Οράματα και θάματα

Παρακολουθούσα με θρησκευτική ευλάβεια την αποψινή ομιλία του πολυχρονεμένου μας πρωθυπουργού στη Βουλή.

Και αίφνης… Αίφνης!

«Έφυγα»!

Και ανεώχθησαν οι ουρανοί!

Και ενεφανίσθη έμπροσθέν μου ο Στρατηγός. Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης!

Έμπλεως συγκινήσεως και δέους, έπεσα στα γόνατα.

«Βρε, γαϊδούρι!», μου λέει.

«Στρατηγέ μου…», τόλμησα να ψελλίσω.

«Βγάλε το σκασμό, ωρέ πειναλέε κουραλέε!»

Και συνέχισε.

«Τι είναι αυτά που γράφεις για το Μακρυγιαννιστάν;! Δε βλέπεις τι λεβέντη πρωθυπουργό έχει αυτή η χώρα;;;!!!»

Και με έφτυσε!

Απ’ τη ντροπή έπαθα εγκεφαλικό, καρδιακό και μαγουλάδες. Και έφυγα [άνευ εισαγωγικών, αυτή τη φορά].

Σας γράφω, πια, απ’ το Αλλουκοσμιστάν!

Να με θυμάστε! Να κάνετε και κανένα τρισάγιο στο κενοτάφιό μου!

Η χώρα δεν έχει ανάγκη.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

Το Μακρυγιαννιστάν;;;

ΥΓ. Πάω να διαβουλευτώ με το Κυρία τους [και Κυρία τού Στρατηγού]. Μου χρωστάει κάτι δεδουλευμένα και κάτι επιδοματάκια. Απ’ τα χρόνια της κρίσης. Απ’ τα χρόνια του ΔΝΤ…

Advertisements
  1. 5 Νοεμβρίου 2011 στο 12:08 πμ

    Εξ αλλου αποψε πεθανε και το παλιοβυζαντιο με τις μηχανοραφιες του.
    Πισω στην αρχαια Ελλαδα με τα δημοψηφισματα να εξαγνιστουμε ολοι. Ωχ…

  2. 5 Νοεμβρίου 2011 στο 12:11 πμ

    @ ζαχαρη

    Αχ ωραία! Μ’ αρέσουν οι κηδείες! Τώρα που έχουμε πρωθυπουργό με [νομιμοποιήσιμες] φούντες, ας θάψουμε τους πάντες! Κι ας μοιράζουμε και κόλλυβα [με ποντικοφάρμακο!] στις μακρυγιαννοπενθούσες…

    Καλές διαβουλεύσεις σάς εύχομαι!

  3. 5 Νοεμβρίου 2011 στο 12:28 πμ

    Μιας και το θυμήθηκα και το ‘βαλα σ’ ένα σχόλιο στης ζάχαρης, ας το δούμε κι εδώ [θα πρέπει να διαβάσετε το ποστ εκεί, για να καταλάβετε το φιλμάκι. Είναι αλληγορικό 😆 Καλά το λέω katabran; :-)]:

  4. 5 Νοεμβρίου 2011 στο 1:01 πμ

    153 τα «ναι» στο γκουβέρνο…

    Αχ! Πόσο δίκιο είχε ο στρατηγός. Πόσο καλύτερα ξέρουν οι εθνοπατέρες το πόσο «λεβέντης» είναι το Γκιόργκος. Το ίδιο «λεβέντες» είναι κι οι ίδιοι.

    * λεβέντης: υπερθετικός του μαλάκας. Μαλάκας, Κύριος, Λεβέντης.

    Καλές διαβουλεύσεις αδέλφια!

    [Δεν λέω «Καλή αντάμωση στα γουναράδικα!» γιατί μέσα σ’ αυτά βρισκόμαστε ήδη! Ευτυχώς, στο δικό μου, η εμπνευσμένη διαχείριση άναψε σήμερα καλοριφέρ :lol:]

  5. 5 Νοεμβρίου 2011 στο 12:15 μμ

    μήπως είδατε τη μεθαδόνη μου;
    τί καλά που τα λέτε!
    πού είναι η μεθαδόνη μου;
    αναρωτιέμαι αν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη συμ/μετοχή και τη μέθεξη αφού και τα δυο βγαίνουν από το μετά και το έχω…ξέρω θα μου πείτε , ο μέλλων του έχω δασύνεται…
    η μέθεξη απαιτεί χρόνο βέβαια…όπως και η ανώτερη πνευματική κατάσταση που δε μας χαρακτηρίζει ώστε να κατανοήσουμε πως έχουμε εμπρός μας ένα είδος προς εξαφάνιση…

  6. 5 Νοεμβρίου 2011 στο 3:35 μμ

    Απόλυτα σωστός! Υπενθυμίζω και το κεφάλαιο του βιβλίου του Στ. Γουργουρή «Εθνος Ονειρο», με τίτλο «Τα φαντάσματα της γραφής, Ι: Ο Μακρυγιάννης και τα θαύματα της εθνικής μνήμης». Επίσης το σχετικό κράξιμο του Ακη Γαβριηλίδη στον στρατηγό Μακρυγιάννη (ημί-ανάπαυση – προσο-χηηηηηηηηηηηηηηηηηή!) στο «Η αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού».

  7. 7 Νοεμβρίου 2011 στο 11:02 πμ

    @ katabran

    Πολύ καλά κάνετε και ψάχνετε τη μεθαδόνη σας. Από τι ακριβώς όμως θέλετε να απεξαρτηθείτε;

    Και γιατί με στέλνετε πάλι στα λεξικά;;; Χτες έφαγα τρία λεπτά απ’ τη ζωή μου για να βρω και να κατεβάσω ένα ετυμολογικό λεξικό… Του Χόφμαν, αν θυμάμαι… Είναι καλό ή να βρω κανένα άλλο;

    ΥΓ. Δεν υπάρχει κανένα είδος προς εξαφάνιση εδώ γύρω. Όλα βαίνουν καλώς. [Παραμένω αθεράπευτα αισιόδοξος]

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ athemita

    Καλημέρα σας!

    Γουργουρή δεν έχω διαβάσει. Γαβριηλίδη έχω ρίξει παλιά μια ματιά. Κάποιο βιβλίο του Γιώργου Γιαννουλόπουλου [;] για τον στρατηγό έχω διαβάσει, αλλά πολύ διανοουμενοθολούρα ήταν…

  8. 7 Νοεμβρίου 2011 στο 9:14 μμ

    ειλικρινά σας το γράφω, η αισιοδοξία σας μου δίνει ελπίδες απεξάρτησης από τα φαντάσματα του παρόντος!

  9. 7 Νοεμβρίου 2011 στο 9:41 μμ

    @ katabran

    Χαίρομαι, αλλά σας προειδοποιώ: η αισιοδοξία μου δεν είναι ιάσιμη. Και είναι και μεταδοτική. Φοβάμαι…

  10. 7 Νοεμβρίου 2011 στο 9:53 μμ

    εγώ έτσι κι αλλιώς φοβάμαι…:)

  11. 7 Νοεμβρίου 2011 στο 9:54 μμ

  12. 7 Νοεμβρίου 2011 στο 10:22 μμ

    Εγώ δεν φοβάμαι έτσι κι αλλιώς. Χαίρομαι αλλιώς κι έτσι.

    Πολύ μελαγχολικό το άσμα…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s