Αρχική > Μουσική > ♪♫ To know him is to love him ♫♪

♪♫ To know him is to love him ♫♪

Advertisements
Κατηγορίες:Μουσική
  1. 26 Ιουλίου 2011 στο 9:30 πμ

    Ή ίσως:

  2. 26 Ιουλίου 2011 στο 9:38 πμ

    Πού στο διάολο πάω και τα βρίσκω κάτι τέτοια τραγούδια, τώρα τελευταία, δεν μπορώ να το καταλάβω…

    Ενώ είμαι μέσα στην τρελή χαρά…

    Ελπίζω να μην έχω στείλει κανέναν σας «αδιάβαστο» με όλη αυτή τη μελαγχολία.

    Σόρρυ αν το έχω κάνει.

    Κοριτσάρες και αγορίνες μου, την καλημέρα μου!

    Να ‘στε καλά! Μπορείτε και καλύτερα!

  3. 26 Ιουλίου 2011 στο 9:42 πμ

    Τώρα, αν κανένας/καμμία… σταλμένος/η… ζητάει και τα ρέστα, απολογούμαι και εμπράκτως κερνώντας καφέ στην πόλη κατά το μεσημεράκι…

  4. 26 Ιουλίου 2011 στο 11:10 πμ

    Δεκτός ο καφές….αλλά πρέπει να έρθεις στην Ξάνθη…..

  5. 26 Ιουλίου 2011 στο 11:24 πμ

    Όσοι αξίζουν………

    Η εκδήλωση τέτοιου πάθους και τέτοιας έντασης ταλέντου , είναι ένας φοβερός αγώνας με το εγώ και το μέσα του αυτού που το βγάζει….είναι αβάσταχτος ο πόνος, και γι’αυτό είναι μοναδική η έκφρασή του…..

    Ο θάνατος από ναρκωτικά….γενικά ο θάνατος, είναι ένα είδος δραπέτευσης, μια φυγή προς την ελευθερία, που αλλιώς το άτομο δεν μπορεί να την αποκτήσει, παρόλο που είναι η μόνη του σχεδόν , επιδίωξη……

    ο θάνατος είναι και λύτρωση….κι ας φαντάζει στα δικά μας μάτια, των αδαών ότι είναι φοβερό πράγμα…..

    Τ ι μας λες ρε μεγάλε….ατύχημα ήταν……..

  6. 26 Ιουλίου 2011 στο 2:17 μμ

    @ χρηχα

    Νεξτ τάιμ! [Αργά το θυμήθηκα εγώ, κι όταν το είδες εσύ είχα ήδη φύγει. Θα το οργανώσουμε καλύτερα την επόμενη φορά. Ποιο είναι το κοντινότερο αεροδρόμιο; (Για να μαθαίνουμε και κάτι)]

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Δεν είναι ατυχήματα αυτά…

  7. 26 Ιουλίου 2011 στο 3:31 μμ

    Καμιά φορά σκέφτομαι πως η θλίψη είναι κι αυτή μια δύναμη του σύμπαντος, όπως κι οι υπόλοιπες.

    Και πόσο πολύ πρέπει να έχει αγαπήσει κάποιος τη ζωή για να τα αφήσει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλα πίσω του.

  8. 26 Ιουλίου 2011 στο 3:53 μμ

    🙂

  9. 26 Ιουλίου 2011 στο 5:36 μμ

    να κι ένα κορίτσι που πήγε στο ραντεβού στα τυφλά με το θεό της
    νομίζω την προτιμώ από τη θειά Λουκία που της πήρε 72 συναπτά αυτοκτονώντας στο μουσακά
    και σπέρνοντας θλίψη στη στενή οικογένεια (άντε και στους γείτονες)

    ο καθένας με τον τρόπο του

    να’σαι καλά Χ.

  10. 26 Ιουλίου 2011 στο 8:26 μμ

    Κι εγώ νομίζω ότι την προτιμώ. Έτσι κι αλλιώς, τη θειά Λουκία, παρά τους θεϊκούς της μουσακάδες, ποτέ δεν την πήγα. Κανένας δεν την πήγαινε, εδώ που τα λέμε, ούτε κι αυτή πήγαινε κανέναν. Κι ας κάναν όλοι πως…

    Καλό βράδυ!

  11. 26 Ιουλίου 2011 στο 8:34 μμ

    συμφωνώ 🙂
    καλό βράδυ!

  12. 26 Ιουλίου 2011 στο 8:42 μμ

    Πάντως όσοι διάβασαν «μαζεμένα» και/ή προσεκτικά τα σχόλια σ’ αυτό το ποστ, θα εντόπισαν ασφαλώς την αντίφαση:

    «Πώς γίνεται και κάποιος μπορεί να είναι ταυτόχρονα και χαρούμενος και θλιμμένος;»

    Στην ουσία δεν πρόκειται για αντίφαση. Αυτά συμβαίνουν όταν επιχειρούμε να περιγράψουμε με λέξεις αισθήματα ή βιώματα που είναι πολύ δύσκολο [αν όχι αδύνατον] να περιγραφούν με λέξεις. Τα αισθήματα ή τα βιώματα είναι ξεκάθαρα. Αυτές που είναι αντιφατικές είναι οι περιγραφές τους.

    Γράφω σαν να ξέρω τι γράφω, ενώ στην ουσία δεν έχω ιδέα για το γιατί ή το τι γράφω.

    Δρω σαν να ελέγχω τα πάντα, ενώ δεν ελέγχω τίποτα.

    «To know him is to love him» ή «Love is a losing game»;

    Χάι χο!

  13. 26 Ιουλίου 2011 στο 9:05 μμ

    Θα μπορούσα να πάω τον συλλογισμό λίγο παρακάτω.

    Θέλουμε να πιστεύουμε ότι κάποτε θα μπορούσαμε κι εμείς να γίνουμε θεοί, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Εκείνου [τον οποίο εμείς κατασκευάσαμε]. Άρχισαν ήδη τα μπερδέματα με τις λέξεις.

    Ωραία! Ζούμε σ’ αυτόν τον όμορφο ντουνιά, και παριστάνουμε ότι τον ξέρουμε κι αυτόν κι εμάς σε μεγάλο βαθμό. Τον/μας ξέρουμε;

    Νομίζω ότι σε κανέναν άνθρωπο δεν έχει δοθεί ποτέ το εγχειρίδιο χρήσης του σύμπαντος και το εγχειρίδιο χρήσης του εαυτού του, μαζί με το πιστοποιητικό γέννησής του.

    Το σύμπαν είναι έτσι ή αλλιώς ή αλλιώτικο και κανένας δεν ρώτησε τη γνώμη μας για το αν θα έπρεπε να είναι έτσι ή για το αν θα έπρεπε να είναι αλλιώς.

    Για μένα είναι σαφές πως το σύμπαν είναι αυτό που είναι, και με συγκεκριμένους κανόνες λειτουργίας. Τους οποίους φυσικά καλούμαστε να ακολουθήσουμε [αφού πρώτα τους «ανακαλύψουμε», φτιάχνοντας με κόπο και σιγά-σιγά ένα κάποιο, ημιτελές, εγχειρίδιο χρήσης του].

    Και τότε τι;

    Πώς δρούμε; Ως σκλάβοι ή υπηρέτες του όποιου «κατασκευαστή», στους κανόνες του οποίου οφείλουμε να κλίσουμε ταπεινώς την κεφαλή;

    Κάπως έτσι…

    Προτιμώ όμως μια άλλη, κάπως διαφορετική προσέγγιση.

    Κι εμείς είμαστε μέρος αυτού του σύμπαντος. Αδύνατον να αλλάξουμε οτιδήποτε στους κανόνες λειτουργίας του [εξάλλου το ανθρώπινο μέρος του σύμπαντος είναι ελάχιστο, σε σχέση με το όλον].

    Γιατί δεν δρούμε ως «συνεταιράκια» [partners] του σύμπαντος;

    «Ωραία», μας λέει, «είστε εδώ γι’ αυτόν και για κείνον τον λόγο, και πρέπει να κάνετε αυτό και το άλλο. Είστε υποχρεωμένοι να το κάνετε. Αυτός είναι ο κανόνας. Ακολουθήστε τον. Από την άλλη, αφού το κάνετε, μπορείτε να κάνετε κι ό,τι άλλο θέλετε, μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια».

    «Ωραία, partner», του λέμε. «Κάνουμε ό,τι γουστάρεις, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά, κι αφού δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά, επιλέγουμε να κάνουμε με χαρά αυτό που πρέπει να κάνουμε».

    Επιστροφή.

    Δρούμε σαν να ξέρουμε τι κάνουμε, ενώ στην ουσία δεν ξέρουμε τι ακριβώς κάνουμε.

    Χαρούμενοι.

    Και θλιμμένοι [ενίοτε]. Γιατί ποτέ δεν πρόκειται να διαβάσουμε ολόκληρο το εγχειρίδιο. Αλλά γιατί να μην γνωρίσουμε τουλάχιστον τις λειτουργίες που μας είναι προσιτές και τις οποίες μπορούμε να προσεγγίσουμε βάσει των όσων ανά πάσα στιγμή γνωρίζουμε;

    Ε, γιατί;

    [Πάλι προσάραξα στα αβαθή… Το έχω ξαναπεί: είμαι ρηχότατα φιλοσοφημένο άτομο 🙂 ]

  14. 26 Ιουλίου 2011 στο 10:02 μμ

    να που βρέθηκες κι εσύ να αναρωτιέσαι «τι εστί» ενώ έπαιρνες όρκο πως με τη φιλοσοφία δεν τα πας καλά !χα!
    (έρχεται κι ο Λακανίδης, τον βλέπω στη γωνία)
    καληνυχτούδια!

  15. 26 Ιουλίου 2011 στο 10:28 μμ

    Με τη φιλοσοφία δεν θα πάω καθόλου μα καθόλου καλά.

    Πρακτικά ζητηματάκια είναι αυτά που με απασχολούν και για τα οποία γράφω.

    [προτιμώ τον Λουκανίδη :-)]

    Καληνύχτα

  16. 26 Ιουλίου 2011 στο 11:18 μμ

    Καλησπέρα….

    Το σύμπαν είναι εκεί…ή εδώ …ή παντού…όπως σ’αρέσει ….
    Οι απαντήσεις είναι εκεί , παρομοίως…όταν φτάνεις να υποβάλεις την σωστή ερώτηση, τότε η απάντηση είναι εκεί…σε περιμένει να υποβάλεις την ερώτηση…
    Εμείς κάθε φορά έχουμε απαντήσεις στις ερωτήσεις που μπορέσαμε να θέσουμε σωστά…τίποτε περισσότερο…τίποτε λιγότερο…

    Αν όμως δεν θέσεις ποτέ ερωτήσεις, σωστές ή λάθος , δεν θα έχεις ποτέ απαντήσεις….
    αρχίζεις θέτοντας ερωτήσεις,ότι να’ναι δεν μετράει στην αρχή, και με τον καιρό θα μπορέσεις να βρείς και τις σωστές ερωτήσεις που θα έχουν απάντηση….

    καληνύχτα….

  17. 26 Ιουλίου 2011 στο 11:22 μμ

    Υ.Γ. Το σύμπαν είναι εκεί, γιατί εμείς είμαστε εδώ , υπάρχουμε….κι έτσι μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι υπάρχει….αν δεν είμασταν εμείς ( ίσως και κάποιοι άλλοι αλλού) να βεβαιώσουμε ότι υπάρχει, τότε δεν θα ήταν σαν να μην υπήρχε;

  18. 27 Ιουλίου 2011 στο 1:05 μμ

    Ειδα χαρμολυπη και προσετρεξα. Δυστυχως η εργοδοτικη αναλγησια δε μου επιτρεπει να ανεβασω θλιμενα ασματα τωρα. Υποσχομαι να το πραξω στο μεγαλυτερο βαθμο το απογιομα. Στη Δραμα παντως αν θελεις να ερθεις δεν εχει ουτε αεροπλανο, ουτε τρενο, ουτε αυτοκινητο. Παρολα αυτα μπορεις να το ρισκαρεις.

  19. 27 Ιουλίου 2011 στο 2:34 μμ

    @ χρηχα

    Όπου κι αν είναι το σύμπαν, δεν έχει καμιά σημασία. Είμαστε μέρος του.

    Ερωτήσεις – απαντήσεις. Όπως τα λες. Ο καθένας βρίσκει αυτό που ζητά. Αν ζητά. Κι αν ξέρει πώς να το προσεγγίσει.

    Καλό απόγευμα!

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Χρηστος Κ.

    Αχ, αυτή η εργοδοτική αναλγησία τι μας κάνει!

    [Και πώς να ‘ρθω; Με τα πόδια 😉 (προφανώς κάτι μου διαφεύγει)]

    Περιμένοντας, θα ανεβάσω εγώ ένα τραγούδι. Αν είναι χαρμολύπης δεν το ξέρω.

    Καλό απόγευμα!

  20. 27 Ιουλίου 2011 στο 2:48 μμ

  21. 27 Ιουλίου 2011 στο 2:55 μμ

    Καθ’ υπερβολην ηθελα απλως να πω πως η Δραμα ειναι εκτος οδικης εγνατιας τελευταιως δε με τη καταργηση των σιδηροδρομικων δρομολογιων ειναι και εκτος σιδηροδρομικης εγνατιας. Αεροδρομιο δεν εχει κοντα οποτε παιρνεις το αυτοκινητο, μηχανη, ποδηλατο κι ερχεσαι.

  22. 27 Ιουλίου 2011 στο 3:34 μμ

    Kαλύτερα «αποκομμένοι». Να ‘ρχονται μόνον αυτοί που σας αγαπάνε και θέλουν να σας δουν.

  23. Χρηστος Κ.
    27 Ιουλίου 2011 στο 6:37 μμ

    and the lyrics,

    is anything as lovely to me
    as the truth in love
    i’ll take it over freedom any day
    it brings me ever an’ this time to my knees
    an’ on my knees i run away

    yes i know your sticks and stones they
    they will easily break these bones an’
    an’ all my words come back to haunt me
    i will put my strength into
    the things left standing
    i am hoarse with wild eyes
    no debts outstanding

    my hands are yours my brother
    you can take my coat as well
    my eyes are yours sister
    and my heart, and my heart
    in which he dwells

    heard the voice of my master callin’ me
    from deep in the hollow
    said that I must follow him there yeah
    is any place darker for me
    with all them wolves about
    well it’s a poor mouth that I wear

    my hands are yours my brother
    you can take my coat as well
    my eyes are yours sister
    and my heart, and my heart
    in which he dwells

    livin’ from hand to poor mouth
    you an’ me an’ my secret south

  24. Χρηστος Κ.
    27 Ιουλίου 2011 στο 6:41 μμ

    Ποσο νταρκ μπορεις να γινεις?

    Consider green lakes
    And the idiocy of clocks
    Someone shot nostalgia in the back
    Someone shot our innocence
    And all our colors have run

    A broken arrow in a bloody pool
    The wound in the face
    Of midnight proposals
    Someone shot nostalgia in the back
    Someone shot our innocence

    In the shadow of his smile
    In the shadow of his smile
    In the shadow of his smile
    In the shadow of his smile

    All our dreams have melted down
    We are hiding in the bushes
    From dead men
    Doing Douglas Fairbanks’ stunts

    All our stories burnt
    Our films lost in the rushes
    We can’t paint any pictures
    As the moon had all our brushes

    Extracting wasps from stings in flight
    Who killed Mr. Moonlight?
    Who killed Mr. Moonlight
    In the shadow of his smile
    Who killed Mr. Moonlight
    In the shadow of his smile

  25. 27 Ιουλίου 2011 στο 8:19 μμ

    Από Ρ.Κ. προς Knowdame: Χαθήκατε! [Ξεχάσατε και τους στίχους. Τους προσθέτω.]

    Σ’ ένα δρόμο με λεύκες,στη σκιά
    της σελήνης,
    κάθε βράδυ πικρίζουν τα φιλιά
    που μου δίνεις.
    Σε μια θήκη φυλάω της ζωής τα κομμάτια,
    των ανθρώπων τις τύχες και του χρόνου
    τα μάτια.

    Θυμάμαι, τις κραυγές του αιώνα.
    Θυμάμαι, στην καρδιά του κυκλώνα.
    Θυμάμαι, μεσ’απ’άλλες ζωές.
    Θυμάμαι, και του αύριο το χτες
    Θυμάμαι, των αγγέλων ευχές.
    Θυμάμαι, της μαμάς συμβουλές.
    Θυμάμαι, μεσ’απ’άλλες ζωές.
    Θυμάμαι, και του αύριο το χτες.
    Θυμάμαι …
    Κουρασμένη σιγή σαν ταξίδι στ’αστέρια,
    σαν θανάτου πνοή στης ευθύνης τα χέρια.
    Είμαι τόσο μικρή κι’ας έχω σημάδι,
    του Θεού ενοχή του ανθρώπου σκοτάδι.

    Θυμάμαι …

    Το ποτήρι γεμίζει με κρασί και με στάχτη,
    σκίζω άρθρα του Φρόιντ και πηδάω
    το φράχτη.
    Νευρικά περιμένω σ’αποβάθρες να φύγω,
    μεσ’τ’αμπάρια του νου επιβάτης για λίγο.

  26. 27 Ιουλίου 2011 στο 10:12 μμ

    @ Χρηστος Κ. – Knowdame

    Μερσώμεν!

    Και κάτι για να ξεφυλλίζετε καθώς θα ακούτε τη μουσική:

    Αρχαία Ελλάδα και Αναρχισμός by: D. Ferraro, H. Nevinson, M. Small, W. Burton, A. Morgan, P. Marshall

  27. 28 Ιουλίου 2011 στο 1:30 μμ

    Σήμερα σηκώθηκα
    με ένα πόνο στο κεφάλι
    ένα πρωινό χωρίς βροχή
    μου χαμογέλασες και πάλι το θυμάμαι
    έφυγες μέσα στη στιγμή

    Τις μέρες μου
    τις κυκλώνει το σκοτάδι
    γλυκά χαμόγελα σιωπής
    κουράστηκα να περιμένω για να έρθεις
    φεύγω, φεύγω μακριά

    Άγγελε τραγουδιστή μου
    πέταξέ με πιο ψηλά
    τραγούδησε μες το κορμί μου
    δύσε όλο πιο μακριά

    Λεύτερα λιβάδια ν’ αντικρίσω
    πουλιά μεγάλα με φτερά
    δέντρα με ψηλά κλωνάρια
    δρόμους με όνειρα ακριβά

    Μου ‘πες κάποτε θα φύγω κάποια μέρα
    μου χαμογέλασες με φίλησες γλυκά
    το τρένο έφυγε και εσύ με περιμένεις
    τι θα γίνει πιο μετά

    Άγγελε τραγουδιστή μου
    πέταξέ με πιο ψηλά
    τραγούδησε μες το μυαλό μου
    είσαι όλο πιο μακριά

    Σήμερα σηκώθηκα, με ένα πόνο στο κεφάλι
    ένα πρωινό χωρίς βροχή
    όνειρο είναι μου είπες, μη φοβάσαι
    κι έφυγες όπως η βροχή

    Κάθισα και πάλι στο κρεβάτι
    μήπως και σε ξαναδώ
    είδα δρόμους να ανοίγονται μπροστά μου
    και να χάνονται στο φως

    Άγγελε τραγουδιστή μου
    πέταξε με πιο ψηλά
    τραγούδησε, φοβάμαι, δεν θα προλάβω
    βλέπω το όνειρο ξανά

    Αν δεν χανόμαστε, πως θα έχουμε τη χαρά να ξαναβρισκόμαστε; 🙂
    Ευχαριστώ για την προσθήκη των στίχων στο προηγούμενο τραγούδι. Την καλημέρα μου!

  28. 28 Ιουλίου 2011 στο 3:09 μμ

    Αν δεν χανόμαστε, πως θα έχουμε τη χαρά να ξαναβρισκόμαστε; 🙂

    Ορθόν! Ευχαριστούμε για το τραγούδι. Καλλλησπέρα!

  29. b*p
    13 Αυγούστου 2011 στο 3:16 μμ

    @ ράκος κουλεράριος

    «To know him is to love him» μόνο… Το «Love is a losing game» είναι ίσως για το αύριο, για το μετά, αλλά ποιος ξέρει αν θα έρθει ποτέ αυτό το αύριο και αυτό το μετά;

    My deep shade, που λέει και η Emy…

  30. 13 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:43 πμ

    Σχετικά με τα όσα έλεγα για τη θλίψη [πιο πάνω στο σχόλιο # 7]:

    «Δεν υπάρχει ολοκλήρωση χωρίς θλίψη και λαχτάρα, γιατί χωρίς αυτά δεν υπάρχει σωφροσύνη ούτε ευγένεια. Σοφία δίχως ευγένεια και γνώση χωρίς σωφροσύνη είναι άχρηστες». [Χουάντσο στην Εσωτερική Φλόγα]

  31. 13 Σεπτεμβρίου 2011 στο 7:42 μμ

    δες τε την ταινία!

    έτσι εξηγούνται τα σχόλια 🙂 ;

    «…να με θυμάσαι – μούλεγες- έτσι’
    έτσι να με θυμάσαι με τα λερωμένα πόδια μου’ με τα μαλλιά μου
    ριγμένα στα μάτια μου – γιατί έτσι βαθύτερα σε βλέπω…»
    Ρίτσος

    καλησπέρα!

  32. 14 Σεπτεμβρίου 2011 στο 8:24 πμ

    @ katabran

    Θα την δώ.
    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Κάπως έτσι… Πικραμένες ιστορίες… Πολύ πικραμένες…

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Καλημέρα!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s