Αρχική > Μουσική, Πάμε πλατεία; > ♪♫ Πίσω στους δρόμους ♫♪

♪♫ Πίσω στους δρόμους ♫♪

Τέλος στην ανακωχή των δειλών,
επιστροφή στα πεδία των μαχών,
πίσω στους δρόμους με χρόνια στους ώμους,
να ξαναγράψουμε όσους η ιστορία μας έκλεψε κι έκρυψε τόμους.

Πίσω στους δρόμους μ’ άγραφους νόμους και συνέπεια
για οποίον παλεύει μ’ αξιοπρέπεια.

Κόλλα στην παρακμή τους πάνω σα βρώμικη βδέλλα
από τις όχθες του Ευφράτη ως τα μέρη του Μαντέλα,
από την βόρεια Κορέα ως την Τσιάπας,
απ’ την Μελβούρνη στο Αλγέρι, στο Καράκας,
απ’ το Πεκίνο στην Αβάνα και στη Ρώμη
κι αν προσκυνήσαν κάποιοι – βαστάν οι δρόμοι.

Αν σου ‘χει μείνει καμιά ρίμα ζωντανή, άντε ξεστόμισ’ τη·
ας είναι αδούλευτη, ας είναι αλόγιστη,
ας είναι βλάσφημη – το ανάστημα της θα υψώσει
κι από το λήθαργο μπορεί να σε γλιτώσει.

Μικρέ κι ακίνδυνε, ξαναβρές τον προορισμό σου·
φέρε κοντά στο στόμα το μικρόφωνο, τον οπλισμό σου
και μίλα για τα πιο όμορφα, τα δρόμικα
που ούτε στιγμή δε ζευγαρώσαν με τα βρώμικα.

Ονειρεύομαι μια μέρα μια επανάσταση
που το δίκιο θ’ αναλάβει την κατάσταση.
Γροθιές σ’ ανάταση χωρίς παράταση,
η βλακεία σ’ ανάπαυση και τέλος η παράσταση.

Μάτια αδερφωμένα στα πάντα στραμμένα
και της ζωής τα όμορφα όλα φανερωμένα
χωρίς τρικ πολιτικά κι επινοήσεις,
ραμμένα στόματα κι ανάλαφρες ειδήσεις.

χωρίς φήμες, χωρίς τρίτους ή τέταρτους κόσμους,
χωρίς προστάτες και μπάτσους στους δρόμους,
χωρίς στρατόκαυλους κι οργισμένους δήθεν πολίτες,
χωρίς φλώρους που την είδαν σ’ ένα βράδυ αλήτες.

Ονειρεύομαι τους δρόμους χωρίς άσκοπη βία
κι έχω πλήρη συνείδηση και πλήρη αφοβία
κι αν με φάνε κάνα βράδυ οι φοβισμένοι,
η συνέχεια είναι ήδη γραμμένη και περιμένει.

Πάρε φόρα, λοιπόν, ψάξε και γύρισε.
Κι αν δε πιστεύεις, άγγιξε, μύρισε.
Κάνε υπομονή γι ‘αυτή τη μέρα·
απλά αναβλήθηκε – δε ματαιώθηκε η πρεμιέρα.

Τέλος σ’ ολάκερης της γης τα πέρατα,
τέλος οι φήμες, ο φόβος, τα σημεία και τα τέρατα.

Τέλος κι η ομοψυχία των φοβισμένων,
έφτασε η ώρα των ξεχασμένων.
Γείρε πάνω στα μικρά παιδία και μιλά τους,
για την αλήθεια μοιράσου τη δίψα τους·
κι ας πληθαίνουν συνέχεια οι εχθροί σου,
εσύ το βιολί σου – μείνε για πάντα μαζί σου.

Πηγή

Advertisements
  1. 2 Ιουλίου 2011 στο 9:59 μμ

    Λέω να στήσω έναν «διάλογο» με τον εαυτό μου, κι αν εσείς δεν καταλάβετε τίποτα [που δεν πρόκειται…], θα σας κατηγορήσω ότι δεν παλεύετε για την επικοινωνία. Πλανήτης Γη, 2011…

  2. 3 Ιουλίου 2011 στο 11:03 πμ

    «Νοσταλγία για κάτι που δεν περιγράφεται και οργή για κάτι που χάθηκε.»

    Φύγαμε από κει.

  3. 3 Ιουλίου 2011 στο 12:43 μμ

    «Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την Ιστορία, τη δημιουργούν όμως, όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σα βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών.»

    Καρλ Μαρξ, 18η Μπρυμαίρ

    Τι «έπαρση» να θέλει κάποιος να απαλλαγεί απ’ τον βραχνά της -όποιας- παράδοσης!

  4. 3 Ιουλίου 2011 στο 12:50 μμ

    Με «συλλαμβάνεις» υποθέτω. Κι εγώ κάτι «τσιμπάω», αλλά δεν ξέρω ποιος και τι. Γιατί δεν με ενδιαφέρει. Ποτέ δεν με ενδιέφεραν οι χάντρες και τα καθρεφτάκια αυτής της ιστορίας. Πολύ περισσότερο τώρα.

  5. 3 Ιουλίου 2011 στο 1:37 μμ

    Επιμένεις… Θα ‘χεις τους λόγους σου προφανώς. Δεν με πειράζει. Εσύ ξέρεις καλύτερα.

    Μια μικρή παρατήρηση μόνον. Προφανώς θα έχεις παρατηρήσει ότι πολλά από αυτά τα data τα διαβάζεις λάθος. Θα με ενδιέφερε η εξήγησή σου. Αν ποτέ κατέβεις απ’ τον «Όλυμπο».

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.