Αρχιτεκτονήματα [περί το 1937]

15 Δεκεμβρίου 2011

Ο εκλεκτός σύντροφος εν… μη-όπλοις Ανέστιος, με ένα σχόλιό του, … άνοιξε πυρ πρωί πρωί. Εισηγούμενος το «κατέβασμα» ενός βιβλίου του Curzio Malaparte, μάς έστειλε κατευθείαν στο σπίτι [βίλλα] του Μαλαπάρτε στο Κάπρι.

Αυτή δηλαδή:

Πότε χτίστηκε η Βίλλα Μαλαπάρτε [που έγινε «διάσημη» στις αρχές της δεκαετίας του 1960, αφού εκεί γυρίστηκε μια ταινία του Γκοντάρ];

The house was conceived around 1937 by Italian Rationalist architect Adalberto Libera for Curzio Malaparte. Malaparte actually rejected Libera’s design and built the home himself with the help of Adolfo Amitrano, a local stonemason.

Στο λήμμα, ωστόσο, για τον Libera η Wikipedia αναφέρει:

He also designed Casa Malaparte for Curzio Malaparte on the island of Capri (1938), although there is continuing controversy as to whether Malaparte himself was the main designer.

Τι 1937 θα μου πείτε, τι 1938, τι αργότερα;

Απλά θυμήθηκα και την εξής φωτογραφία:

Στη φωτογραφία φαίνεται το πρόπλασμα μιας εξοχικής κατοικίας στο Καβούρι, την οποία είχε σχεδιάσει περί το 1937 ο αρχιτέκτονας Γεώργιος Κοντολέων. Δεν χτίστηκε ποτέ. Δεν διασώζονται σχέδια.

Διαβάζουμε:

Δουλεμένη με τόλμη και φαντασία ήταν η ανεκτέλεστη μελέτη του για την εξοχική κατοικία Κυριακίδη, η οποία εκπονήθηκε περί το 1937. Οργανικά ενσωματωμένο στο βράχο, λες και φυτρώνει από αυτόν, το αρχιτεκτόνημα του Κοντολέοντος περικλείει έναν διπλό συμβολισμό. Ο ήπιος δυναμισμός του παραπέμπει στο πλοίο-σύμβολο του μοντέρνου τρόπου ζωής αλλά και στο πλοίο-σύμβολο του πολιτισμού της μεσογειακής Ελλάδας. Ο τρόπος με τον οποίο ο Κοντολέων χρησιμοποίησε τη μεταφορά του πλοίου στην οικία Κυριακίδη θυμίζει αρκετά ένα μυθικό σπίτι του Μεσοπολέμου: τη βίλα Malaparte στο Κάπρι της Ιταλίας, η οποία αποδίδεται μεν στον Ιταλό ρασιοναλιστή Adalberto Libera, κτίστηκε όμως το 1938-1942 με τη ριζική τροποποίηση της μελέτης από τον ουμανιστή ιδιοκτήτη της [Talamona, Λοβέρδου-Βασιλειάδη, συνέντευξη].

Ελένη Φεσσά-Εμμανουήλ, Εμμανουήλ Μαρμαράς,
12 Αρχιτέκτονες του Μεσοπολέμου,
σ. 190, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2005.


Κατά τα άλλα, το μόνο που έχει απομείνει απ’ τον Μεσοπόλεμο είναι το «κίνημα για επιστροφή στις ρίζες» [Ζάχος], «μεταφορά» αντίστοιχων προγενέστερων κινημάτων στην Αγγλία και στη Γερμανία, και η «ελληνικότητα» [Πικιώνης].

Όχι, ότι έχει και τόση σημασία… Απλά κάποια απ’ τις τελευταίες Κυριακές διάβαζα στην Καθημερινή βαρυσήμαντο άρθρο του Απόστολου Δοξιάδη για την φοβερή και τρομερή γενιά του ’30. Τρομάρα μας, δηλαδή…


Με κουράζουν οι τέχνες…

Πάω να διαβάσω Μπαντιού. Κάνει καλό στην αλωπεκία.

Κι ο Μαλαπάρτε, στα γεράματά του, θαυμαστής του Μάο ήταν…

Εμένα τι μου λείπει;

Γε-ράκος «loser» Σκουρ-ελάριος

ΥΓ. Και να μου περνάτε πάντα υπέροχα! Μη σας πάρει και σας σηκώσει! Άντε!

Advertisements
  1. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:20 πμ

    Τελικά ποιος το έφτιαξε;

    Γιατί τα πήρατε με τον Δοξιάδη;

    Τι έχετε με την γενιά του 30;

    Ποια τέχνη σας κουράζει ράκο άνθρωπο;

    Τι σας λείπει;

    και Ποιος τόλμησε να σας ξαναμαναξαναβαφτίσει γε-γε;

    Καλημέρα σας Αγαπητέ Βαφτιστήρ-ι-ε!

  2. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:58 πμ

    Ιδέα δεν έχω ποιος το έφτιαξε, τελικά. Κανείς μάλλον δεν έχει. Ούτε οι ειδικοί.

    Τα έχω γιατί παριστάνει ότι αυτός μεγάλωσε σε άλλη χώρα, και πως όλα θα λυθούν με το μνημόνιο. Πρωτεργάτης σχετικής κίνησης. Ακόμα ένας «που έπεσε απ’ τα σύννεφα».

    Με ανθρώπους που θαυμάζουν τον Μακρυγιάννη και τον Γιαγκούλα δεν θέλω πολλά πολλά.

    Όλες οι τέχνες που διαλαλούν πως είναι τέχνες.

    Τίποτα απολύτως.

    Εγώ το τόλμησα, διότι έτσι γουστάρω! 🙂

    Καλημέρα σας Αγαπητή Νονούλα!

  3. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:04 πμ

    Σαφής και ευκολονόητος 🙂

    Σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις.

    Έτσι να κάνετε – να γουστάρετε 🙂

    Καλημέρα Γλυκέ Ράκε 🙂

  4. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:07 πμ

    εισαγομενη ελληνικοτητα…και τουτες τις πετρες τις σηκωσα οσο μπορεσα…αχ
    Καλημερα…

  5. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:17 πμ

    Ο τελευταίος που δικαιούται δια να ομιλεί περί γενιάς του 30 είναι ο πολιτιστικός μαΪντανός (φέρελπιτς νεοσσός επί χούντας) Δοξιάδης… που κέρδισε το διαγωνισμό Επιστημονικής Επιδόσεως Νέων του έτους 1970 λόγω ΕΥΝΟΙΑΣ από τις Αρχές (όχι απαραίτητα τις χουντικές αλλά σίγουρα τις εταιρειακές και ταξικές). Εκείνη η μελέτη που υπέβαλλε ήταν επικεικώς καλούτσικη αλλά όχι και κατάλληλη για το «πρώτο βραβείο»…

    Ο κάτοχος… άλλου βραβείου στον ίδιο διαγωνισμό (που δεν πήρε το πρώτο λόγω… μη-ύπαρξης κονέ) παρακολουθεί έκτοτε την εξέλιξη του Δοξιάδη, να προσπαθεί να δημιουργήσει μία νέα ελληνική κουλτούρα, κατάλληλη για τον 21ο αιώνα, κλπ. κλπ.

    Με… πορδές δεν βάφουν αυγά όμως.

    ΜΙΑ είναι η ουσία της γενιάς του 30. Το μόνο που απέμεινε και τελικά βραβεύτηκε (και διεθνώς). Αυτό είναι η ποίηση του Ελύτη. Και δεν μπορεί να ξαναυπάρξει άλλη σαν κι αυτή.

  6. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:36 πμ

    Υ.Γ. Και κάτι άλλο ρε Χρήστο…

    Σήμερα, στην εποχή της Εκρηξης Πληροφορίας και της Διαδικτύωσης…
    …ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΦΤΙΑΧΤΕΙ «εθνική» κουλτούρα ή ΤΟΠΙΚΗ πολιτιστική αναγέννηση.

    Εκείνο που μπορεί να φτιαχτεί είναι κάτι σαν υπο-κουλτούρα… ένα αενάως εξαρτημένο υποσύνολο της διεθνούς διαόησης, όσης δηλαδή από αυτή μεταφράστηκε ή τέλος πάντων είναι κατανοητή (έστω) από τους δικούς μας γλωσσομαθείς, κλπ.

    Διότι, σήμερα, στον 21ο αιώνα (2η δεκαετία του)…
    ….Ο διεθνής πολιτισμός είναι ΕΝΙΑΙΟΣ, παντού συνδεδεμένος. Από τους Ζαπατίστας μέχρι τη Νέα Αριστερά της Κίνας, από τον Ελύτη μέχρι τη Ναόμι ΚλάΪν…
    ΟΛΑ μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους και να βγεί το κοινό τους νόημα, ή αντίθετο νόημα, κ.ο.κ.

    Ε, λοιπόν…. αν θέλει κανείς να φτιάξει μια «εθνική υποκουλτούρα» be my guest, go ahead and do it. Ι πρηφέρ του μέηκ ΓΚΟΥΝΤ Γκρηκ jokes.

  7. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:49 πμ

  8. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:08 μμ

    @ Soduck

    Νονούλα, σιγά σιγά θα ΜΕ πείτε και Μελό-Ρακο και Μελί-ρυτο και Μελό-γερο 🙂

  9. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:08 μμ

    @ ζαχαρη

    Έτσι ακριβώς κι ακόμα χειρότερα.

    Καλημέρα σας!

  10. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:19 μμ

    @ Omadeon

    Καλημέρα Γιώργο.

    Όφειλα να βάλω το λινκάκι για το κείμενο του Δοξιάδη στο ποστ. Κάλλιο αργά…

    H απαραίτητη Γενιά του Τριάντα

    Σκέψεις πάνω σ’ ένα βιβλίο για τη Γενιά του ’30 είναι…

    Στην Ελλάδα όταν τίποτα δεν πάει καλά στο πολιτικό σκηνικό, τότε συζητάνε για εκλογές ή για αλλαγή του Συντάγματος.

    Κι όταν όλη η κοινωνία είναι τελματωμένη [και κάτι παραπάνω] αρχίζουν και ψάχνουν τις… πολιτισμικές ρίζες του έθνους.

    Τα πάντα [όλα, λέμε!] για την επιβίωση του υπαρκτού μακρυγιαννισμού. Τυχαίο, άλλωστε, ότι η Γενιά του ’30 ήταν εκείνη που ανέδειξε τον «Στρατηγό»;

    Ή που ο Δοξιάδης «ανακαλύπτει» σήμερα [!!!] «τον Φ τραπεζίτη, τον Χ μεγαλοεκδότη, τον Ψ μεγαλοεργολάβο», καταπώς λέει στο άρθρο του; Πού ζούσε τόσες δεκαετίες;

    _ _ _ _ _ _ _ _

    Αυτά που αναφέρεις στο πρώτο σχόλιό σου, δεν τα ήξερα.

    Με το δεύτερό σου συμφωνώ. [Με κάποιες μικροενστασούλες ίσως, αλλά συμφωνώ.]

    Ο πλανήτης είναι ένα χωριό πια. Κι όλοι συγχωριανοί είμαστε. Ή όλοι κάνουμε κάτι για το χωριό ή όλοι χανόμαστε. Τα υπόλοιπα δια τους ειδήμονας και τους λοιπούς λακέδας του τίποτα…

  11. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:19 μμ

    @ L’Enfant de la Haute Mer

    Ω! Ευχαριστούμε! Πολύ ωραίο και το εσωτερικό της βίλλας!

  12. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:45 μμ

    Χαρακτηριστικό φύρδην μίγδην από το άρθρο του Δοξιάδη:

    Η Γενιά του Τριάντα αποτελούνταν από ανθρώπους ανοιχτόμυαλους και ανοιχτόκαρδους, φρέσκα μυαλά που μπόρεσαν να κοιτάξουν τον τόπο χωρίς τις τότε παρωπίδες του λογιωτατισμού, του επαρχιωτισμού, του αυτιστικού εθνικισμού, της ξενομανίας ή του μιμητικού αριστερισμού. Ανοίχτηκαν τολμηρά στην Ευρώπη και στο καινούργιο χωρίς να ξεχνούν ούτε πού μένουν, ούτε ποια γλώσσα μιλούν, ούτε ποια παράδοση κουβαλούν. Στο βιβλίο του Τζιόβα φαίνεται καθαρά ότι αυτή η Γενιά εκφράζει τη σπουδαιότερη απόπειρα να δημιουργηθεί ένα όραμα για την Ελλάδα που να συνθέτει δημιουργικά το αρχαίο με το μοντέρνο, το αστικό με το λαϊκό, το ανατολίτικο με το ευρωπαϊκό, το τοπικό με το κοσμοπολίτικο, το σεβαστικό με το ρηξικέλευθο.

    Όλα στο μίξερ για την επιβίωση της πα-ρτ-ίδας…

  13. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:48 μμ

    Εν ολίγοις, και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ και με τον αγροφύλαξ και με τον λιμενοφύλαξ…

    Και με τον λήσταρχο Γιαγκούλα!

    Καταπώς το ήθελε ο… θεωρητικός της Γενιάς του ’30 Θεοτοκάς: Λήσταρχος Γιαγκούλας ή Κωνσταντίνος Καβάφης; Ποιος σας ενδιαφέρει περισσότερο;

  14. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 4:12 μμ

    Kαλησπέρα….

    Τις έννοιες της φωτιάς και του δένδρου τις αφήνω στην κρίση του καθενός….

    Άσχετο;

    ίσως….

  15. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 4:13 μμ

  16. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:35 μμ

    @ χρηχα

    Ψιλοάσχετο… Από στίχους τουλάχιστον… ACTIVE MEMBER Το Δέντρο LYRICS

  17. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:39 μμ

    @ Soduck

    Εξαιρετικό τραγούδι! Ευχαριστώ!

    «μπροστά δεν ξέρω τι θα βρω, μα δεν γυρίζω πίσω…»

    [[[Κυμβαλόρακος: ήγουν ντενεκεδοκούρελο 🙂 ]]]

  18. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:53 μμ

    Nα με συγχωρήσετε , γιατί η αλληγορία που εννοούσα θέλει πολύ φαντασία…

  19. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:54 μμ

    Δεν τίθεται ζήτημα συγχωρήσεως. Απλά δεν διαθέτουμε φαντασία… Και με το συμπάθειο 🙂

  20. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:56 μμ

    Άσε που με τις αλληγορίες, τις μεταφορές και τις παρομοιώσεις έχω τις χειρότερες δυνατές σχέσεις. Τόσο πραγματιστής που μεταφυσικό με ανεβάζουν αλλοπαρμένο με κατεβάζουν… 🙂

  21. 15 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:26 μμ

    Δεν εννοούσα τίποτε για σας….για μένα πήγαινε το σχόλιο….

    Μ’ αρέσει το τραγούδι και το συνδύασα βάζοντας πολύ φαντασία…..

    Εξάλλου όπως το θέτετε…ο πραγματιστής είναι αλλοπαρμένος….έτσι;

    Ε…χμμμμ……κι εγώ εκεί ανάμεσα είμαι …..αλλοπαρμένος – πραγματιστής…..

    Πατάω γερά τα πόδια μου σε συμπαγή σύννεφα….

  22. 16 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:59 μμ

    Πάμε λίγο παραπέρα απ’ τη λογική… Όχι για να την ξεπεράσουμε, αλλά να δούμε [διάολε!] τι βρίσκεται μετά… Όλο και κάτι ενδιαφέρον υπάρχει, πάντως…

    Καλημέρα!

  23. 13 Οκτωβρίου 2014 στο 3:05 μμ
  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.