Αρχική > Ξένη Δημοσίευση > Χαλκή Μυία [Ξένη Δημοσίευση]

Χαλκή Μυία [Ξένη Δημοσίευση]

Φίλος τις, μού ζήτησε ως χάρη να αναρτήσω στο μπλόγκι μου το παρακάτω μήνυμά του.

«Η κωδική λέξη», μου είπε, «είναι Βαρουχίτα

«Καλά, ρε ανισόρροπε» [οι φίλοι μου με εκτιμούν γιατί τους γνωρίζω καλά :lol:], του είπα, «την βρίζεις και περιμένεις να σε πάρει στα σοβαρά;!»

«Δεν είναι βρισιά», μου απάντησε, «ρε ηλίθιε!» [κι εγώ τους εκτιμώ γιατί επίσης με γνωρίζουν καλά :lol:]

«Και γιατί ρε κρετίνε», συνέχισα, «δεν πας να της το πεις εσύ, και με βάζεις εμένα να ρίχνω το επίπεδο του μπλογκ μου;»

Όταν σταμάτησε τα τρανταχτά γέλια [για το «επίπεδο» γελούσε, είμαι σίγουρος!], μου απάντησε:

«Έχει πολύ -μα πάρα πολύ- βαρύ χέρι! Γι’ αυτό…»

Άβυσσος…  Και την είχα διαβάσει την είδηση, πριν από μέρες, ότι το 39% του πληθυσμού των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποφέρει από κάποιο ψυχικό νόσημα… Δεν είχα δώσει σημασία… Νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος… Ο ένας… Κι ο μοναδικός…

Τι να κάνω; Ενέδωσα… Φιλίες… Να ‘χεις και κάποιον να λες τον πόνο σου…

Ακολουθεί το μήνυμα:

Τυφλόμυγα

 

 

Αυτό που μ’ αρέσει είναι…

… το ότι σου μοιάζω τόσο πολύ…

… το ότι μου μοιάζεις τόσο πολύ…

Άπιαστη εσύ.

Άπιαστος κι εγώ.

(((Αν ήξερα τον τρόπο να με πιάσεις θα σου είχα στείλει «σκονάκι». Υποθέτω ότι το ίδιο ισχύει και για σένα.)))

 

 

Advertisements
Κατηγορίες:Ξένη Δημοσίευση
  1. 18 Σεπτεμβρίου 2011 στο 1:54 μμ

    Τα παιδία παίζει:

    Χαλκή Μυία (Τυφλόμυγα)

    Κανόνες του παιχνιδιού από τα αρχαία χρόνια:Δένανε με ένα μαντίλι τα μάτια ενός παιδιού και έλεγε: «χαλκή μύγα θα κυνηγήσω» και οι άλλοι αποκρίνονταν: «θα κυνηγήσεις μα δεν θα την πιάσεις» και τον χτυπούσαν με τις ζώνες τους μέχρι να πιάσει ένα παιδί.

  2. xroma_anemou
    18 Σεπτεμβρίου 2011 στο 1:58 μμ

    Ράκο, βοήθεια! Τι σημαίνει «βαρουχίτα»;;;

    Ράκο, εσύ νόμιζες πως ήσουν ο μόνος, ο ένας, ο μοναδικός…; Δεν έβλεπες γύρω σου τι συμβαίνει;

    Δεν το ήξερα το τραγούδι, δεν μπορώ να το ακούσω, αλλά οι στίχοι είναι τόσο συγκινητικοί…

    Προτείνω να πεις στο φίλο σου ότι, αν μοιάζουν, με το «βαρύ της χέρι» θέλει ίσως να τον κάνει να έρθει στα σύγκαλά του…

    Πες του, επίσης, ότι κανένας δε χρειάζεται να πιάσει κανέναν. Τι ιδέα κι αυτή…

    ΥΓ. Κάτι μου λέει ότι του έχει στείλει άπειρα «σκονάκια», χωρίς όμως να θέλει να τον «πιάσει» ή να θέλει αυτή να «πιαστεί». Ίσως να μην της αρέσουν τα φυλακισμένα περιστέρια… ίσως να ασφυκτιά στις φυλακές. Ίσως να την πνίγει μερικές φορές και η δική του αναποφασιστικότητα και τότε να λέει: «Μου φτάνει ο δικός μου σταυρός του μαρτυρίου…» Ποιος ξέρει; Αν θέλει να μάθει ο φίλος σου πρέπει να τη ρωτήσει με ή χωρίς «σκονάκι». Μήπως τελικά δε θέλει να μάθει; Μήπως, βρε παιδί μου, του γουστάρουν οι αποστάσεις;;; Είναι κι αυτό μια στάση ζωής. Γιατί όμως τη διαπραγματεύεται;

  3. xroma_anemou
    18 Σεπτεμβρίου 2011 στο 4:01 μμ

    Μπρρρ… βάρβαρο παιχνίδι. Κι εμείς το παίζαμε, αλλά χωρίς ζώνες. Σκουντούφλαγες εδώ κι εκεί μόνο και οι άλλοι ή γελούσαν ή κράταγαν την ανάσα τους, αν ήσουν κοντά τους. Ποτέ δε μου άρεσε όμως λόγω κλειστών ματιών… Άσε που κάθε φορά που ακούω τη λέξη «τυφλόμυγα», μετά τις «9 1/2 βδομάδες», μου θυμίζει εκείνη τη σκηνή, που επίσης δε μου άρεσε λόγω του μαντηλιού στα μάτια. Ο καθένας με τα απωθημένα του…

    ΥΓ. Ούτε και τα «Μάτια ερμητικά κλειστά» μου άρεσαν.

  4. 18 Σεπτεμβρίου 2011 στο 4:46 μμ

    Aυτό που πάντα έτρεμα ήταν η μοναξιά….

    Αλλά πάντα μόνος ήμουν….

    Εικοσιπέντε χρόνια με τον «άνθρωπό μου» , ποτέ δεν ένοιωσα μόνος….

    Πάντα υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου , έτσι ώστε να αποζητάω το να είμαι μόνος…..

    Πάντα ο άνθρωπος είναι μόνος….

    Η φυσική παρουσία , δεν είναι εγγύηση αποφυγής της μοναξιάς….

    Η μοναξιά είναι γύρω μου κι εντός μου….

    Η πραγματική παρέα δεν επηρεάζεται από την φυσική παρουσία ή όχι….

    Ο φίλος πρέπει να «εισχωρεί» στα «ενδότερα….αλλιώς καλύτερα να πάτε στο γήπεδο….

    Ο άνθρωπος μονάχος του γεννιέται και μονάχος του «φεύγει»…..

    Αυτά για τώρα , αλλά και άλλες φιλοσοφίες στο μέλλον

  5. xroma_anemou
    18 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:04 μμ

    @ χρηχα
    όχι

  6. 18 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:32 μμ

    Χρώμα…όχι σε τι;
    Αναλόγως το επίπεδο που αναζητεις την συντροφικότητα είσαι μόνος ή όχι….
    Όταν το βαθαίνεις πάντα καταλήγεις στην τελευταία σειρά ….
    Επιφανειακά πάντα είσαι με κόσμο γύρω σου….αλλά ακόμα και αυτοί που είναι φίλοι αν δεν έχουν την γεναιότητα να εμβαθύνουν την σχέση τους ,άστο καλύτερα…η συλλογικότητα στο γήπεδο έστω και σαν οπαδός σου προσφέρει περισσότερα….άστα… έιχα φίλο που δεν άντεξε την εμβάθυνση….έφυγε πανικόβλητος , όπως έφευγε μια ζωή από τις σχέσεις του…τώρα τελευταία κάνει φιλότιμες προσπάθειες στην τελευταία σχέση του…τουλάχιστον ας πάρει μια γεναία απόφαση προς εκείνη την κατύθυνση…..

    Κατά τα άλλα ….κάθε σειρά θέλει ανάλυση, ξεχωριστά….είναι σαν μια σειρά γνωμικά….έστω κι αν είναι προσωπικές αλήθειες…..

  7. xroma_anemou
    18 Σεπτεμβρίου 2011 στο 11:52 μμ

    Αυθόρμητο ήταν το ‘όχι’, μωρέ. Σκεφτόμουν ότι η πραγματική παρέα επηρεάζεται από τη φυσική παρουσία, αλλά το ξανασκέφτηκα και δεν ισχύει. Ήταν επειδή ρωτούσες στο προηγούμενο σχόλιό σου «ή όχι» σε αυτή την πρόταση.

    Ναι, προφανώς δεν είναι πολλοί αυτοί που έχουν τη γενναιότητα να εμβαθύνουν στις σχέσεις τους, αλλά αυτού του είδους την εμβάθυνση που φαντάζομαι ότι εννοείς δεν τη χρειάζεσαι και με πολλούς. Λίγοι και καλοί αρκούν.

    Τι; Έβγαζε νύχια ο φίλος σου έτσι και κάποιος πήγαινε να τον πλησιάσει πολύ; Και έτρεχε μακριά πανικόβλητος; Κάπου τον καταλαβαίνω, ξέρεις. Όχι, εγώ δε βγάζω νύχια αν κάποιος πάει να με πλησιάσει πολύ, αλλά βγάζω νύχια αν νιώσω ότι προσπαθεί να με «φυλακίσει», να με «καπελώσει» και τα συναφή. Το έχω ξαναπεί κάπου, αυτό είναι το μοναδικό κακό της αντιαυταρχικής μου εκπαίδευσης όταν ήμουν παιδί. Δεν μπορώ να χειριστώ καθόλου την οποιαδήποτε μορφής άσκηση εξουσίας και πανικοβάλλομαι.

  8. 19 Σεπτεμβρίου 2011 στο 12:37 μμ

    ανεξάρτητα λοοιπόν από τα ψυχολογικά μας, το κολλαβίζειν δεν παιθαίνει ποτέ!
    καλημέρα και καλή εβδομάς!

  9. xroma_anemou
    19 Σεπτεμβρίου 2011 στο 1:53 μμ

    Τίποτα δεν πιστεύω αν δεν το ακούσω με τα ίδια μου τα αυτιά!!! Και, προς το παρόν, τίποτα δεν ακούω – μόνο βουβά σχόλια βλέπω…

  10. 19 Σεπτεμβρίου 2011 στο 5:59 μμ

    πεθαίνει! η ορθογραφία ! άκου παιθαίνει… και λοοιπόν…άι πρρρρττττ ασπρούλα μ πρρρττττ!

  11. 20 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:12 πμ

    @ xroma_anemou [# 2]

    Ιδέα δεν έχω τι σημαίνει αυτό το «Βαρουχίτα». Τον ρώτησα κι απάντηση δεν πήρα. Περίεργος ων, το γκούγκλισα. Το μόνο ενδιαφέρον που βρήκα είναι ένα «δευτεροκανονικό» [what?] βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης που λέγεται «Σοφία Βαρούχ». Τώρα, να πρόκειται για καμιά Σοφία που ζει σε καμιά σοφ-ίτα και που έγινε Βαρουχ-ίτα για ξεκάρφωμα, τι να σου πω; Μπορεί να είναι και το τελείως αντίθετο…

    Καλά τα λες, ελπίζω να σε διάβασαν αμφότεροι. Αν είναι δύο…

    Εγώ δεν του λέω τίποτα. Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε κάποιον είναι να του λες τι να κάνει. Εξάλλου, δεν χρειάζεται τις δικές μου συμβουλές για να τα κάνει σαλάτα. Τα καταφέρνει και μόνος του 😀

    Καλημέρα!

  12. 20 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:20 πμ

    @ χρηχα

    «Εκτός απ’ τη μοναξιά υπάρχει και ο ιμπεριαλισμός!», λέγαμε κάποτε εμείς οι παλιοί.

    Ή μήπως λέγαμε…

    «Εκτός απ’ τον ιμπεριαλισμό υπάρχει κι η μοναξιά»;

    Δεν θυμάμαι. Μάλλον το δεύτερο… [Αλτσχάιμερ…]

    Σήμερα μπορούμε να πούμε πως…

    «Εκτός απ’ τη μοναξιά υπάρχει και η συνεχιζόμενη πρωταρχική συσσώρευση [κοινώς πλιάτσικο]».

    Την καλημέρα μου!

  13. 20 Σεπτεμβρίου 2011 στο 9:29 πμ

    @ katabran

    Χαζούλικο τραγουδάκι [και με το συμπάθιο :-)] Κι όταν ένα τραγουδάκι είναι χαζούλικο βαριέμαι να διαβάσω και τους στίχους του.

    Μ’ άρεσε εκείνο το «κολλαβίζειν» σας [«το ‘πιασα» με τη βοήθεια του Δημητράκου, βέβαια! Αυτό δα έλειπε! Η… κλασική μου παιδεία έφτασε μέχρι τον Μακρυγιάννη (αν και προτιμώ τον Καραϊσκάκη!)]

    Αν με το «κολλαβίζειν» και τον τίτλο του τραγουδιού υπονοείτε κάτι, θα σας απογοητεύσω. Το ότι μ’ αρέσει να απολαμβάνω και να χαίρομαι [στα πλαίσια του δυνατού πάντα] οτιδήποτε κάνω [όσο σοβαρό κι αν είναι] δεν σημαίνει, σε καμία περίπτωση, ότι «παίζω παιχνίδια». Ακόμα και τον δρόμο για την κόλαση θα τον στρώσω με πολλά γέλια. Ίδιον του χαρακτήρος μου…

    Καλημέρα!

  14. 20 Σεπτεμβρίου 2011 στο 5:55 μμ

    ωχ! σβήστε αν εχετε την καλοσυνη το πανωθέ μου σχόλιο…κάτι έκανα λάθος πάλι ,ε τπ ανάθεμα, παράθεμα που έχετε εφαρμόσει…
    ///
    οκ. κανένα πρόβλημα, αλλά υπήρξε μεγάλη επιτυχία και ανήκε σε ένα άλμπουμ επιπέδου διαλογισμού με θέμμα το “παιχνίδι”
    καλησπέρα 🙂
    υγ.δεδομένο το συμπάθιο

  15. 20 Σεπτεμβρίου 2011 στο 6:00 μμ

    «μ» κόλλησε!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s