Αρχική > Μουσική > Τα «καψουροτράγουδα» του ιστολογίου κι η… Λευτερίτσα

Τα «καψουροτράγουδα» του ιστολογίου κι η… Λευτερίτσα

Επειδή η ανοησία, ως γνωστόν, είναι αήττητη, μια μικρή διευκρινισούλα: το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου για τον διαχειριστή αυτού του ιστολογίου υπήρξε πάντα η… Λευτερίτσα. Όχι η Αρβανιτάκη, η άλλη – η αφηρημένη.

Όχι πως δεν υπήρξαν και… φωτεινά αντικείμενα πόθου, αλλά το ένα το μεγάλο, το μοναδικό, το σκοτεινό, ήταν πάντα η ελευθερία. Ξέρετε εκείνη που σε κάνει να κάνεις κάτι χωρίς να ξέρεις γιατί το κάνεις, εκείνη που σε κάνει να ξεκινάς να κάνεις κάτι χωρίς να έχεις ιδέα για το ποιο θα είναι το τέλος… Τέτοια πράγματα.

Όλα τα «καψουροτράγουδα», συνεπώς, που ακούστηκαν ή θα ακουστούν σ’ αυτό το ρημάδι το μπλόγκι, σ’ αυτήν την ελευθερία αναφέρονται.

Ένα τραγουδάκι πρώτα, και μια ιστορία μετά.

Ελευθερία Αρβανιτάκη, «Το Κόκκινο Φουστάνι» [Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής, Στίχοι: Κώστας Κινδύνης (1986)]:

Και το στόρυ:

Θα ‘ταν αρχές του 1987. Κάποιο βράδυ, αργά, πολύ αργά, καταλήξαμε σ’ ένα μαγαζί στην αρχή της Ζωοδόχου Πηγής [στο κέντρο της Αθήνας] όπου τραγουδούσε ο Λευτέρης Πανταζής. [Ήταν η εποχή των… μεγάλων… σουξέ «Μείνε μαζί μου έγκυος, είμαι πολύ φερέγγυος«, «Το ‘πε, το ‘πε ο παπαγάλος ότι σ’ αγαπάει άλλος«, «Κάνω έρωτα μαζί σου με τηλεπάθεια» κ.ο.κ. Μην πάθετε ακόμα πλάκα… Άμα αρχίσω να σας λέω τέτοιες ιστορίες θα φύγετε από την… έξοδο κινδύνου… Ταραχηδόν.]

Φεύγοντας, όμως, απ’ το μαγαζί νωρίς, πολύ νωρίς, το πρωί, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα απροσδόκητο θέαμα: είχε χιονίσει στο μεταξύ, και μάλιστα το είχε ψιλοστρώσει. Κατηφορίζαμε την Ακαδημίας, λοιπόν, βαδίζοντας στη μέση του -έρημου- δρόμου, και τραγουδώντας «Το Κόκκινο Φουστάνι» της Λευτερίτσας. Καψούρια μια ζωή…

Ο Άρης ο «στρατηγός», ο Θόδωρος, κι ένα άλλο παλληκάρι που μου διαφεύγει το όνομά του.

Advertisements
Κατηγορίες:Μουσική