Ξανά μανά για την αφηρημένη εργασία [ένα κείμενο του André Gorz]

André Gorz (1923-2007)

Με το ζήτημα της αφηρημένης εργασίας έχουμε ασχοληθεί επανειλημμένα σ’ αυτό το ιστολόγιο. Η αφηρημένη εργασία [«δουλειά να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι!»] αποτελεί έναν από τους τέσσερις πυλώνες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής μαζί με το εμπόρευμα, το χρήμα και την αξία.

Χτες δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Κουλτούρα κ’ Επανάσταση απόσπασμα από το βιβλίο του André Gorz, Misères du présent Richesses du possible  [1997]. Το βιβλίο κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα ελληνικά με τον τίτλο, Η Αθλιότητα του Σήμερα και η Προοπτική για το Αύριο, από τις εκδ. Λιβάνη. [Κάπου βόσκει στη βιβλιοθήκη μου, αλλά τρέχα γύρευε…]  Μετ. Αγγέλα Βερυκοκάκη, Αθήνα, 1999.

 

Παρότι «παλιό» το κείμενο με τον τίτλο O μύθος των κοινωνικών δεσμών [σε μετάφραση Μάνου Κορνελάκη] παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και μπορείτε να το διαβάσετε εκεί.

Ως ορεκτικό παραθέτω μόνον τις πρώτες παραγράφους [οι υπογραμμίσεις δικές μου].

André Gorz

O Μύθος των Κοινωνικών Δεσμών

Ζούμε την εξάλειψη ενός συγκεκριμένου τύπου κοινωνίας κι ενός τρόπου να ανήκουμε σ’ αυτήν: ομιλώ γι’ αυτό που ο Michel Aglietta αποκάλεσε “κοινωνία της μισθωτής εργασίας” και η Hannah Arendt “κοινωνία της εργασίας” (Arbeitsgesellschaft).

Η “εργασία” μέσω της οποίας επερχόταν η κοινωνικοποίηση δεν ήταν ποτέ η εργασία με την ανθρωπολογική ή τη φιλοσοφική της έννοια. Δεν μιλούσαμε για το μόχθο του χωρικού που οργώνει το χωράφι του, ούτε για εκείνον του συγγραφέα που δουλεύει το κείμενό του, ή του μουσικού που σκαλίζει το πιάνο του.

Αυτό που αποτελεί στις μέρες μας είδος προς εξαφάνιση είναι η αφηρημένη εργασία, η εργασία αυτή καθ’ εαυτή: μετρώμενη, ποσοτικά προσδιορίσιμη, ανεξάρτητη από το πρόσωπο που την εξασκεί, ικανή για αγορά και πώληση στην “αγορά εργασίας”, με μια φράση δηλαδή, η εξαργυρώσιμη εργασία ή η εργασία-εμπόρευμα, που ανακαλύφτηκε και επιβλήθηκε με ιδιαίτερη δυσκολία και δια της βίας από τον βιομηχανικό καπιταλισμό στα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνα κι εντεύθεν.

[…]

“Τί σημασία έχει η εργασία… Το θέμα είναι να έχει κανείς δουλειά. Δουλειά να είναι κι ότι νάναι.”

[…]

Από “τι σημασία έχει τι δουλειά κάνεις, αρκεί να πέφτει ο μισθός στο τέλος του μήνα”, έγινε: “Τι σημασία έχει πόσα παίρνει κανείς, αρκεί να μην είναι άνεργος”. Με άλλα λόγια, να είστε έτοιμοι για κάθε υποχώρηση, εξευτελισμό, υποταγή, ανταγωνισμό κι εν τέλει προδοσία, χάρη μιας θέσης εργασίας, αφού… “όποιος χάνει τη δουλειά του χάνει τα πάντα”.

[…]

δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά “αρκετή εργασία”

[…]

Διαβάστε επίσης: André Gorz – Η κοινωνική ιδεολογία του αυτοκινήτου

Advertisements
  1. 27 Ιανουαρίου 2012 στο 3:40 μμ

    Έχετε διαβάσει το «Γράμμα στην Ντ.»; Συγγνώμη για το κάπως άσχετο σχόλιο.

  2. 27 Ιανουαρίου 2012 στο 3:57 μμ

    Καθόλου άσχετο. Όχι, δεν το έχω διαβάσει. Αλλά έχω διαβάσει αφιερώσεις [με ελάχιστες λέξεις] σε βιβλία του προς την Ντ. και «έχω φύγει». Σας ευχαριστώ πολύ. Θα το διαβάσω. Τι έρωτας!

    ΥΓ. Περισσότερα για το βιβλίο: Γράμμα στην Ντ., Αντρέ Γκορζ

  3. 27 Ιανουαρίου 2012 στο 4:02 μμ

    Ουπς! Το βιβλίο που αναφέρεται στο ποστ «Η αθλιότητα…», ήταν δίπλα μου σε μια στίβα βιβλίων.

    Η αφιέρωση:

    Στην Ντορίν
    πάλι, πάλι και για πάντα

  4. 27 Ιανουαρίου 2012 στο 10:47 μμ

  5. 28 Ιανουαρίου 2012 στο 1:46 πμ

  6. 28 Ιανουαρίου 2012 στο 7:26 πμ

    @ L’Enfant de la Haute Mer

    Καλημέρα σας! Ευχαριστούμε για τις φωτό!

    ΥΓ. Τις έκανα να φαίνονται κατευθείαν, χωρίς κλικ.

  7. 28 Ιανουαρίου 2012 στο 1:34 μμ


    καλημεράκος!

  1. 27 Ιανουαρίου 2012 στο 2:13 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s