σε πλανητικά συστήματα, σε πλανήτες και δορυφόρους ως την άκρη του σύμπαντος.

Τώρα, στα τριανταπέντε μου, δέκα εκατομμύρια έτη φωτός μακρυά από τη σκονισμένη μου αυλή, είμαι τόσο μόνος. Και νοιώθω κάτι να με πνίγει…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Και νοιώθω κάτι να με πνίγει…

Τον παράδεισο γύρεψα για να ‘βρω κι ήταν φευγάτος.

Σε πέντε δέκα σύμπαντα, σε κόσμους μακρινούς και ξεχασμένους παιδεύτηκα το πνίξιμο να διώξω.

Και το ‘νοιωθα πως ρόγχος επιθανάτιος ήταν, καθώς κρεμόμουν σε μεσαιωνική πλατεία με την ταμπέλα στο λαιμό: «Μάγος. Φονιάς της ομορφιάς. Φονιάς ζωής.»

Σιρόκος, βοριαδάκι, …, φρου-φρου-φουουου, σσσσσσς, δείκτης σ’ ανεμόμετρο μετεωρολογικού σταθμού αιωρούμενος από ‘να σχοινένιο κολλάρο δυο, πέντε, δέκα, χίλια χρόνια πριν.

«Φονιάς της ομορφιάς;»

«Φονιάς ζωής;»

«Εγώ;»

Βρέθηκα στη σκονισμένη αυλή του σπιτιού μου παίζοντας με το χρυσαφένιο τόπι μου.

Άνοιξα την πόρτα της αυλής και ξεχύθηκα στους ήσυχους δρόμους.

Τούτη την ώρα του σούρουπου ο ήλιος χρωματίζει μαβιά, κόκκινα, πορτοκαλιά, κίτρινα τα σύννεφα και με καλεί κοντά του. Τούτη την ώρα της σιγαλιάς βαδίζω σε δρόμους γνώριμους. Μπουκώνω τα πνευμόνια μου με τ’ άρωμα του γιασεμιού. Κλείνω τα μάτια μου και νοιώθω τ’ αεράκι στο κορμί μου. Ξέρω!

(26.1.1983)

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 23 Μαΐου 2011 στο 9:59 μμ

    κάποιος είπε πως ο χρόνος δεν παρακολουθείται εύκολα
    συστέλλεται και διαστέλλεται για ψύλλου πήδημα:
    ένα φεγγάρι, ένα λεμόνι, ένα γιασεμί…
    επέτρεψέ μου μουσική παρέα στην ώρα του βαδίσματος…

  2. 24 Μαΐου 2011 στο 12:43 μμ

    @ katabran

    Ίσως για σας αυτή να είναι η κατάλληλη μουσική παρέα όταν βαδίζετε για να πάτε εκεί που πάτε. Το αλητόπαιδο δεν ήταν τότε «μελαγχολικό» για να ακούει τέτοια τραγούδια. Ήταν χαρούμενο κι ένοιωθε -και ήταν σε μεγάλο βαθμό- ελεύθερο. Κι ούτε υπήρξε ποτέ, είτε πριν είτε μετά, μελαγχολικό με οποιονδήποτε τρόπο θα μπορούσαν να αποτυπώσουν κάποιες λεξούλες. Για σήμερα δεν το συζητάω καν. Η «μελαγχολία» δεν είναι δική του…

  3. 24 Μαΐου 2011 στο 1:50 μμ

    Ράκος «Lumpen» Κουρελάριος :
    @ katabran
    Ίσως για σας αυτή να είναι η κατάλληλη μουσική παρέα όταν βαδίζετε για να πάτε εκεί που πάτε. Το αλητόπαιδο δεν ήταν τότε “μελαγχολικό” για να ακούει τέτοια τραγούδια. Ήταν χαρούμενο κι ένοιωθε -και ήταν σε μεγάλο βαθμό- ελεύθερο. Κι ούτε υπήρξε ποτέ, είτε πριν είτε μετά, μελαγχολικό με οποιονδήποτε τρόπο θα μπορούσαν να αποτυπώσουν κάποιες λεξούλες. Για σήμερα δεν το συζητάω καν. Η “μελαγχολία” δεν είναι δική του…

    δεν υπάρχει «μελαγχολία» στο άσμα…
    ούτε στο σχόλιό μου…
    χαίρομαι πάντως που σήμερα είστε «όχι μελαγχολικός»…

  4. 24 Μαΐου 2011 στο 2:42 μμ

    @ katabran

    «Σαχλό» ήθελα να το πω, αλλά προτίμησα το «μελαγχολικό». Λεξούλες.

    Σήμερα; Μόνον σήμερα; Και χτες και αύριο και σήμερα χαρούμενος είμαι.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.