Αρχική > Επιτρέπεται το πτύειν, μαρξισμός > Φτύστε τους όσο είστε ακόμα ζωντανοί. Όταν πεθάνετε θα αποπατούν στον τάφο σας.

Φτύστε τους όσο είστε ακόμα ζωντανοί. Όταν πεθάνετε θα αποπατούν στον τάφο σας.

Εκδήλωση του… ημιεπίσημου γαλλικού κράτους [Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης] «προς τιμήν» του τελευταίου «στρατηλάτη» της επανάστασης Γκυ Ντεμπόρ.

Δεν απομένει παρά να… τιμήσει τη μνήμη του και το λενινιστικο-σταλινικο-μαοϊκό σκυλολόι του πλανήτη. [Με εξαίρεση, βέβαια τον Αλαίν Μπαντιού, που είχε «τιμήσει» εν ζωή τον Ντεμπόρ, που, με την σειρά του, τον είχε «περιποιηθεί» δεόντως.]

Ας είναι βαθύς ο βούρκος που θα τους σκεπάσει!

Μία από τις εισηγήσεις στο στρογγυλό τραπέζι: Ο Γκυ Ντεµπόρ και το νέο επαναστατικό κύμα στην εποχή των τεράτων

Η αφίσα σε μεγαλύτερη ανάλυση [pdf].

Όποιος θέλει να θυμηθεί τα περί της… αγαπητικής σχέσης Μπαντιού-Ντεμπόρ, ας ψάξει κάπου εδώ μέσα, τη σχετική συζήτηση.

[Εκείνο που μ’ άρεσε σ’ εκείνη τη συζήτηση ήταν το ότι κάποιοι αμφισβητούσαν το γεγονός ότι ο Μπαντιού είναι μαοϊκός. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να λένε πως πρέπει να ορίσουμε τι είναι κομμουνισμός κ.λπ. κ.λπ. Το ότι σήμερα δηλώνουν λενινιστές, ίσως να μην έχει καμιά απολύτως σημασία. Όπου φυσάει το τίποτα…]

Advertisements
  1. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 6:49 μμ

    Παρέμβαση στο Γαλλικό Ινστιτούτο ενάντια στη θεαματική αφομοίωση του Γκυ Ντεμπόρ

    Στα πλαίσια της θεαματικής αφομοίωσης της επαναστατικής σκέψης και δράσης, το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης οργάνωσε στρογγυλό τραπέζι για να «τιμήσει» τον μεγάλο στοχαστή του 20 αιώνα, Γκυ Ντεμπόρ (με τη διακριτική πάντα παρουσία των ΜΑΤ στο κτήριο). Δημοσιεύουμε εδώ το κείμενο το οποίο αναγνώσαμε και μοιράσαμε στους παριστάμενους, κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μας με συντρόφισσες και συντρόφους.

    Για τη συνολική άρση των διαχωρισμών της διανόησης

    Εισαγωγική σημείωση

    Στα πλαίσια της θεαματικής αφομοίωσης της επαναστατικής σκέψης και δράσης, το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης οργάνωσε στρογγυλό τραπέζι για να «τιμήσει» τον μεγάλο στοχαστή του 20 αιώνα, Γκυ Ντεμπόρ (με τη διακριτική πάντα παρουσία των ΜΑΤ στο κτήριο). Δημοσιεύουμε εδώ το κείμενο το οποίο αναγνώσαμε και μοιράσαμε στους παριστάμενους, κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μας με συντρόφισσες και συντρόφους.

    Εκκεντρική Υποτροπή
    16/12/2011

    Παρέμβαση στο Γαλλικό Ινστιτούτο ενάντια στη θεαματική αφομοίωση του Γκυ Ντεμπόρ

    1

    «Οι καταστασιακοί που ίσως φαντάζεστε πως είστε οι κριτές τους, μία μέρα θα σας κρίνουν αυτοί. Σας περιμένουν στην γωνία»

    Μωρίς Βυκέρτ – για λογαριασμό της Καταστασιακής Διεθνούς

    «Εκεί όπου ο πραγματικός κόσμος μετατρέπεται σε απλές εικόνες, οι απλές εικόνες γίνονται πραγματικά όντα και αποτελεσματικά κίνητρα μιας υπνωτικής συμπεριφοράς… Το Θέαμα είναι το αντίθετο του διαλόγου»

    Γκυ Ντεμπόρ – Η Κοινωνία του Θεάματος

    2

    Δεν επιδιώκουμε τη νεκρανάσταση οποιασδήποτε επαναστατικής πρωτοπορίας, κάτι τέτοιο θα ήταν σύμπραξη με τον κόσμο του διαχωρισμού. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψιν ότι η διαύγαση της ιστορίας των κινημάτων συνεισφέρει θετικά στην όποια προσπάθεια εναντίωσης στην υπάρχουσα κουλτούρα, καταγγέλλουμε την παρουσίαση του Ντεμπόρ (και της καταστασιακής διεθνούς) ως πολιτιστικό προϊόν προς κατανάλωση, ως διαδικασία που διασπείρει τη σύγχυση και διαστρεβλώνει πλήρως τον επαναστατικό χαρακτήρα των ιδεών.

    3

    Ο Ντεμπόρ το ήξερε πολύ καλά πως κάποια στιγμή θα μετατρεπόταν και ο ίδιος σε «θέαμα». Όλα όσα έχουν αναφερθεί από την ΚΔ έχουν γίνει ήδη καταναλωτικά σποτάκια. Το «μη δουλεύετε ποτέ» μοιάζει στις μέρες μας περισσότερο με παρότρυνση μιας τράπεζας για αγορά δανείου, παρά για σύνθημα που γράφτηκε 15 χρόνια πριν το Μάη. Παρόλα αυτά, μόνο αηδία μπορεί να προκαλέσει το γεγονός ότι ένας καλλιτέχνης της «αντι-κουλτούρας» που ήθελε να καταργήσει πραγματικά την τέχνη, ένας άθεος, ένας παθιασμένος αντιεξουσιαστής, αντι-κρατιστής, διεθνιστής, αντικαπιταλιστής και αντικομφορμιστής να εξυμνείται από εθνικιστικούς θεσμούς, ιδρύματα ενσωματωμένης τέχνης, μορφωτικούς οργανισμούς που απλώς αναπαράγουν το κυρίαρχο φαντασιακό και χρηματοδοτικά προγράμματα που απλώς αποσκοπούν να αφομοιώσουν το αναφομοίωτο. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Ντεμπόρ δεν είχε ως μέλημα να καθιερωθεί στις «μόδες των σαλονιών του παρισίου» όπως έλεγε και ο Καστοριάδης και να καταντήσει ένας ακόμη καθεστωτικός του μεταμοντέρνου όπως ο Derida ή ο Foucault.

    Παράλληλα, οι βρισιές του καταστασιακού Άσγκερ Γιόρν προς τον διευθυντή του ιδρύματος Guggenheim και η άρνηση του να παραλάβει το μεγάλο χρηματικό έπαθλο που είχε κερδίσει έργο του από το εν λόγω ίδρυμα ακόμα και σήμερα εμπνέουν κάποιους, οι μεταστροφές του Ντεμπόρ και του Βιενέ υπενθυμίζουν πώς η πολιτική σάτιρα και η τέχνη δεν κλείνεται μέσα σε τέσσερα ντουβάρια για να συζητιέται από τη διανοουμενίστικη νομενκλατούρα, οι κραυγές του Καστοριάδη μέχρι την τελευταία του πνοή για «παγκόσμια δημοκρατική αναγέννηση» γκρεμίζουν συθέμελα όλα τα κτίρια του αστικού σχεδιασμού προκειμένου η ανώνυμη συλλογικότητα να πραγματοποιήσει τις συνελεύσεις της και να ανασάνει.

    4

    Η θεσμισμένη εξουσία πάγια και καθολικά χυδαία, καταβάλει μια απεγνωσμένη προσπάθεια προκειμένου άνθρωποι όπως ο Ντεμπόρ να παρουσιαστούν ως «τμήμα της γαλλικής κουλτούρας» ή ο Καστοριάδης ως «παράδειγμα της νεοελληνικής φιλοσοφικής σκέψης». Συγκαλύπτουν το γεγονός ότι το έργο αυτών των ανθρώπων ήταν αυτό ακριβώς: της κατάργησης όλων των συνόρων. Είτε αυτά τα σύνορα είναι εθνικά (γάλλος, έλληνας) είτε είναι άλλων μορφών, όπως του ενσωματωμένου διανοούμενου που σκοπεύει να προσφέρει στην ενδυνάμωση του κυρίαρχου φαντασιακού ή του τύπου ανθρώπου που έχει ως βασικό σκοπό της ζωής του να εργάζεται και να καταναλώνει, εκτελώντας τις εντολές του αφεντικού του (τα δύο τελευταία δεν έχουν απολύτως καμία διαφορά).

    5

    Στο μέτρο που μας αφορά, μόνο ως προκλητικό μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον τίτλο «ο τελευταίος στρατηλάτης της επανάστασης;». Όσο κι αν ηδονίζονται μερικοί, το επαναστατικό πρόταγμα όχι μόνο δεν έχει φτάσει στο τέλος του, αλλά όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ενσαρκώνεται σε αρκετούς ανθρώπους που πνίγονται καθημερινά από την ασημαντότητα που τους προσφέρεται ως ζωή. Όσα μνημόσυνα κι αν προσπαθήσουν να κάνουν τα ιδρύματα και τα ινστιτούτα με σκοπό την μεγιστοποίηση των κερδών τους από την ιδέα της επανάστασης, ελπίζοντας πως ξεμπέρδεψαν με τους «τελευταίους επαναστάτες», ο ποταμός της επαναστατικής συλλογικότητας θα τους βυθίζει ακόμα πιο χαμηλά.

    6

    Στοχαστές όπως ο Ντεμπόρ, ο Βανεγκέμ, ο Καστοριάδης μας ωθούν να σκεφτούμε, όχι «το τέλος της επανάστασης» ως πρόταγμα, όπως μας παρακινεί να σκεφτούμε το γαλλικό Ινστιτούτο, έστω και με τη χυδαία μορφή διερώτησης που ωστόσο υπόρρητα και εμβόλιμα διαμορφώνει την επιθυμητή αφήγηση της ιστορίας, αλλά το ξεκίνημα: να ξαναπιαστούμε με τα πράγματα, να αμφισβητήσουμε, να σκεφτούμε νέους ορίζοντες, νέες φαντασιακές δημιουργίες, άλλες οντολογικές μορφές· να πράξουμε, εν τέλει, το αδιανόητο. Γι’ αυτό δεν θα καταφέρουν ποτέ να κλειστούν σε κτίρια ή σε ράφια βιβλιοπωλείων τα λόγια μας. Γιατί πρεσβεύουν έναν άλλο κόσμο έρωτα και πολιτικής, που απαντάει στο υπαρξιακό, ανθρωπολογικό και βαθιά πολιτικό πρόβλημα της κοινωνίας μας.

    7

    Η επαναστατική υπόθεση είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Στις στάχτες και τα συντρίμμια του παλιού κόσμου, μέσα στην εμπορευματική δικτατορία και τον άθλιο πολιτισμό της ιεραρχημένης κατανάλωσης σκουπιδοπροϊόντων και ιδεών, σ’ ένα κόσμο όπου το Θέαμα έχει ανακηρυχθεί σε επίσημη θρησκεία, το πρόταγμα της αυτονομίας και η επιθυμία για τη γενικευμένη καταστροφή της εμπορευματικής κοινωνίας θα στείλουν κάθε εκδοχή του Θεάματος, μαζί με τη διαχωρισμένη πολιτική, οριστικά και αμετάκλητα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Και θα φροντίσουμε και εμείς γι’ αυτό.

    εκκεντρική υποτροπή διαρκούς αμφισβήτησης
    &
    εραστές και ερωμένες της διάχυσης του ελευθεριακού πανηδονισμού

    http://iportopi.eagainst.com/5.html

  2. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 6:55 μμ

    Η κοινωνία του θεάματος της χρεοκοπίας

    ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

    Το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης διοργάνωσε την Παρασκευή το απόγευμα στρογγυλή τράπεζα, με αφορμή τη συμπλήρωση 80 ετών από τη γέννηση μίας από τις σημαντικότερες φιγούρες του αιώνα που πέρασε, του Γκυ Ντεμπόρ (Guy Debord) και τίτλο «Guy Debord: τελευταίος στρατηλάτης της επανάστασης». Ο παραπάνω τίτλος είναι κατάφορα παραπλανητικός όχι μόνο ως προς τους άξονες στους οποίους κινήθηκαν οι τοποθετήσεις των ομιλητών, αλλά κυριότερα ως προς την ταυτότητα και τη δράση του τιμώμενου προσώπου. Θα επανέλθουμε όμως στο ζήτημα της επικεφαλίδας της εκδήλωσης εν ευθέτω χρόνω. Αρχικά, μία μικρή εισαγωγή για τον νοερό μας προσκεκλημένο. Ο Γκυ Ντεμπόρ λοιπόν, αντίκρισε για πρώτη φορά τον κόσμο στις 28 Δεκεμβρίου 1931 στο Παρίσι και τον εγκατέλειψε εκουσίως στις 30 Νοεμβρίου 1994, με μία σφαίρα στην καρδιά. Αναμφίβολα, συγκαταλέγεται στους ανθρώπους εκείνους για τους οποίους μοιάζει να ταιριάζει γάντι η φράση «έφυγε πλήρης ημερών». Αρνητής κάθε υπάρχουσας κοινωνικής δομής, λάτρης της πρόκλησης μίας νέας απελευθερωμένης ζωής, δραστήριος σε ρυθμούς φρενήρεις και ακούραστους, ο Ντεμπόρ ψηλάφισε την τέχνη της ζωής, στην οποία από την πρώτη στιγμή έδινε προτεραιότητα έναντι μιας ζωής μέσα στην τέχνη. Σε ηλικία μόλις 21 ετών και αφότου έχει παρατήσει τις νομικές σπουδές του, τον Ιούνιο του 1952, ο Ντεμπόρ ιδρύει τη «Λεττριστική Διεθνή», ένα avant-garde κίνημα με ανατρεπτικές καλλιτεχνικές και πολιτικές θεωρίες, οι οποίες προβάλλονταν κυρίως μέσω του εντύπου «Potlatch». Η «Λεττριστική Διεθνής» αποδείχτηκε βραχύβια και έμελλε να δώσει τη θέση της στη θρυλική «Καταστασιακή Διεθνή», η οποία ιδρύθηκε στις 28 Ιουλίου 1957, έπειτα από συγχώνευση δύο κινημάτων πρωτοπορίας, της προαναφερθείσας «Λεττριστικής Διεθνούς» και του «Διεθνούς Κινήματος για ένα Φανταστικό Μπάουχαουζ». Ένας επαναπροσδιορισμός της έννοιας της πρωτοπορίας, μία πλήρης και σαρωτική απόρριψη κάθε είδους συμβιβασμού, μία καλλιτεχνική σύμπραξη από αντί-καλλιτέχνες με σκοπό την υπέρβαση του σημείου μηδέν από την τέχνη, την ολοκληρωτική επανάσταση της καθημερινότητας. Το συμπλήρωμα δέκα ετών από την ίδρυσή της, βρήκε την «Καταστασιακή Διεθνή» σε πλήρη ακμή, η οποία αποκρυσταλλώθηκε στο magnum opus του Ντεμπόρ με τίτλο «Η Κοινωνία του Θεάματος», το οποίο εξερευνά τη «θεαματικοποίηση» των δρώμενων ως μηχανισμό άσκησης εξουσίας και ύπνωσης της κοινωνίας. Τον Μάη του επόμενου χρόνου, άπειρα ευρηματικά και γεμάτα ζωή και πνοή συνθήματα γράφτηκαν στους τοίχους της γαλλικής πρωτεύουσας σε μία εξέγερση εμπνευσμένη από το αγνότερο ένστικτο, αυτό μιας ομορφότερης ζωής. Πολλά από αυτά, θα τα βρείτε αν ξεφυλλίσετε τις σελίδες του προαναφερθέντος βιβλίου.

    Μετά από αυτή την απαραίτητη, θέλουμε να πιστεύουμε, εισαγωγή, θα προχωρήσουμε στο κυρίως πιάτο της εκδήλωσης, η οποία ήταν ευδιάκριτα χωρισμένη σε δύο μέρη. Πρώτα απ’ όλα όμως, να αναφερθούμε στην παντελώς ακατανόητη, στα όρια της φαιδρότητας, εμφανέστατη παρουσία της ΕΛ.ΑΣ. έξω από το Γαλλικό Ινστιτούτο. Μιλώντας με τους διοργανωτές της στρογγυλής τραπέζης, μας διαβεβαίωσαν εμφατικά πως δεν ζήτησαν την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων, εξάλλου δεν μπορούσαν καν να βρουν τον παραμικρό λόγο για να προβούν σε μία τέτοια ενέργεια. Μακάρι να μπορούσαμε να πιστέψουμε πως οι ιδέες του Γκυ Ντεμπόρ εξακολουθούν να αποτελούν αιχμηρό αγκάθι στα πλευρά της καθεστηκυίας τάξης. Δυστυχώς, απλώς και μόνο η (φευγαλέα εν τέλει) παρουσία του Γάλλου Πρόξενου, κινητοποίησε τις δυνάμεις ασφαλείας προς μία ακόμη τελείως κυριολεκτικά ανόητη (άνευ νοήματος δηλαδή, ά-νοητη) παρουσία. Το πρώτο σκέλος της εκδήλωσης είχε εξαρχής πολιτική χροιά, η οποία έγινε εξόχως εντονότερη μέσα από το καταγγελτικό και καυστικό περιεχόμενο της τοποθέτησης του πρώτου ομιλητή, του Επίκουρου Καθηγητή του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, κ. Σπύρου Μαρκέτου. Κινούμενος στον θεματικό άξονα «Πολιτική επικαιρότητα του έργου του Guy Debord σήμερα», ο κ. Μαρκέτος, με λόγο οργισμένο, συσχέτισε τον πυρήνα των θεωριών του Ντεμπόρ για την «θεαματική κοινωνία» με την ισχύουσα κατάσταση σε παγκόσμιο αλλά και ειδικότερα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του εναρκτήριου ομιλητή, σχεδόν όλες οι κατακτήσεις αιώνων πολιτισμού και επαναστάσεων κινδυνεύουν να χαθούν δια παντός, μέσα από μια παγκόσμια πολιτική που μετατρέπει τους ανθρώπους σε σκλάβους και το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε δυνάστη. Η επανεφεύρεση του σημασιολογικού περιεχομένου του σημερινού εξ ολοκλήρου πλασματικού «χρέους» αναπαράγεται ως ένα «θέαμα», το οποίο μας καθιστά ανήμπορους να αντιδράσουμε, αδρανείς κοινωνούς των κραυγαλέων του αποτελεσμάτων. Χάρη σε μία εκτεταμένη και μεθοδική επίκληση πλήθους επιστημόνων, οικονομολόγων και μελετητών (ενδεικτικά αναφέρουμε τον κοινωνικό γεωγράφο Ντέιβιντ Χάρβεϊ), ο κ. Μαρκέτος ανέπτυξε μία ολοκληρωμένη άποψη για την πλήρη κατάργηση κάθε δημοκρατικού κεκτημένου, όπως τη βιώνουμε σήμερα. Προχωρώντας, εξήγησε τις ανατριχιαστικές ομοιότητες που εμφανίζει η οικονομική πολιτική της ΕΕ με τις ιδέες του Δρ. Σαχτ, υπουργού Οικονομικών της ναζιστικής Γερμανίας, ο οποίος μάλιστα καθαιρέθηκε από τον Χίτλερ ως υπερβολικά φιλοτραπεζίτης… Κλείνοντας, αναφέρθηκε με οξύτητα στη Γαλλία και τον Πρόεδρό της, Νικολά Σαρκοζί, τον οποίο κατέταξε ανενδοίαστα στους εκφραστές και εκτελεστές αυτής της δημοκρατικής εκτροπής που έχει προσφάτως συντελεσθεί στη χώρα μας. Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον μία απάντηση του Γάλλου Πρόξενου, κ. Κριστιάν Τιμονιέ, ο οποίος εν τέλει απείχε από τη συζήτηση παρότι εθεάθη ακριβώς προτού αυτή ξεκινήσει.

    Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο ιστορικός ανθρωπολόγος Δημήτρης Κοσμίδης, ο οποίος τοποθετήθηκε στο παρακάτω ζήτημα: «Guy Debord, πολιτικός φιλόσοφος ή στοχαστής του πολέμου; Η πρόσληψη του έργου του από τον Giorgio Agamben». Θα ανατρέξουμε στην αρχή του άρθρου μας, όπου αναφέραμε την άστοχη τιτλοφόρηση της στρογγυλής τραπέζης. Το πρόβλημα έγκειται στη χρήση της λέξης «στρατηλάτης» ως μετάφραση της ιδιότητας που αποδόθηκε στον Ντεμπόρ, αυτής του «stratège». Η έννοια «στρατηλάτης» έχει παραπομπές ολότελα διαφορετικές σε σχέση με τη δράση του Γκυ Ντεμπόρ από αυτές που του αποδίδει ο επιστήθιος φίλος και μελετητής του έργου, Ιταλός πολιτικός φιλόσοφος, Τζόρτζιο Αγκάμπεν (Giorgio Agamben). Ο κ. Κοσμίδης ανέλυσε διεξοδικά την ιδιότητα του Ντεμπόρ ως στρατηγικού στοχαστή, ως στρατηγικού νου της ανατροπής. Ο Ντεμπόρ, σύμφωνα με τον κ. Κοσμίδη, αξιοδότησε τον διανοητή να μετατρέψει τη γνώση του σε όπλο ενάντια στη ρήξη με το υπάρχον σύστημα, έδωσε το έναυσμα για την πλήρη απελευθέρωση της διανόησης από τα δεσμά της εξουσίας. Ο κ. Κοσμίδης έκλεισε την τοποθέτησή του αναφερόμενος σε ένα πραγματικά αξιοσημείωτο παράδοξο, το οποίο έχει πολλά να μας πει. Λίαν προσφάτως, επανεκδόθηκε το συνολικό έργο του Γκυ Ντεμπόρ, γεγονός για το οποίο επικράτησε σιγή ιχθύος από τα κυρίαρχα ΜΜΕ της Γαλλίας. Το ίδιο έργο όμως, έχει ανακηρυχθεί με τον πλέον επίσημο τρόπο εθνικός πολιτισμικός θησαυρός και μία τέτοια στάση μοιάζει μάλλον ασυμβίβαστη με αυτή την μέγιστη τιμή.

    Ο Γκυ Ντεμπόρ ως καλλιτέχνης

    Μετά από τα ημίωρο διάλειμμα και την performance της ομάδας «horror vacui» που διαδραματίστηκε στο Φουαγιέ του Ινστιτούτου, το βάρος δόθηκε στην καλλιτεχνική αξία του έργου του Γκυ Ντεμπόρ. Τον λόγο πήρε ο εικαστικός καλλιτέχνης Βασίλης Μπαλάσκας, ο οποίος εμβάθυνε στη δική του προσέγγιση του έργου του Ντεμπόρ «Κοινωνία του θεάματος» μέσα από μία video art έκθεση. Η βασική γραμμή της προσέγγισης του κ. Μπαλάσκα ήταν η αδιάκοπη μεταμόρφωση του χρόνου στη σημερινή κοινωνία, την οποία συνέδεσε με τις απόψεις που εξέφραζε σθεναρά ο Ντεμπόρ ήδη πριν 45 σχεδόν χρόνια. Ο χρόνος έχει αποκτήσει μία ψευδό-κυκλική μορφή, η οποία ορίζεται από τις σχέσεις εξουσίας και καταναγκαστικής εργασίας. Η όλη κουλτούρα του θεάματος που κυριαρχεί στις μέρες ακόμη πιο έντονα, συνέχισε ο τρίτος ομιλητής, θωρακίζει και παγιώνει τις ήδη διαμορφωμένες συνιστώσες και επαναφέρει την μεσσιανική κουλτούρα στις κοινωνίες μας, οι οποίες αναζητούν απεγνωσμένα μία ουρανοκατέβατη λύση από κάποιον άγνωστο σωτήρα. Εν συνεχεία, η σκυτάλη παραδόθηκε στην κυρία Αγγελική Γραμματικοπούλου, επιμελήτρια εκθέσεων και διδάσκουσα στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ, η οποία μας εισήγαγε στο κινηματογραφικό έργο του Ντεμπόρ. Στο πλαίσιο αυτής της παρουσίασης προβλήθηκαν αποσπάσματα από τις 3 από τις 6 ταινίες που σκηνοθέτησε ο Ντεμπόρ. Η κ. Γραμματικοπούλου επικεντρώθηκε στην επιδίωξη του Ντεμπόρ να αναβαθμίσει την ποιότητα της επικοινωνίας του θεατή με την εικόνα, να απελευθερώσει της έκφραση μέσα από την ψυχογεωγραφική περιπλάνηση του υποκειμένου, με απώτερο σκοπό το σπάσιμο όλων των δεσμών που συντείνουν στη μιζέρια και αναπαράγουν την ανάγκη πρόσκαιρης διαφυγής, όπως αυτή εκφράζεται από την αγάπη του κοινού για το λαϊκό σινεμά. Ας κλείσουμε με τον απλό αλλά ολότελα σοφό ορισμό του θεάματος κατά τον Γκυ Ντεμπόρ. Παράλληλα, ας ελπίσουμε πως θα τον έχουμε υπόψη μας κάθε στιγμή που θα επιλέγουμε να βομβαρδιζόμαστε με εικόνες επίπλαστες και κατά βάση ύπουλες. «Θέαμα δεν είναι απλώς ένα σύνολο εικόνων, είναι μία σχέση ατόμων που διαμεσολαβείται από εικόνες»…

  3. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:06 μμ

    Πολύ ζουμερό ποστ και… ακόμη πιο ενδιαφέροντα τα αρχικά σου σχόλια Χρήστο.

    Τώρα… για την παλιά συζήτηση που αναφέρεις (που είχα συμμετάσχει με διαθέσεις… πυροσβεστικές, όσον αφορά τη διαμάχη που ανάφερες) δεν έχω βέβαια την ίδια γνώμη.

    Είθισται να υπάρχουν μεγάλοι τσακωμοί μεταξύ διανοουμένων και τάσεων της αριστεράς, οπότε… δεν είναι κάτι παράξενο, π.χ. το τσούγκρισμα Μπαντιού και Ντεμπώρ ή το δικό σου με (αυτο-προσδιορισμένους σαν) λενινιστές, σε εκείνη τη συζήτηση. Προσωπικά όμως δεν θεωρώ τέτοιες διαμάχες άξιες να (με)… παθιάζουν.

    Η δική μου προσέγγιση είναι το «όσο μεγαλώνω τόσο μικραίνω τις βεβαιότητες». Το πλέγμα εννοιών που χρησιμοποίησε σαν εργαλεία ο ιδιοφυής Ντεμπώρ ήταν εξαιρετικά καινοτόμο όταν πρωτο-εμφανίστηκε (κι αντέχει και σήμερα, σαν είδος ελβετικού σουγιά). Το πλέγμα εννοιών που χρησιμοποίησε ο Μπαντιού είναι εντελώς διαφορετικό, αλλά με τη σειρά του είναι κι αυτό εξαιρετικά χρήσιμο και ρηξικέλευθο (ιδίως όσα λέει για το «συμβάν» ή ακόμη περισσότερο όσα λέει για τη λογική και τα μαθηματικά – όπου τον μελετάω ακόμη και δεν τελειώνει…) Το να τον πετάξει κανείς στα σκουπίδια επειδή κάποτε ΗΤΑΝ μαοΪκός δεν είναι και το καλύτερο εγχείρημα ανοιχτής κριτικής σκέψης (για να το πω ήπια).

    Οσο για τον Λένιν (που άλλα έλεγε κι έγραφε αρχικά, κι άλλα έπραξε τελικά…) ΟΤΑΝ με το καλό φτάσω και σ’ αυτόν και διαβάσω κι άλλα κείμενά του (έχοντας μείνει πολύ πίσω στο μοναδικό βιβλίο του που είχα διαβάσει… προΪστορικά, το «Κράτος και Επανάσταση») τότε θα επανέλθω για να κατακεραυνώσω το «λενινιστικο-σταλινικο-μαοϊκό σκυλολόι» όπως κάνεις κι εσύ εδώ (χαχαχα). Προς το παρόν ΔΕΝ έχω νοιώσει την ανάγκη (αν και… μπινελίκια ειδικά στους σταλινικούς φυσικά έχω ρίξε κι εγώι).

  4. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:19 μμ

    Υ.Γ. Και κάτι ακόμη. ΦΥΣΙΚΑ και πρέπει να επανορίσουμε ΤΙ σημαίνει «κομμουνισμός». Είναι αν μη τι άλλο… συναρπαστικό εγχείρημα.
    Προτείνω avid Graeber (αναρχικό ανθρωπολόγο) και Slavoj Zizek (γνωστό… ιδιόρρυθμο μαρξιστή). Για τον πρώτο, κομμουνιστικές τάσεις και πρακτικές υπάρχουν και υπήρχαν ανέκαθεν ΜΑΖΙ με το αντίθετό τους, σε κάθε κοινωνία. Για τον δεύτερο, ο κομμουνισμός του μέλλοντος είναι επικεντρωμένος στα «commons» (με την έννοια της φιλοσοφίας «peer-to-peer» κυρίως).

    Και ο «κομμουνισμός» της άλλοτε κραταιάς ΕΣΣΔ?
    Εεε… άστο καλύτερα, δεν υπήρξε ποτέ (όπως ξέρεις).

    Let’s «stop beating dead horses» ! (και όχι, ο Μπαντιού δεν είναι ΣΗΜΕΡΑ μαοΪκός).

  5. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:20 μμ

    Ως γνωστόν, δεν τυγχάνω διανοούμενος [πανεπιστημιοδίαιτος ή άλλος], και πολύ περισσότερο αριστερός. Όλοι αυτοί ας παθιάζονται όσο θέλουν…

    Επειδή ακριβώς κι εγώ όσο μεγαλώνω τόσο μικραίνω τις βεβαιότητες, γι’ αυτό και είμαι ενάντια σ’ όλους τους βέβαιους. Ας το κάνουν όλοι αυτό να πάμε παρακάτω. Αλλά δεν το βλέπω…

    Να ζητήσω συγνώμην απ’ το “λενινιστικο-σταλινικο-μαοϊκό σκυλολόι”. Θα έπρεπε να το γράψω ως εξής:

    “λενινιστικο-τροτσκιστικο-σταλινικο-μαοϊκό σκυλολόι”

    ΥΓ. Και δεν ονειρεύομαι να οδηγήσω το προλεταριάτο [το ποιο;;;!!!] σε μια έφοδο στον «ουρανό». Αρκετά γκουλάγκ έχει υποστεί η ανθρωπότητα, για να παριστάνουμε ότι απλώς «φιλολογούμε» ή «θεωρητικολογούμε», αγνοώντας τους ανθρώπους.

    Καλό σου βράδυ!

  6. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:24 μμ

    ΥΓ. David Graeber έχω διαβάσει. Καλά θα έλεγα. Ζίζεκ, ολίγον τι.

    Και δεν χτυπάω εγώ τα ψοφίμια. Μόνα τους το κάνουν. «Ακόμα εκεί είμαι», έχει πει ο ίδιος [«I am there, I am still there»].

    Το γιατί το “λενινιστικο-τροτσκιστικο-σταλινικο-μαοϊκό σκυλολόι” αυτοπεριορίζεται μόνον σε «λενινιστικά ψοφίμια», δεν είναι δική μου δουλειά… Ας απαντήσουν οι ίδιοι…

  7. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:28 μμ

    In memoriam: Cesária Évora (27 Αυγούστου 1941 – 17 Δεκεμβρίου 2011)

    Περισσότερα στης Enfant: για την Cesária Évora

  8. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:30 μμ

    Υ.Γ.2 Εξαιρετικά εύστοχη η παρέμβαση, όπου το «ζουμί» βρίσκεται στις θέσεις 4,5,6.

    ΜΕ άλλα λόγια, ΣΙΓΑ μην ήταν «ο τελευταίος» και ΣΙΓΑ μη βάλουμε την επανάσταση στο (γαλλικό ή ελληνικό) μουσείο.

  9. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:58 μμ

    Ούτε στρατηλάτης ήταν, ούτε ο τελευταίος ήταν, ούτε ο πιο σπουδαίος ήταν, και οι επαναστάσεις είναι πια στα μουσεία. Τυχαίο που μόνον πανεπιστημιακοί δάσκαλοι μιλάνε πια για δαύτες; [Και κάποιοι πρώην φοιτητές τους, για να ακριβολογώ…]

  10. 17 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:57 μμ

    «οι επαναστάσεις στα μουσεία»?

    χμ….
    μη… βιάζεσαι. Σχεδόν όλος ο πλανήτης μιλάει ΤΩΡΑ για επανάσταση.
    Οχι ίσως με την παραδοσιακή έννοια, αλλά…

    Μπορεί βέβαια νάχεις βάσιμες επιφυλάξεις, κλπ. αλλά… ίσα-ίσα, η εποχή που ζούμε είναι η πιο επαναστατική μετά τον 2ο παγκόσμιο. Το 1968 ήταν μια κλανιά μπροστά της. (Ετσι νομίζω)

  11. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 1:52 πμ

    εδώ μία από τις παρεμβάσεις:

    Ο Σπύρος Μαρκέτος σε εκδήλωση για το Γκυ Ντεμπόρ κατακεραυνώνει το Γάλλο πρόξενο και την κυρίαρχη πολιτική σε Ελλάδα και ΕΕ

    αν θέλετε διαβάζετε κείμενο, αν θέλετε βλέπετε βίδεον.
    έχει απ΄όλα
    καλημέρα σας!
    (στρώστε σας παρακαλώ την σαρανταποδαρούσα, διότι δεν γνωρίζω από τέτοια)

  12. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:33 πμ

    @ omadeon

    Δεν βιάζομαι… Ίσα ίσα… Κι εφόσον μιλάει όλος ο πλανήτης, μπορώ και να σιωπήσω 🙂

    Όχι με την παραδοσιακή έννοια; Τότε με ποια; Αν όχι με τη γιακωβίνικη, ή την αστική, ή την λενινιστική έννοια, τότε με ποια έννοια;

    Αν δεν κάνω λάθος, όλες οι επαναστάσεις των δύο τελευταίων αιώνων ίδιες ήταν: κατάληψη της εξουσίας και ανάπτυξη… Αυτό θέλει ΤΩΡΑ όλος ο πλανήτης;

    Ή κάτι άλλο; Μπροστά στα συσσωρευμένα αδιέξοδα [απόλυτα αδιέξοδα!], κατά την ταπεινή μου γνώμη μία λύση υπάρχει: Ανθρωπολογική «Επανάσταση». Δηλαδή, Ανθρωπολογικό Άλμα!

    Τι σημαίνει αυτό; Ξέρω γω;;; Μια ματιά εκεί έξω, για όποιον μπορεί ακόμα και βλέπει και δεν κοιτάει σα χαζός, αρκεί νομίζω. Όλοι και περισσότεροι κάνουν καθημερινά το «salto mortale», προς την άλλη πλευρά.

    Ναι, ναι, ξέρω. Φαντασιώσεις… Θα το δούμε… Δεν φεύγουμε… Εδώ θα είμαστε…

    Τρέξτε σύντροφοι! Ο παλιός κόσμος βρίσκεται πίσω μας!

  13. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:35 πμ

    @ L’Enfant de la Haute Mer

    Καλημέρα σας!

    Ευχαριστούμε!

    [την έστρωσα. Της έβαλε τα σαράντα πόδια σε τριανταεννιά παπούτσια!]

  14. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 1:40 μμ

    @ Ράκος: Σχετικά με το «όλες οι επαναστάσεις των δύο τελευταίων αιώνων ίδιες ήταν: κατάληψη της εξουσίας και ανάπτυξη…».
    Ενα μικρό σχόλιο: Οι πιο επιτυχημένες απόπειρες κατάλυσης του αστικού κράτους και των θεσμών ήταν αυτές στις οποίες το κομμουνιστικό κόμμα (λενινιστικού τύπου) είτε δεν υπήρχε (1871), είτε ήταν αντίθετο (1936, 1968).
    Επίσης, να σχολιάσω το ότι το table ronde για τον G. Debord χρηματοδοτήθηκε από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μακεδονία-Θράκη 2007-2013 του ΕΣΠΑ… (βλέπε αφίσσα).

    Α! Να μην ξεχάσω: Πάω τώρα να κάψω όλα τα βιβλία του G.D. και των άλλων καταστασιακών που έχω στη βιβλιοθήκη μου!

    Κουρελάριε, ευχαριστούμε πολύ για την ενημέρωση και γενικά για όλα!

  15. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:03 μμ

    @ athemita

    Ουπς! Έχετε απόλυτο δίκιο. Αυτομαστιγώνομαι [αν έχει καμιά σημασία 😉 ]

    Επιτυχημένες και απόπειρες… Ολίγον τι αντιφατικόν… Όχι ότι διαφωνώ μαζί σας, σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρουσες απόπειρες. Πού είναι οι διάδοχοί τους σήμερα; Πού είναι οι διάδοχοι των εχθρών τους; Ιστορικά παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον, αλλά έχουν αλλάξει οι εποχές…

    Η «επανάσταση» σήμερα ή θα αφορά όλους τους ανθρώπους ή δεν θα αφορά κανέναν. Οι «επιμέρους» απελευθερώσεις τελείωσαν [κατά την ταπεινή μου γνώμη].

    Δεν κατηγόρησα σε τίποτα τον Ντεμπόρ. Τους έφτυσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όσο ζούσε. Ήξερε, ή διαισθανόταν, το τι θα γινόταν μετά θάνατον…

    Καλό σας απόγευμα!

  16. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:12 μμ

    @ Ράκος
    Ευχαριστώ για τη διόρθωση: «Ενδιαφέρουσες απόπειρες», είναι το σωστό!

  17. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:30 μμ

    🙂 Ζούμε για να διορθωνόμαστε ή διορθωνόμαστε για να ζούμε; 🙂

  18. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 7:25 μμ

    Οι διοργανωτές γνώριζαν ότι ο Μαρκέτος θα ττους κατακεραυνώσει;
    Μήπως ο κίνδυνος να τους κατακεραυνώσει δεν ήταν και τόσο κίνδυνος;
    Αραγε γνώριζαν εξίσου καλά με τον ομιλητή τα περί θεάματος;
    Καλά Χριστούγεννα κυρίες και κύριοι

  19. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:00 μμ

    Δηλώ αδυναμία να απαντήσω στα [ρητορικά] ερωτήματά σας. Δηλώ αδυναμία να παραστήσω την Πυθία. 🙂

    Καλά Χριστούγεννα αγαπητέ.

  20. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:42 μμ

    πολύ ενδιαφέροντα ποστ, σχόλια όπως πάντας αφού αφορούν τον αγαπητό γιδέμπορα των παρισίων…
    γνωρίζοντας την εμμονή μου με τον κινηματογράφο, θυμίζω τη σιωπή της εικόνας στον κινηματογράφο του Guy Debord…

    καλό σας βράδυ!

  21. 18 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:03 μμ

    Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο απολαυστική είναι αυτή η σιωπή όταν, επιπλέον, κάποιος δεν είναι και… φραγκόφωνος…

    Καλό σας βράδυ!

    ΥΓ. Να την προσέχετε αυτή την εμμονή σας. Ήδη αδυνατώ να σας παρακολουθήσω, έστω και κατ’ ελάχιστον [όχι ότι έχει και καμιά σημασία για σας]. 🙂

  22. 19 Δεκεμβρίου 2011 στο 6:02 μμ

    μου θυμίζετε κάποιον που μου είπε απορρημένος:πώς μπορείς και κλείνεσαι δυο ώρες μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα…
    πρέπει να παρασυρθείτε, αλήθεια πρέπει, είναι πολύ «φεύγα»! αρκεί να επιλέγετε σωστά!
    🙂
    καλησπέρα..

  23. 19 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:42 μμ

    Έχω δει τόσο κινηματογράφο στη ζωή μου, που μ’ έχει βαρεθεί πια…

    Καληνύχτα.

  24. Λούμπεν Πρωτοπορία
    20 Δεκεμβρίου 2011 στο 4:25 πμ

    Έχει πολύ πλάκα να προσπαθεί κανείς να κανει μια…»ντεμπορική» ανάλυση των πραγματων. Αν μάλιστα παρει στα σοβαρά ένα από τα τελευταία έργα του Ντεμπόρ, τα Σχόλια Πάνω στην Κοινωνία του Θεάματος, θα πρέπει να αναλύσει ένα σωρό σοβαρά θέματα, όπως οι ιλλουμινάτοι, το τάγμα του ναού, η λέσχη μπίλτεμπεργκ κλπ…

  25. 20 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:11 μμ

    @ Λούμπεν Πρωτοπορία

    Εικοσιπέντε χρόνια μετά, όλα είναι λιγάκι πιο εύκολα για όλους μας. Καλή και άγια η κριτική στον Γκυ για τα Σχόλια, πλην όμως όλοι οι υπόλοιποι τι λέγαμε τότε;

    Μεγάλος, τρανός, «στρατηλάτης», με τα συν και τα πλην του. Η ιστορία τού έχει κρατήσει μια καλή θέση στις δέλτους της…

    Στον «πόλεμο» χάνονται όλες οι μάχες εκτός απ’ την τελευταία.

    Ο Γκυ «έπεσε».

    Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε [;].

  26. Λούμπεν Πρωτοπορία
    21 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:06 πμ

    Ράκος “Lumpen” Κουρελάριος :
    @ Λούμπεν Πρωτοπορία
    Εικοσιπέντε χρόνια μετά, όλα είναι λιγάκι πιο εύκολα για όλους μας. Καλή και άγια η κριτική στον Γκυ για τα Σχόλια, πλην όμως όλοι οι υπόλοιποι τι λέγαμε τότε;
    Μεγάλος, τρανός, “στρατηλάτης”, με τα συν και τα πλην του. Η ιστορία τού έχει κρατήσει μια καλή θέση στις δέλτους της…
    Στον “πόλεμο” χάνονται όλες οι μάχες εκτός απ’ την τελευταία.
    Ο Γκυ “έπεσε”.
    Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε [;].

    Κοίτα, εγώ προσωπικά, έλεγα τα ίδια ακριβώς που λέω και τώρα 😀
    Και για να συνεχίσω, ο κος Μαρκέτος στην εισήγηση του στην εν λόγω εκδήλωση για τον Ντεμπόρ αναφέρει:

    «Πού βρέθηκαν τα δισεκατομμύρια που κατά εκατοντάδες δάνεισαν στα κράτη οι αμερικανικές, γερμανικές, γαλλικές, ελληνικές κλπ τράπεζες; Και ζητάν να τα πάρουν πίσω καταστρέφοντάς μας; Απάντηση: φτιάχτηκαν με το χτύπημα μερικών πλήκτρων στον υπολογιστή, είναι καθαρά πλασματικό χρήμα, φαντασιακό και θεαματικό, το οποίο δημιούργησαν οι ίδιες οι τράπεζες με την ευγενική άδεια των κρατών. Που όλα αυτά τα κρύβουν επιμελέστατα από τους πολίτες τους, προσπαθώντας να τους κρατήσουν φυλακισμένους σε μια θεαματική άγνοια, αφασία, ανημπόρια.»

    Η απορία που έχω ειναι ο κος Μαρκέτος επηρεάστηκε σ’ αυτή του την αντίληψη περισσότερο από τα Σχόλια του Ντεμπόρ ή από το ντοκυμαντερ zeitgeist? Ή μήπως από το Time, Labor and Social Domination του Moishe Postone?

    υγ
    Στο επόμενο:
    Η Εκκεντρική Υποτροπή είναι μεγαλύτερος θεαματικός αφομοιωτής του Ντεμπόρ από το γαλλικό ινστιτούτο

  27. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 8:05 πμ

    @ Λούμπεν Πρωτοπορία

    Εσύ μια χαρά τα ‘λεγες και τότε και τώρα… Το θέμα είναι ποιος σ’ ακούει;

    [Εκτός του Postone, εννοώ 😉 ]

  28. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:38 μμ

    «Δεν απομένει παρά να… τιμήσει τη μνήμη του και το λενινιστικο-σταλινικο-μαοϊκό σκυλολόι του πλανήτη. [Με εξαίρεση, βέβαια τον Αλαίν Μπαντιού, που είχε «τιμήσει» εν ζωή τον Ντεμπόρ, που, με την σειρά του, τον είχε «περιποιηθεί» δεόντως.]»

    «[Εκείνο που μ’ άρεσε σ’ εκείνη τη συζήτηση ήταν το ότι κάποιοι αμφισβητούσαν το γεγονός ότι ο Μπαντιού είναι μαοϊκός. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να λένε πως πρέπει να ορίσουμε τι είναι κομμουνισμός κ.λπ. κ.λπ. Το ότι σήμερα δηλώνουν λενινιστές, ίσως να μην έχει καμιά απολύτως σημασία. Όπου φυσάει το τίποτα…]»

    Ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Επειδή είναι προφανές ότι το μένος είναι προσωπικό και ότι, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η ψυχική του οικονομία, προβαίνεις σε κατάφωρες διαστρεβλώσεις («σήμερα δηλώνουν λενινιστές» γράφεις, όταν το RD έχει 34 αναρτήσεις για τον Λένιν απ’ το 2008 ως το 2011, «αμφισβητούσαν το γεγονός ότι ο Μπαντιού είναι μαοϊκός» γράφεις, όταν ο καθένας μπορεί να διαβάσει τι έγραψα για το θέμα, και ωσάν ο «μαοϊσμός» να είναι κάτι σαν τη λέπρα)–επειδή λοιπόν είναι προφανές ότι έχεις κάποιου είδους ανεξήγητη εμμονή με την λάσπη εναντίον μου χωρίς ποτέ να σε έχω βρίσει ή προσβάλλει, μπορείς σε παρακαλώ να μού εξηγήσεις γιατί;

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

  29. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:51 μμ

    Προσωπικό μένος και ανεξήγητη εμμονή… Τι άλλο; «Γνωριζόμαστε» άλλωστε τόσες… δεκαετίες, τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

    Το ότι σιχαίνομαι τις ιδέες των οποίων είσαι φορέας; Μπα… Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος θα σιχαινόταν τον Λένιν ή τον Μάο; Μόνον τίποτα ψυχοπαθείς… Δηλώνω…

  30. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:56 μμ

    Νομίζω ότι είναι ευρύτερα πρόδηλο ότι σιχαίνεσαι «τις ιδέες των οποίων είμαι φορέας». Δεν θεωρώ όμως ότι υπάρχει περιθώριο αμφιβολίας για το ότι βρίζεις και λασπολογείς εμένα προσωπικά. Εγώ, όπως εσύ, είμαι ένας άνθρωπος. Δεν είμαι κάποιο bot. Θα ήθελα να σου γνωστοποιήσω λοιπόν ότι ούτε στον τάφο σου θα αποπατήσω, ούτε σε «σκυλολόι» ανήκω. Αν θεωρείς ότι εκφράζεις κάποιου είδους ντεμποριανή πόζα, κακώς το θεωρείς. Ζεις σε μια χώρα που δοκιμάζεται δεινά και εύχομαι να μπορέσεις προσωπικά να ανταπεξέλθεις στην κατάσταση γιατί ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολη.

  31. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:12 μμ

    Θα πρέπει να καταλάβεις ότι όταν βρίζεις τις ιδέες κάποιου δεν βρίζεις αυτόν προσωπικά. Άλλο να πεις κάποιον «ηλίθιο» κι άλλο να πεις ότι κάποιος «λέει ηλιθιότητες». Δεν σε έβρισα επί προσωπικού. Αν σε έβρισα καν, και αν αναφερόμουν σε σένα..

    Καμιά ντεμποριανή πόζα. Τον Ντεμπόρ τον διάβασα, όσο τον διάβασα, στα νιάτα μου, κι από κει παν κι άλλοι.

    Η χώρα μου δοκιμάζεται σκληρά, και δεν έχω την παραμικρή φιλοδοξία να μπορέσω να αντεπεξέλθω προσωπικά στην κατάσταση. Όπως όλοι έτσι κι εγώ. Το παλεύουμε, πάντως. Όπως μπορούμε… Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και την αλληλεγγύη [χωρίς ειρωνεία].

  32. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:21 μμ

    Μπορείς να είσαι βέβαιος ότι ούτε το ενδιαφέρον ούτε η αλληλεγγύη είναι ειρωνικά. Νομίζω πως με ξέρεις αρκετά καλά για να ξέρεις ότι αν είχα την πρόθεση να ανοίξω πυρ εναντίον σου ξέρω πώς να το κάνω. Αλλά δεν σε θεωρώ πολιτικό εχθρό για να κάνω κάτι τέτοιο. Νομίζω πως έχεις εγκλωβιστεί σε κάτι που σε αδικεί πάρα πολύ. Γιατί το μυαλό το έχεις. Και επειδή το έχεις, θα ξέρεις ότι Καστανέντα, πχ διάβασα απ’ τα 18 μου. Υπάρχουν λόγοι που είμαι κομμουνιστής, είναι σοβαροί, και θα σε παρακαλούσα να τους σέβεσαι εφ εξής περισσότερο και με λιγότερο σφοδρή καχυποψία.

    Ευχαριστώ για την φιλοξενεία και το δικαίωμα στο λόγο.

  33. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:28 μμ

    Γουστάρω διχασμό του StalinReloaded, συγγνώμη, LeninReloaded, ήθελα να γράψω…
    Γουστάρω α) δήλωσή του «ότι βρίζεις και λασπολογείς εμένα προσωπικά. Εγώ, όπως εσύ, είμαι ένας άνθρωπος…».
    Γουστάρω β) «μπορείτε να πάρετε την ηθική σας ανωτερότητα και να την τοποθετήσετε στην πρωκτική σας οδό», όπως συστήνει σε νεο-φιλελελεύθερους, ελευθεριακούς, «αναρχικούς», φιλελεύθερους και δημοκρατικούς αριστερούς φίλους στο ποστ του http://leninreloaded.blogspot.com/2011/12/99.html ή Κοκτέιλ Μολότωφ # 99.

  34. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:32 μμ

    @athemita: Φαντάζομαι ότι αυτή τη στιγμή νιώθεις πολύ έξυπνος και ικανοποιημένος με τον εαυτό σου. Δυστυχώς για σένα, κάνω πολύ κάθετες διαφοροποιήσεις στο ποιον παίρνω σοβαρά και ποιον όχι.

  35. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:40 μμ

    @ Lenin Reloaded

    Όχι! Όχι! Με το «χωρίς ειρωνεία» δεν αναφερόμουνα σε σένα. Απλά, δεν ήθελα να πάρεις «στραβά» τις δικές μου -ειλικρινείς- ευχαριστίες.

    Πυρ εναντίον μου; Γιατί; Σε τι θα σε ωφελούσε;

    Δεν έχω εγκλωβιστεί απολύτως σε τίποτα. Στον ίδιο βαθμό, που ούτε κι εσύ έχεις εγκλωβιστεί σε κάτι. Ο καθένας μας τραβάει το δικό του δρόμο, καταπώς του λέει η καρδούλα του. Κι αν βρεθούμε ποτέ αντιμέτωποι και οι δυο μας ξέρουμε πώς θα αντιδράσουμε.

    Δεν αμφιβάλλω για τους λόγους που σε έκαναν κομμουνιστή. [Τους σέβομαι απολύτως, αλλά μπορώ να διαφωνώ, επίσης απολύτως, και με τις ιδέες σου]. Γιατί άλλωστε; Κατά μία έννοια κι εγώ κομμουνιστής είμαι. Κατά τι διαφορετικός από σένα. Μόνον που εγώ, νομίζω, ότι έχω καταλήξει σε ορθότερα συμπεράσματα από σένα σ’ ό,τι αφορά το κίνημα των δύο τελευταίων αιώνων. Νομίζω…

    Ο Καστανέντα πού εμπλέκεται σ’ όλα αυτά;

  36. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:45 μμ

    Ο Καστανέντα πού εμπλέκεται σ’ όλα αυτά;

    Ορισμένα πράγματα δεν μπορούν να τεθούν στο επίπεδο «επικοινωνίας». Ο πολεμιστής είναι πολεμιστής και αναγνωρίζει τους πολεμιστές.

    Το ότι θεωρείς ότι κατέληξες σε ορθότερα συμπεράσματα είναι αυταπόδεικτο. Αν δεν το θεωρούσες, δεν θα έγραφες ό,τι γράφεις.

    Σήμερα, και αφού διάβασα απ’ το Υπουργείο Παιδείας Κύπρου για τα 200 βρέφη στην Ελλάδα που δεν θα έχουν φαγητό επειδή κλείνουν τα νηπιαγωγεία και οι βρεφονηπιακοί σταθμοί, θεωρώ αισχρό το να αντιπαρατεθώ για κάτι τέτοιο.

    Καλή συνέχεια.

  37. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:52 μμ

    @ Lenin Reloaded

    Ο πολεμιστής είναι πολεμιστής και αναγνωρίζει τους πολεμιστές.

    Ναι, αλλά υπάρχουν πολεμιστές και πολεμιστές. Άλλοι παν από δω, άλλοι από κει. Κι η πάλη των ιδεών είναι κι αυτή μια μορφή πολέμου. Αρκεί να μην είμαστε αρκετά βλάκες να αφήσουμε όλοι τα κοκαλάκια μας στο πεδίο της μάχης. Στο κάτω κάτω διαφορετικές εκτιμήσεις και διαφορετικές πορείες έχουμε. Άλλος είναι ο εχθρός.

    Τα πράγματα που συμβαίνουν στη γλυκειά μας πατρίδα «ξεφεύγουν» καθημερινά όλο και περισσότερο.

    Καλή συνέχεια επίσης.

  38. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:58 μμ

    Αρκεί να μην είμαστε αρκετά βλάκες να αφήσουμε όλοι τα κοκαλάκια μας στο πεδίο της μάχης.

    Γιατί όχι; Η εξυπνάδα σε τί συνίσταται ακριβώς; Στο να γράφεις «έξυπνα σχόλια» σαν τον φίλο από πάνω;

    Εσύ νιώθεις έξυπνος; Εγώ καθόλου. Αν ήμουν έξυπνος, δεν θα αναγκαζόμουν να καταπίνω αυτόν τον κόσμο κάθε μέρα.

  39. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 4:03 μμ

    Δεν είπα «έξυπνοι». «Αρκετά βλάκες» είπα…

  40. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 4:50 μμ

    Δεν καταλαβαίνω, Lenin Reloaded, γιατί όταν υποστηρίζεις έναν χώρο πρέπει να υιοθετείς και τα χούγια του. Για να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι όντως ανήκεις σε αυτόν το χώρο;

  41. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 5:02 μμ

    @HerrK: Φαίνεται πως υπάρχει κάτι που (και εσένα) σ’ ενοχλεί. Ανάλυσέ το.

  42. Λούμπεν Πρωτοπορία
    21 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:08 μμ

    @Lenin Reloaded

    Μεγάλε, δεν φορτώνει με τίποτα το πρόγραμμα (μάλλον δεν είναι συμβατό με τις νέες τεχνολογίες). Δοκίμασε καλύτερα το Marx Reloaded

  43. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:34 μμ

    @Λούμπεν κάτι: Σε ξέρω; Με ξέρεις;

  44. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:02 πμ

    @ ξέρει αυτός σε ποιόν αναφέρομαι:
    Ποτέ μου δεν κατάλαβα το επιχείρημα «εναντίον του ανθρώπου» (ad hominem), ιδίως από πανεπιστημιακούς, όταν κάποιος τα βάζει με τον άνθρωπο και όχι με την ιδέα που αυτός αντιπροσωπεύει.
    Συνηθισμένο τέχνασμα των παραπειστικών ομιλητών που βρίζουν ή προσπαθούν να υποτιμήσουν εσκεμμένα τον αντίπαλό τους, αντί να αντιμετωπίσουν με σοβαρά επιχειρήματα τις ιδέες του.

  45. Ανεστιος
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:43 πμ

    Lenin Reloaded :
    Υπάρχουν λόγοι που είμαι κομμουνιστής, είναι σοβαροί, και θα σε παρακαλούσα να τους σέβεσαι εφ εξής περισσότερο και με λιγότερο σφοδρή καχυποψία.
    Ευχαριστώ για την φιλοξενεία και το δικαίωμα στο λόγο.

    Λογος – Πιστη -Βιωμα . Συνοψισατε υπεροχα την ουσια του Κομμουνισμου αλλα οχι μονο αυτου και ο φασιστας και ο εν εκκλησια μετεχων και ο καπιταλιστης τα αυτα θα ειπει.
    Συνεπως ο πολεμιστης αντιμαχεται τον εαυτο του μη αποδεχομενος τον αλλο , ο καθε πολεμιστης σε οποιαδηποτε πολεμιστρα – ακομη και ο σαμουραι .Ολα ειναι ενα , αυτο το ενα που αρεσκεται να πολυδιασπαται.Εκαστος και οι λογοι του… οι αυτοι λογοι αει.
    Πολυ καλησπερα στον Ενα και σε ολους μας.

  46. Λούμπεν Πρωτοπορία
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:20 πμ

    Περί ρεγγεντρικής αποτροπής τώρα:

    Η ρεγγεντρική αποτροπή αδυνατεί να αντιληφθεί το θέαμα της θεωρίας συνωμοσίας, ετσι όπως αυτό έρχεται σε αντιθεση, για παραδειγμα, με μια κριτική της κοινωνικής παραγωγικής διαδικασίας. Από τους ιλλουμινάτι, το ταγμα του ναού, τους μασόνους ως τους ιμπεριαλιστές, τους τραπεζίτες, τους αμερικάνους, τους ρώσους, τους κινέζους και την έσχατη εκδοχή, τους Εβραίους, η θεωρία συνωμοσίας είναι η θεαματική βάση πάνω στην οποία είναι χτισμένες όλες οι ψευδαισθήσεις του παραδοσιακού «αντικαπιταλιστικού» χώρου και της σύγχρονης κοινωνίας γενικά. Είναι η σύγχρονη θρησκεία.

    Ή, ίσως αδυνατεί να αντιληφθεί την αφομοίωση του Ντεμπόρ απ’ αυτό το θέαμα, την οποία διενεργεί ο ίδιος ο Ντεμπόρ. Το γαλλικό ινστιτούτο και τα στρογγυλά τραπέζια του έπονται («πέφτουν στην παγίδα» θα έλεγε κάποιος περισσότερο επιεικής με τον Ντεμπόρ)

    Είδαμε την παραδοσιακή ψευδοαντικαπιταλιστική αριστερά να συνθλίβεται στην Μέση Ανατολή (ή μάλλον στη Σαχαρασία όπως εύστοχα πρότεινε ο σύντροφος Ράκος). Μάταια οι ποικιλόνυμοι νεολενινιστές και οι φίλοι τους (οι ναζιστες του ιρανικού καθεστώτος και της χαμάς) περιμεναν τις αντιιμπεριαλιστικές εξεγέρσεις. Όλες οι εξεγέρσεις ήταν κοινωνικές. Φυσικά δεν απέτησαν συνειδητά την ριζική αλλαγή της παραγωγικής διαδικασίας, ίσως γιατί αυτό δεν είναι το καθήκον μιας εξέγερσης, ίσως γιατί η παραδοσιακή αριστερά στοιχειώνει ακόμα τις φωνές των εξεγερμένων (όχι για πολύ ακόμα ελπίζουμε)

    Και στην Αμερική, πρώτο σταθμό της κρίσης, ποιοι Αμερικάνοι και ποιοι Γερμανοί είναι οι υπευθυνοι?? Α, εκεί είναι υπεύθυνη η FED – όπως θα σας βεβαιώσει μάλιστα ο αριστερός σύντροφος Alex Jones, σ’ ένα κόσμο που έχει γίνει πλέον εξαιρετικά δύσκολο να διακρίνει κανείς έναν ακροαριστερό από έναν ακροδεξιο . Ωστε, οι τράπεζες παράγουν το χρήμα? Και η εργασία υλικά προϊόντα? Και το καπιταλιστικό χρήμα είναι το ίδιο με το χρήμα της αρχαιότητας? Και η εργασία είναι η ίδια με την παραγωγική δραστηριότητα της αρχαιότητας?
    Τα ίδια και τα ίδια? Κανουμε κύκλους μέσα στη νύχτα…?

    THE TWOFOLD CHARACTER OF THE LABOUR EMBODIED IN COMMODITIES

  47. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:36 πμ

    @ athemita

    Kαλημέρα σας! Καλά τα λέτε, αλλά πού να βρείτε το δίκιο σας;

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ Ανεστιος

    Μιας και το θέτεις βιωματικά [έστω και απλώνοντας αριστοτεχνικά τον… τραχανά], ιδού και μία επίκαιρη [και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα] προσευχή: http://radicaldesire.blogspot.com/2011/05/blog-post_25.html

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ Λούμπεν Πρωτοπορία

    Ο Ανέστιος έχει το όνομα κι εσύ τη χάρη. Τι θα γίνει με κείνο το ρημάδι το σάιτ; Να ‘χουμε να διαβάζουμε και τίποτα ενδιαφέρον και συνεχές [όχι σε συνέχειες-σχόλια]…

  48. Λούμπεν Πρωτοπορία
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:45 πμ

    @ Ράκος

    Το σαιτ είναι σαν παιδί, σου αφήνει μια τρύπα στην κοιλιά και μετά είσαι κενός (όχι πλήρης) 😀

    υγ
    Ποιο είναι το όνομα και ποια η χάρη?

  49. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:52 πμ

    @ Λούμπεν Πρωτοπορία

    Πού τα ‘χετε μάθει όλα αυτά περί κενοπληρότητας, δεν ξέρω… 🙂

    ΥΓ. Ανέστιος αυτός, κι εσύ χωρίς εστία = ε- στια = ε – σαιτ = e – site… 🙂

  50. Λούμπεν Πρωτοπορία
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:06 μμ

    Ποιος ανέστιος? Άμα έχεις φίλους να σε φιλοξενούν, no problem (no job, no university) 😀

  51. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:16 μμ

    😆

  52. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:31 μμ

    Εχει σοβαρό πρόβλημα αντίληψης όποιος χρησιμοποιεί τσουβαλιαστικά ρητορικά σχήματα όπως «οι ναζιστές της χαμάς».

    Ο τραχανάς δεν είναι ίδιος με το σπανακόρυζο και δεν εντάσσονται στα εσπεριδοειδή…

    Από κει και πέρα καλές γιορτές και… καλή πολυμορφία απόψεων σε όλους, γιατί… θα μας χρειαστεί ΠΟΛΥ.

  53. Λούμπεν Πρωτοπορία
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 1:39 μμ

    omadeon :
    Εχει σοβαρό πρόβλημα αντίληψης όποιος χρησιμοποιεί τσουβαλιαστικά ρητορικά σχήματα όπως “οι ναζιστές της χαμάς”.
    Ο τραχανάς δεν είναι ίδιος με το σπανακόρυζο και δεν εντάσσονται στα εσπεριδοειδή…
    Από κει και πέρα καλές γιορτές και… καλή πολυμορφία απόψεων σε όλους, γιατί… θα μας χρειαστεί ΠΟΛΥ.

    Είναι πραγματικά παράδοξο, Omadeon, που μια παραγωγική δύναμη όπως εσύ είναι προσκολλημενη ακόμα σε ιδεολογίες (ναρκωτικά) του εποικοδομήματος, όπως ο (νεο)λενινισμός…

  54. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 1:52 μμ

    @Λούμπεν Πρωτοπορία…

    Ευχαριστώ για τα τα… εν μέρει καλά σου λόγια (ως «παραγωγική δύναμη» εχε).

    Δυστυχώς όμως…
    Οπερ Εδει Δείξαι…

    Δηλαδή… έχεις ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ πρόβληγμα αντίληψης (των άλλων ανθρώπων) αν νομίζεις ότι είμαι «προσκολλημένος στο (νεο)λενινισμό». Εκτός αν σου διέφυγε το γεγονός ότι για τον Λένιν ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΑ δεν ξέρω σχεδόν ΤΙΠΟΤΑ, πλην του βιβλίου «Κράτος και Επανάσταση».

    Μαθητής είμαι έτσι κι αλλιώς…

    Οι «νέοι δάσκαλοι» που προτιμώ προς το παρόν… ΔΕΝ είναι ο Λένιν. Είναι οι εξής (σε σειρά προτεραιότητας)

    1. Richard D. Wolff
    2. Michael Hudson
    3. (Ολοι οι αριστεροί οικονομολόγοι ανεξαιρέτως, έλληνες και ξένοι, όσον αφορά την Κρίση)
    4. Naomi Klein
    5. Slavoj Zizek
    6. Steve Keen, Bernard Litaer… και ένα σωρό άλλοι συγγραφείς και αρθρογράφοι.
    7. Ricardo Semler (αυτός είναι… περίεργος και ιδιόρρυθμος καπιταλιστής που έκανε τους εργάτες του συνεταίρους)

    και άλλοι…

    ΔΕΝ έχω βρει όλα όσα ψάχνω.

    Θα σου πρότεινα τελείως φιλικά να… ΜΗΝ χρησιμοποιείς καθόλου επίθετα και γενικές πολιτικές κατηγοριοποιήσεις στον πολιτικό σου Λόγο, σαν… άσκηση, για λίγο διάστημα.
    Γιατί καθαρίζει ο νους από πολλά.

    (εικάζω ότι ξέρω ποιός είσαι και ΓΙΑΤΙ γράφεις όσα γράφεις αλλά… I do not have an axe to grind)

  55. Λούμπεν Πρωτοπορία
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:12 μμ

    Κατ’ αρχήν με έκπληξη βλέπω ότι από τη λίστα σου λειπει ο..Φινκελστάιν. Να σε πληροφορήσω δε, ότι λενινιστής δεν είναι όποιος δηλώνει ρητά αλλά όποιος ακολουθεί – λιγότερο ή περισσότερο – τις ιδεολογικές γραμμές του λενινισμού, η βασικότερη από τις οποιες είναι ο «αντι-ιμπεριαλισμός». Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι εικάζεις, πιθανολογώ τις γνωστές σου συνωμοσιολογοεικασιες (δεν αποκλείεται να εικάζεις ότι αυτή τη στιγμή συνομιλείς – τόσο άνετα – με τη μοσάντ 😀 )

  56. Ανεστιος
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:16 μμ

    http://news.in.gr/world/article/?aid=1231143086

    η μονη αληθεια , πικρη μεν αλλα ειναι η μονη …

  57. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:17 μμ

    ”. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι εικάζεις, πιθανολογώ τις γνωστές σου συνωμοσιολογοεικασιες

    Εεεεπ.

    Σε έπιασα επ’ αυτοφώρω να χαλάς το καλό κλίμα του μπλογκ, με λάσπη….

    (για να μη λέει ο Χρήστος αύριο ότι δεν ξεκαθαρίστηκε)

    Κοίτα να δεις…. αρνητικέ μου.
    :mrgreen:
    ΕΝΑ ακόμη τέτοιο σχόλιο να κάνεις θα δεις για τον εαυτό σου νέο ποστ.
    (Και… ΕΙΝΑΙ απειλή, το ξέρω. Αλλά ξηγημένη και τίμια, όχι λασπίτσες και υπονοούμενα)

    Εδώ ΔΕΝ θα σου απαντήσω, ούτε κατά διάνοιαν. Το φίλο μου στο διαδίκτυο που λέγεται Χρήστος ΔΕΝ θα τον στεναχωρέσω.

  58. Λούμπεν Πρωτοπορία
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:21 μμ

    omadeon :

    ”. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι εικάζεις, πιθανολογώ τις γνωστές σου συνωμοσιολογοεικασιες

    Εεεεπ.
    Σε έπιασα επ’ αυτοφώρω να χαλάς το καλό κλίμα του μπλογκ, με λάσπη….
    (για να μη λέει ο Χρήστος αύριο ότι δεν ξεκαθαρίστηκε)
    Κοίτα να δεις…. αρνητικέ μου.

    ΕΝΑ ακόμη τέτοιο σχόλιο να κάνεις θα δεις για τον εαυτό σου νέο ποστ.
    (Και… ΕΙΝΑΙ απειλή, το ξέρω. Αλλά ξηγημένη και τίμια, όχι λασπίτσες και υπονοούμενα)
    Εδώ ΔΕΝ θα σου απαντήσω, ούτε κατά διάνοιαν. Το φίλο μου στο διαδίκτυο που λέγεται Χρήστος ΔΕΝ θα τον στεναχωρέσω.

    Καθε διαφήμιση είναι ευπρόσδεκτη. Είναι προφανές ότι υποσυνείδητα συμφωνείς μαζί μου. Αντε και συνειδητά… 🙂

  59. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:24 μμ

    Καθε διαφήμιση είναι ευπρόσδεκτη. Είναι προφανές ότι υποσυνείδητα συμφωνείς μαζί μου. Αντε και συνειδητά…

    ΔΕΝ είναι καθόλου προφανές, όχι.

    ΚΑΘΟΛΟΥ δεν συμφωνώ μαζί σου….

    Οσο για το «διαφήμιση»… χλωμό το βλέπω. Δεν έχεις μάθει ΤΙ πάθανε οι προηγούμενοι «διαφημιζόμενοι»? Εμείς δαγκώνουμε, ο Αιρετικός κι εγώ. Είμαστε ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ.

    Be careful, cause what you might GET what you wish for (said the Genie…) 🙂

  60. Λούμπεν Πρωτοπορία
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:54 μμ

    @omadeon

    Λίγο μουσικουλα για να χαλαρώσεις…

  61. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:02 μμ

    Ακου να δεις Αρνητικέ blogger.

    Υπονοούμενα και λάσπη ή ειρωνεία εκ μέρους σου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ανεκτή από μένα, αλλά και από κανέναν, ΙΔΙΩΣ σε ένα blog που εκφράζει δημιουργικότητα, χιούμορ και πολύτιμες συζητήσεις (χώρια τα ποστ).

    Εχεις να λαβαίνεις και ΠΟΛΛΑ ρέστα από τον Julien, που… αηδίασε με τη στάση σου, τη μανιώδη σου τάση να συκοφαντείς τους πάντες σαν «συνωμοσιολόγους», και ΜΗΝ τολμήσεις να ξαναπεις όσα είπες γιατί.. ΠΟΛΥ χαλαρά την «ποινή σου» θα την υποστείς…. και θα τρέχεις μετά (αυτό στο υπόσχομαι).
    Για τελευταία φορά σου λέω ΣΤΑΜΑΤΑ να επιτίθεσαι. Και αυτό περιλαμβάνει τα πάντα. Από κει και πέρα, ΔΕΝ είμαι εγώ εκείνος που απείλησε -π.χ. να καταδώσει αθώους σε σιωνιστικές οργανώσεις, ΟΥΤΕ σε θεωρώ «πράκτορα της Μοσάντ». Το ΤΙ σε θεωρώ ΑΚΡΙΒΩΣ θα το μάθεις εν καιρώ (και με καμμιά δεκαριά ακόμη άλλους ανθρώπους που σε ξέρουν καλ, τώρα πια – και θα χαρούν για το ξεκαθάρισμα).

  62. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:15 μμ

    Σόρυ Χρήστο, αλλά… το ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ πράμα που θέλω είναι είτε να χαλάσει το όμορφο κλίμα του μπλογκ σου, είτε να… προχωρήσω στην υλοποίηση όσων είπα για τον ενδιαφερόμενο.

    ΔΕΝ έχω όρεξη γιορτάτικα για ποστ τέτοιου είδους.

    Ας μείνουμε ΟΛΟΙ στο «καλές γιορτές» και ξεχνάμε το θέμα. Αλλά… it takes two to tango.
    Πρέπει να σταματήσει ΕΔΩ.

  63. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:22 μμ

    @ omadeon

    Γιώργο, μη ζητάς συγνώμην, δεν χαλάει το κλίμα εδώ, εσείς χαλιέστε άνευ λόγου και αιτίας. Και πέρυσι το χειμώνα, τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Πάρτε το λίγο αλλιώς, Ρίξτε και λίγο χιούμορ στη μηχανή σας.

    Ο Ανέστιος, για παράδειγμα, κατέθεσε παραπάνω μια είδηση που αποτελεί τη «μονη αληθεια , πικρη μεν αλλα ειναι η μονη…» Τη διάβασα και ανατρίχιασα σύγκορμος [είμαι κι αξύριστος πανάθεμά με!].

    Κι εσείς ασχολείστε με κάτι πεζά… Ασχοληθείτε και με τίποτα εποχούμενο…

  64. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:27 μμ

    ΟΚ Χρήστο…
    μια και θεωρείς… ανατριχιαστική την είδηση (χεχε) εγώ ανατρίχιασα με κάτι άλλο…

    (Φυσικά το δικτάτορα που πέθανε τον έχω παντελώς χεσμένο, αλλά τέλος πάντων….)

    Ανατρίχιασα όταν είδα τα «Νέα» να… κοπυ-ποστάρουν ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ένα ατόφιο ποστ του «Huffington Post» (με τα 20 άγνωστα κουσούρια του θανόντος αυτοκράτορα…) ΧΩΡΙΣ καν να αναφέρουν πηγή….

    Μιλάμε για «σοβαρό ειδησεογραφικό οργανισμο» (θα μου πεις)… Ε, καλά…

    Κάπου εδώ έχασα και τα βατραχοπέδιλα, πάω να τα βρω.

  65. Ανεστιος
    22 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:35 μμ

    Οχι, δεν είναι αλήθεια.
    Δεν είναι αλήθεια.
    Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε.
    Είναι παρών ο Στάλιν στο παγκόσμιο πόστο του.
    Ο Στάλιν ανεβάζει στις επάλξεις των πέντε ηπείρων τις σημαίες της ειρήνης.
    Ο Στάλιν ετοιμάζει το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου
    Ενα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας…
    …Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου.
    Οταν σβήνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου
    Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου να ανάψει.
    Οταν λείπει από το τραπέζι μας το ψωμί κι από το στρώμα μας τ’ όνειρο κι απ’ το δώμα μας το λυχνάρι είναι ο Στάλιν που ανάβει τα μεγάλα ηλεκτρικά στον ορίζοντα κι ακούμε κάτω απ’ το τούνελ της νύχτας τη βοή των τραίνων που μεταφέρουν λάδι και ψωμί και κάρβουνο στους πεινασμένους…

    Αυτές είναι οι πρώτες δύο στροφές (παραλείπω την τρίτη) του ποιήματος του Ρίτσου για τον θάνατο του Στάλιν.

  66. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:36 μμ

    @ omadeon

    Ε, αυτά τα μαγαζιά γι’ αυτό κλείνουν ένα ένα [Ελευθεροτυπία, το πιο «φρέσκο»]. Έχει κι η κρίση τα καλά της… Δεν μπορώ να πω… Μια ζωή γεμίζαν με σαβούρα σελίδες επί σελίδων…

    Τα βατραχοπέδια δεν ήταν για σένα. Και δεν αναφερόμουν σε θάλασσιο σκι. Σε παγοπέδιλα αναφερόμουν… Μην… βατραχάζεσαι συνέχεια… Υπάρχουν κι άλλοι σχολιαστές εδώ μέσα…

    Καλές βουτιές! 🙂

  67. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:38 μμ

    @ Ανεστιος

    Σε συμπονούμε, αγαπητέ…

    Αλλά πρόσεξε και λίγο τα ληγμένα… Κρίση, ξεκρίση, μη μας πάθεις και τίποτα 🙂

  68. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 3:50 μμ

    Χρήστο… μα ΜΗ μασάς. Με ΚΑΝΕΝΑ τρόπο δεν εννοούσα ότι… εννοούσες εμένα.
    για τα βατραχοπέδια. Εχω περάσει στο μετα-μπλόγκινγκ όταν έρχομαι εδώ.

    ΠΑΛΙ αστειεύτηκα, γαμώτο. Κακή συνήθεια, να την κόψω?

    ____________
    @Ανέστιε
    ε ναι φίλε αν-αίτια ανέστιε…. ΛΗΓΜΕΝΑ είναι… όσα εστιάζεις (γι ‘ αυτό και δεν μου άρεσε ποτέ ο Ρίτσος, μπερ-δε-ουαίη…)
    Εδώ ζούμε στην εποχή του κλεισίματος των εστιατορίων…όχι σε εποχές ληγμένων εστιών.

    Μπερ-δε-ουαίη….
    Ως μη-αναμειχθείς ποτέ, με αριστερή κομματική πολιτική, δεν νοιώθω και την ανάγκη να ασχολούμαι μαζί της. Εικάζω ότι για άλλους είναι σοβαρό θέμα τα λάθη της, τα σκάνδαλά της, οι προδοσίες της, ο σταλινισμός, κλπ. ή και ο δήθεν «νεο-λενινισμός». Ομως για μένα (αν και επίσης σοβαρό θέμα) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πρώτη προτεραιότητα όλα αυτά. Ενώ και από τη λίστα που έδωσα όσων μελετώ ΟΥΔΕΙΣ είναι καν λενινιστής – με την εξαίρεση της γενικής κατηγορίας 3, που όμως αφορά αποκλειστικά το θέμα της Κρίσης (όταν είπα «αριστεροί οικονομολόγοι»).
    Αυτά για ξεκαθάρισμα…
    ______________

    Ομως βρε Χρήστο…

    ΠΟΙΟ νόημα έχει να μαστιγώνουμε (και να τσουβαλιάζουμε κιόλας)… λενινιστές με σταλινικούς και τροτσκιστές…
    όταν ανεχόμαστε να τσουβαλιάζεται π.χ. η Χαμάς με τους Ναζί?

    Ο καθένας διαμαρτύρεται τελικά για όσα τον πονάνε πιο πολύ.

  69. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 4:01 μμ

    @ omadeon

    Δεν μπαίνω στη συζήτηση περί Χαμάς και Ναζί και τέτοια. Πολύ μεγάλη. Και αυτή τη στιγμή βαριέμαι… [Γραπτοδιάρροια σ’ έχει πιάσει πάλι…] Διαφωνώ πάντως και με τους δυο σας. Σε διάφορα…

    Α! Κυκλοφόρησε σήμερα και ο νέος Firefox 9.0.1. Όσοι πιστοί…

  70. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 5:57 μμ

    Από το μετερίζι αυτό θα ήθελα να καταγγείλω τον Λενιν που τα έχει ξανα φορτώσει. Λένιν, ούτε ένα ad personam δεν μπορείς να κάνεις σωστά (γι αυτό σε συμπαθούμε). Το τελευταίο ήταν απλώς μια πισινή για το ενδεχόμενο να πάρουν την εξουσία.

  71. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 6:34 μμ

    Aν τη σύζυγό σου δεν τη λένε Ναντέζντα Κρούπσκαγια, τότε δεν είσαι ο Λένιν!
    (παλιά ρωσική παροιμία της εποχής της Νέας Oικονομικής Πολιτικής, NEP)

    Ο Λένιν τον Οχτώβρη και ο κολιός τον Αύγουστο.
    (σύνθημα στα Εξάρχεια, δεκαετία ΄80)

  72. 23 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:16 πμ

    Ρακο η σιχασια ειναι κακια συνηθεια γιατι σε κανει ασχημο, σε σβηνει, σε μεθαει. Οποτε δεστο κι εσυ ρε παιδι μου λιγο πιο ανοικτα. Κατα τ’ αλλα πολυ ασκηση υφους και ποζας απο καποιους σχολιαστες. Θα ευχομουν καλα χριστουγεννα αλλα η παναγια εκανε παλι εκτρωση και η γεννηση αναβληθηκε για του χρονου.
    Υ.Γ. Γουσταρω Λενιν, να το δω με γιατρο?

  73. 23 Δεκεμβρίου 2011 στο 9:26 πμ

    @ zalion68

    Θα το δω… Επείγει ή μπορώ να τ’ αφήσω για μετά τις γιορτές;

    Πάλι αναβολή; Ούτε… ΔΟΥ να ήταν…

    Ευχαριστώ, καλημέρα!

    ΥΓ. Όχι μωρέ… Ο επιστημονικός σοσιαλισμός έχει προοδεύσει. Σήμερα ο λενινισμός θεωρείται κάτι σαν το ανεμογκάστρι. Φουσκώνεις μεν, αλλά δεν χρειάζεται να τρέχεις και στους μαιευτήρες…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s