Αρχική > Αυτοέκφραση, Μουσική > Ωδές και εφιάλτες…

Ωδές και εφιάλτες…

Το είδα το κακό όνειρο…

Είχα φύγει, λέει, για διακοπές… [δεν κατάλαβα ποια συνέχεια είχα διακόψει]

Κι εκεί άκουγα ολημερίς Σαββόπουλο…

… και διάβαζα Μπαντιού…

… Ευτυχώς κάποια στιγμή άλλαξα όνειρο και βρέθηκα σ’ ένα πανηγύρι…

… Να μην ξυπνήσω ποτέ, που λένε… 😆

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση, Μουσική
  1. 16 Αυγούστου 2011 στο 9:22 πμ

    Και μόλις κατάλαβα ότι δεν σας έχω πει ιστορίες από πανηγύρια…

    Πώς το κατάλαβα;

    Μα, αν σας τις είχα πει δεν θα διαβάζατε αυτές τις γραμμές… Θα τρέχατε… Ακόμα… 😆 😆

    [«Πφφ! Διανοούμενοι!», που θα ‘λεγε κι η παιδονόμος :lol:]

  2. 16 Αυγούστου 2011 στο 9:26 πμ

    Ράκος, το πιο παλιό κουρέλι!
    Πάντως φίλτατε, όσοι σήμερα διαβάζουν Μπαντιού δεν ακούν Σαββόπουλο, αλλά Θανάση Παπακωνσταντίνου.
    Πληροφοριακά…

  3. 16 Αυγούστου 2011 στο 9:41 πμ

    Φίλτατε παναθλιότατε!

    Που μες στην πρωινή σου αμεριμνησία ταράσσεις συθέμελα το πανηγύρι μου, απάντησέ μου, πληζ: για να συνεχίσω ν’ ακούω Θ.Π. θα πρέπει και να διαβάζω Μπαντιού; Δεν γίνεται να διαβάζω κάτι άλλο;;; Πληζ!!!

    Καλημέρες!!!

  4. b*p
    16 Αυγούστου 2011 στο 1:48 μμ

    Όνειρα; 2-3 μέρες τώρα ξυπνάω με φράσεις από επαναλαμβανόμενο όνειρο. Δεν το θυμάμαι, αλλά… ξέρω τι είναι.

    Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ, Αεροπλάνα και βαπόρια [Μπέλλου, φυσικά. Κι εκείνη η συναυλία τότε στο γήπεδο του Παναθηναικού. 2 σοκ απανωτά: από τη μια η φωνή της –συγκλονιστική στο αχανές γήπεδο- και από την άλλη τα φωναχτά σχόλια μέσα από το πλήθος. Σκληρή η ζωή για τις μειοψηφίες. Πολύ μικρή τότε για να «επεξεργαστώ» τόση βαρβαρότητα. Ανάμνηση όμως και συναισθήματα που δεν ξεχνιούνται. Αντίφαση στο έπακρο…

    Κι εκεί που δε ζητάς τίποτα… τρως ξαφνικά τον ουρανό σφοντύλι.

    Πανηγύρια; Οι φωτογραφίες του Οικονομόπουλου. Πφφφ… για δες ρε συ κάτι άνθρωποι που κυκλοφορούν στη πιάτσα!!!

    Άσχετη: Κανένα λινκ για Μπαντιού, βρε παιδιά…

    Θα κάτσω εγώ ποτέ να κάτω τη δουλειά μου, ή από αναβολή σε αναβολή θα το πηγαίνω το έρμο το κεφάλαιο; [Απάντηση: Κούλαρε ρε συ! Θα σου ’ρθει η έμπνευση!!!]

  5. 16 Αυγούστου 2011 στο 2:10 μμ

    Μπαντιού;;;!!! Η καλύτερη ερώτηση που έχει γίνει ever σ’ αυτό το ιστολόγιο!!! Μερσί!!! Είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Δύο παλαιότερα ποστάκια:

    1. Alain Badiou: “Πολιτιστική Επανάσταση: Η Τελευταία Επανάσταση;”
    2. Αλίμονο! “Ο Μάο δεν ήταν ο Τεν Τεν κι ο Μπαντιού δεν ήταν ο Σούπερμαν”!

    Βέβαια, αν θες να ενημερωθείς σε βάθος και με πληρότητα ο Αντώνης θα χαρεί να σε δει στο μπλογκ του [όπου έχει γράψει πάνω από εκατό ποστάκια για τον Μπαντιού]: http://radicaldesire.blogspot.com/

    ΥΓ. Για τα υπόλοιπα επανέρχομαι.

  6. 16 Αυγούστου 2011 στο 2:26 μμ

    Τα επαναλαμβανόμενα όνειρα έχουν το… ζουμί. Τα «άπαξ» δεν είναι τίποτα. [Απ’ τα λίγα που ξέρω. Εγώ διακονώ την άλλη τέχνη. Αλλά έτσι κι αλλιώς οι άνδρες σε καμία δεν διαπρέπουν, όπως οι γυναίκες]. Θυμήσου!!!

    Ποια ήταν τα «φωναχτά σχόλια» και η «βαρβαρότητα» στη συναυλία; Σφοντύλι;;;!!!

    Κάτι τέτοιοι κυκλοφοράνε στην πιάτσα 😆

    Κεφάλαιο; Ποιο Κεφάλαιο; «Το Κεφάλαιο»;

  7. 16 Αυγούστου 2011 στο 2:31 μμ

    Και μια και ο λόγος περί Κίνας: 100 Million Chinese Cut Ties With the Communist Party [μόλις το «παρέλαβα» μέσω του Principia Dialectica]

  8. ea
    16 Αυγούστου 2011 στο 8:14 μμ

    Θενκς για Μπαντιού.
    Το ρημάδι το κεφάλαιο του βιβλίου που μεταφράζω, εννοώ. Το Κεφάλαιο… χα!
    Ελάφρυνε με το ξεκαθάρισμα από τα Εργαλεία. Ευχαριστώ.
    Να θυμηθώ; Τι;
    Έλα μωρέ… Τι έλεγαν για τη Μπέλλου; Και δεν εννοώ το μπαρμπούτι.
    Για το «σφοντύλι» – no comment.

    *Διάβασα το άρθρο για Κίνα. Κινδυνεύουν; Μα είναι τόσοι πολλοί πια. Αλλά… δεν καταλαβαίνω. Μάλλον δεν θεωρούνται επικίνδυνοι για το ΚΚΚ.

  9. 17 Αυγούστου 2011 στο 9:50 πμ

    Φυσικά και μπορείς να διαβάσεις και κάτι άλλο!
    Στην αριστερά δεν υπάρχουν αδιέξοδα!
    Μπορείς να διαβάζεις και …Ζίζεκ.

    Είδες, πάντα υπάρχουν εναλλακτικές…

  10. 17 Αυγούστου 2011 στο 10:36 πμ

    @ ea

    Ωχ! Η μοναξιά του μεταφραστή μόνον με τη μοναξιά του τερματοφύλακα όταν του χτυπάνε πέναλτυ μπορεί να συγκριθεί. Την έκανα για χρόνια κι αυτή την κ…οδουλειά [που πάω και τις βρίσκω, δεν ξέρω….] Τι μεταφράζεις;

    Ε, καλά τώρα. Τι θα λέγανε για τη Μπέλλου; Άμα δεν βλέπουν τη δική τους αθλιότητα ψάχνουν με το ζόρι να βρουν στους άλλους…

    ΥΓ. Καινούργιο νικ… Από b*p σε ea. Γιατί; Βαριέσαι το shift αστερίσκος; 😀

  11. 17 Αυγούστου 2011 στο 10:39 πμ

    @ a8lios

    Η ίδια η αριστερά είναι αδιέξοδο!

    Πάντως προτιμώ τον Ζίζεκ απ’ τον Μπαντιού. Την Coca απ’ την Pepsi κ.ο.κ.

    Πάντα υπάρχουν! Φροντίζει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής!

  12. ea
    17 Αυγούστου 2011 στο 11:42 πμ

    Ωραία, θα κοιτάξω και Ζίζεκ… Από Μπαντιού θα δω πρώτα (όταν βρεθώ σε φάση) εκείνο το βίντεο στο άλλο σάιτ, γιατί προσπάθησα να διαβάσω λίγο και μπλέχτηκα…

    Κατά λάθος μπήκε το καινούργιο νικ. Ούτε κι εγώ κατάλαβα πώς έγινε! Δεν έχει σημασία. Αυτά συμβαίνουν άμα δεν ξέρεις τίποτε από τεχνικά υπολογιστών…

    Μπα… εμένα δε μου φαίνεται μοναχική δουλειά. Ταιριάζει στο «μέσα» μου! Όχι ωράρια, και κανέναν πάνω από το κεφάλι σου – εκτός από το συμβόλαιο για την ημερομηνία παράδοσης. Γι’ αυτό και η στροφή από τις αρχικές σπουδές μου.

    Τι μεταφράζω; Άσε… έχω μεταφράσει διάφορα. Αυτή τη στιγμή, ένα εφηβικό σε συνέχειες που πουλάει τρελά!!! Μηδενικής λογοτεχνικής αξίας, φυσικά. Ευτυχώς πληρώνουν αμέσως, είναι εύκολο και σχετικά καλογραμμένο για το είδος του. Προσπαθώ απλώς να περάσω ωραίο λόγο, γιατί ωραίες ιδέες δεν έχει…

  13. 17 Αυγούστου 2011 στο 12:03 μμ

    Εύγε και μπράβο!!! Βλέπω ότι έπιασες αμέσως το νόημα της φιλοσοφίας του Μπαντιού: μπλέχτηκες! Όσο και να συνεχίσεις μαζί του πάλι μπλεγμένη θα παραμείνεις, οπότε μην ασχοληθείς άλλο. Προχώρα στον Ζίζεκ!

    [Α! Και μην πιστεύεις κι ό,τι γράφουμε εδώ μέσα. Ο a8lios είναι ένας πανάθλιος τύπος, τον οποίο αποφεύγω όσο μπορώ, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πότε μιλάει σοβαρά και πότε αστεία. Εγώ, δε, είμαι ακόμα χειρότερος: ούτε κι εγώ δεν ξέρω πότε μιλάω σοβαρά και πότε κάνω πλάκα. Δράματα….]

    Αν είναι εύκολο, καλογραμμένο και πληρώνεται αμέσως, ούτε συζήτηση. Καλή δουλειά! [και μη χαζεύεις στα μπλόγκια :-)]

  14. ea
    17 Αυγούστου 2011 στο 12:08 μμ

    Ναι, αυτό παθαίνω εγώ – αυτοπειθαρχία μηδέν!!! Ή που θα δουλεύω 24 ώρες το 24ωρο, ή που δε θα μπορώ να μεταφράσω ούτε παράγραφο. Τώρα όμως θα αλλάξω; [Τώρα είμαι στη 2η φάση και ελπίζω κάποια στιγμή να «σοβαρευτώ».]

    Εγώ ξέρω πότε μιλάω σοβαρά και πότε αστειεύομαι. Το δράμα όμως είναι ότι δεν το καταλαβαίνουν πάντα οι άλλοι και πρέπει να αρχίζω τα «δεν το εννοούσα έτσι» κλπ. κλπ.

  15. 17 Αυγούστου 2011 στο 12:19 μμ

    Να «σοβαρευτείς»; Αστειεύεσαι, βέβαια. 😀 Το θέμα είναι πώς να ξεσοβαρευτούμε ακόμα περισσότερο.

    Μη δίνεις εξηγήσεις, «δεν εννοούσα αυτό, εννοούσα εκείνο», και τέτοια. Όλοι μας έχουμε την τρομερή ικανότητα να καταλαβαίνουμε τα πάντα μόνοι μας, οπότε και να μας εξηγούν κάτι, χαμένα λόγια…

  16. 17 Αυγούστου 2011 στο 4:35 μμ

    Ααααα, μια χαρά σας βλέπω…

  17. 17 Αυγούστου 2011 στο 6:24 μμ

    Καλησπέρα…

    Πάντως ο Νιόνιος είναι για μένα το σάουντρακ….ΤΟ σάουντρακ…

    Δεν ξέρω αν είμαι λιγάκι φευγάτος στο σημείο αυτό….αλλά..να…να πω ένα παράδειγμα: Χαλκιδική πριν κάτι χρόνια…τα παιδιά στο δημοτικό αρχίζουν και καταλαβαίνουν κάτι…διακοπές με τα ζόρια…σάντουιτσ στο φορητό ψυγείο και όλη μέρα ψήσιμο στον ήλιο…περνάμε όνειρο…μπαίνουμε στο αμάξι με μια αίσθηση…γεμάτοι…βάζουμε ραδιόφωνο και σκάει σαν παραγγελιά….: «και τι ζητάω;» τέρμα έγινε ο εθνικός οικογενειακός μας ύμνος….ακόμα και σήμερα…

  18. 17 Αυγούστου 2011 στο 8:24 μμ

    @ Theorema

    Κάποτε ο Χεράντσο τούς είπε μια ιστορία για μια χωριατοπούλα που ξελογιάστηκε από έναν πρωτευουσιάνο, που την εγκατέλειψε λίγο πριν από τον γάμο. Η χωριατοπούλα δεν θρήνησε τη χαμένη της παρθενιά. Ήταν χαρούμενη για το μοναδικό γουρουνάκι της που ήταν ακόμα ζωντανό, μιας και δεν το είχε σφάξει για τον γάμο [που δεν έγινε ποτέ].

    Κάπως έτσι κι εμείς 😀

    Την καλησπέρα μου!

  19. 17 Αυγούστου 2011 στο 8:27 μμ

    @ χρηχα

    Καλός ήταν ο Νιόνιος. Δεν τον πήγαινα ποτέ ιδιαίτερα [τότε…] αλλά περνάνε τα χρόνια… Μέχρι και στον… Μπαντιού θα έδινα κάποιες… ελπίδες, αλλά μετά τα 80 🙂

    Όμορφο το περιστατικό με το τραγούδι στο αυτοκίνητο… Η γλύκα των «αυτοκινούμενων» τραγουδιών…

    Καλό σου βράδυ φίλε μου!

  20. 18 Αυγούστου 2011 στο 12:15 μμ

    Πάντως και τα τραγούδια σας εξόχως συγκινητικά! 🙂
    (για να ολοκληρώσω το ανωτέρω σχόλιο)

    Καλημέρες!

  21. 18 Αυγούστου 2011 στο 1:13 μμ

    Καλημέρες!

  22. xroma_anemou
    18 Αυγούστου 2011 στο 2:09 μμ

    Πώς γίνεται να αλλάζω νικ κάθε τρεις και λίγο χωρίς να το καταλαβαίνω; Μ’ αρέσει πάντως αυτό, φαμπιό. Λέω να το κρατήσω.

    «Χαμένοι στη μετάφραση», και σε λίγο «βυθισμένοι στη μετάφραση». Η μετάφραση δεν έχει αποδώσει καρπούς τις τελευταίες μέρες και απαιτεί άλλη προσέγγιση. Σε άλλη «πραγματικότητα», για να τα βγάζω πέρα με την «πραγματικότητα». Το γνωστό φάρμακο – όπως πάντα! Η Λεονάρδου και ο «χρόνος» – όπως την τελευταία χρονιά!

  23. 19 Αυγούστου 2011 στο 7:08 πμ

    Σ΄ αρέσει δεν σ’ αρέσει [κι εμένα μ’ αρέσει] αδιάφορο. Έτσι κι αλλιώς θ’ αλλάξει μόνο του, όπως και τα προηγούμενα, χωρίς να το καταλάβεις.

    Η μετάφραση θέλει κι αυτή τη ρέγουλά της. Μια μέρα γκάζωμα και δυο μέρες χαλάρωμα. Δεν μπόρεσα ποτέ να ανακαλύψω πιο παραγωγική προσέγγιση.

    Καλημέρα!

  24. Guillotine
    20 Αυγούστου 2011 στο 4:35 πμ

    αυτος ο ανθρωπος δεν μπορει να λεγεται …’νιονιος’ …..και……ακομα….. …και για μας που … μεγαλω.σαμε ..μαζι του μετα το «βρωμικο ψωμι » ειναι………..»νεκρος..»….. δεν υπαρχει…. ……. κι οποιος ξερει …….. ξερει………………οτι ειναι ανυπαρκτος……

  25. 20 Αυγούστου 2011 στο 10:59 πμ

    Όταν είχαν κυκλοφορήσει τα «τραπεζάκια έξω» το 1983, τον έβριζα [κόντρα σε θεούς και δαίμονες] επί έξι μήνες… Πέρασαν όμως τα χρόνια… Γερνάω επικίνδυνα 🙂

    Καλημέραααα!!!

  26. xroma_anemou
    20 Αυγούστου 2011 στο 1:25 μμ

    Το θέμα είναι μέχρι που να αρχίσεις να γκαζώνεις… Μετά τσουλάει η ιστορία. Κι εγώ πέρασα τόσο ζόρι τον Ιούλη (δικό μου το φταίξιμο!) που τώρα δυσκολεύομαι να γκαζώσω. Θα δείξει πάλι το απόγευμα. Τώρα πάλι δε θα γκαζώσω γιατί πρέπει να βγω για διάφορα…

  27. 20 Αυγούστου 2011 στο 2:29 μμ

    Και ο ίδιος μας ο εαυτός χρειάζεται πάντα δυο -τόσες δα!- στιγμούλες γλύκας [χαλαρότητας… ό,τι…] Αν τη γλύκα μας τη φυλάμε για τους άλλους, στο τέλος δεν θα μας μείνει τίποτα απολύτως. Μόνον η στέγνα μας…

  28. 11 Οκτωβρίου 2011 στο 4:32 μμ

    😀 (για τα λεφτα τα κανεις ολα! Για τα λεφτα για τα λεφτα!.) ..και εχουε κι απο την αλλη τον εαυτο μας να θελουν και αυτοι! σα δεν ντρεπονται! 😀

  29. 11 Οκτωβρίου 2011 στο 4:32 μμ

    εχουμε*

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s