Αρχική > Αυτοέκφραση, Φιλοσοφία > «It was so quiet that I heard an ancient Greek zombie»

«It was so quiet that I heard an ancient Greek zombie»

It was so quiet that I heard
An ancient Greek zombie.

It was so quiet that I heard
My brain think in class.

Έγραφε ένας πιτσιρικάς, μαθητής δημοτικού σχολείου…

[Πηγή: Jan Sleutels (Faculty of Philosophy, Universiteit Leiden): Greek Zombies (pdf)]

Επίσης:

Daniel Dennett, Julian Jayne’s Software Archeology [pdf].

Software???

ΥΓ. Μόνον ησυχία δεν έχει σήμερα, αλλά απ’ την άλλη…

Advertisements
  1. 29 Ιουνίου 2011 στο 12:35 μμ

    Jaynes’ idea is that for us to be the way we are now, there has to have been a revolution —almost certainly not an organic revolution, but a software revolution— in the organization of our information processing system, and that has to have come after language. That, I think, is an absolutely wonderful idea, and if Jaynes is completely wrong in the details, that is a darn shame, but something like what he proposes has to be right; and we can start looking around for better modules to put in the place of the modules that he has already given us.

    Daniel Dennett, ό.π.

  2. 29 Ιουνίου 2011 στο 12:36 μμ

    Software??? Virtual Machines???

  3. 29 Ιουνίου 2011 στο 12:39 μμ

    Και «φυσικά»…

    «… Dr. Jaynes apparent death from alcohol addiction may have ironically resulted from…»

    Το συκώτι, δια μίαν εισέτι φοράν…

  4. 29 Ιουνίου 2011 στο 12:48 μμ

    Ρομπότ;;;!!!

    «The word robota means literally «work», «labor» or «corvée», «serf labor», and figuratively «drudgery» or «hard work» in Czech and many Slavic languages.»

    ♫♪ Χίλια μύρια κύματα
    μακριά απ’ τ’ Αϊβαλί ♫♪

  5. 29 Ιουνίου 2011 στο 12:50 μμ

    Καλημέρα σας είπα;

    Καλημέεεερααα!!!

  6. ανεστιος
    29 Ιουνίου 2011 στο 12:58 μμ

    καλημερα ρε συ , καλημερα … δεν μπορουμε ουτε ενα τεταρτο να αργησουμε;;;

    τες παντων , βουαλα …

    http://jan.sleutels.com/teksten/zombies.pdf

  7. 29 Ιουνίου 2011 στο 1:46 μμ

    Καλημέρα! Εμ, άμα κάθεσαι και βλέπεις τους πολιτικούς άνδρες Αθανασιάδη και Κουρουπλή να μιλάνε στη Βουλή… Ελπίζω οι περήφανοι λαοί της Πιερίας και της Αιτωλοακαρνανίας [;] να τους τιμούν με την ψήφο τους μέχρι τέλους…

    ΥΓ. Ελπίζω να σ’ ευχαριστήσει κανένας για το λινκ…

  8. 29 Ιουνίου 2011 στο 1:50 μμ

    Αυτή η… άσπρη σκόνη που φαίνεται σε πάμπολλα σημεία της ασφάλτου [αλλά και στην ατμόσφαιρα] στους δρόμους πέριξ του Συντάγματος τι προέλευσης είναι; Απορίες…

  9. ανεστιος
    29 Ιουνίου 2011 στο 2:20 μμ

    Κολομβιανη;;;

  10. 29 Ιουνίου 2011 στο 2:47 μμ

    Ισραηλινής προέλευσης όσον αφορά σ’ αυτές που χρησιμοποιούν οι εκπρόσωποι του κρατικού μορφώματος, και λατινοαμερικάνικης όσον αφορά αυτή που χρησιμοποιούν οι εκπρόσωποι του κοινωνικού μορφώματος. Όψεις του -σκονισμένου ;-)- μακρυγιαννισμού.

  11. ανεστιος
    29 Ιουνίου 2011 στο 2:53 μμ

    Επιτελους καταφεραμε να μην εξαρτωμασται απο ενα μονοπωλιακο κεντρο . Οδευουμε στον σοσιαλισμο , ταχεως και φτιαγμενοι.

  12. 29 Ιουνίου 2011 στο 2:56 μμ

    Δεν οδεύουμε απλώς. Είμαστε ήδη εκεί! Και, οσονούπω, οι εθνικοί μας εργολάβοι θα αναλάβουν την αντικατάσταση των σπασμένων μαρμάρων πέριξ της πλατείας. Τα δάνεια να ρέουν, κι όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε. Ζήτω ο Στρατηγός!

  13. ανεστιος
    29 Ιουνίου 2011 στο 3:18 μμ

    Που τον θυμηθηκες τον Στρατηγο Τσουκατο;;
    λες να γυρισει μαζι με τον Σημιτη ;

    Ακομη και οι εκσυγχρονιστες καταφεραν να γινουν γνησια τεκνα του Στρατηγου, ως ητο απολυτως φυσικον.

    Γιουργια για τα Πανηγυρια, η Κολαση ειναι παντα μαζι μας !!!

  14. 29 Ιουνίου 2011 στο 3:54 μμ

    Ε, όχι και τον Τσουκάτο! Τον Μακρυγιάννη!

    Η κόλαση είναι εδώ… Ας μην ελπίζουν διάφοροι σε μετά θάνατον… ακολασίες

  15. ανεστιος
    29 Ιουνίου 2011 στο 4:08 μμ

    Αν και ο Στρατηγος Τσουκατος το εκανε για το κομμα και ο αλλος για την παρτη του , τουτεστιν ομοιοβαθμοι.Χρειαζομεθα πια εναν Αρχι…στρατηγο.

    Για να μας οδηγησει σε νεες νικες , Γιουργιαααααα

  16. 29 Ιουνίου 2011 στο 5:15 μμ

    Α! Και να ζητήσω συγγνώμην από τον εκπρόσωπο της Αιτωλοακαρνανίας. Αλλά με τόσες παρλαπίπες που είπε στην τοποθέτησή του…

  17. 22 Ιουλίου 2012 στο 1:43 μμ

    Reblogged this on Ράκος "lumpen" Κουρελάριος and commented:

    Τα πρώτα σχόλια, μέχρι το pdf…

  18. 11 Ιανουαρίου 2013 στο 2:31 μμ
  19. 12 Ιανουαρίου 2013 στο 6:31 μμ

    έχετε πει λίγα , τα υπόλοιπα μας βάζετε να ψάχνουμε μόνοι μας, ούτε προφίσιανσυ να δίναμε…
    εξαιρετικά ενδιαφέρον το πιντιεφ…
    αλλά τί έχει πιάσει κάποιους βλόγερς και δημισιεύουν κατεβατά στα αγγλικά ή στα γερμανικά…τί είναι αυτά δηλ, ανεβαστικά του επιπέδου γνώσης ή μόρφωσης;
    μού αρέσει πως παραδέχεστε πως βαριέστε και γι αυτό κάποιες φορές δε διαβάζετε κάτι που έχω γράψει, αλλά μού αρέσει που παραδέχεστε πως είμαστε και πολυάσχολοι…
    «το πεπαίδευσθαι προς τας πολιτείας» λοιπόν, δε φταίμε εμείς αν δεν ακούμε πια φωνές…

    καλησπεράκος!

  20. 12 Ιανουαρίου 2013 στο 8:58 μμ

    Αν θυμάμαι καλά δεν έχω πει ποτέ πως βαριέμαι να διαβάσω κάτι που έχετε γράψει. Αυτό που λέω συχνά είναι πως δεν καταλαβαίνω αυτά που γράφετε. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Κι ούτε είπα ποτέ πως θα πρέπει να τα κάνετε «λιανά» για να καταλαβαίνω. Γράφετε ό,τι θέλετε, κι όποιος καταλάβει…

    Το αυτόν πράττω κι εγώ.

    Διότι κι εγώ έχω μερικά «παρεκκλίνοντα γούστα» σ’ αυτά που ψάχνω και σ’ αυτά που γράφω. Διότι αν αρχίσω να γράφω ποια είναι τα κοινά στοιχεία που μ’ ενδιαφέρουν σ’ όσα λένε οι Jaynes – Sleytels – Dennett – Alva Noe – Δανέζης – Χούσσερλ – Καστανέντα – Νίτσε – Βανεγκέμ – Βουαγιέ – Girard – Ζεπάτος – Chilton Pearce – γωνστικοί – νεοπλατωνικοί, και ποιος θυμάται ποιοι άλλοι…, ποιος νομίζετε ότι θα καθόταν να διαβάσει τα κατεβατά; Έως κανένας;

    Διότι αν κάποιος ενδιαφερόταν θα τα είχε ήδη διαβάσει… Όλα εδώ μέσα βρίσκονται… Πλην όμως αν αναλώνουμε τα ποστάκια ενός μπλογκ για να τα αναλώσουμε [και τις περισσότερες – αν όχι όλες τις – φορές, δεν διαβάζουμε καν τα σχόλια] τότε κάτι μας διαφεύγει. Και δεν φταίει ο διαχειριστής τους γι’ αυτό.

    Εξάλλου, το μπλόγκι δεν το ‘χω για να κάνω τον «ξυπνιτζή» ούτε για να κάνω PR ούτε για να ανεβάσω το επίπεδο. Απλά γράφω για μερικά πράγματα που ενδιαφέρουν εμένα, κι εύχομαι να ενδιαφέρουν -ή να κεντρίσουν το ενδιαφέρον- και σε κάποιους άλλους. Και, πιστέψτε με, ελάχιστοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται πραγματικά για όσα ενδιαφέρομαι εγώ πραγματικά. That’s life. Τι θα πρέπει να κάνω; Να σταματήσω να ενδιαφέρομαι γι’ αυτά, ή να αρχίσω να κατηγορώ εκείνους που μπαίνουν εδώ μέσα για να διαβάσουν κάτι;

    Δεν μπορούμε να έχουμε όλοι τα ίδια ενδιαφέροντα. Όταν κάποιος έχει απορίες προσπαθώ, στα μέτρα του δυνατού, να δώσω κάποιες απαντήσεις.

    Και, όχι, δεν θέλω να «παιδεύσω την πολιτεία». Δεν είμαι δάσκαλος, δεν είμαι σε καμία περίπτωση κανενός είδους ηγέτης/καθοδηγητής/μπροστάρης…

    Γράφω γι’ αυτά που μ’ ενδιαφέρουν, και όχι για όλα. Αλλά και για όλα να έγραφα τι ακριβώς θα άλλαζε;

    Ψάχνω, βρίσκω, σημειώνω, πάω παρακάτω. Μόνος; Όχι ακριβώς… Υπάρχουν και κάποιοι εδώ γύρω που δεν χρειάζονται «λεξούλες» και «επιχειρήματα» και «τετραγωνισμένους συλλογισμούς» για να πάνε παρακάτω. Αντλούν κατευθείαν απ’ την «πηγή». [γι’ αυτήν ακριβώς μιλάνε όλοι όσοι ανέφερα παραπάνω… 🙂 ]

    Χαρούμενος συνεχίζω να…

    Καλησπεράννα!

  21. 12 Ιανουαρίου 2013 στο 9:25 μμ

    δε σας κατηγόρησα, απλά είπα πως είναι ενδιαφέροντα όσα θέτετε αλλά όταν είναι σε ξένη γλώσσα πρέπει να ‘χουμε και το λεξικό δίπλα…
    όσο για το «βαριέμαι», το χετε πει 🙂
    ε και;δε με πείραξε…με ενδιαφέρουν σε κάθε περίπτωση τα σχόλια σας!
    πάντα ψάχνομαι μαζί σας…

    τί έκανε ο θρύλος;

  22. 12 Ιανουαρίου 2013 στο 9:33 μμ

    Δεν είπα ότι με κατηγορήσατε, αλλά τι να κάνω; Να κάτσω να μεταφράζω καθετί που διαβάζω σε άλλη γλώσσα; Εντάξει, θα μπορούσα να κάνω μια περίληψη, αλλά και όταν δεν είναι σε ξένη γλώσσα δεν βλέπω κανένα ενδιαφέρον [δεν κατηγορώ κανέναν γι’ αυτό. Είπαμε: καθείς και τα ενδιαφέροντά του.]

    Ε, αν το ‘χω πει, καλώς το είπα. «Βαρέθηκα» για παράδειγμα να σχολιάσω στο ποστάκι σας για το βιβλίο του Ρομπέρ Λινάρ. Το είχα διαβάσει όταν πρωτομεταφράστηκε στα ελληνικά πριν τριάντα χρόνια, και είχα βάλει τα γέλια τότε. Τώρα τι να ‘κανα; Να σας έκανα το ποστάκι «καινούργιο» με τα σχόλιά μου; [Το ‘χω κάνε σε μερικά, δεν το αρνούμαι…]

    Μην ψάχνεστε πολύ, γιατί και μπορεί και να σας βρείτε! Κι ίσως να μην σας αρέσει! 🙂

    Τζιμπούρ, στα τελευταία δευτερόλεπτα των καθυστερήσεων… Το Κυρία τους είναι απ’ την Αλγερία [για σήμερα τουλάχιστον 🙂 ]

  23. VM
    12 Ιανουαρίου 2013 στο 10:04 μμ

    ποιος νομίζετε ότι θα καθόταν να διαβάσει τα κατεβατά; Έως κανένας;

    ενας τουλαχιστον (εγω!) θα τα διαβαζε απνευστι!
    ενδιαφερομαι προσωπικα, αν και πολλες φορες δεν σας πιανω που το πατε – διοτι μου φαινεται ανηκουμε σε διαφορετικους καστανεντικους πλανητες (‘διωκτων’/’ονειρευτων’)

    p.s. τη λεξη ‘παραφυλακη’ την συναντησα στην φιλοκαλια… ενω περιεργως με ενοχλουσε (δεν ξερω γιατι) στα κειμενα του καστανεντα…!?

  24. 12 Ιανουαρίου 2013 στο 10:17 μμ

    Kαλησπέρα….

    Τι μου κάντε; είστε καλά;μου λείψατε….(και η katabran)…
    Το χω ρίξει στο διάβασμα τελευταίως….είναι γιατί τα πισι έμειναν δύο και οι ενδιαφερόμενοι είναι τέσσερις….οπότε ο μπαμπάς το’ριξε στο διάβασμα….μέχρι να επισκευαστεί το χαλασμένο ,οπότε πιστεύω και να επανέρθω….

    Απολογούμαι τόση ώρα…..αλήθεια…ξέρετε τον Γιενς Μπιέρνεμπου; Διαβάζω ξανά μετά από είκοσι πέντε χρόνια το «Καρχαρίες»….και απλά επιβεβαιώνω ότι είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει…..

    Επίσης…μένοντας χωρίς πισι αρκετές ημέρες , ξαφνικά ανακάλυψα πόσο άδεια έχω αφήσει την κοινωνική μου συναναστροφή…ξαφνικά δεν είχα παρέα για έξοδο τα βράδια…είναι και τα κέφια πεσμένα- τα αφτιά πεσμένα λέω εγώ- λόγω οικονομικών στενοτήτων ….άρχισα τους βραδινούς περιπάτους εν μέσω χειμερινού ψύχους….χθες το βράδυ, περνώντας έξω από ένα κουτουκάκι, άρχισα να φαντάζομαι πόσο καλά θα περνούσα(με) αν μπορούσαμε να μαζευτούμε για τσιπουράκο-μεζεδο-φιλοσοφική κατάνυξη μερικοί από εδώ μέσα….

    Όνειρα….;

    Ας είναι….

  25. 12 Ιανουαρίου 2013 στο 10:43 μμ

    @ VM

    Τώρα, αν θέλετε το πιστεύετε, όταν έγραφα το «έως κανένας» εσάς είχα στο νου μου. Το ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που με διαβάζουν πολύ προσεκτικά, κι ας σχολιάζουν πολύ σπάνια, όπως εσείς, ή και ποτέ [όπως κάποιοι άλλοι].

    Χμ! Δεν το ξέρω αν ανήκουμε σε διαφορετικούς καστανεδικούς πλανήτες… Παρότι ο «νόμος» έχει «αλλάξει» [εξελλίσσεται συνέχεια…] – αν και δεν ξέρω προς τα πού ακριβώς- εμείς, ως αγοράκια, και με τα δύο… πλανητικά συστήματα πρέπει να τα έχουμε καλά. Τα κοριτσάκια, ως πιο εξειδικευμένα είναι άπιαστα στο ένα απ’ τα δύο…

    Πού το πάω ως προς τι; Ρωτήστε με δημοσίως, ρωτήστε με ιδιωτικώς, δεν έχω τίποτα να κρύψω…

    ΥΓ. Γουστάρωωω!!! Παραφυλακή!!! Στην Φιλοκαλία;! Με την ίδια περίπου έννοια; Θα το ψάξω. Κι όμως εμένα ήταν το μόνο πράγμα που με είλκυσε [ελληνικουριά;] απ’ την πρώτη στιγμή. Είχε δίκιο, πάντως, ο Χουάντσο: είναι για γερά στομάχια. Όπως «έρθει» στον καθένα. Πρώτα το ένα, πρώτα το άλλο, δεν έχει καμία σημασία. Δεν υπάρχουν κανόνες. Μόνον μονοπάτια με καρδιά.

    Καλό σας βράδυ αγαπητέ!

  26. 12 Ιανουαρίου 2013 στο 10:50 μμ

    @ χρηχα

    Ω! Κι εσείς κάνετε κύκλους μέσα στη νύχτα;!

    Η πισι-στέρηση είναι αντιμετωπίσιμη. Και ο τρόπος που διαλέξατε ο καλύτερος. Όχι, δεν τον ξέρω τον Γιενς Μπιέρνεμπου…

    Μην το κάνετε ζήτημα. Η δική μου κοινωνική συναναστροφή ήταν πάντα σχεδόν άδεια, τώρα που είναι και άδειο το… οικονομικό, οι περίπατοι είναι ενδεδειγμένοι για όλους.

    Θα έρθει κι η ώρα να μαζευτούμε… ♪♫ Πάμε εμείς το δρόμο μας, και θα βρεθούμε, να τα π[ι]ούμε, όταν έρθει η ώρα του ♪♫ 🙂

    Καλό σας βράδυ αγαπητέ!

  27. 13 Ιανουαρίου 2013 στο 10:25 μμ

    γιατί βάλατε τα γέλια πριν τριάντα χρόνια με τον εγκατεστημένο;

  28. 13 Ιανουαρίου 2013 στο 10:37 μμ

    Γιατί είναι πολύ «συγκινητικό» να βλέπεις κάποιον μαρξιστή/λενινιστή διανοούμενο [το ένα αναιρεί το άλλο, αλλά μην το κάνουμε ζήτημα], απόφοιτο πανεπιστημίου [φυσικά!], και διδάκτορα της κοινωνιολογίας [φυσικότερα!] να «εγκαταλείπει τα πάντα» για να γίνει βιομηχανικός εργάτης…

    Και μετά από καναδυό χρόνια, επιστρέφει στον φυσικό του χώρο, γράφει ένα βιβλίο για τις «συγκλονιστικές εμπειρίες» του στη φάμπρικα και το ρίχνει στη συζήτηση με τον Σαρλ Μπετελέμ, σχετικά με την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Κίνα…

    Και φυσικά δεν πήρε ποτέ σύνταξη ως βιομηχανικός εργάτης… Αρκούσε η εμπειρία… «Μαιτρ» κάτι στο Paris VIII είναι ο άνθρωπος… Ας είναι καλά… 🙂

    Robert Linhart

  29. 13 Ιανουαρίου 2013 στο 11:02 μμ

    Όπως επίσης, εκείνα ακριβώς τα παλιά χρόνια, καθήμενοι στο καφενείο έναντι του πανεπιστημίου [ξέρετε ποιο πανεπιστήμιο, δεν είχε όμως μετακομίσει ακόμα στας εξοχάς], διασκεδάζαμε με διάφορους φοιτητές της φιλοσοφικής, μαθητές των αλτουσεριανών Φραγκουδάκη / Νούτσου κ.λπ., που μέσα σ’ ένα σαββατοκύριακο κατάφερναν κι έκαναν περιλήψεις [!] βιβλίων του Αλτουσέρ ή του Πουλαντζά…

    Ρεμάλια…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s