Scrabble Over

Σήματα καπνού.

Μια μουτζούρα στον ορίζοντα.

Άνευ νοήματος.

_

Κάποιοι από μας,

τις γέφυρες που γκρεμίσαμε πίσω μας,

όταν «φύγαμε»,

δεν σκοπεύουμε να τις ξαναχτίσουμε.

Τόοοσοοο πολύ ανόητοι δεν είμαστε…

_

Όποιος θέλει,

χτίζει τη δική του γέφυρα

κι έρχεται.

Όχι για μας, ούτε για κανέναν άλλο.

Για τον ίδιο.

_

«Ζωή» είναι το όνομα.

Δεν είναι παιχνίδι

κι ας είναι εξαιρετικά διασκεδαστική.

Η δική του ζωή.

Ενός εκάστου.

_

Game Over.

Scrabble Over.

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 5 Αυγούστου 2011 στο 11:38 μμ

    Στους φίλους στις παρέες, όταν συζητάμε για ταινίες,σινεφίλ γαρ και ο ίδιος,κάποτε έρχεται η κουβέντα και σε ταινίες θρίλερ….
    Όχι παιδιά…δεν βλέπω θρίλερ….
    Από πεποίθηση….

    Όποιου του λείπει η αδρεναλίνη απ΄την ζωή του .. Ας δει….

    Η δική μου ζωή είναι θρίλερ από μόνη της…

    Ανέκαθεν έτσι ήταν ….με σκοτωμούς, θανάτους, χρεοκοπίες, αυτοκτονίες,ατυχήματα, τον δανειστή στην γωνιά να σε χαιρετάει με νόημα….όλα τα’χει το πρόγραμμα…και τα πιο απίθανα….

    Τι να την κάνω την ταινία θρίλερ…για έξτρα αδρεναλίνη;

    δεν χρειάζομαι έξτρα αδρεναλίνη….όχι ευχαριστώ…..

    Το μόνο που χρειάζομαι είναι να χτίσω κάποιες γέφυρες , με ανθρώπους που τους νοιάζομαι, κι αν με νοιάζονται κι αυτοί αρκετά , θα δεχθούν την πρόσβαση από την μεριά τους και δεν θα μου την γκρεμίσουν ……….

  2. 6 Αυγούστου 2011 στο 11:09 πμ

    Φίλε μου, αδελφέ μου, κάποιοι «κολασμένοι» σαν κι εμάς, όταν τους δοθεί η ευκαιρία, κόντρα σ’ όλες τις απιθανότητες του σύμπαντος, θα την αδράξουν, και θα «την κάνουν» για τ’ άστρα… Τα όποια άστρα…

    Καλημέρα!!!

  3. 6 Αυγούστου 2011 στο 4:38 μμ

    Καλημέρα….

    Σίγουρα….σίγουρα δεν λέω όχι….όχι σ’αυτά που μετρούσαμε παιδιά έτσι; σε άλλα νέα…..πιο καινούρια και πιο συναρπαστικά έτσι;

    Αλλά προς το παρόν προσπαθούμε να κρατήσουμε πρόσβαση σε κάνα δύο γέφυρες που δεν τις ρίξαμε μόνοι μας , δεν μας τις έριξαν κι οι άλλοι -ακόμη…..

    Ξέρεις…
    Έχω ένα δασάκι με καρυδιές….καμποσούτσικο….
    Λέω….
    Όταν θα πέσει και η τελευταία γέφυρα εκεί θα πάω….μόνος με τα δενδράκια μου….την οικογένεια άγριων φασιανών…ένα δυό ζευγάρια κιρκινέζια…μια γερακοφωλιά….και άπειρα μικρότερα διάφορα…..ααα…ξέχασα και μια ολόκληρη οικογένεια αλεπούδες…καμιά δεκαριά…κάποτε τις τάϊζα σταφύλια…..ξέρεις πως κάνουν;;; σαν ήμερα σκυλάκια….μόνο στο στόμα που δεν τις τα δίνεις….

  4. 7 Αυγούστου 2011 στο 12:57 μμ

    Καλημέρα, αγαπητέ, καλημέρα!

    Όχι, βέβαια, σ’ αυτά που μετρούσαμε παιδιά. Στα πιο καινούργια, φυσικά. Και στα λίγο παλιότερα.

    Έχω την αμυδρή υποψία ότι στη ζωή όλων μας ως ενηλίκων υπήρξε μια εξαιρετική περίοδος ελευθερίας και χαράς την οποία κατά κάποιο τρόπο «ξεχάσαμε». Την «ξεχάσαμε» με την έννοια ότι δεν «νοσταλγούμε» αυτά που ζήσαμε τότε, αλλά «νοσταλγούμε» τον εαυτό μας όπως ήταν τότε. Δεν θέλουμε να «ξαναζήσουμε» εκείνες τις καταστάσεις, αλλά να ξαναδούμε τον εαυτό μας να ζει όπως τότε, ανεξάρτητα από ανθρώπους και καταστάσεις.

    Αμυδρή υποψία… Ο καθένας θυμάται τον εαυτό του. Τα σημεία αναφοράς του.

    Γιατί τόση «μαυρίλα». Είμαστε ανόητοι, αλλά όχι και τόοοοσοοο πολύ. Γκρεμίζουμε τις γέφυρες πίσω μας μόνον και μόνον γιατί έχουμε χτίσει άλλες μπροστά μας [θα ‘ρθει κι η σειρά τους, ίσως[. Κι εκεί που πάμε δεν είμαστε μόνοι μας. Κι άλλοι, λίγοι στην αρχή, έχουν γκρεμίσει τις γέφυρες πίσω τους κι έχουν χτίσει άλλες μπροστά τους.

    Κι αν νομίζεις ότι θα… μονάσεις στο δασάκι με τις καρυδιές είσαι γελασμένος. Εγώ τουλάχιστον δεν θα σ’ αφήσω σε ησυχία. Γίνομαι πολύ «ενοχλητικός» με τους φίλους μου, όταν «μου ‘ρχεται». Και τώρα πια όλο και περισσότερο τραγουδάω και χορεύω και γελάω και… και… και… Ξέχνα τα περί… ησυχασμού. Και δεν θα ‘μαστε τα μόνα «ζιζάνια» εκεί γύρω. Το γλέντι θέλει κόσμο…

    Μην αυταπατάσαι ότι θα ‘σαι μόνος σου. Θα μάθουμε κι εμείς να ταΐζουμε τις αλεπούδες… Σιγά σιγά…

    Να περνάς καλά! Μπορείς και καλύτερα! Εσύ ξέρεις!

    Καλημέρα!

  5. 7 Αυγούστου 2011 στο 7:08 μμ

    Καλησπέρα….

    Λοιπόν….αν έχεις σταφύλια στα χέρια, το μόνο που κάνεις είναι να τα ρίξεις σε μέρος που θα τα δουν, χωρίς να νομίζουν ότι τους πετάς πέτρες….αν φάνε το πρώτο μετά είναι εύκολο….έρχονται στα λίγα μέτρα και σε κοιτάν στα μάτια και στα χέρια……
    Αν έρθετε φέρτε και κανέναν μεζέ….ποτά(τσίπουρα και κρασιά) έχω δικά μου….ξύλα μπόλικα….σκιά μπόλικη….μόνο λίγα κουνούπια παραπάνω, έχει…
    Κατά τα άλλα καλοδεχούμενοι….οι καλοί όλοι χωράνε….

  6. 7 Αυγούστου 2011 στο 7:33 μμ

    α ξέχασα το σημαντικότερο…..

    μην τις κοιτάς στα μάτια….δείχνει επιθετικότητα….
    εσύ θα κάνεις ότι δεν τις είδες….κι ότι τα σταφύλια σου πέφτουν …πίσω σου καλύτερα….είπαμε μέχρι να φάνε το πρώτο να γλυκαθούν…μετά έρχονται μόνες τους….

    ξέχασα και να βάλω νικ πιο πάνω

    οπότε και για τα δύο σχόλια…

    χρηχα

  7. 7 Αυγούστου 2011 στο 7:34 μμ

    χαζομάρα μου
    το νικ μπαίνει αυτόματα

  8. 8 Αυγούστου 2011 στο 8:51 πμ

    @ χρηχα

    Καλημέρα και καλή βδομάδα!

    Βλέπω ότι είσαι άριστος στο «κυνήγι» αλεπούδων. Οι ίδιες αρχές συμπεριφοράς ισχύουν και απέναντι σε άλλες υπάρξεις του ζωικού βασιλείου; Να μαθαίνουμε και κάτι χρήσιμο 🙂

    Φυσικά και θα φέρουμε τα δέοντα… Τα κουνούπια δεν μας πειράζουν. Κάπως πρέπει κι αυτά να την βολέψουν…

    ΥΓ. Στ’ αλήθεια το «χρήχα» ή «χρηχά» τι σημαίνει; Αρχικά είναι;

  9. 8 Αυγούστου 2011 στο 6:15 μμ

    Δεν είμαι κυνηγός…κάποτε τις τάϊζα…τους φασιανούς και μια φορά ένα μικρό αγριογούρουνο προσπαθώ να τα κρατήσω κρυφά από τους βάνδαλους…κι όποτε βλέπω όπλο στην περιοχή απειλώ με μυνήσεις γιατί τα σκάγια κάνουν κακό σα δενδράκια μου….

    χρήστος

  10. 9 Αυγούστου 2011 στο 12:36 μμ

    @ χρηχα

    Το ξέρω ότι δεν είσαι κυνηγός. Γι’ αυτό έγραψα και «κυνήγι». Ωραίαααα είναι εκεί πέρα…

    Καλημέρα!

    ΥΓ. Πολλοί χρηστάδες και χριστίνες μαζευτήκαμε εδώ μέσα. Καιρός να φεύγω, μου φαίνεται 🙂

  11. 10 Αυγούστου 2011 στο 12:26 πμ

    συνονόματος;

  12. 10 Αυγούστου 2011 στο 10:24 πμ

    Αγαπητέ χρηχα,

    Από τότε που μας αποκάλυψες την επικοινωνία σου με τα άλλα είδη με τα οποία μοιραζόμαστε αυτό τον κόσμο, σκέφτομαι τι θα μπορούσα να σου προσφέρω ως ευχαριστώ για τη χαρά που μας πρόσφερες με τις εικόνες και τα μαθήματα συμπεριφοράς στις αλεπούδες που μας περιέγραψες

    Συγνώμη για την αυτοαναφορά, αλλά το μόνο κατάλληλο που μου έρχεται στο νου είναι το Ashes and snow

    Την καλημέρα μου! σε όλο τον κόσμο

    υγ. Ελπίζω η πρόσκληση να μην περιορίζεται μόνο στον οικοδεσπότη 🙂

  13. 10 Αυγούστου 2011 στο 11:01 πμ

    @ χρηχα

    Ναι! [Ανώνυμος – Ο Γιος του Όχλου]

    Καλημέρα!

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ KnowDame

    Καλημέρα!

  14. 10 Αυγούστου 2011 στο 5:45 μμ

    Kαλησπέρα….

    Ιδιαίτερη τιμή προσπορίζω εκ’ του γεγονότος τούτου, αγαπητέ , φίλε ράκε….

    Και ….

    Όλοι οι καλοί χωράνε….το κτήμα είναι μεγάλο….μπορεί και καλυβοχωριό να στηθεί….

  15. 10 Αυγούστου 2011 στο 8:49 μμ

    @ χρηχα

    Συμπτώσεις… Φυσικά και χωράνε. Οι καλοί κι οι απλοί βολεύονται παντού. Μερσί!

    Καλό βράδυ!

  16. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:25 μμ

    Σήματα καπνού…

    Μετά, τελείως στα ξαφνικά, «μποφόριαζε»… Άστραφτε και βροντούσε… Κάποτε ησύχαζε…

    Και πάλι απ’ την αρχή…

    Στο τέλος, πείστηκαν όλοι πως δεν υπήρξε ποτέ καπνός. Φάτα μοργκάνα… Θερμοκρασιακές αναστροφές…

  17. 29 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:57 μμ
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s