Αρχική > Μουσική > Αργύρης Κουνάδης: In memoriam

Αργύρης Κουνάδης: In memoriam

Πέθανε στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, όπου ζούσε από το 1959, ο Αργύρης Κουνάδης.

«ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ (ΑΪ ΓΑΡΟΥΦΑΛΛΟ ΜΟΥ)»
Μουσική: ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΟΥΝΑΔΗΣ
Στίχοι: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΚΟΥΦΑΣ

Advertisements
Κατηγορίες:Μουσική
  1. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 12:19 μμ

    Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι
    σύννεφο έβαλαν γιορντάνι
    κι άντρας ζώνει τ’ άρματά του
    πάει ταμένος του θανάτου
    Και ποιος θα σου κρατήσει
    άσπρο στο χορό μαντήλι
    μαγιάπριλο του κόσμου
    πίκρα περπατάει στα χείλη
    άι… γαρούφαλλό μου…
    άι… γαρούφαλλό μου…

    Άλογο φαρί καβάλα
    δράκοι του’στησαν κρεμάλα
    μπρος στο μαρμαρένιο αλώνι
    στέκει και το πεταλώνει
    Ανέμη να γυρίσει
    παραμύθι ν’αρχινήσει
    μαύρο κρασί να πιούμε
    το φεγγάρι έχει μεθύσει
    άι…γαρούφαλλό μου…
    άι…γαρούφαλλό μου…

    και στην άκρη, στο ποτάμι
    μια φλογέρα, ένα καλάμι
    κάνει τον καημό φλογέρα
    το παράπονό του αέρα
    Και ποιος θα σου κρατήσει
    άσπρο στο χορό μαντήλι
    μαγιάπριλο του κόσμου
    πίκρα περπατάει στα χείλη
    άι…γαρούφαλλό μου…
    άι…γαρούφαλλό μου…

    Ποιος πονεί και ποιος το θέλει
    του ανέμου οι Αρχαγγέλοι
    του καπνού ‘ναι και τ’ ανέμου
    δεν το βάσταξα ποτέ μου
    Ανέμη να γυρίσει
    παραμύθι ν’αρχινήσει
    μαύρο κρασί να πιούμε
    το φεγγάρι έχει μεθύσει
    άι…γαρούφαλλό μου…
    άι…γαρούφαλλό μου…

  2. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 1:01 μμ

    [[[προσωπική σημείωση: πρφλξ: θλ►θά↑ τρντγμ μρφς►θλ►θά↑]]]

  3. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 2:55 μμ

    ]]]προφυλάξου από το τράνταγμα του μορφέα[[[
    δεν υπάρχει καλύτερος ύπνος από αυτόν κάτω από τον ίσκιο των ραδικιών…

  4. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 3:05 μμ

    [[[τράνταγμα ομορφιάς]]]

    Πφφφ!!! Πάλι μες στη μαυρίλα;;;

    Προτιμώ τα σέλινα, που μόλις καθάρισα κι έπλυνα για να τα προσθέσω στη φασολαδίτσα μου… Και τα ραδίκια σαλάτα τα προτιμώ… Για ύπνο προτιμώ τον ίσκιο των-πώς-τα-λένε-εκείνα-τα-πευκοειδή-που-φύονται-στις-παραλίες-;-μου-διαφεύγει-αυτή-τη-στιγμή.

  5. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 3:07 μμ

    Πέρα απ’ τις σελινοσοφίες, τι «βλέπετε», ως παλαιά γαυρούλα, για το αποψινό ματσάκι; Καταρχάς είστε γουρλού; Αν δεν είστε, αφήστε καλύτερα…

  6. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 3:11 μμ

    Αρμυρίκια!

    Άργησα λίγο αλλά το θυμήθηκα. Σήμερα ανακάλυψα ότι εκτός από αργό είμαι και λίγο ανισόρροπο…

    [[[τι λίγο, δλδ; Πολύ. Κλινική περίπτωση, αλλά δεν το λέω για να μην με ζηλεύουν…]]]

  7. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 6:46 μμ

    βλέπω τριπλό επειδή τριπλό χρειάζεται…
    έχω ήδη φορέσει κόκκινα κι έδιωξα ντους γκαντέμηδες μακριά…

    όσο για το μορφέα στον χρωστώ ευγνωμοσύνη, ποιος σας είπε πως δεν συντελεί στην ομορφιά;
    ναι, τα ραδίκια ανάποδα παραπέμπουν στον άλλο ύπνο, αλλά έμαθα από τον παππού μου που κοιμόταν ελάχιστα διότι όταν κι εάν … θα κοιμόταν μια ζωή, πως δίνουνμακροζωϊα!…
    το ποστ σας πάντως δεν ήταν και ταμένο στη ζωή…

    έρρωσθε!

  8. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 7:00 μμ

  9. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 8:23 μμ

    @ katabran

    Ένα τριπλό θα ήταν ό,τι έπρεπε. Με πάγο και σόδα, ως συνήθως…

    [,,,]

    Μερσί. Ρώννυμι.

  10. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 8:24 μμ

    @ athemita

    Όμορφο τραγούδι, από μια μελαγχολική και αμήχανη Ελλάδα, που χάθηκε για πάντα… Ευχαριστούμε.

  11. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 9:05 μμ

    Φεύγουν ένας ένας και αφήνουν τον τοπο αυτό φτωχότερο ! Ευτυχως που υπάρχουν και οι μουσικές να λέμε!
    Καλησπέρες!

  12. 23 Νοεμβρίου 2011 στο 9:19 μμ

  13. 24 Νοεμβρίου 2011 στο 12:35 πμ

    Καλησπέρα σας

    «Αν θέλετε να ζήσετε αληθινά πρέπει να ερωτευθείτε τον θάνατο»…σπουδαία ρήση, σπουδαίου ανθρώπου (που δεν τον θυμάμαι τούτη την ώρα)….

    Αν δεν υπήρχε ο θάνατος και το πρόσκαιρο της ζωής , πόσο βαρετά θα ήταν όλα….
    ατελείωτα και βαρετά….
    κατ’ αρχήν δεν θα υπήρχε κίνητρο για δημιουργία….
    τι νόημα θα είχε…

    η ζωή είναι μια σταλιά, και πρέπει να τρέξουμε να την περιτρέξουμε ολόκληρη , να μην αφήσουμε καμία γωνίτσα της ανεξερεύνητη….

    Και να μην φοβάστε το θάνατο….
    είναι ο πιο πιστός μας σύντροφος, σε όλη την ζωή μας….
    πάντα είναι δίπλα μας , ένα βήμα παρακεί….
    άσε που δεν ξεχνάει ποτέ κανέναν….
    μα κανέναν, μιλάμε….

  14. 24 Νοεμβρίου 2011 στο 1:19 πμ

    @ χρηχα

    Καλημέρα φίλτατε!

    Δεν χρειάζεται να ερωτευτούμε το θάνατο. Αρκεί να τον έχουμε ως… «σύμβουλο». Και είναι εξαιρετικός. Άμα σε μια στιγμή «κακοτυχίας» τον ρωτήσεις «είναι αυτό σημαντικό;» θα σου απαντήσει: «το πιο σημαντικό είναι να μην σε αγγίξω εγώ…»

    Τα υπόλοιπα τα λές τόσο υπέροχα…

    Καστανέντα;;;

    Καλημέραααα!!!

  15. 24 Νοεμβρίου 2011 στο 1:38 πμ

    @ Liakada

    Για κάποιον λόγο ο WordPress σας θέτει στο… αρχείο.

    Ο τόπος αυτός δεν φτωχαίνει επειδή πεθαίνουν οι άνθρωποί του… Αλλά επειδή «ζουν»…

    Στο Φράιμπουργκ έζησε… Αυτοεξόριστος… υποθέτω. Ωραίο το τραγούδι.

    Μιας άλλης Ελλάδας που δεν υπήρξε ίσως ποτέ…

    Καληνύχτες

  16. 24 Νοεμβρίου 2011 στο 1:52 πμ

    Ισως επειδή δεν είμαι αυτόχθων ιθαγενής αλλά μέτοικος από το διπλανό μπλογκοχωριό ( βλ blogspot) :)p
    Σαν spam με εμφανίζει?
    Μάτι φοβούμαι… Μάτι κακό 😀

  17. 24 Νοεμβρίου 2011 στο 2:14 μμ


    Το «Άι, γαρούφαλλό μου – Εις μνημόσυνον» είναι από ένα επαναστατικό τραγούδι του ισπανικού εμφυλίου, το «Gallo Rojo», το οποίο διασκεύασε ο Κουνάδης, σε στίχους του Βαγγέλη Γκούφα.
    Οι στίχοι αναφέρονταν, κρυπτικά και αλληγορικά, και στον Νίκο Μπελογιάννη…
    (Η πληροφορία από τη σημερινή «Ελευθεροτυπία», σε σχετικό κείμενο της Χρυσούλας Παπαϊωάννου).

  18. 24 Νοεμβρίου 2011 στο 4:56 μμ

    Gallo Rojo

    Όταν τραγουδά ο κόκκορας ο μαύρος
    σημαίνει ότι η μέρα έχει φύγει.
    Αν τραγουδούσε ο κόκκορας ο κόκκινος
    άλλος κόκκορας θα τραγουδούσε.

    Aχ, εάν ό,τι λέω είναι ψέμμα,
    το τραγούδι που τραγουδώ
    ας το σβήσει ο αέρας.
    Aχ, τι απογοήτευση,
    εάν μού σβήσει ο αέρας
    αυτό που τραγουδώ.

    Βρεθήκανε στην αμμουδιά
    οι δύο κόκκορες μέτωπο με μέτωπο.
    Ο μαύρος κόκκορας ήταν μεγάλος
    αλλά ο κόκκινος ήταν γενναίος.

    Κοιταχτήκανε στα μάτια
    κι επιτέθηκε ο μαύρος πρώτος.
    Ο κόκκορας ο κόκκινος είναι γενναίος
    αλλά ο μαύρος είναι προδότης.

    Μαύρε κόκκορα, μαύρε κόκκορα,
    μαύρε κόκκορα, σε προειδοποιώ,
    μην προδίδεις έναν κόκκορα κόκκινο
    πολύ περισσότερο όταν ήδη έχει πεθάνει.

  19. 24 Νοεμβρίου 2011 στο 8:31 μμ

    @ Liakada

    Μην φοβάστε τίποτα! Δεν σας πιάνει το κακό μάτι εσάς! Όπως στα μάρμαρα δεν πιάνει η κακιά σκουριά!

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ athemita

    Ω! Εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ευχαριστούμε.

    [Την Ελευθεροτυπία σήμερα την διάβασα απ’ τ’ αθλητικά ως τον Τριάντη. Μετά το ρίξαμε στο χαβαλέ στο καφέ και τα υπόλοιπα τα ‘χασα… Έρρεε κι η μπύρα… Αύριο πάλι :-)]

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s