Αρχική > Ξένη Δημοσίευση > Το σκαμνάκι

Το σκαμνάκι

Περίμενε... και περίμενε... και περίμενε... (φωτό: Shangai Sex Museum)

Πηγή: SayatNova

Το σκαμνάκι

Ένας μανδαρίνος ερωτεύτηκε μιαν εταίρα.”Θα γίνω δική σου” του είπε εκείνη “αφού πρώτα θα έχεις περάσει εκατό βραδιές περιμένοντας με, στον κήπο μου, καθισμένος σε ένα σκαμνάκι, κάτω απ’το παράθυρό μου.”

Την ενενηκοστή ένατη βραδιά ο μανδαρίνος, πήρε το σκαμνί του υπό μάλης και απήλθε.

Fragments d’un discours amoureux (Roland Barthes)

Advertisements
Κατηγορίες:Ξένη Δημοσίευση
  1. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 11:44 πμ

    (απο)σπάστηκε από κάθε ερωτικό λόγο που θα τον πια κρατούσε εκεί, ο καημένος… 😉
    Καλημέρες.

  2. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 12:43 μμ

    [Απο]σπάστηκε πράγματι. Αλλά το προτελευταίο βράδυ; Κάποιο άλλο είναι το ηθικό δίδαγμα, και μας διαφεύγει.

    Καλημέρες!

  3. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 1:11 μμ

    ερωτευτηκε το σκαμνακι…ποτε μην βαζεις ιδεες σε αντρες…τι σοι εταιρα ηταν αυτη που δεν γνωριζε το κορυφαιο;

  4. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 1:19 μμ

    😆 😆 😆

    Λες;

  5. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 1:24 μμ
  6. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 1:33 μμ

    Πηγή το βιβλίο, The Secret World of Doing Nothing. Θα το διάβαζα [ο… διεστραμμένος], αλλά 1. Θα παραβίαζα την Βασική Αρχή του βιβλίου και 2. Τι περισσότερο θα μάθαινα;

  7. χριστίνα
    26 Ιανουαρίου 2012 στο 2:43 μμ

    μα τι φωτό!έλεος! :-)))

  8. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 4:17 μμ

    Μα λογοπαίγνιο προσπαθούσα να κάνω με το σχόλιό μου, όχι να ερμηνεύσω την παραβολή… 🙂
    Το κάνουν στην εντέλεια οι ειδικοί που παρατέθηκαν πιο κάτω, άλλωστε.

  9. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 7:49 μμ

    @ χριστίνα

    Ήταν η μόνη σχετική φωτό σε κινέζικο κήπο που βρήκα. Τι να έκανα; Να τη λογοκρίνω; 🙂

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ Theorema

    Μα φυσικά! Δεν σας κατηγόρησα για τίποτα. Απλά μού άρεσε η διδακτική ιστορία, αλλά προφανώς ελάχιστοι την βρήκαν ενδιαφέρουσα, γι’ αυτό προσέτρεξα στους ειδικούς. Αλλά ακόμα αναρωτιέμαι ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα…

  10. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 8:19 μμ

    καλιο πεντε και στο χερι παρα δεκα και καρτερει…
    ή
    αγαπα τον εαυτο σου παρα τον πλησιον σου

    υγ.το σκαμνακι ειναι φρουδικη προεκταση…

  11. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 8:29 μμ

    😆

    Τεέ μου πια σ’ αυτό το μπλογκ! Δεν μπορώ ούτε για μια στιγμή να σοβαρευτώ!

    [[[Τραβάτε με κι ας κλαίω!]]]

  12. M
    26 Ιανουαρίου 2012 στο 8:43 μμ

    Η πολύ ενδιαφέρουσα και διδακτική ιστορία εμένα μου «ψιθύρισε» τρία πράγματα:

    1. ό,τι μπορείς να πάρεις σήμερα, μην κάτσεις να το περιμένεις εκατό μέρες γιατί μέχρι τότε μπορεί να σου έχει περάσει η όρεξη
    2. τους κανόνες στη ζωή σου να τους βάζεις μόνος σου (όχι επειδή δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις, αλλά επειδή έτσι γουστάρεις)
    3.το πάθος σβήνει…:-(

  13. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 9:05 μμ

    Πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγισή σας, πλην όμως:

    1. Ο μανδαρίνος δεν ήθελε να πάρει από την εταίρα αυτό που μπορούσε να αγοράσει σήμερα [περί εταίρας επρόκειτο]. Ήθελε αυτό που η εταίρα θα μπορούσε να του δώσει/πάρει αύριο.
    2. Ναι, αλλά συμφώνησε με τους όρους που έθεσε εκείνη. Άρα…
    3. Όλα τα Συγκεκριμένα πάθη κάποτε σβήνουν. Μόνον το πάθος για το Αφηρημένο δεν σβήνει ποτέ [ή σχεδόν].

    Ευχαριστώ για το σχόλιό σας. Καλό σας βράδυ!

  14. M
    26 Ιανουαρίου 2012 στο 9:26 μμ

    Ενίσταμαι!

    Πως μπορείτε να είστε σίγουρος?

    1. Αυτό που μπορούσε η εταίρα να του δώσει αύριο, γιατί να μην του το δώσει σήμερα? Γιατί να τον καθήσει στο σκαμνί? Α…διαφωνώ.

    Εγώ νομίζω πως και η μεν ήξερε τι θα γίνει, γιατί ως εταίρα γνώριζε πως ο έρωτας/πάθος, όπως θέλετε πείτε το, θα γίνει αέρας κοπανιστός (όχι από τον χρόνο,-αυτά τα λένε οι κακοήθεις-αλλά από την απαίτηση και τη μη ικανοποίησή του τη δεδομένη στιγμή-πωπω πρέπει να ακούγομαι ωσάν υλίστρια…α, ναι είμαι!)
    και ο δε, γνώριζε από τη πρώτη στιγμή πως δεν θα περίμενε 100 νύχτες για αυτό που ήθελε τώρα, αλλά της απέδειξε πως δεν ήταν οι νύχτες το θέμα, αλλά η ίδια του η επιθυμία.
    Ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση ή με παράλογες απαιτήσεις, δεν έχει ενδιαφέρον…
    Δεν ξέρω αν με αντιλαμβάνεστε…αλλά για το αφηρημένο θα συμφωνήσουμε 🙂

  15. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 9:40 μμ

    Ενίστασθε;!

    [[[Και πολύ καλά κάνετε 🙂 ]]]

    Δεν είμαι καθόλου σίγουρος και για τίποτα. Προσπαθώ να καταλάβω την ιστορία. Προσπαθώ να την προσεγγίσω, όπως κι εσείς, απ’ τη δική μου οπτική γωνία.

    Το σημαντικότερο για μένα είναι ότι ο μανδαρίνος περίμενε τόσες νύχτες, και έφυγε την 99η. Φυσικά, διαφωνώ μαζί σας ότι γνώριζε απ’ την πρώτη στιγμή ότι δεν θα περίμενε 100 νύχτες. Δεν το ήξερε.

    Και διαφωνώ επίσης μαζί σας ότι ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση ή με παράλογες απαιτήσεις δεν έχει ενδιαφέρον.

    Αυτό ακριβώς [ίσως] ανακάλυψε ο μανδαρίνος την 99 νύχτα: πως οι «ανεκπλήρωτοι» έρωτες είναι οι σημαντικότεροι: οι ανεκπλήρωτοι έρωτες δίνουν νόημα και σε όλους τους επόμενους [εκπληρωμένους ή μη]. Οι εκπληρωμένοι έρωτες απλά αποτελούν χάντρες στο κομπολόι του/της…

    ΥΓ. Πώς μπορείτε να είστε υλίστρια και να συμφωνείτε μαζί μου για το αφηρημένο; Μάλλον ενεργείστρια είστε κι εσείς… 🙂

  16. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 9:46 μμ

    καλησπέρα σας…

    έψαχνα να βρω κι εγώ το ηθικόν διδαγμα…και νομίζω ότι ο παραπάνω σχολιαστής το βρήκε…συμφωνώ μαζί του….
    ο μανδαρίνος απέδειξε ότι δεν ήτα ντο θέμα του να περιμένει εκατό μέρες αλλά να δείξει ότι ο έρωτας με παράλογες απαιτήσεις δεν έχει ενδιαφέρον …

    ή τουλάχιστον να δείξει ότι μπορεί να αρνηθεί τον έρωτα της κυρίας που απαξίωσε τον ίδιο , βάζοντας του τρελούς όρους….χωρίς να μπορεί να κατηγορηθεί ότι δεν μπόρεσε να περιμένει ….άρα δεν μπόρεσε να εκπληρώσει τους όρους….εκπλήρωσε τους όρους και αρνήθηκε την κυρία…..και ίσως έτσι που έγινε ήταν ο μόνος τρόπος να φύγει αξιοπρεπώς…

    νομίζω ότι με παραβολικούς όρους όλο και κάποια παρόμοια εμπειρία έχουμε να επιδείξουμε σαν αρσενικά…την κατάληξη πάντως ο καθένας την έχει ήδη επιλέξει προ πολλού για τον εαυτό του….

  17. M
    26 Ιανουαρίου 2012 στο 10:16 μμ

    Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες δίνουν νόημα στους επόμενους? Μμμμ…δεν ξέρω…δεν είχα ανεκπλήρωτους έρωτες…. ;-)))))

    Ενεργείστρια? Κάτι θυμάμαι να είχα διαβάσει…μου θυμίζετε αν έχετε την καλοσύνη?

    Χρήχα: Σας ευχαριστώ θερρρρμά. Κάνατε όμορφες λέξεις τις σκέψεις μου 🙂

  18. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 10:47 μμ

    @ χρηχα

    Ναι, μπορούμε να αναγνώσουμε την ιστορία και έτσι: ως ένα παιχνίδι εξουσίας, ως ένα παιχνίδι επικράτησης, κατάκτησης, υποταγής.

    Θέλω όμως να πιστεύω ότι ο μανδαρίνος δεν έφυγε απλώς αξιοπρεπώς. Έφυγε χαρούμενος. Και πως άλλαξε ολοκληρωτικά απόψεις για τον έρωτα, έχοντας ζήσει αυτή την περιπέτεια. Και δίνοντας και ένα καλό μάθημα στην εταίρα – αν αυτή είχε τη δύναμη να το καταλάβει.

  19. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 10:48 μμ

    @ Μ

    Πώς;! Δεν είχατε ανεκπλήρωτους έρωτες; Χάνετε… Ίσως θα πρέπει να αναζητήσετε κάποιον 🙂

    Η ύλη είναι ενέργεια κ.λπ. Άρα οι υλιστές είναι ενεργειστές κ.λπ. κ.λπ. Τίποτα το τρομερό.

  20. V.M.
    26 Ιανουαρίου 2012 στο 10:48 μμ

    Βασικα ο μανδαρινος απλα βαρεθηκε!

    Το οτι βαρεθηκε την 99η μερα μπορει να ειναι τυχαιο, να δειχνει οτι ειχε τεραστια (αλλα πεπερασμενη) υπομονη η να ειναι κολπο του μυθογραφου ωστε να δωσει φιλοσοφικο βαθος σε μια ιστορια που δεν εχει πραγματι βαθος!

    π.χ. μπορει η ιστορια να ελεγε το εξης φιλοσοφικοτερο: οτι περιμενε στωικα και τις εκατο μερες και μολις η εταιρα, γυμνη, του ανοιξε την πορτα του δωματιου της, αυτος της γυρισε ψυχρα την πλατη…

    Το βασικο ερωτημα κατ’ εμε ειναι: γιατι πηρε υπο μαληςτο σκαμνακι…???

  21. 26 Ιανουαρίου 2012 στο 10:52 μμ

    @ V.M.

    Το βασικο ερωτημα κατ’ εμε ειναι: γιατι πηρε υπο μαληςτο σκαμνακι…???

    😆

    Γιατί ήταν δικό του. Ίσως την 99η νύχτα να κατάλαβε πως η εταίρα δεν ήταν σοβαρό άτομο, για να μην έχει κάποιο δικό της σκαμνάκι στον κήπο της. Κι έτσι να κατάλαβε ότι δεν άξιζε τον έρωτά του.

    Τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί κι έτσι. Άλλο θέλω να πιστεύω, ωστόσο…

  22. M
    27 Ιανουαρίου 2012 στο 9:29 πμ

    Καλημέρα σας!

    Με αναγκάζετε να φέρω στη συζήτηση -που τόσο ευχαριστιέμαι- το βασικό μου επιχείρημα: αν είναι έτσι όπως τα λετε, τότε απλά δεν υπάρχει ηθικό δίδαγμα στην ιστορία 😉

    υ.γ.: πιστέψτε με δεν μπορώ να βρω ανεκπλήρωτο έρωτα. Ή θα τον εκπληρώσω ή θα τον διαγράψω 🙂

    υ.γ.2: αν ναι, θυμήθηκα…και ενεργείστρια λοιπόν? Η αλήθεια είναι ότι μάλλον αποτελώ ένα ποτ πουρί διάφορων φιλοσοφιών που με έλκουν και είμαι φανατική οπαδός του σουρεαλισμού και του παράλογου.

  23. 27 Ιανουαρίου 2012 στο 10:40 πμ

    Καλημέρα σας!

    Εντάξει… «Ηθικό δίδαγμα»… Ο λόγος για τον οποίο ο μανδαρίνος εγκατέλειψε τη σκοπιά του την 99η νύχτα. [Δεν έχω εξαθλιωθεί ακόμα τόσο πολύ ώστε να καταντήσω και ηθικολόγος. Μού αρκούν τα υπόλοιπα 🙂 ]

    ΥΓ1. «Ηθικά διδάγματα» δεν έχετε βγάλει από τους εκπληρωμένους ή τους διαγραμμένους;

    ΥΓ2. Ναι, αλλά ο σουρεαλισμός εμπεριέχει τον ρεαλισμό και το παράλογο τον λόγο. Μετά τον λόγο και τον ρεαλισμό τι ακριβώς υπάρχει; Λεξούλες…

  24. M
    27 Ιανουαρίου 2012 στο 11:00 πμ

    ναι αλλά ο σουρεαλισμός είναι πάνω από τον ρεαλισμό και το παράλογο πέρα από την κοινώς αποδεκτή λογική…λεξούλες?

  25. Marxist Reloaded
    27 Ιανουαρίου 2012 στο 2:25 μμ

    Ίσως στον μανδαρίνο μας άρεσε περισσότερο η διαδικασία παρά ο σκοπός… 🙂

  26. 27 Ιανουαρίου 2012 στο 3:06 μμ

    @ M

    Λεξούλες! Δεν υπεισήλθα στα σημαινόμενα, έμεινα στα σημαίνοντα των δύο λέξεων. Ειδάλλως δεν θα ξεμπερδεύαμα ούτε του Αγίου Μανδαρίνου [μεγάλη η χάρη του!] 🙂

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    @ Marxist Reloaded

    Μπα, δε νομίζω ότι ήταν ρεμπέτης [του παρελθόντος] ή έντεχνος [του παρόντος], ώστε να γουστάρει τη διαδικασία, ώστε να αποκτήσει επίκτητο πόνο, ώστε να γράφει τον πόνο του, ώστε να… ώστε να…

    Ποιος ηλίθιος θα γούσταρε τη διαδικασία;

    Αυτό ή σου συμβαίνει και «βλέπεις» διάφορα, ή, απλά, δεν σου συμβαίνει ή δεν παρατηρείς τίποτα. Δεν μιλάμε για νταλκάδες και μαζοχισμούς…

  27. 28 Ιανουαρίου 2012 στο 1:33 μμ

    κανείς δεν είναι τέλειος…
    ούτε καν η μεγαλύτερη ψωλή του κόσμου!
    μμμμμμμππφφφφς ζζεεεκκκκούνττς γκχχαντ!

  28. 28 Ιανουαρίου 2012 στο 8:03 μμ

    Κυρία μου! Αιδώς! Πώς εκφράζεστε έτσι! Εδώ είμεθα ένα αξιοπρεπές ιστολόγιο. Σας παρακαλώ!

  29. 28 Ιανουαρίου 2012 στο 10:02 μμ

    συμπαθάτε με!

  30. 29 Ιανουαρίου 2012 στο 2:38 μμ

    Σας συμπαθώ ούτως ή άλλως, αλλά συχνάζουν και κομμουνιστές εδώ μέσα. Να μην πληγώνουμε τον ευαίσθητο ηθικό τους κόσμο… Με καταλαβαίνετε, νομίζω…

    Καλή σας Κυριακή! [όση απέμεινε]

    [Ο θρύλος τριάρα πάλι χτες. Έπαιξε τίποτα; Εμένα κάποιοι με καταράστηκαν και χάνω συνέχεια τα ματς…]

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s