Αρχική > Βάρβαροι, Βιβλία, Ποίηση, Φιλοσοφία > Η καινούρια φιλοσοφία

Η καινούρια φιλοσοφία

 

Και η καινούρια φιλοσοφία για όλα αμφιβάλλει.

Το στοιχείο της φωτιάς είναι σβηστό: η γη,

και ο ήλιος χάθηκε, και κανενός ανθρώπου το μυαλό

δεν μπορεί να σας υποδείξει πού μπορείτε να τα βρείτε.

Και είναι καλύτερο να ομολογήσουμε ότι τούτος ο κόσμος

έχει παλιώσει

όταν ψάχνουμε στον ουρανό και ανάμεσα στους πλανήτες

τόσους νέους κόσμους: βλέπουμε ότι αυτός εδώ

καταρρέει και, ξαναγυρίζοντας στην κατάσταση των μορίων,

γίνεται χίλια κομμάτια, καθώς η συνοχή καταστρέφεται,

το μέτρο και η σχέση.

Πρίγκηπας και υπήκοος, πατέρας και γιος, είναι ρόλοι

ξεχασμένοι

γιατί καθένας έχει πειστεί ότι είναι ο μόνος κλητός

για να γίνει Φοίνιξ και ο μοναδικός του είδους του.

 

Η τέχνη χάθηκε, χάθηκε κάθε επικοινωνία.

 

John Donne (1572-1631), The First Anniversary: An Anatomy of the World (1633)

 

ΥΓ1. «Τσίμπησα» το ποιηματίδιον από το βιβλίο Εσωτερική Βαρβαρότητα – Δοκίμιο για τη σύγχρονη ακοσμία του γάλλου φιλόσοφου Jean-François Mattéi [μετ. Ζωή Αντωνοπούλου-Τρεχλή, εκδ. Αρμός, 2009, σελ. 85-86]. Αυτά «παθαίνει» κανείς, όταν στο ιντερνέτι μπαίνει… κλέφτικα και για λίγο κάθε τρεις μέρες, και όταν διαβάζει στην παραλία βιβλία φιλοσοφίας… Κατάντια, το ξέρω. Αλλά άνθρωπος είμαι κι εγώ, παρασύρομαι 😆

ΥΓ2. Το τραγούδι το «τσίμπησα» κατά λάθος στο γιουτούμπι ψάχνοντας μια σονάτα για πιάνο που αναφέρει ο Ματτέι στο βιβλίο του. Η σονάτα μού φάνηκε λίγο βαριά, δεν μπόρεσα να την ακούσω κι ολόκληρη [λόγω σύνδεσης] οπότε επιφυλάσσομαι.

ΥΓ3. Σόρρυ και για όλες τις μη-απαντήσεις στα σχόλιά σας. Καταλαβαίνετε… Τα βράδυα πίνω… σώσματα για ν’ αδειάσουν τα βαρέλια για τη νέα σοδειά, και τη μέρα διαβάζω φιλοσοφία. Και γράφω. Με αφορμή κάποια σχόλια της katabran και της χρώμα ανέμου κοντεύω να γράψω ολόκληρη πραγματεία για τη σχέση μου με τη μπλογκόσφαιρα και τη… θάλασσα [και με πολύ Ματτέι]. Αλλά το μέλλον μπορεί να περιμένει… 😀

Σας φιλώ όλες και όλους!

Να περνάτε κάλλιστα!

Όσο καλυτερότερα γίνεται!

Advertisements
  1. 25 Αυγούστου 2011 στο 9:59 πμ
  2. xroma_anemou
    25 Αυγούστου 2011 στο 11:16 πμ

    The wall on which the prophets wrote
    is cracking at the seams…

    Η στωικότητα δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου…

    Ράκο, τι είναι όλα αυτά τα κινέζικα από κάτω περί HTML???

  3. 25 Αυγούστου 2011 στο 11:28 πμ

    Τι τραγούδι!!!

    [Ποια κινέζικα;]

    The wall on which the prophets wrote
    Is cracking at the seams.
    Upon the instruments of death
    The sunlight brightly gleams.
    When every man is torn apart
    With nightmares and with dreams,
    Will no one lay the laurel wreath
    As silence drowns the screams.

    Confusion will be my epitaph.
    As I crawl a cracked and broken path
    If we make it we can all sit back and laugh.
    But I fear tomorrow I’ll be crying,
    Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
    Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
    [ Lyrics from: http://www.lyricsmode.com/lyrics/i/in_the_woods/epitaph.html ]
    Between the iron gates of fate,
    The seeds of time were sown,
    And watered by the deeds of those
    Who know and who are known;
    Knowledge is a deadly friend
    If no one sets the rules.
    The fate of all mankind I see
    Is in the hands of fools.

    The wall on which the prophets wrote
    Is cracking at the seams.
    Upon the instruments of death (if)
    The sunlight brightly gleams.
    When every man is torn apart
    With nightmares and with dreams,
    Will no one lay the laurel wreath
    As silence drowns the screams.

    Confusion will be my epitaph.
    As I crawl a cracked and broken path
    If we make it we can all sit back and laugh.
    But I fear tomorrow I’ll be crying,
    Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
    Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
    Crying…

    Crying…
    Crying…

    Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
    Crying…
    Crying…
    Crying…

    Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
    Crying…
    Crying…
    Cry…
    Cry…
    Cry…

    Cry…
    Cry…

  4. 27 Αυγούστου 2011 στο 5:33 μμ

    Καλησπέρα Ράκε….

    Ακριβώς….

    Τι τραγούδι…..

    «Knowledge is a deadly friend
    If no one sets the rules.
    The fate of all mankind I see
    Is in the hands of fools.»

  5. 29 Αυγούστου 2011 στο 12:22 μμ

    «σώσματα» !!!
    τι λέξη!!!

  6. xroma_anemou
    30 Αυγούστου 2011 στο 1:33 πμ

    «σώσματα»… πράγματι ωραία λέξη, κι όχι μόνο για τα βαρέλια!

    «σώσματα» ή σώματα όμως; τι διαλέγουμε τελικά; Ράκο, βρες ένα τραγούδι που να ταιριάζει στην ερώτησή μου – η κούραση δε με αφήνει να σκεφτώ, αλλά ξέρω ότι ξέρεις τι εννοώ.

  7. 30 Αυγούστου 2011 στο 8:13 μμ

    @ χρηχα

    Καλησπέρα Χρήστο! Εξαιρετικό τραγούδι. Θα έμπαινα στον πειρασμό να… πειράξω λίγο τους στίχους του, αλλά είδα ότι τους μετέφρασες [ Τι τραγούδι! ] οπότε ας το αφήσω καλύτερα.

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ katabran

    And you don’t miss your water ’til your river runs dry
    And you don’t miss your lady ’til she’s waving goodbye
    Bye bye bye bye bye bye

    Έτσι μου ‘ρχεται να βάλω τα γέλια…

    Καλό βράδυ!

    _ _ _ _ _ __ _ _ __ _ _ _

    @ xroma_anemou

    Τώρα μου βάζεις δύσκολα. Αντί για ολόκληρο τραγουδάκι μπορώ να προσφέρω κάποιους στίχους. Αν υπάρχουν και μουσικοί εδώ μέσα ή και στιχουργοί μπορούμε να το συνεχίσουμε:

    ♫♪ to drink your body till the end of love ♪♫

    Ελπίζω να μην τους έχει γράψει κανένας και εκτεθώ. Βαριέμαι να το γκουγκλίσω…

    Καλό βράδυ!

  8. xroma_anemou
    31 Αυγούστου 2011 στο 2:53 πμ

    Δικό σου είναι!!! Το κοίταξα όμως εγώ γιατί μου θύμισε το Dance me to the end of love και ήθελα να ακούσω τον Κοέν. Θυμήθηκα και την ατμόσφαιρα εκείνης της συναυλίας του στο Λυκαβηττό κάτι αιώνες πριν…

  9. 31 Αυγούστου 2011 στο 10:51 πμ

    Μερσί για το ψάξιμο! Κι εμένα αυτό μού θύμιζ[σ]ε. Τι να κάνουμε επιρροές είναι αυτές… Τον Κοέν τον έχω δει μόνον μια φορά [αν θυμάμαι καλά] πριν από καναδυό χρόνια. Τραυματική εμπειρία…

  10. xroma_anemou
    31 Αυγούστου 2011 στο 11:53 πμ

    Γιατί τραυματική; Επειδή έχει μεγαλώσει πια; Είδα βιντεάκια από τις τελευταίες εμφανίσεις του κι ούτε εμένα μου άρεσαν. Αλλα τότε στο Λυκαβηττό ήταν άπαιχτος. Μυσταγωγία…

  11. 31 Αυγούστου 2011 στο 12:42 μμ

    Όχι επειδή έχει μεγαλώσει. Απλά τα τελευταία του τραγουδοποιήματα δεν ακούγονται. Κάπου είχα γράψει γι’ αυτή τη συναυλία. Άπαιχτος σε πολλά, παλιά…

  12. 11 Μαΐου 2012 στο 12:04 μμ

    Θυμήθηκα αυτό το ποστάκι [όχι ότι το είχα ξεχάσει…], διαβάζοντας κάτι για τον John Donne σ’ ένα βιβλιαράκι περί πολέμου, που εξέδωσε πριν μερικούς μήνες η Λέσχη Κατασκόπων του 21ου αιώνα.

    John Donne…

    Ναι…

    Δεν ήθελα να πω τίποτα ιδιαίτερο, τότε, τον περασμένο Αύγουστο, παραθέτοντας το κειμενάκι του ποιητή… Κάποιοι έβγαλαν, ελαφρά τη καρδία, τα αυθαίρετα συμπεράσματά τους, ωστόσο…

    Και θυμήθηκα έναν διαδικτυακό καυγά προ ετών, όταν ρωτούσα κάποιους «πού στο διάολο είναι η Παράδοση στην οποία αναφέρεστε, κι εγώ δεν την βλέπω;», κι αυτοί απαντούσαν «ναι, δεν υπάρχει, αλλά σ’ αρέσει που δεν υπάρχει;»

    Άλλα λόγια…

    Πυροβολώντας τον αγγελιοφόρο. Τον John Donne, εμένα, τον όποιον…

  13. 17 Νοεμβρίου 2013 στο 1:07 μμ

    «It’s all in pieces, all coherence gone.»

    «Τα πάντα κομματιάστηκαν, δεν υπάρχει πλέον κανένα νόημα».

    John Donne, «Ανατομία του κόσμου», 1611

    [Αναφ. «Αντισανγκουινέτι», σελ. 77.]

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s