Αρχική > Αυτοέκφραση > Ετοιμάζομαι να «την κάνω» σιγά σιγά…

Ετοιμάζομαι να «την κάνω» σιγά σιγά…

Όπως κάποιοι εξ υμών θα καταλάβατε [Αφορισμοί γαρ] ετοιμάζομαι σιγά σιγά να εγκαταλείψω κι αυτό το ιστολόγιο.

Παλιά σου τέχνη κόσκινο, θα μου πείτε.

Ίσως…

Πάντως αυτή τη φορά δεν πρόκειται να ψάξω άλλο «καταφύγιο» στη μπλογκόσφαιρα.

_ _ _ _ _

Και όχι δεν πρόκειται να σβήσω τίποτα απολύτως. Εδώ θα μείνουν όλα όσα υπάρχουν, κι ακόμα περισσότερα. Θα ξαναπροσθέσω και τα ποστάκια που δημοσιεύτηκαν εδώ από τα μέσα Απριλίου μέχρι τα μέσα Ιουνίου.

Ό,τι έχει γραφτεί ποτέ αποτελεί κληρονομιά όλων μας.

Επιπλέον, επειδή σας χρωστάω και μερικές εξηγήσεις, θα τις προσθέσω κι αυτές.

Ίσως οι περιστασιακοί αναγνώστες ή κάποιοι καινούργιοι, που άρχισαν να επισκέπτονται αυτές τις σελίδες από τον Ιούνιο και μετά, να μην ξέρουν, αλλά οι παλιότεροι φίλοι σίγουρα το είχαν προσέξει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Τώρα πια, μπορώ να σας γράψω αναλυτικότερα για τα περί της «αναβάθμισής» μου, που συνέβη εκεί γύρω στο Πάσχα.

Επρόκειτο γι’ αυτό που τα λογοτεχνίζοντα… πληκτρολόγια θα αποκαλούσαν «εμπειρία ζωής». Και τι εμπειρία! Και μάλιστα προς το καλύτερο. Το πολύ καλύτερο.

Μου πήρε όλο το καλοκαίρι σχεδόν για να εξακριβώσω το τι ακριβώς μού είχε συμβεί. Το υποψιαζόμουνα, αλλά σιγουρεύτηκα μόλις στις αρχές Αυγούστου.

Φυσικά, θα μπορούσα να περιμένω και να το «γνωρίσω» ο ίδιος κάποια στιγμή δίχως ίχνος αμφιβολίας, αλλά -διάολε!- καλό ψαχτήρι είμαι, ένα σωρό βιβλία έχω διαβάσει, στο ιντερνέτι κινούμαι με μια σχετική άνεση, ήταν μεγάλος ο πειρασμός για να περιμένω.

Το έψαξα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Πού κατέληξα; Εκεί που βρισκόμουν απ’ την αρχή: στον Καρλίτος.

Όλως περιέργως, ο μοναδικός που τα έχει περιγράψει [μέσες άκρες] με μια κάποια ακρίβεια είναι ο Καστανέντα. Μέσες άκρες… Θα τα πούμε αναλυτικά κάποια στιγμή.

Για όσους βιάζονται να πω, προς το παρόν, μόνο τούτο: η «αναβάθμιση» ήταν απλώς η μετατόπιση του σημείου συναρμογής στη θέση χωρίς οίκτο. Συμβαίνει στην αρχή αρχή. Ο Κ.Κ. το «έπαθε» στην αρχή της μαθητείας του. Τα λέει όλα αυτά στη Δύναμη της Σιωπής.

Το όνομα «θέση δίχως οίκτο» ίσως ακούγεται κάπως περίεργα. Αλλά δεν είναι κάτι το περίεργο. Απλά σ’ εκείνο το σημείο χάνει κανείς μεγάλο μέρος της αυτολύπησης [που μας διακρίνει όλους] και του εγωκεντρισμού [που επίσης μας διακρίνει όλους]. Το να βρίσκεσαι εκεί, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι γίνεσαι ένας ανελέητος τύπος που… κόβει κεφάλια στο διάβα του. Σημαίνει πολύ απλά ότι είσαι νηφάλιος. Ότι μπορείς να σταματήσεις για μισό λεπτό να επανεκτιμήσεις καταστάσεις, κι ίσως ν’ αλλάξεις ρότα. Σημαίνει ότι έχεις ξεκοπεί σ’ ένα μεγάλο βαθμό από την καθημερινότητα των ανθρώπων, αλλά παρ’ όλα αυτά ζεις μέσα σ’ αυτή, και περνούν αυτοί καλύτερα κι εσύ κάλλιστα. Σημαίνει ότι δεν δίνεις δεκάρα για το χτες και δεν δίνεις δεκάρα για το αύριο. Σημαίνει ότι δεν έχεις προσδοκίες. Σημαίνει ότι δεν σε πληγώνουν και δεν σε προσβάλλουν οι συνάνθρωποί σου.

Εντάξει… Δεν είναι κι όλα τόσο τέλεια. Κάποια υπολείμματα εγωκεντρισμού και αυτολύπησης [αυτή είναι που μας έχει κάνει ατομιστές] έχουν απομείνει. Η… καταπολέμησή τους γίνεται με ολίγην τινα παραφύλαξη. Γιου νόου… Έχω γράψει διάφορα εδώ μέσα για δαύτην.

Τα προβληματάκια που προκαλούν αυτά τα υπολείμματα είναι η στιγμιαία βύθιση σε καταστάσεις μελαγχολίας, θυμού, παράπονου, θλίψης, οργής και το -καλύτερο [και διασκεδαστικότερο όλων (εκ των υστέρων, βέβαια)]- καχυποψία. Όταν νομίζεις ότι όλοι «σου κάνουν πλάκα» και/ή συνωμοτούν εναντίον σου.

Τίποτα το σπουδαίο. Στην αρχή αυτές οι καταστάσεις χαζοκρατούν για 3-4 μέρες, μετά για ένα βράδυ ή για μια μέρα, στη συνέχεια για ώρες και στο, τέλος, τις περισσότερες τις αντιμετωπίζεις εν τη γενέσει τους. «Μαθαίνεις» την παραφύλαξη… «Μαθαίνεις»: όλα αυτά τα έχουμε μέσα μας. Όλοι μας. Απλά θέλουν το χρόνο και το χώρο τους για να εμφανιστούν.

_ _ _ _ _

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.

Κατά τα άλλα η ζωή συνεχίζεται, το μεροκάματα πρέπει να βγαίνει, κάτι πρέπει να φας μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει. Μόνον που τα στοιχεία της χαράς και της νηφαλιότητας είναι πια πανταχού παρόντα. Καλά είναι… Και κάτι περισσότερο από καλά.

Θα σας τα γράψω όλα αυτά αναλυτικά. Μερικοί θα με πουν τρελό. Σκασίλα μου. Είμαι. Και το ξέρω.

Και θα σας τα πω για έναν και μοναδικό λόγο: οτιδήποτε ανακαλύπτει ένας άνθρωπος αποτελεί κληρονομιά της ανθρωπότητας. Ας τα κάνει αυτή ό,τι θέλει. Δεν υπάρχουν «μυστικά» για «μυημένους». Τα πάντα πρέπει να είναι προσιτά και προσβάσιμα σε όλους. Ναι, θα πετάξω τους «μαργαρίτας» στους «χοίρους». Όποιος έχει πρόβλημα, ας το πει. Θα τον αγνοήσω.

Τα περισσότερα είναι ήδη γραμμένα. Απλά θα πρέπει να περιμένω κάμποσο να τσεκάρω διάφορα. Δεν θέλω να παρασύρω σε λάθη κανέναν. Και, φυσικά, δεν θέλω να παρασυρθώ και ο ίδιος σε λάθη.

_ _ _ _ _ _

Για τους περίεργους: όχι δεν είμαι μόνος. Υπάρχουν και άλλοι που βαδίζουν μαζί μου σ’ αυτό το μονοπάτι. Προσιτό σε όλους είναι. Προσιτότατο. Δύσκολα προσεγγίσιμο μέχρι να φτάσεις εκεί -γιατί κανένας σ’ αυτή την κοινωνία δεν ξέρει γι’ αυτά- και ταυτόχρονα εξαιρετικά απλή η διαδικασία για να φτάσεις εκεί. Αντιφασούλα; Έτσι έχουν τα περισσότερα πράγματα. Ο ιός του Χέγκελ που λέγαμε.

Υπάρχουν κι άλλοι. Την ψάχνουμε όλοι μαζί. Υπάρχουν κι άλλοι, όμως, πολύ περισσότεροι εκεί έξω, που δεν έχουν καταλάβει το τι ακριβώς τους έχει συμβεί. Αν κατάλαβαν ποτέ να τους έχει συμβεί κάτι. Απλά κάποια στιγμή η ζωή τους άλλαξε δραματικά [προς το καλύτερο], αλλά δεν έχει τύχει ακόμα να γνωρίσουν τις δυνατότητες που έχουν ήδη μπροστά τους. Θα δείξει…

Νομίζω ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα βαδίζει προς ένα εξελικτικό άλμα. Νομίζω… Δεν το ξέρω… Άγνωστες οι βουλές… του Κυρία σας.

_ _ _ _ _ _

Να περνάτε καλά!

Μπορείτε και καλύτερα!

Μπορείτε και κάλλιστα!

_ _ _ _ _ _

ΥΓ. Και μην μου στενοχωριέστε βρε κουτούτσικα! Δεν πρόκειται να αποχωριστούμε σύντομα. Κι όταν αποχωριστούμε πάλι εδώ θα είμαι. Πού αλλού θα μπορούσα, άραγε, να βρίσκομαι ανά πάσα πάσα στιγμή αν όχι στο εκάστοτε εδώ;

Πώς; Θα μπορούσα να βρίσκομαι ταυτόχρονα και «εδώ και εκεί»;

Ενδιαφέρον. Ψάξτε το! 😆

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:29 μμ

    Οχι! μη φευγεις .. Μεινε .

  2. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:47 μμ

    Αν είναι πάνδημο το αίτημα, το κλείνω κι αυτή τη στιγμή.

  3. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:05 μμ

    Με μπερδεψες…

  4. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:19 μμ

    Το μήνυμα διπλού δεσμού (Double bind)
    »Διπλό δεσμό έχουμε όταν π.χ. κάποιος ζητά ταυτόχρονα από κάποιον άλλο να κάνει δυο εντελώς αντίθετα και αλληλοαναιρούμενα πράγματα, βάζοντάς τον σε συναισθηματικό και λογικό αδιέξοδο. Η τυπική μορφή εδώ είναι η εξής: «Κάνε ό,τι λέω, όχι ό,τι θα ήθελα να κάνεις».
    http://nosferatos.blogspot.com/2011/09/blog-post_8612.html?showComment=1315253086111#c177714794536471530

  5. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:24 μμ

    Τα διαφορα τανκγο τα χορευει κανεις μεχρι το τελος.Το ‘εδώ’ δεν ειναι τελος ,ειναι μια αλλη ποζισιον.

  6. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:33 μμ

    @ Νοσφερατος

    Χιούμορ έκανα – στο περίπου.

    Το Double bind, αλλά σε τελείως προσωπικό επίπεδο, είναι η στιγμή που περνάει κάποιος στην «αναβάθμιση» που αναφέρω και παραπάνω. Η στιγμή που σπάει η συνέχεια της ζωής κάποιου και δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να «μερεμετίσει» το ρήγμα. Και «την κάνει». Μερσί για το λινκ.

    _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ ζαχαρη

    Δεν φεύγω μετανάστης σ’ άλλους κόσμους. Εδώ θα είμαι μέχρι το τέλος. Το όποιο τέλος.

  7. xroma_anemou
    5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:55 μμ

    Τη «Δύναμη της Σιωπής» και άλλα του Κ.Κ. τα είχα διαβάσει στο πανεπιστήμιο. Δεν τα θυμάμαι όμως και, με τόσες μετακομίσεις, δε βρίσκονται πια στο σπίτι.

    Τι είναι ο ιός του Χέγκελ?

    Γιατί όλα περνάνε από το μυαλό σου; Χάνεις χρόνο ξέρεις, και τα αποτελέσματα είναι αμφίβολα. Μου θυμίζεις τον εαυτό μου παλιά. Κάποια πράγματα δεν αναλύονται εγκεφαλικά – αρχίζουν τα ναι μεν αλλά, και οι καχυποψίες, και το τι να σημαίνει άραγε αυτό, και ίσως και να μη βλέπεις τις γέφυρες με τους άλλους γιατί ποτέ δεν μπορείς να μπεις στο μυαλό ή την ψυχή του άλλου. Τα μεταφράζεις όλα με βάση τις δικές σου προυπάρχουσες αντιλήψεις (Ώπα και το επιστημονικό!!!)

    Όπου σε οδηγεί η ψυχή σου καλύτερα… και εκεί πραγματικά δε σε νοιάζουν ούτε οι πολλές αναλύσεις, ούτε -φυσικά- το τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα. Λες κανένα «κρίμα» πού και πού και αυτό είναι όλο. Μόνο που όταν δε βρίσκεις πια νόημα στις εγκεφαλικές αναλύσεις, δε μιλάς και πολύ. Προτιμάς τη μη λεκτική επικοινωνία για κάποια θέματα. Να που έγινα και φλύαρη ξαφνικά…

    Πού θα πας όμως; Ωραία ήταν εδώ μέσα… Πάντα όμως ήσουν «και εδώ και εκεί», ξέρεις. Όπως όλοι μας μάλλον…

  8. 5 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:58 μμ

    Χιούμορ έκανα – στο περίπου. »
    το καταλαβα.

    Κι εγω Χιούμορ έκανα
    (καποτε-πριν διαβασω Καστανεντα μια κάποια – μου εκανε διαφορα συναισθηματικάκεφαλοκλειδώματα χρησιμοποιωντας το Ονομα του . ποτε δεν μουλεγε τι ηθελε »Ολο » Ο Καστανέντα ειπε αυτο » ο Καστανένδα ειπε το αλλο » Φυσικά τα πιστευα ολα.. Αργοτερα οταν καταλαβα αχισα κιεγω τα » Ο Καστανέντα ειπε αυτο »κλπ) τολέω για την ιστορια του..πραγματος ..(τωρα ποιου πραγματος; ε του Πραγματος.

  9. 6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:03 πμ

    Οι τρεις πήγες από τις οποίες προέρχεται ο πόνος»: -έγραφε ο Φρουντ : «είναι :η υπεροχή της φύσης, η αδυναμία του σώματος μας και η ατέλεια των μέτρων που ρυθμίζουν τις σχέσεις ων ανθρώπων μεταξύ τους στην οικογένεια στο κράτος και στην κοινωνία:Την φύση δεν θα την εξουσιάσουμε ποτέ τέλεια ,ο οργανισμός μας θα είναι πάντα ένα εφήμερο μόρφωμα.[…]αυτή η γνώση υποδείχνει στη δραστηριότητα μας την κατεύθυνση:Αν δεν μπορούμε να καταργήσουμε τον πόνο , μπορούμε πάντως κάτι να κάνουμε για να τον μετριάσουμε [..] Όπως κι αν θέλουμε να ορίσουμε την έννοια πολιτισμός είναι σίγουρο ότι καθετί με το οποίο προσπαθούμε να προφυλαχθούμε από την απειλή που προέρχεται από τις πήγες του πόνου, ανήκει ακριβώς στον ίδιο τον πολιτισμό

  10. 6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:11 πμ

  11. xroma_anemou
    6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:25 πμ

    @ Ράκος
    Δηλαδή, σε προσωπικό επίπεδο, στον εαυτό σου λες «Κάνε ό,τι λέω, όχι ό,τι θα ήθελα να κάνεις»;

    Τι σημαίνει: Ναι, θα πετάξω τους “μαργαρίτας” στους “χοίρους”; Πες μου πριν πας αλλού…

    @ Νοσφεράτος
    Δεν κατάλαβα το τελευταίο σχόλιό σου. Ίσως γιατί ο πόνος για μένα δεν είναι πια απειλή.

  12. 6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:28 πμ

    στον αγνωστο μου Φιλο Τον Ρακο(και στη Ζαχαρη με το υπεροχο ανωθεν μου βιντεακι)
    http://nosferatos.blogspot.com/2009/03/blog-post_1997.html

  13. 6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:28 πμ

    @ ζαχαρη

    Έφυγα… Σαν κουρελάκι στον άνεμο. Ευχαριστώ!

    _ _ _ _ _ _ _ _

    @ Εκλεκτή Ομήγυρη

    Μετά τον… Άστορα, λιγάκι δύσκολο να συνεχίσω τη συμμετοχή μου στις διάφορες συζητήσεις. Κι αύριο μέρα είναι. Καλό και ολόγλυκο βράδυ σε όλες/όλους σας κι ένα ακόμα καλύτερο και γλυκύτερο πρωινό!!!

  14. 6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:30 πμ

    »Δεν κατάλαβα το τελευταίο σχόλιό σου. Ίσως γιατί ο πόνος για μένα δεν είναι πια απειλή.»
    για μένα ειναι

  15. xroma_anemou
    6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:31 πμ

    Αχ, ζάχαρη… τι κρίμα που δεν μπορώ να ακούσω το κομμάτι του Piazzolla. Είμαι χωρίς ήχο στον υπολογιστή.

  16. 6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:44 πμ

    εγώ είμαι καινούριος….

    δεν σχολιάζω…..

    αλλά μ’άρεσε μια φράση σου….:

    {οτιδήποτε ανακαλύπτει ένας άνθρωπος αποτελεί κληρονομιά της ανθρωπότητας. Ας τα κάνει αυτή ό,τι θέλει. Δεν υπάρχουν “μυστικά” για “μυημένους”}….

  17. xroma_anemou
    6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 2:03 πμ

    @ Νοσφεράτος

    Μπήκα στο μπλογκ. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη όμως, ή έχει περισσότερο ενδιαφέρον το όποιο ταξίδι; Ξέρουμε αν ποτέ θα τη βρούμε; Και τι σημαίνει Ιθάκη; Είναι τόσο ρευστή έννοια, εξαρτάται τόσο από τις φάσεις της ζωής μας. Έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ σε αυτή τη φάση της ζωής μου.

    Ναι, είναι λογικό ο πόνος να είναι για σένα απειλή – όπως και για τους περισσότερους ανθρώπους. Οι εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Καμιά φορά η ζωή σε φέρνει αντιμέτωπο με ακραίες καταστάσεις και τότε αλλάζεις «κοσμοθεωρία» – αυτό μόνο εννοούσα. Μη με ρωτήσεις όμως τι ακραίες καταστάσεις, άλλωστε δεν τις επιλέγεις …

  18. 6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:45 πμ

    θα μου συγχωρέσετε την ευθύτητα αλλά αν φύγετε θα μπορούσα να σας αντικαταστήσω με είδωλο;
    αυτό το ερώτημα θα μπορούσα να το είχα αναβάλει για τη μέρα που θα σας συναντούσα πάλι βέβαια…
    πάντως όσο καιρό σας «γνωρίζω» θα μπορούσα να πω πως διακρίνετστε από ευγενική περιφρόνηση, ψυχρή τρυφερότητα, υπομονετικό εκνευρισμό, λογικό θυμό και μη αναμενόμενες ανά την περίπτωση διαθέσεις/εκφράσεις…
    αν και κατά πόσο υφίστανται αυτές οι ποικιλίες συναισθημάτων είναι άλλο θέμα…
    (εδώ προλαμβάνω σχόλια επί σχολίων)
    θμλψτ…

  19. 6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:43 πμ

    Δυο πορτες εχει ζωη, ανοιξα μια και μπηκα. Αμα βρεις να ξεκλειδωσεις αυτη τη πορτα που μπηκες δοκιμασε και την αλλη

  20. xroma_anemou
    6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:52 πμ

    Τι ξέρουμε όμως γι’ αυτά τα time passages? Τίποτα. Μόνο τα ζούμε.

  21. Γιάννης Ν.
    6 Σεπτεμβρίου 2011 στο 3:16 μμ

    Δεν θα ήθελα να σταματήσεις. Όπως και να ΄χει σ΄ ευχαριστώ και πάλι για τη γνωστή ανάρτηση με τη φωτογραφία που ξέρεις, (μην ξαναλέμε τα ίδια), αλλά και άλλες αναρτήσεις, όπως αυτήν :

    https://kourelarios.wordpress.com/2011/01/31/neolibiii/

    ή αυτήν : https://kourelarios.wordpress.com/2011/01/21/perelman/

    ή αυτήν : https://kourelarios.wordpress.com/2011/01/26/overaccu1/

    που με βοήθησαν να σχηματίσω εικόνα για κάποια πράγματα και μου έδωσαν κίνητρο για παραπέρα ψάξιμο.

    Επειδή ίσως έχω φτάσει και γω στο σημείο δίχως οίκτο που λες, επίτρεψέ μου για άλλη μια φορά να σου πω την γνώμη μου : Είσαι πολύ καλύτερος όταν γράφεις αναστοχαστικά, αναλυτικά και εκλαϊκευτικά (συγχρόνως), π.χ. στις αναρτήσεις που έβαλα ως παράδειγμα. Θα ήθελα να συνεχίσεις είτε στο δίκτυο είτε σε έγγραφη μορφή το γράψιμο αυτό. Τα υπόλοιπα περί αναβαθμίσεων κλπ., καλά έκανες και τα μοιράστηκες, αφού γούσταρες, κι εγώ χωρίς να έχω διαβάσει καστανιέντα, (τώρα μάλλον είναι λίγο αργά), νιώθω σε διαρκή παραφύλαξη τα δυο τελευταία χρόνια.
    Ό,τι και αν κάνεις, να ΄σαι καλά.
    Υ.Γ. Γκρεμίζεις τις γέφυρες και μετά φτιάχνεις καινούργιες, έτσι δεν έχεις γράψει κάπου αλλού ;;. Καλό μας γκρεμισμοχτίσιμο λοιπόν.
    🙂

  22. 7 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:35 πμ

    την …κάνατε;

  23. xroma_anemou
    7 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:25 μμ

  24. 7 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:59 μμ

    ή θα δημιουργήσω ιεκ ή ουρά αγαπητέ Ράκο!
    @ χρώμα: εξαιρετική η Jo!τυχαία την ανακαλύψατε;
    υγ. συμπάθα με Ράκο για την κατάχρηση του δημοσίου κρίματος:)

  25. 7 Σεπτεμβρίου 2011 στο 1:19 μμ

    @ katabran

    Όχι! Όχι ακόμα. Δεν υπάρχει βιάση. Απλά ασχολούμαι με μερικά ζητηματάκια… καλοπισμού. [ΙΕΚ;;; Ουρά;;;] Καλημέρα!

  26. xroma_anemou
    7 Σεπτεμβρίου 2011 στο 2:47 μμ

    @ Katabran
    χα… διόλου, διόλου τυχαία…

    @ Ράκος
    καλοπισμού…?
    … και αλλαγή «σκηνικού» στη σελίδα…

  27. 7 Σεπτεμβρίου 2011 στο 2:59 μμ

    Καλοπισμός: η καταπολέμηση των… κάλων. Έγραψα αναλυτικά…

  28. xroma_anemou
    7 Σεπτεμβρίου 2011 στο 4:08 μμ

    Το είδα μετά και απάντησα.

  29. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 2:39 πμ

    Επιβάλλεται να την κάνεις! – κι εσύ και όλοι μας (την επανάσταση)

    Εμπρός….Είναι μαζί μας κι ο καιρός

    http://www.prin.gr/2011/03/3d-printing.html

  30. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:58 πμ

    που πάει να πει ότι αν φύγει ο Κουρελάριος μπορούμε να τυπώσουμε έναν Ράκο;

  31. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:19 πμ

    @ Αρνητικός

    «Παντού όπου κυριαρχεί το θέαμα, οι μόνες οργανωμένες δυνάμεις είναι εκείνες που επιθυμούν το θέαμα. Καμία δεν μπορεί, λοιπόν, πια να είναι εχθρός αυτού που υπάρχει, ούτε να παραβεί την omerta που αφορά τα πάντα. Τελειώσαμε πια μ’ αυτή την ενοχλητική ιδέα, που είχε κυριαρχήσει πάνω από διακόσια χρόνια, σύμφωνα με την οποία μια κοινωνία μπορούσε να δέχεται κριτική και να μετασχηματίζεται, να μεταρρυθμίζεται ή να επαναστατικοποιείται. Κι αυτό δεν επιτεύχθηκε με την εμφάνιση νέων επιχειρημάτων, αλλά απλούστατα επειδή τα επιχειρήματα κατάντησαν ανώφελα.»

    Γκυ Ντεμπόρ, Σχόλια Πάνω στην Κοινωνία του Θεάματος, σελ. 23-24 [ελλ. μετ.]

    Την καλημέρα μου! [Πώς πάει το καινούργιο σου site; Αναμένουμε!]

  32. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:23 πμ

    @ katabran

    Καλημέρα αγαπητή Katabran!

    Δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα απολύτως! Ο Ράκος, απ’ ό,τι μου έλεγε χτες, βρήκε τη λύση. Δεν τον πειράζει καθόλου, λέει [αλλά είναι αυτός ένας Λοξίας…], να γράφει σ’ ένα κλειστό, ερειπωμένο, ερρυπωμένο και εγκαταλελειμένο μπλογκ. Απ’ ό,τι κατάλαβα, το μπλογκ του το έχει ήδη κλείσει, αλλά θα συνεχίσει να γράφει σ’ αυτό… Τι να πω; Θα δείξει…

  33. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 8:25 μμ

    ρίψασπις ποτέ!
    χαίρομαι 🙂
    καλσπέρα!

  34. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 8:25 μμ

    είδατε τι μου κάνατε με τα [ι];

  35. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:00 μμ

    Την ασπίδα; Ποτέ! Είναι το μόνο που δεν εγκαταλείπω. Και κατά την υποχώρηση την κρατάω πίσω μου. Προστατεύω την αισθητική των εχθρών. Διότι αν δεν σέβεσαι τους εχθρούς σου ποιον θα σεβαστείς;

    Καλησπέρα!

  36. xroma_anemou
    8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:55 μμ

    Εχθροί, ασπίδες… Ωχού…

  37. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:09 πμ

    Ράκος Κουρελάριος :
    @ Αρνητικός

    “Παντού όπου κυριαρχεί το θέαμα, οι μόνες οργανωμένες δυνάμεις είναι εκείνες που επιθυμούν το θέαμα. Καμία δεν μπορεί, λοιπόν, πια να είναι εχθρός αυτού που υπάρχει, ούτε να παραβεί την omerta που αφορά τα πάντα. Τελειώσαμε πια μ’ αυτή την ενοχλητική ιδέα, που είχε κυριαρχήσει πάνω από διακόσια χρόνια, σύμφωνα με την οποία μια κοινωνία μπορούσε να δέχεται κριτική και να μετασχηματίζεται, να μεταρρυθμίζεται ή να επαναστατικοποιείται. Κι αυτό δεν επιτεύχθηκε με την εμφάνιση νέων επιχειρημάτων, αλλά απλούστατα επειδή τα επιχειρήματα κατάντησαν ανώφελα.”

    Γκυ Ντεμπόρ, Σχόλια Πάνω στην Κοινωνία του Θεάματος, σελ. 23-24 [ελλ. μετ.]
    Την καλημέρα μου! [Πώς πάει το καινούργιο σου site; Αναμένουμε!]

    Δεν είμαι σίγουρος αν αυτή η ενοχλητική ιδέα κυριαρχούσε εδώ και διακόσια χρόνια, τετρακόσια, χίλια ή ποτέ. Ίσως αυτή η ιδέα έρχεται από το μέλλον…

    «Γράφω τις σκέψεις μου με τάξη, μ’ ένα σχέδιο χωρίς σύγχιση. Αν είναι αληθινές οι πρώτη που θα ρθει θα είναι συνέπεια των άλλων»

    υγ
    το κενούργιο site έχει κολλήσει… τι να πρωτοκάνει πια κανείς σ’ αυτή τη ζωή (σ’ αυτή την κοινωνία μάλλον)? να εξασφαλίσει τον άρτον τον επιούσιον, να ερωτευτεί, να κάνει μπαρότσαρκες, να κάνει νέους φίλους, να δει τους παλιούς ή ν’ ανοιξει κενούργιο site????

  38. xroma_anemou
    9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 1:39 πμ

    Ευτυχώς που δεν αγχώνομαι πια, και νυστάζω τώρα, και θα με ξυπνήσει κινητό το πρωί και γενικά σε λίγο πάω για ύπνο. Αλλιώς θα με άγχωνε πολύ αυτό το τραγούδι…

  39. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:12 πμ

    @ Αρνητικός

    Θα συμφωνήσω με τον αείμνηστο. Απ’ το παρελθόν ερχόταν και δεν έρχεται πια. Θα διαφωνήσω μαζί σου. Δεν έρχεται απ’ το μέλλον. Αλλά αυτό το έχουμε ξαναπεί: το μέλλον μπορεί να περιμένει.

    Καλό το απόσπασμα. Ποίου; Ίσως θέλει μια μικρή διορθωσούλα.

    ΥΓ. Πάντως, το τελευταίο πράγμα που κάνει κανείς καλοκαιριάτικα είναι να φτιάχνει καινούργιο σάιτ. Τελευταία προτεραιότητα. Εξάλλου, το μπλογκ σου είναι πάντα εκεί. Εντυπωσιακό το σημερινό σου βιντεάκι [Επιχειρήματα]. Μόνο που για την αντιγραφή, πρέπει να υπάρχει και το πρωτότυπο…

    Την καλημέρα μου!

  40. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:18 πμ

    @ Αρνητικός

    Και ως συνήθως [για τον blogspot], δεν μπορώ να ανεβάσω σχόλιο στο μπλογκ σου. Φτιάξε το site αγόρι μου, να ξεμπερδεύουμε! [σιγά σιγά…]

  41. 10 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:43 πμ

    Διόρθωση ορθογραφική εννοείς; Σίγουρα. Άλλη? Το χωρίο είναι των Ιζιντόρ Ντυκάς (Ποιήσεις) και του αειμνήστου (guy debord: son art et son temps). Είναι detournement της ρήσης του Πασκάλ (αυτού που έχει δώσει τ’ όνομα του στην γνωστή γλώσσα προγραμματισμού):

    «Θα γράψω τις σκέψεις μου χωρίς τάξη και ίσως χωρίς ακούσια σύγχιση. Αυτή είναι αληθινή τάξη, η οποία θα αναδεικνύει πάντα το αντικείμενό μου μέσω της ίδιας του της αταξίας» (Σκέψεις)

    Thought experiments…(βλ. και τη γάτα του σρεδιγήρου)

    Όσο για τον τρισδιάστατο εκτυπωτή, design χρειάζεται, όχι απαραίτητα πρωτότυπο. το σχεδιο μπορεί να είναι αποτελεσμα σκαναρίσματος πρωτοτύπου από τρισδιάστατο σαρωτή, αλλά όχι απαραίτητα…

    Το site σιγά-σιγά, θεσσαλονικιότικα ντε

    «Χμ, έχω δει πολλές φορές γάτα χωρίς χαμόγελο σκέφτηκε η Αλίκη, αλλά χαμόγελο χωρίς γάτα! Είναι το πιο περιεργο πράγμα που έχω δει στη ζωή μου»

  42. 10 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:52 πμ

    Όχι ορθογραφική διόρθωση. Μεταστροφούλα ήθελα να πω, αλλά μού ξέφυγε. Μεταστροφούλα στη μεταστροφούλα στο τέλος ίσως γυρίζαμε πάλι στον Μπλαιζ. [Εκτός από τη γλώσσα προγραμματισμού έχει δώσει και το επώνυμό του στο Αδιέξοδο Πασκάλ (double bind, το λένε κάποιοι, αλλά το Α.Π. είναι πιο σένιο, για την κατάσταση στην οποία χρησιμοποιείται).

    Αυτά τα τεχνικά μονίμως μού διαφεύγουν. Ξέρω να χρησιμοποιώ διάφορα μασίνια αλλά το πώς και γιατί κάνουν το ένα ή το άλλο μού διαφεύγει μόνιμα. Μερσί για τη διευκρίνηση.

    Το «σιγά σιγά» το λεν οι Σαλλλονικιοί; Κοίτα να δεις! Γι’ αυτό κι ένας τύπος στις διακοπές προσπαθούσε να με πείσει επί δέκα λεπτά πως ήμουν απ’ τη Θεσσαλονίκη, επειδή μιλούσα με προφορά σαλονικιώτικη! Κι έχω πάει όλες κι όλες 3-4 φορές εκεί πάνω για ελάχιστο διάστημα. Σήμερα, θα ‘θελα να ‘μουν εκεί, αλλά ευτυχώς με εκπροσωπεί ο Χρήστος Κ.

    Καλά τα σκεφτόταν η Αλίκη. Αλλά γιατί απαραίτητα το χαμόγελο θα πρέπει να ήταν χαμόγελο χωρίς γάτα; Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν χαμόγελο δίχως τίγρη ή δίχως δράκο… Κι ο Σρέντιγκερ τυχαία ανέφερε τις γάτες. Θα μπορούσε να αναφέρει σκύλο ή ό,τι άλλο…

    Καλλλημέρα!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s