Αρχική > Αυτοέκφραση, Φιλοσοφία > Δεν σκέφτομαι, άρα… τι;

Δεν σκέφτομαι, άρα… τι;

Αν πάρουμε τη φρασούλα

cogito ergo sum

και την πετάξουμε σ’ ένα… τοπολογικό αναδευτήρι φράσεων

ή εξαπολύσουμε εναντίον της έναν ιό Χέγκελ

τότε μπορεί να πάρουμε κάτι σαν τα εξής:

1. Δεν σκέφτομαι, άρα δεν υπάρχω.

2. Σκέφτομαι, άρα δεν υπάρχω.

3. Δεν σκέφτομαι, άρα υπάρχω.

Η φρασούλα «1. Δεν σκέφτομαι, άρα δεν υπάρχω» θα… συγκινούσε πιθανώς διάφορους, ίσως και τους περισσότερους. Ναι μεν οι νεκροί δεν σκέφτονται, πλην όμως αν κάποιος σταματήσει να σκέφτεται πεθαίνει; Ιδού ένα καλό ερώτημα. Και δεν αναφέρομαι, φυσικά, στα «σκεπτόμενα άτομα» που ασκούν το λειτούργημα της υψιπετούς νόησης. Αναφέρομαι σε κάθε άνθρωπο, στον οποιοδήποτε από μας, που μπορεί οι σκέψεις του να είναι όσο ποταπές μπορούν οι σκέψεις να είναι.

Του προηγούμενου ερωτήματος [αν κάποιος σταματήσει να σκέφτεται πεθαίνει;] , ωστόσο, προηγείται ένα άλλο: μπορεί κάποιος να σταματήσει να σκέφτεται;

Η απάντηση σ’ αυτό το, επίσης καλό, ερώτημα είναι μονολεκτική: ναι!

Το ξέρω. Γίνεται.

Πώς; Κάπως. Υποθέτω ότι μπορεί να έχουν αναπτυχθεί κι ένα σωρό τεχνικές ανά τους αιώνες. Αλλά σίγουρα γίνεται. Με κάποιον τρόπο.

Επανερχόμαστε, έτσι, στο πρώτο ερώτημα. Προφανώς, κάποιος που σταματά να σκέφτεται δεν πεθαίνει. Το μόνο σίγουρο.

Τι συμβαίνει σ’ αυτή την περίπτωση; Πολύ καλή ερώτηση, στην οποία θα δώσω μια… υποψία απάντησης: τα πάντα μπορούν να συμβούν. Υποθέτω. Κάτω, οπωσδήποτε, από τις κατάλληλες και απολύτως απαραίτητες συνθήκες προσωπικής δύναμης [ό,τι κι αν σημαίνει το τελευταίο].

Και τα λοιπά. Και τα λοιπά.

Και κάπως έτσι μπορούμε να συμπληρώσουμε και τις φρασούλες 2. και 3.:

  1. Σκέφτομαι, άρα δεν υπάρχω [ως ολότητα του εαυτού μου].
  2. Δεν σκέφτομαι, άρα υπάρχω [ως ολότητα του εαυτού μου].

Ετσετερά. Ετσετερά.

Φυσικά, ο «δυισμός» νου [ψυχής] και σώματος δεν υφίσταται. [Υποψιάζομαι, κάποιοι το ισχυρίζονται κιόλας, ότι όταν αλλάζει η συνείδηση, αλλάζει και το σώμα. Ίσως.] Αν υφίσταται κάποιος δυισμός, που υφίσταται, είναι τελείως διαφορετικός.

Όποιος σταματήσει να σκέφτεται, θα ξέρει πια ποιος ήταν αυτός ο δυισμός, και ποιος δεν θα είναι πια.


Ένα μόνον λινκάκι για τον Ρενάτο [«Ρένος» για τους κολλητούς]: Ρενέ Ντεκάρτ

Εκεί προσέξτε την εξής μικρή βιογραφική λεπτομέρεια:

Στις 10 Νοεμβρίου 1619, ταξιδεύοντας προς τη Γερμανία και σκεπτόμενος πώς θα χρησιμοποιήσει τα μαθηματικά για να επιλύσει προβλήματα της φυσικής, ο φιλόσοφος είχε ένα όραμα σε ένα όνειρο, μέσω του οποίου «ανακάλυψε τα θεμέλια μιας θαυμαστής επιστήμης». Σημείο αναφοράς στη ζωή του νεαρού Καρτέσιου, το όραμα έγινε το θεμέλιο πάνω στο οποίο ανέπτυξε την αναλυτική Γεωμετρία. Αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του ερευνώντας τη σχέση μαθηματικών και φύσης.

Υπήρξε, άραγε, κανένας μεγάλος που να μην είχε κάποιο όραμα, που τον «έστειλε αδιάβαστο» και τον υποχρέωσε ν’ αρχίσει το «διάβασμα»;

Αν και σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, είναι το εξής ερώτημα: υπήρξε κανένας μεγάλος που να είχε περισσότερα του ενός «οράματα»; Το «ένα και μοναδικό» μπορεί να συμβεί κατά λάθος…


Το άσμα στην αρχή, μπορεί και να στείλει κανέναν μας στον… άσκεφτο. 😉


Να ‘στε καλά! Μπορείτε και καλύτερα!

Advertisements
  1. 24 Ιουλίου 2011 στο 3:55 μμ

    ακομα καλυτερα ισως:

    υπήρξε/υπάρχει(!) κανένας που να είχε/έχει(!) κατά βούληση «οράματα»…;

  2. 24 Ιουλίου 2011 στο 7:51 μμ

    Εξαιρετικό ερώτημα.

    Το θέμα είναι ποιος θα μας δώσει την απάντηση ή πού θα την βρούμε.

    Πιστεύω πως κάποιοι θα πρέπει να το έκαναν κατά βούληση στα «μοναστήρια» [όχι μόνον τα χριστιανικά].

    Αλλά αυτό που θα ήταν ενδιαφέρον να ξέραμε είναι αν στον χώρο των επιστημών [θετικών και μη] το έχει κάνει ή το κάνει κάποιος.

    Το πιο εύκολο πράγμα είναι να συμβεί μια φορά, κατά λάθος [όπως στον Καρτέσιο, στον Πασκάλ ή στον Κεκουλέ]. Η επανάληψη κατά βούληση είναι το δύσκολο.

    Αν και υποψιάζομαι ότι σε πολλούς [αν όχι σε όλους] μάς συμβαίνει κατά διαστήματα, αλλά δεν το παρατηρούμε. Αυτά τα πραγματάκια είναι και εκτός της ανθρώπινης καταγραφής – δεν λέγονται «επισήμως»- κι έτσι είναι πολύ δύσκολο να τα παρατηρήσει κάποιος κι ακόμα πιο δύσκολο να τα περιγράψει.

    Αυτό το «κατά βούληση» που έθεσες στο ερώτημά σου, τα δυσκολεύει πολύ τα πράγματα…

    Την καλησπέρα μου!

  3. visk
    25 Ιουλίου 2011 στο 1:16 πμ

    Σκέφτομαι (άρα μάλλον υπάρχω κιόλας) ότι το «κατά βούληση» μας πάει ή στην καφετζού ή στην Πυθία.

    Κι αυτό στο «χώρο των επιστημών» τα κάνει ακόμα πιο δύσκολα. Ποιος ξέρει; κάποιος φαρμακολόγος ή βοτανολόγος ίσως να το έχει πιο ξεκάθαρο.

    Καλό βράδυ

  4. 25 Ιουλίου 2011 στο 8:11 πμ

    Δεν σκέφτομαι [και άρα σίγουρα υπάρχω] πως το «κατά βούληση» μπορεί να μας πάει -κυριολεκτικά- παντού. Οπότε δεν χρειάζονται ούτε οι καφετζούδες ούτε οι Πυθίες.

    Και, φυσικά, ούτε λόγος για φαρμακολόγους ή βοτανολόγους. «Στεγνά» μιλάμε.

    Καλή σας ημέρα και καλή εβδομάδα.

  5. 17 Μαΐου 2012 στο 8:54 πμ

    Πηγή: Ερανιστής

  6. 18 Ιουλίου 2013 στο 10:35 πμ

    Πώς θυμόμαστε και πώς ξεχνάμε; Ο περίπλοκος κόσμος της ανθρώπινης μνήμης μέσα από τη συναρπαστική μελέτη δύο ειδικών

    Η μνήμη είναι η συνδετική ύλη της διανοητικής μας ζωής, ο σκελετός που στηρίζει την προσωπική ιστορία μας και δίνει τη δυνατότητα να μεγαλώνουμε και να αλλάζουμε στη διάρκεια της ζωής μας. Όταν χάνουμε τη μνήμη, όπως στη νόσο Alzheimer, χάνουμε την ικανότητα να ξαναδημιουργήσουμε το παρελθόν μας, και, επομένως, χάνουμε τη σύνδεση με τον εαυτό μας και με τους άλλους

  7. 27 Αυγούστου 2013 στο 7:01 μμ

    Αρκάς: Δουλειά δεν είχε ο διάβολος

  8. 7 Μαρτίου 2015 στο 1:04 μμ

    «Reduced cognitive activity / less identification with thoughts…»

    http://www.transpersonaljournal.com/pdf/vol5-issue2/Steve%20Taylor.pdf

  1. 13 Απριλίου 2013 στο 8:52 πμ
  2. 1 Ιουνίου 2013 στο 7:32 πμ
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.