Αρχική > Αφορισμοί > Αφορισμοί IV

Αφορισμοί IV

[μια πρώτη] Απάντηση στο ρητορικό ερώτημα:

«Γιατί κάποιος να μην θέλει να μοιραστεί τη χαρά του;»

Γιατί για να την μοιραστεί κάποιος θα πρέπει να υπάρχει και κάποιος άλλος που να θέλει και να μπορεί να τη δεχτεί. Αν δεν θέλει, αν δεν μπορεί…

Advertisements
Κατηγορίες:Αφορισμοί
  1. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:06 μμ

    χαρά που δεν μπορεί να μοιραστεί , είναι μισή χαρά…..

    το ξέρεις το ανέκδοτο με τον Δημητράκη , που ήταν ο μόνος επιζών από ναυάγιο σε ένα ξερονήσι ( αυτό που έχει μόνο ένα φοίνικα στην μέση) μαζί με την Αντζελίνα Τζολί ;

    Περιμέναν μήνες να φανεί πλοίο…τι να κάνουν , πως να περάσει η ώρα …στο τέλος το κάνανε μεταξύ τους…
    Ο Δημητράκη όμως δεν το φχαριστήθηκε…έδειχνε μελαγχολικός….Η Αντελίνα που νόμιζε ότι αφού του δόθηκε θα τον είχε κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο , παραξενεύτηκε, ανησύχησε και ενδιαφέρθηκε να μην της τρελαθεί κι ο τελευταίο άντρας στον κόσμο που είχε πρόσβαση…
    Ο Δημητράκης τότε της λέει: θα μου κάνεις μια χάρη; αν με θες χαρούμενο…να σου κόψω τα μαλιά; τι να κάνει η κοπέλα έκατσε και της τα’κοψε….εκει που καθόταν δίπλα και κοιτούσαν το ηλιοβασίλεμα, της λέει…να σου βάλω μια τούφα απ’τα μαλιά σου σαν μουστάκι;….άντε κόλα το να δούμε τι άλλο θα κάνουμε….στο καπάκι της λέει…βρε Αντζελίνα να σε λέω Μπάμπη; μόνο για σήμερα….ε;
    Τόσα δέχθηκε η κοπέλα…μήπως είχε κι επιλογές; άρχισε να την ζώνουν τα φίδια ότι ο δικός της δεν ήταν και φανατικός άντρας….αλλά ας όψεται το ναυάγιο…..

    Κ’αθονται λοιπόν ο Δημητράκης και ο «Μπάμπης» δίπλα δίπλα στην παραλία και κοιτάν το ηλιοβασίλεμα…..

    Τότε γυρνάει ο Δημητράκης και λέει με ύφος υπεροπτικό….βρε Μπάμπη….να στο πω δεν θα το πιστέψεις….ξέρεις ποιά πηδάω τελευταία;………

    και σορυ για το σεντόνι….

  2. xroma_anemou
    5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:06 μμ

    Αν η γιαγιά μου είχε καρούλια, θα ήταν σιδηρόδρομος… Χα!!!

  3. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:29 μμ

    @ χρηχα

    😆 😆 😆 Απλά κορυφαίο!!!

  4. xroma_anemou
    5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:43 μμ

    @ χρηχα
    Ε, και μετά θα του λέει η Αντζελίνα να ντυθεί… Σούλα κλπ. Το γνωστό «την αγάπη που και μια καλύβη» το έχουμε μάθει πια ότι δεν παίζει για πολύ.

  5. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:20 μμ

    «Θα ζωγραφίσουμε έναν πίνακα»

    Το πλοίο κι η θάλασσα…..

    Κι ένας γλάρος κρεμασμένος….μετέωρος….

    Κι αέρας….

    Μα τον αέρα ….

    Τι χρώμα να τον κάνουμε τον αέρα;

    Αυτός δεν έχει χρώμα…

    Κάναμε την θάλασσα γαλάζια….

    Το καράβι μαύρο….

    Το πουλί λευκό….

    Μα τον αέρα…τι χρώμα να τον κάνουμε τον αέρα;

    Αυτός δεν έχει χρώμα…είναι ζωντανός….

    Και όπου πάει αλλάζει χρώμα……

    Πάει στο πουλί και γίνεται λευκός….

    Πάει στο καράβι και μαυρίζει….

    Στον ουρανό κλέβει το χρώμα από ένα σύννεφο…

    Στην θάλασσα παίρνει το χρώμα των κυμάτων….

    Βρήκα τον τρόπο…..

    Θα τον σκοτώσουμε…..

    Όπως κάναμε με την θάλασσα…

    Όπως κάναμε με το καράβι….

    Όπως κάναμε με το πουλί….

    Γιατί τα καράβια φεύγουν….δεν στέκονται….

    όχι δεν στέκονται στην μέση του πελάγους…ταξιδεύουν….φεύγουν….

    Κι οι γλάροι φεύγουν …

    Δεν στέκονται…..

    Κρεμασμένοι…μετέωροι……

    Πετάνε….φεύγουν….

    Βρήκα τι χρώμα…..θα τον κάνω κόκκινο….

    όπως είναι όταν, στην όμορφη ώρα του δειλινού,

    κοιτάω το ήλιο να ματώνεται….

    μέσα σε βαμένα μ’αίμα σύννεφα…..

    πίσω από ένα σκοτεινό μαύρο νησί…..

    χρηχα.

    ( όταν το έγαψα υπόγραφα σαν «sir alone»)

    κι έχουν περάσει 29 χρόνια….γμτ…..

    *αφιερωμένο στον(την;) χρώμα – ανέμου….όποτε διαβάζω το νικ του νομίζω ότι το πήρε από το ποιηματάκι των εφηβικών μου χρόνων….δεν το νομίζω σοβαρά, αλλά να…. μπαίνουν καμιά φορά κατί τρελά στο μυαλό μας κι άντε να τα δικαιολογήσεις….( λες να ήταν στο κοινό το 1982 όταν το παρουσίαζα σε κείνον το διαγωνισμό ,σε κείνο το αμφιθέατρο, τότε;)

  6. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:51 μμ

    χρώμα….δεν κατάλαβες….

    όλα τα σχετικά ήταν για να διακαιολογήσω το «χαρά που δεν μοιράζεται είναι μισή χαρά….»

    κι αν το βρήκες χαζό το ανέκδοτο , εγώ δεν το έχω και για το πιο έξυπνο….αλλά διακιολογεί την μοιρασια της χαράς….τι κι αν κατάκτησε μια από τις πιο όμορφες γυναίκες στον κόσμο αν δεν μπορεί να παινευτεί γι’αυτό;

    Κουτό ανέκδοτο , ίσως , αλλά περιγράφει πολύ καλά την ανάγκη για αναγνώριση , για μοίρασμα των συναισθημάτων,για το κοινωνικό ζώο μέσα μας, τί άλλο να πω;

  7. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:53 μμ

    @ χρηχα

    Για το εγωιστικό τέρας μέσα μας, θα έλεγα…

    [Εξαιρετικό το ποίημα!]

    Με την ευκαιρία: τι καλό σου είχε συμβεί το μακρινό 1982; [Δεν θέλω να μου απαντήσεις. Να το σκεφτείς θέλω. Για σένα.]

  8. xroma_anemou
    6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:06 πμ

    @ χρηχα

    Μα το κατάλαβα, γι’ αυτό έγραψα για τη Σούλα. Να το μοιραστεί με τον Μπάμπη εκείνος, να το μοιραστεί με τη Σούλα εκείνη. Μοίρασμα συναισθημάτων, όχι παίνεμα… μεγαλώσαμε πια για παινέματα!

    Το «χρώμα ανέμου» το διάβασα κάπου σχετικά πρόσφατα. Όμως μου «κάθισε» (τι περίεργο…) για τους λόγους που περιγράφεις στο ποίημα σου!

    Το ’82 ήμουν Πάτρα, στο πανεπιστήμιο. Μακάρι να είχα ακούσει τότε το ποίημα σου. Αλλά πάλι, στη φάση που ήμουν τότε, ίσως να μην το είχα καταλάβει όπως το καταλαβαίνω τώρα. Οπότε…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s