Αρχική > Βιβλία, Παραφύλαξη > «Μόνο οι δυστυχισμένοι τραγουδούν…»

«Μόνο οι δυστυχισμένοι τραγουδούν…»

Γεννήθηκα σ’ ένα ταπεινό χωριουδάκι στη Βολύνια, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1894, στον αστερισμό της Παρθένου, με τον οποίο συγγενεύει κατά κάποιο ασαφή τρόπο το όνομα που μου έδωσαν: Ιωσήφ.

Η μητέρα μου ήταν Εβραία, από ρίζα δυνατή, γήινη, σλάβικη. Συχνά τραγουδούσε ουκρανικά τραγούδια, επειδή ήταν πολύ δυστυχισμένη.

(Και στον τόπο μου μόνο οι δυστυχισμένοι τραγουδούν, όχι οι ευτυχισμένοι, όπως στις χώρες της Δύσης. Γι’ αυτό τα τραγούδια της Ανατολής είναι πιο όμορφα και λίγη ανθρωπιά να ‘χει όποιος τ’ ακούει αναλύεται σε δάκρυα.)

Joseph Roth, Στον εκδότη Γκούσταβ Κίπενχώυερ για τα γενέθλια των πενήντα του χρόνων,
σελ. 5-6, μετ. Μαρία Αγγελίδου, εκδ. Άγρα.
[Πρόκειται για φυλλάδιο που «συνοδεύει» όλα τα βιβλία του Ροτ που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Άγρα.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ΥΓ. Όχι. Δεν παραφυλάω τον εαυτό μου. Απλά επισημαίνω το γεγονός ότι με «συνταγές» Cosmopolitan δεν γίνεται παραφύλαξη. Θα διαλύσετε τα πάντα μέσα σας, κι αυτό, ασφαλώς, είναι κάτι που κανένας μας δεν θέλει… Να περνάτε καλά. Μπορείτε και καλύτερα. Από σας εξαρτάται. Δεν μας φταίνε οι άλλοι…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης: Joseph Roth: Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1894…

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλία, Παραφύλαξη Ετικέτες:
  1. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 1:40 μμ

    Μία από τις βασικές αρχές της παραφύλαξης είναι το να είναι κανείς απρόσιτος.

    Απρόσιτος, ωστόσο, δεν σημαίνει να κρύβεσαι. Τι αξία έχει το να κρύβεσαι όταν όλοι ξέρουν ότι κρύβεσαι;

    Απρόσιτος σημαίνει να μην στύβεις τον εαυτό σου και να μην στύβεις και τους άλλους.

    Τα ‘χω ξαναγράψει, τα λέει κι ο Καρλίτος, αλλά ποιος διαβάζει μη λευκούς νεκρούς στοχαστές…

  2. xroma_anemou
    8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 2:23 μμ

    Ποιος είναι ο Καρλίτος?

    Τι επιλογές τραγουδιών… Μ’ αρέσουν, αλλά αν αρχίσω να «εκλογικεύω» -το απεχθάνομαι εδώ και πάνω από ένα χρόνο, αλλά με τσιγκλάς κι εσύ!- νομίζω ότι μας εμποδίζουν να δούμε τις προσωπικές μας ευθύνες στις όποιες εξελίξεις… (Η ερμηνεία δεν είναι αυτονόητη εδώ, γιατί αναφέρομαι σε δικά μου πράγματα – δυστυχώς!)

    Καμιά φορά (πάντα σχεδόν… καλά, υπερβάλλω!) νιώθω πως δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα (ή δε θέλω να αφεθώ να μπλεχτώ) με τους λαβύρινθους του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου σου… Όπως είναι προφανές, εγώ τώρα πια βρίσκομαι στο δεξί ημισφαίριο (έχοντας, δυστυχώς, περάσει κι εγώ το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου στο αριστερό…)

  3. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 2:50 μμ

    @ xroma_anemou

    O Καστανέντα είναι. Πόσες φορές θα το πω;

    Απαράδεκτα είναι τα τραγούδια. Αλλά τι ήθελες να βάλω; Brian Eno που άκουγα χτες το βράδυ ή David Byrne που άκουγα σήμερα το πρωί; Δεν θα ταίριαζαν με το τσιτάτο του Ροτ.

    Ναι, μόνον που δεν έχουμε μόνον εμείς προσωπικές ευθύνες. Οι αλλοινοί δεν έχουν; Αυτοί τι έχουν; Μόνον την εαυτάρα τους που τους λέει ότι οι αλλοινοί φταίνε πάντα;

    Δεν θα έλεγα ότι πρόκειται για λαβυρίνθους του αριστερού ημισφαιρίου… Λαβύρινθοι μπορεί να φαίνονται στους άλλους, αλλά για μένα είναι πολύ απλά: ό,τι μου ‘ρχεται. Είμαι σχεδόν μόνιμα [ε, υπερβάλλω κι εγώ λίγο 😀 ] σε «έμπνευση». Επίσης, για κάποιους συγκεκριμένους λόγους, είμαι και «πολύπλοκο σχέδιο».

    Και τι κάνεις εκεί στο δεξί ημισφαίριο; Δεν εξοικονομείς λίγη ενεργειούλα για να μπορέσεις να κάνεις περισσότερα; Ε;

    Καλό μεσημέρι!

  4. xroma_anemou
    8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 4:22 μμ

    Εγώ δε θυμάμαι πια τίποτα από Καστανέντα – είχα διαβάσει τότε που διάβαζε μάλλον όλη η Ελλάδα.

    Αν είμαι σε φάση, μου αρέσουν αυτά τα τραγούδια. Τα περί ευθυνών δεν ήταν σαφή πριν, τώρα είναι.

    Τελικά λειτουργεί ακόμη το αριστερό μου ημισφαίριο (οι παλιές συνήθειες…) Αν δε λειτουργούσε καθόλου, θα είχα δει την έμπνευση -το ό,τι σου ‘ρχεται- και δε θα έψαχνα για λογική!!! Τι «πολύπλοκο σχέδιο»? Άβυσσος να λες καλύτερα!!!

    Άσε…

  5. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 7:48 μμ

    @ xroma_anemou

    Ναι, κάποτε διάβαζε όλη η Ελλάδα. Τι διάβαζε δεν ξέρω. Είχα συναντήσει και κάποια παλληκάρια που έψαχναν ντατούρα στα βουνά της ορεινής Αιτωλοακαρνανίας [δεν κάνω πλάκα].

    Άβυσσος; Άβυσσος! Ό,τι πεις. Δεν θα διαφωνήσουμε γι’ αυτό.

    Πάντως μία πολύ καλή -έως εξαιρετική, θα έλεγα- προσέγγιση έχει κάνει η katabran σ’ ένα σχόλιό της: https://kourelarios.wordpress.com/2011/09/05/kanw/#comment-2016, στο οποίο, ως γνωστός γάιδαρος, δεν έχω απαντήσει ακόμα. Και να πεις ότι με γνωρίζει… Αλλά αν με γνώριζε πιθανότατα θα έλεγε πολύ… χειρότερα από αυτά που λες εσύ για το αβυσαλλέο του χαρακτήρος μου.

    Αφήνω… [Έχει πλάκα πάντως…]

  6. xroma_anemou
    8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:50 μμ

    Η Katabran έχει το λογοτεχνικό χάρισμα. Εγώ που δεν το έχω, όλα αυτά θα τα περιέγραφα με μια λέξη: αποστασιοποίηση. Για να βλέπει κανείς πιο καθαρά το τοπίο ή/και για αυτοπροστασία. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

    Οι αβυσαλλέοι χαρακτήρες δεν είναι απαραίτητα κακοί – αρκεί να μη θέλουν να σε παρασύρουν στην άβυσσό τους, και να μη θέλεις κι εσύ να παρασυρθείς!!! Κατά τα άλλα… μια χαρά ενδιαφέρον έχουν.

    Το «άσε» υποψιάζομαι ότι το ερμήνευσες με άλλο «θεωρητικό» πλαίσιο για να λες ότι έχει πλάκα (Ίσως και να ‘χει όμως. Εξαρτάται από τη στιγμή. Τα παιδία παίζει κλπ. κλπ.) Δεν το εννοούσα όμως έτσι… σε κάτι ΑΛΛΟ προσωπικό αναφερόμουν.

    ΥΓ. Δουλεύω και όταν εμφανίζεται μέιλ κάνω διάλειμμα. Μ’ αρέσει…

  7. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:05 μμ

    @ xroma_anemou

    ΥΓ. Και γιατί δεν κάνεις τα μέιλ κύρια ασχολία [όχι από πλευράς χρόνου] και τη δουλειά δευτερεύουσα; Θα ‘ναι και τα δυο πιο ενδιαφέροντα.

    Προτερόγραφο: Πες το κι αποστασιοποίηση. Μπορείς να πεις [μου το ‘χουν πει κι αυτό] ότι κάνω συνέχεια πλάκα. Αλλά μην ξεχάσεις να λάβεις υπόψη σου ότι πρώτα και κύρια κάνω πλάκα στην εαυτάρα μου. Μηδενική αρχή της παραφύλαξης, αυτή.

    Δεν είμαι αβυσσαλέος χαρακτήρας. Ίσα ίσα. Απλά οι άλλοι με βλέπουν έτσι μερικές φορές. Τι να κάνω; Θα ζήσω και μ’ αυτό.

    Κακός;;; Μια ψυχούλα είμαι… Δεν θέλω να παρασύρω κανέναν. Ίσα ίσα με έχουν χαρακτηρίσει ουκ ολίγες φορές μλκ γιατί ακριβώς περιμένω απ’ τους άλλους να πάρουν αποφάσεις και δεν τις παίρνουν. Κι εγώ δεν έχω πάρει ποτέ αποφάσεις για άλλους. Μου αρκούν οι δικές μου.

    Το «άσε» άστο. Αν είναι προσωπικό…

  8. xroma_anemou
    8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:30 μμ

    @ ΥΓ. Έχεις πλάκα με τα άλματα της σκέψης σου. Μου πήρε λίγο χρόνο για να σκεφτώ πώς το εννοούσες αυτό! Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά θα προσπαθήσω. Τουλάχιστον για να δω αν «δουλεύει».

    @ Προτερόγραφο. Και η πλάκα ξέρεις είναι αποστασιοποίηση – και ως προς τους άλλους, και ως προς τον εαυτό σου. Τρόπος άμυνας αρκετές φορές, αλλά έχει γούστο.

    Να η ευκαιρία σου να πάρεις μια απόφαση (μετά από αυτή την ανάλυση). Ποια; Δεν ξέρω – εσύ αποφασίζεις! [Κάπου, κάποτε νομίζω ότι το έχω ξαναπεί αυτό… Και δεν είναι αποφυγή ευθύνων. Έχει σχέση με το «άσε…»] Και, να φανταστείς, εγώ πάντα έπαιρνα αποφάσεις. Έτσι είχα τον «έλεγχο», βλέπεις. Δεν μπορούσα να αφεθώ στις αποφάσεις των άλλων. Τώρα που δε με ενδιαφέρει πια ο «έλεγχος», αφήνομαι για πρώτη φορά στη ζωή μου. Κι ό,τι βρέξει, ας κατεβάσει.

    ΥΓ. Αλλά, να σου πω… Γιατί βλέπεις τις αποφάσεις σαν ανατολικό ζήτημα; Παίρνεις μια απόφαση, και μετά την «ξεπαίρνεις» άμα έκανες λάθος. Τόσο απλά… (ξέρω που σου λέω)

  9. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:46 μμ

    @ xroma_anemou

    ΥΓ. Δεν ξέρω αν δουλεύει το συγκεκριμένο, αλλά σαν ιδέα στέκει. Ο ιός του Χέγκελ [που ρωτούσες τις προάλλες, κι ακόμα δεν σου απάντησα] στην πράξη.

    ΠΓ. Δεν είναι τρόπος άμυνας. Τρόπος επίθεσης είναι. Κατά της εαυτάρας μας. Μόνον έτσι μπορούμε να εξοικονομήσουμε λίγη ενέργεια. Η υπεράσπιση του image μας απαιτεί τεράστιες ποσότητες προσωπικής δύναμης. Δεν λέει…

    Μπα. Εγώ πάντα έπαιρνα τις τελείως απαραίτητες αποφάσεις. Μου ‘παιρνε χρόνο, αλλά τις έπαιρνα. Δεν είχα κανέναν έλεγχο. Σε τίποτα και σε κανέναν. Τώρα πια για τα ουσιώδη της ζωής δεν παίρνω καμιά απόφαση. Έρχονται μόνα τους. Για τα επουσιώδη το φροντίζω στοιχειωδώς. Όταν τελειώνουν τα τσιγάρα, πάω για εφημερίδα…

    ΥΓ. Δεν είναι έτσι για το… ξεπάρσιμο. Κι ούτε ισχύει αυτό για τα λάθη. Κάνουμε πάντα, έλεγα παλιότερα, αλλά είσαι καινούργια εδώ, τα σωστά λάθη. Κι εγώ ξέρω που σου λέω.

    ΜΓ. Κερδίσαμε και τη Σλοβενία!

  10. xroma_anemou
    8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:01 μμ

    Τώρα πια για τα ουσιώδη δεν παίρνεις καμιά απόφαση;;; Περίεργο…

    Κάποια λάθη είναι σωστά, κάποια λάθη λάθος – και ίσως μοιραία… Δεν ξέρω, είναι δύσκολο αυτά να συζητιούνται διαδικτυακά.

    ΥΓ1. Τη Σλοβενία; Σε τι; Κατάλαβες, ε; Παν-άσχετη!!!
    ΥΓ2. Μ’ εντυπωσίασες! Μου θύμισες ότι σε είχα ρωτήσει για τον ιό του Χένγκελ. Εγώ το είχα ξεχάσει. Αλλά η εξήγηση ήρθε τελικά βιωματικά…

  11. 8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:10 μμ

    Τίποτα δεν είναι περίεργο. Αλλά δεν γίνονται, καταπώς λες, αυτές οι συζητήσεις διαδικτυακά. Ακόμα και τετ-α-τετ είναι δύσκολο να γίνουν.

    Στο ευρωμπάσκετ. Χάζεψα το τελευταίο πεντάλεπτο.

    Σ’ αφήνω να δουλέψεις, πάω κι εγώ μια βολτίτσα.

    Καλό σου βράδυ!

  12. xroma_anemou
    8 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:43 μμ

    Καλή βόλτα!

    Γιατί είναι δύσκολο τετ-α-τετ;

  13. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:21 πμ

    Είπες: «Μία από τις βασικές αρχές της παραφύλαξης είναι το να είναι κανείς απρόσιτος.»

    Κι εγώ διάβασα: Μία από τις βασικές αρχές της ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ είναι το να είναι κανείς απρόσιτος.

    Τυχαίο? 🙂

  14. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:56 πμ

    @ xroma_anemou

    Μερσί! Καλή ήταν.

    Έχεις δοκιμάσει ποτέ να μάθεις καινούργια κόλπα σε γέρο σκύλο; Γι’ αυτό!

    Την καλημέρα μου!

  15. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:58 πμ

    @ Theorema

    Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω εγώ. Εσείς το διαβάσατε λάθος, εσείς θα αποφανθείτε.

    Την καλημέρα μου!

  16. xroma_anemou
    9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 1:47 μμ

    Γηράσκω αεί διδασκόμενος…

  17. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 1:50 μμ

    @ xroma_anemou

    Καλά, τι ήταν αυτό το «διδασκόμενος»;;;!!! Σιγά σιγά θα μας πεις ότι κάνεις πιπί σου όρθια! 😆

    Καλημέρααα!

  18. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 2:11 μμ

    @ xroma_anemou

    Α, παραλίγο να ξεχάσω τις ευχές: Να τα χιλιοστήσεις! Τα σχόλιά σου εδώ μέσα. Το προηγούμενο ήταν το 101ο. Είναι ένα καινούργιο μπιχλιμπίδι που μόλις πρόσθεσε ο WordPress. Λίστα με τους δέκα πιο φλύαρους σχολιαστές. Ισορροπημένη λίστα: πέντε άντρες, πέντε γυναίκες…

  19. xroma_anemou
    9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 2:37 μμ

    Κι εγώ ανάβω τσιγάρο πάνω από το μηδέν…

    100 σχόλια? Αν είναι δυνατόν!!! Ελπίζω να μην τα κρατάει μαζεμένα κανένα άλλο μπιχλιμπίδι, έτσι?

    Μα έγραφες για γέρο σκύλο, όχι για γριά σκύλα!!! Δεν παίζεσαι ώρες-ώρες… Χαχα!!!

  20. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:33 μμ

    Είσαι ήδη -μακράν- η πιο δραστήρια σχολιάστρια [εγώ, έτσι κι αλλιώς είμαι εκτός συναγωνισμού και λίστας]. Ο αμέσως επόμενος σχολιαστής έχει κάτι παραπάνω απ’ τα μισά δικά σου.

    Δεν γράφουμε εδώ μέσα κακιές λέξεις. Μην παρεξηγηθείτε και μείνει σύξυλη η μπακουροπαρέα…

  21. xroma_anemou
    9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:50 μμ

    Συνήθως άμα παρεξηγούμαι τα «χώνω»!!! Σήμερα μου συνέβη σε 2 περιπτώσεις για 2 διαφορετικά θέματα. Στην πρώτη περίπτωση τα «έχωσα» χοντρά (και μου έκοψαν στο σχόλιο – το πιστεύεις???) και, στη δεύτερη περίπτωση, όσο πιο διακριτικά μπορούσα (αλλά σαφέστατα) και μου το πέρασαν…

  22. 9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:23 μμ

    Και φυσικά είχες άδικο και στις δύο περιπτώσεις 😆 Για πες! Για πες!

  23. xroma_anemou
    9 Σεπτεμβρίου 2011 στο 10:43 μμ

    Μπα, μπα, μπα… τι μαθαίνει κανείς!!!

    Σιγά μην πω σε «ανοιχτή επικοινωνία»…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s