Αρχική > Αυτοέκφραση > Με παράσυρε το ρέμα :-)

Με παράσυρε το ρέμα :-)

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…

Και θα με απασχολούσε σοβαρά το αβυσσαλέο της ψυχούλας μου, αν δεν ήμουν αδιανόητα υλιστής.

[Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: υλιστής, αλλά, με βάση τη γνωστή εξίσωση, αδιανόητα… ενεργειαστής. Θα μου πείτε: «και πού θα βρούμε, ρε μπάρμπα, την ταχύτητα για να μετατρέψουμε το υλικό μας σαρκίο σε ενέργεια;» Αλλά δεν μου το ‘πατε, οπότε κι εγώ δεν σας απαντάω… 😉 ]

Ξυπνάς, ας πούμε, στις εξήμισυ το πρωί. Καλή ώρα, θα μου πείτε. Μια χαρά είναι. Τίποτα το ασυνήθιστο, για μένα, αλλά ούτε και συνηθισμένο.

Το ασυνήθιστο είναι να ξυπνάς εκείνη την ώρα και το πρώτο τραγούδι που σου ‘ρχεται στο κεφάλι είναι το εξής [με «αλλοιωμένους» στίχους – ποιος θυμάται επακριβώς τα lyrics (προσέξτε και το… εικαστικό του βίδεο…)]:

Μερικές φορές, ξυπνάω τέτοιες ώρες, όπως αυτή την περίοδο, για έναν πολύ απλό λόγο: πετσοκόβω συνήθειες. Δεν αλλάζω συνήθειες. Τις πετσοκόβω. Υπάρχει μια μικρή διαφορά. Γιατί; Ψάχνω να βρω την «ταχύτητα» που λέγαμε…

Πρωινά καψουροτράγουδα; Χε! Χε!

Πάρτε κι ακόμα ένα, πιο… ιντερνασιονάλ, σε περίπτωση που σας «χάλασε» το προηγούμενο…

Καλημέρααα! Να περνάτε υπέροχα [μη σας πάρει και σας σηκώσει!]!

Ασπασματίδια…

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση
  1. M
    21 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:03 πμ

    Καλημέρα σας και καλώς σας βρήκα 🙂

    Καταρχάς να επισημάνω πως με «γοήτευσε» η επεξήγηση του υλιστής (αν και δεν καταλαβαίνω γιατί πάντα νιώθουμε πως πρέπει να επεξηγούμε/δικαιολογούμε την υλιστική μας προσέγγιση, λες και πρόκειται για κάποιο ελάττωμα 🙂 Anyway, μήπως για να «πιάσετε» την ταχύτητα, να «ρίχνατε» λίγο στροφές? Έτσι τουλάχιστον δεν θα την «προσπεράσετε» λόγω κεκτημένης ταχύτητας 🙂 Λέω τώρα…

  2. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:10 πμ

    Καλημέρα σας αγαπητή Em-μi, καλωσορίσατε στο κουρελάδικό μου 🙂

    Α, όχι, δεν έχω καμιά ανάγκη να επεξηγήσω/δικαιολογήσω τίποτα. Απλά, ως γνωστός κουρελάρ προβοκατέρ, σπέρνω καμιά ιδέα, κι όπου… φυτρώσει.

    Μην ανησυχείτε, είμαι τελείως σταματημένος, με σβησμένη τη μηχανή. Ο μόνος τρόπος για να έχω [κάθε φορά] την επιθυμητή ταχύτητα… Δεν είμαι μόνον «αργό», είμαι και «σταματημένο» ενίοτε 😆

  3. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:50 πμ

    Καλημέρα Αγαπητέ!

    Ωραίος τρόπος να ξυπνάς… τι φάγατε το βράδυ;

    (σας πειράζει να ακούσω τα ξυπνήματά σας μετά τον μισό πρώτο καφέ; γιατί αλλιώς όλη μέρα θα σιγοτραγουδάω το ίδιο… ξέρετε πως είναι αυτά τώρα… )

    :)))

  4. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:03 πμ

    [Μη! Μην τ’ ακούσετε! Ξέρω πώς είναι, γι’ αυτό μην το κάνετε! Πιείτε τον καφέ σας, κι ακούστε οτιδήποτε άλλο… Αυτό έλειπε να με πειράξει… Τεσσερισήμισυ ώρες τώρα, τραβάω την ανηφόρα :lol:]

    To συνοδευτικό με πείραξε… Λουκάνικα με [μπόλικη] γεύση πορτοκάλι… Με τσάκισε το μπόλικη 🙂

  5. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:37 πμ

    Κατά τη γνώμη καλά τα πας… αλλά όταν διαλυθεί η τρέχουσα ευφορία μέσα σε θεωρητική ενδοσκόπηση… ίσως φανεί ότι ο λόγος για τη ευφορία είναι η ηδονή της εγκατάλειψης του γολγοθά της αυτο-υπέρβασης και της πραγματικής σύνθεσης των παρελθόντων ιδεών σου.

    Ε, δεν είναι και κακό πράμα αυτό, ένα στάδιο είναι… στο «η ζωή τραβάει την ανηφόρα».
    🙂
    Τώρα φεύγτω όμως… για το χειμερινό μου κολύμπι (ακούγοντας trance). ΧΑΧΑΧΑΧΑ….

  6. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:57 πμ

    @ omadeon

    Και πού νομίζεις, Γεώργιε, ότι οφείλεται η «τρέχουσα ευφορία» αν όχι στη «θεωρητική ενδοσκόπηση», στην αυτο-υπέρβαση και στο πραγματικό ξεπέρασμα των ιδεών του παρελθόντος; Ε;! 😉

    Καλές βουτιές! [Μπρρρ!!!]

  7. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:01 μμ

    Και για να μην λέτε ότι δεν σας ενημερώνω για το τι «συμβαίνει» στο σύμπαν:

    Laws of physics ‘are different’ depending on where you are in the universe
    ►Laws we know may be ‘like local by-laws’ say scientists
    ►Hints universe is bigger than we think – possibly infinite
    ►Other parts of the universe may be hostile to life

  8. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:11 μμ

    σας έσωσε το πορτοκάλι. αν ήταν με μπόλικο πράσο θα τραγουδούσατε αυτό

  9. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:13 μμ

    😆 😆 😆

  10. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:34 μμ

  11. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:59 μμ

    @ L’Enfant de la Haute Mer

    Ω! Μα είστε εξαιρετική! Αν ποτέ βρεθείτε στην ανάγκη, ευχαρίστως να σας προσλάβω ως… μουσικοσύμβουλό μου! [γιατί το ‘χω καταντήσει εδώ μέσα, ας μην πω τι…]

    Καλημέρα σας!

  12. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 1:04 μμ

    α!
    ευχαριστώ για την πρόταση!
    με βλέπω πολύ σύντομα να βρεθώ στην ανάγκη σας!!

    καλημέεερα σας!

  13. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 1:06 μμ

    τι τι τι;;; τι το κάνατε;

  14. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 1:48 μμ

    @ L’Enfant de la Haute Mer

    Εύχομαι να μην βρεθείτε στην ανάγκη κανενός! [φωτο: 😦 ]

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ SoDurck

    Κουρελάδικο… Σκυλάδικο… Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα… καψουροτράγουδα, και διάφορα τέτοια… Πίκρα 🙂

  15. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 1:51 μμ

    «γιατί το ‘χω καταντήσει εδώ μέσα, ας μην πω τι…»

    η σωστή ερώτηση ήταν τι τι τι τι το καταντήσατε…

  16. 21 Δεκεμβρίου 2011 στο 1:52 μμ

    Άργησα -το… αργό- να το καταλάβω, αλλά άλλαξα την απάντηση, ως βλέπετε. 🙂

  17. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:54 πμ

    Αστα αυτά Χρήστο… ότι τόκανες σκυλάδικο, πονηρέ διανοητή.

    ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ τόχεις κάνει κι απολαμβάνεις τις βουτιές…. (σχολίων)

    AAA ΧΑΧΑΧΑ… 🙂

    Η αλήθεια είναι ότι δεν εξήγησα καλά ΤΙ ήθελα να πω το πρωί.
    Ηθελα να πω ότι… οι ενδορφίνες αναπτύσσονται την ώρα της ΑΝΑΠΑΥΣΗΣ του αθλητή.
    Και ο νοών νοείτω! (όταν δεν σκέπτεσαι, διαλογίζεσαι)

  18. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 2:59 πμ

    Υ^.Γ. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από την ποικιλλία… ενός ωραίου ηλιόλουστου χειμερινού μπάνιου το πρωί σε συνδυασμό με καταρρακτώδη βροχή το βράδυ.

    Χμμμμ… Μήπως. ΕΤΣΙ είναι και η εξέλιξη του πνεύματος? 8)

    Υ.Γ.2 λογικά, τότε… τίθεται το ερώτημα, άραγε το blog είναι σαν το ηλιόλουστο πρωί?
    ή σαν την καταρρακτώδη βροχή το βράδυ?

  19. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:22 πμ

    Καλημέρα Γεώργιε!

    Έχεις αρχίσει τις συστηματικές -διανοητικές- παρεκτροπές. [Νούς υγιής κ.λπ. κ.λπ., φήμες;;; 🙂 ]

    Αν σε διαβάζω σωστά [αν, λέω], υποπίπτεις σε ένα σφάλμα στο οποίο πολύ συχνά υποπίπτουν οι ευφυείς άνθρωποι [άντρες και γυναίκες]. «Θεωρούν πως τα έθιμα της φυλής τους στη Βρετανία, είναι νόμοι του σύμπαντος». Ήγουν, κρίνουν τα αλλότρια με βάση τα δικά τους.

    Όχι ότι είναι άσχημη προσέγγιση. Ίσα ίσα. Πλην όμως για να κρίνεις κάποιον και -κυρίως- να καταλήξεις σε σωστά συμπεράσματα γι’ αυτόν υπάρχει ένα προαπαιτούμενο: να έχεις κρίνει τον εαυτό σου και να έχεις καταλήξει σε ορθά συμπεράσματα γι’ αυτόν.

    Για να μπορείς να πεις, δηλαδή, ότι «καταλαβαίνεις» τον άλλο καλύτερα απ’ ό,τι καταλαβαίνει ο ίδιος τον εαυτό του, θα πρέπει να «καταλαβαίνεις» και τον εαυτό σου καλύτερα απ’ ό,τι σε καταλαβαίνει οποιοσδήποτε άλλος.

    Σ’ αυτή την περίπτωση ανακαλύπτεις όχι πόσο διαφορετικός είσαι απ’ τους άλλους, αλλά πόσο ίδιος. [Άλλωστε, οι άνθρωποι δεν διαφέρουμε και τόσο πολύ μεταξύ μας, όσο μας κάνει να πιστεύουμε η εγωμανία του καθενός μας.]

    Σ’ αυτή την περίπτωση, μάλλον θα απέφευγες να με χαρακτηρίσεις «πονηρό διανοητή». Γιατί θα ήξερες ότι, πάνω απ’ όλα, κι εσύ είσαι «πονηρός διανοητής». Ε;

    Αλλά εγώ δεν είμαι μόνον πονηρός διανοητής. Είμαι και μερικά άλλα πράγματα ταυτόχρονα. Τα έγραφα αναλυτικά την περασμένη άνοιξη, αλλά δεν έχω βέβαια την απαίτηση να τα έχουν διαβάσει όλοι προσεκτικά, ούτε θεωρώ τα γραπτά του παρελθόντος ως προαπαιτούμενα γι’ αυτά του παρόντος…

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Σκυλάδικο, κολυμβητήριο, τι σημασία έχει; Αν έπρεπε, σώνει και καλά, να βρω έναν όρο θα το έλεγα Αναψυκτήριο. Είχαν ανθίσει, αν θυμάμαι καλά, στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Θερινά σινεμά μετατρέπονταν σε αναψυκτήρια, με φτηνή είσοδο, με τραγουδάκια από φίρμες και φιρμούλες της εποχής, με σκετσάκια πολιτικού και μη περιεχομένου, με κονφερανσιέ, με τα όλα τους. Χώρος αναψυχής, λοιπόν. [Η αναψυχή όχι μόνον ως διασκέδαση, ε;] Αυτά όσον αφορά τον δημόσιο χαρακτήρα του μπλογκ.

    Υπάρχει και η άλλη όψη του όμως. Η παρεΐστικη. Που δεν περιορίζεται μόνον σ’ αυτό το μπλογκ, αλλά επεκτείνεται και σε άλλα, ή, μάλλον, αυτό το μπλογκ είναι και μέρος μιας παρέας μπλόγκς, που προσπαθούν και το παλεύουν και αυτό κι εκείνο και το άλλο.

    [Και μην ακούσω μλκς για υποκατάσταση σχέσεων μέσω διαδικτύου, γιατί θα ζητήσω… πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων από εκείνους που έχουν «γνήσιες» σχέσεις εκτός διαδικτύου…]

    Και οι παρέες έτσι είναι. Μιλάνε, τραγουδάνε, τσακώνονται, βρίζονται, διασκεδάζουν, κλαίνε, συζητάνε σοβαρότατα, χαβαλεδιάζουν, μαγειρεύουν, ζυμώνουν 🙂 …. Όπως έρθει. Οι απέξω μπορούν κάλλιστα να βγάζουν όλα τα λάθος συμπεράσματα που μπορούν και που δύνανται…. Πρόβλημά τους. Ως ευφυείς άνθρωποι, οι περισσότεροι πολύ απλά πέφτουν έξω. Έξω απ’ το χορό, που λένε,… λάθος τραγούδια ακούς… 🙂

    Και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά…

    ΥΓ1. Όταν δεν σκέφτεσαι, σιωπάς. Δεν ξέρω γιατί οι άλλοι το λένε «διαλογισμό». «Εσωτερική σιωπή» θα έπρεπε να το λένε, αλλά δεν μου πέφτει λόγος…

    ΥΓ2. Τον καιρό εδώ μέσα ή οπουδήποτε αλλού τον κάνουν τα κέφια μας…

    ΥΓ3. Μην αρχίσεις να συχνάζεις εδώ μέσα… Θα κολλήσεις… Σε προειδοποιώ.;-)

  20. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 10:45 πμ

    Αγαπητέ Ράκε, πολύ μου άρεσε η αίτηση πιστοποιητικού φρονημάτων περί γνησίων σχέσεων εκτός διαδικτύου και επίσης απολύτως με καλύψατε με την περιγραφή του τι είναι ένα ιστολόγιο.

    περί της ομοιότητος των ανθρώπων θα μου επιτρέψετε να παραθέσω τα λόγια ενός άλλου «πονηρού διανοητή» (γιατί σας πείραξε το πονηρός;) δια στόματος Κόυνερ.

    είπε λοιπόν ο κ. Κόυνερ «Καλό δεν είναι οτι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, αλλά οτι είναι όμοιοι. Οι όμοιοι αρέσουν ο ένας του άλλου. Οι διαφορετικοί βαριούνται ο ένας τον άλλο».

    Αυτό βεβαίως – όπως κάθε τι – μπορεί να έχει διαφορετικές αναγνώσεις, ερμηνείες και παραμέτρους, όπως άλλωστε και οι έννοιες ομοίων και διαφορετικών.

    Θα συμφωνήσω επίσης για τα περι διαλογισμού και εσωτερικής σιωπής ή εσωτερικών διαλόγων κλπ κλπ.

    Αυτή η απάντησή σας, αν δεν ήταν ένα τόσο καλό σχόλιο, θα μπορούσε να είναι μια υπέροχη ανάρτηση! (παλιά διαφήμιση ήταν αυτό νομίζω)

    Καλή σας Ημέρα Αγαπητέ Ράκε και Ρακόφιλε Γεώργιε!

    υγ. δε μπορώ να μη σχολιάσω οτι δεν προειδοποιήσατε κανέναν άλλο απ τους επισκέπτες σας να μη συχνάζουν εδώ. τους θεωρείτε ήδη κολλημένους;

  21. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:03 πμ

    @ SoDurck

    Καλημέρα σας!

    Ζητώ ταπεινά συγνώμην, αλλά είστε σχετικά καινούργια εδώ μέσα, οπότε έχετε τα δίκια σας. Πολλά πράγματα που έγραφα την περασμένη άνοιξη, βαριέμαι να τα επαναλάβω, και κακώς τα θεωρώ ως γνωστά.

    Δεν με πείραξε καθόλου το πονηρός. Αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Είμαι και γλυκός και υπομονετικός και ανελέητος [με την έννοια του νηφάλιος] ταυτόχρονα.

    Περί ομοιότητας/διαφορετικότητας λέω το εξής: Αν ξέρεις τον εαυτό σου, ξέρεις και τον άλλο. Αν ξέρεις την ανοησία σου, μπορείς να καταλάβεις και την ανοησία του άλλου. Αν δεν ξέρεις τον εαυτό σου, τότε… βράσε όρυζα. Ό,τι και να πεις για τον άλλο, θα πέσεις έξω. Τραγικά.

    Περί κολλήματος: τα περί του Ιού του Χέγκελ, τα έγραφα επίσης την περασμένη άνοιξη. Είναι ο ιός των -διαλεκτικών- αντιφάσεων. Κι όπου υπάρχουν αντιφάσεις υπάρχει και γέλιο. Άκρως μεταδοτικός ιός… Προειδοποιούσα τότε, προειδοποιώ και τώρα. 🙂 [Αν με πίστεψε τότε κανένας; Ξέρω κι εγώ; Συχνάζουν διάφοροι «παλιοί» εδώ μέσα, ας απαντήσουν και για σας τους νεώτερους…]

  22. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:11 πμ

    Μα…. Χρήστο, Χρήστο… ΑΣΤΕΙΕΥΤΗΚΑ όταν σε είπα «πονηρό διανοητή». Σχήμα λόγου ήταν, χιουμοριστική προτεοιμασία για τη σουρεαλιστική δήλωση περί κολυμβητηρίου.

    Το μόνο ΑΠΟΛΥΤΩΣ σίγουρο είναι ότι δεν είσαι πονηρός.

    Το άλλο (πιθανώς) σίγουρο είναι ότι… υποδύεσαι τον μη-διανοητή λόγω μετριοφροσύνης.

  23. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:17 πμ

    Υ.Γ. Το άλλο μεγάλο μυστικό είναι ότι… ΟΥΤΕ εγώ είμαι πονηρός. Χθες το βράδυ είχα λίγο χρόνο και απλώς… έπαιξα με τις λέξεις, με σκοπό να σου δώσω πάσα για λογοπαίγνια.

    ΤΙΠΟΤΕ άλλο. Πραγματικά επί της ουσίας δεν είπα ΤΙΠΟΤΑ (και με κανένα τρόπο όλα αυτά που προφανώς υπέθεσες). Ούτε κατά διάνοιαν δεν έπεσες κοντά. ΚΑΜΜΙΑ σχέση δηλαδή…

    Την πάτησες λόγω… εντιμότητας να πιστεύεις ότι (ντε και καλά) είχαν όσα είπα ΝΟΗΜΑ!

    Ο μόνος λόγος που μίλησα είναι γιατί θυμήθηκα τις βουτιές το πρωί και συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι τα σχόλια σε blog μοιάζουν κι αυτά με βουτιές σε κολυμβητήριο.

    χαχαχα… (θα πω και στον άλλο φίλο μας το φυσικό να τα πούμε από κοντά σύντομα).

  24. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:24 πμ

    τι θα γίνει;
    θα το ταριχεύσουμε το ποστ;

    καλημερούδιος!!

  25. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:27 πμ

    Υ.Γ.2 Πραγματικά πιστεύω και στη μη-σκέψη, στη συνειδητή χαλάρωση της διάνοιας που κάποια στιγμή αποφασίζει να ΜΗ σκεφτεί. Και αυτό ακριβώς πιστεύω ότι έχεις _καταφέρει_.
    Αυτό είναι όλο (και το υποθέτω διότι το βλέπω και σε μένα).

    Αυτό δεν είναι κάτι απαραίτητα μυστικιστικό, ή ανήκον σε «σχολή». Οταν κανείς γράφει, υπό την επήρεια αυτής της κατάστασης, ΔΕΝ εκτοξεύει λέξεις με προκαθορισμένο νόημα. Κάνει αυτό που έκαναν και οι γνήσιοι σουρεαλιστές του 30. ΑΥΤΟΜΑΤΗ γραφή ΧΩΡΙΣ πρόθεση για υπονοούμενα. ΔΕΝ μπορεί να υπάρχει υπονοούμενο στο σουρεαλισμό. Αποκλείεται κάτι τέτοιο σαν «φάουλ», εξ ορισμού.
    Εχω παρατηρήσει μάλιστα, εδώ και χρόνια, ότι στην Ελλάδα αυτός ο κανόνας δεν είναι ποτέ κατανοητός, με αποτέλεσμα όλοι σχεδόν οι Ελληνες να θέλουν να κάνουν λογοπαίγνια, τα οποία, ενώ είναι σουρεαλιστικά, ειναι ΚΑΙ μεστά νοήματος. Ε, σόρυ…. αυτό είναι φάουλ (αν και το είχα κάνει κι εγώ, πιο παλιά).

  26. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:41 πμ

    Υ.Γ.3 έπεσες τόσο έξω… που νοιώθω υποχρεωμένος να σου εξηγήσω το αστείο μου…

    Το αστείο ήταν το εξής «σκάσε και κολύμπα».

    Δηλαδή ως «πονηρός διανοητής» (ντε και καλά) κάποια στιγμή σκέφτηκες (προφανώς)…

    Α στο διάλο, σκάσε διάνοιά μου και κολύμπα. Κολυμπάτε κι εσείς, ω αμαρτωλοί.

    Σταματήστε τη σκέψη που σας εγκλωβίζει και ΖΗΣΤΕ.

  27. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:42 πμ

    @ omadeon

    Γεώργιε, Γεώργιε! Στα λόγια μου έρχεσαι! Επλήγης ήδη απ’ τον ιό! Αστειεύεσαι!

    Εγώ δεν αστειεύομαι καθόλου [λέμε τώρα 😉 ] Μία απ’ τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις που έκανα τους τελευταίους μήνες, και την έκανα live παρατηρώντας ανθρώπους κάθε είδους στην καθημερινή τους ζωή, είναι ότι όλοι μας, ΟΛΟΙ, είμαστε ταυτόχρονα και πονηροί, και υπομονετικοί, και γλυκείς και ανελέητοι. Βέβαια, βέβαια λέω, κανένας σχεδόν δεν έχει συνείδηση αυτού του γεγονότος, με αποτέλεσμα κάποιο ή κάποια απ’ αυτά τα χαρακτηριστικά να κυριαρχούν, ενώ τα άλλα παραμένουν στην «αφάνεια». Μεγάλη ιστορία [που μόνον ιστορία δεν είναι…]

    Συνεπώς, κι οι δυο μας είμαστε όσο πονηροί είμαστε. Και κάποια απ’ τα υπόλοιπα, σε διαφορετικές… μείξεις.

    Δεν την πάτησα καθόλου με τα… μη-νοήματά σου. Απλά διάλεξα να βρω στα σχόλιά σου, το νόημα που ήθελα εγώ, για να γράψω αυτό που «μου ‘ρθε» εκείνη την ώρα [βλ. παρακάτω]. Ευχαριστώ για την πάσα 😆

    Τη μη-σκέψη την παλεύω. Δεν το έχω καταφέρει ακόμα. Κρατάει χρόνια η προσπάθεια… Καλά να είμαστε… Την αυτόματη γραφή, ή όπως αλλιώς μπορούμε να την πούμε, την παλεύω κι αυτή καμιά δεκαετία [ασυνείδητα, ε; ή μισοσυνειδητά], αλλά σε κείμενα με νόημα. Και μερικές γωνιές της μπλογκολογιάς φιλοξενούν διάφορα τέτοια δείγματά μου [όχι δήγματα, πάντως 🙂 ]

  28. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:44 πμ

    @ L’Enfant de la Haute Mer

    Αν το ταριχεύσουμε, θα πρέπει να το βάλουμε και σε γυάλα για λαϊκό προσκύνημα… 🙂

    Καλημερούδιος!

  29. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:48 πμ

    @ omadeon # 26 [YΓ3]

    Όχι! Όχι! Ίσα ίσα. Ακριβώς το αντίθετο έκανα. Τη διάνοιά μου [τη λογική μου, επί το ορθότερον] την είχα και την έχω πάντα περί πολλού. Αλλά πάω και λίγο παρακάτω.

    Σ’ έπιασα αυτή τη φορά χειμερινή κολυμβητά μου ή όχι πάλι;

  30. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:49 πμ

    @ omadeon

    Με κείνο το ρεμάλι θα κανονίσουμε μια πλατειά ολομέλεια μες στις γιορτές…

  31. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 11:54 πμ

    Χρήστο…. Με έπιασες επ’ αυτοφώρω να… αληθεύομαι (=αντί του ψεύδομαι).

    Τελικά… εχεις δίκιο. Απλώς είμαι αφελής να νομίζω ότι δεν είμαι ΚΑΙ πονηρός.
    ΤΙ είμαι δηλαδή? Βούδας? Χριστός?

    Παρόλ’ αυτά… λίγο-πολύ σε παρόμοιο δρόμο οδεύουμε…
    Προς την αθωότητα της μη-σκέψης που δεν καταργεί αλλά εμπλουτίζει τη σκέψη.

    ΣΙΓΑ μην υποβαθμίσουμε και τη διάνοιά μας ή τη λογική μας.

    Ποτέ δεν άφησα να μου κλέψουν τα ρούχα όταν κολύμπησα. :mrgreen:

  32. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:05 μμ

    Πονηρούλη! 😆 [κι οι γυμνοί τι θα φορέσουν; Ε; τι;]

  33. 22 Δεκεμβρίου 2011 στο 12:08 μμ

    Ελα ντε… Χρόνια τώρα το γουρούνι της αυθαίρετης βίλας πιο πάνω έχει πλούσια γκαρνταρόμπα, αλλά… ο κόσμος βγάζει εμάς τρελούς

    Εεεε…. Αμα δεν ξέρουν ΠΩΣ να κάνουν επανάσταση να φορέσουν φύκια.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s