Μετά την έρημο του πραγματικού…

Η ανθρωπότητα χρειάστηκε κάπου 4.000 χρόνια για να διασχίσει την έρημο του πραγματικού.

Το ταξίδι έφτασε στο τέλος του.

Οι λειμώνες του πραγματικού, στους οποίους έχει ήδη σχεδόν φθάσει, δεν είναι οι ίδιοι μ’ εκείνους τους οποίους, για άγνωστους λόγους, εγκατέλειψε τότε.

Είναι απείρως καλύτεροι.

Βαρύ το τίμημα που πλήρωσε το ανθρώπινο είδος σ’ αυτό το ταξίδι του, τα τρόπαια, ωστόσο, εξίσου πολύτιμα…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Οι λειμώνες απέχουν δυο βήματα από δω που βρισκόμαστε.

Αλλά μην περιμένετε να τα βαδίσουν όλοι αυτά τα δύο βήματα…

Τα «μαγαζιά» που έστησαν οι άνθρωποι διασχίζοντας την έρημο είναι αδύνατον να ξαναστηθούν στους λειμώνες του πραγματικού.

Αυτό βλέπουμε εσχάτως.

Την κατάρρευσή τους. «Μαγαζιά» και «ιερατεία», καλά βολεμένα στις ερήμους του πραγματικού, διαλύονται μπροστά στα μάτια μας.

Δεν θα μείνει κανένα τους.

Δεν θα μείνει κανένας τους που να μην αυτογελοιοποιηθεί.

Όσοι ονειρεύονται εξόδους απ’ την «κρίση» ονειρεύονται απλώς το παρελθόν τους…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Το μέλλον βρίσκεται μόλις δυο βήματα από δω.

Πάρτε τις αποφάσεις σας ή μην τις παίρνετε.

Δεν υπάρχουν πια «ηγεσίες» και «γνώστες» και «δάσκαλοι» και «μύστες» και «ειδικοί» που θα σας οδηγήσουν στη «Γη της Επαγγελίας».

Φτάσαμε.

Εγκαταλείψτε τους και κάντε αυτά τα δύο τελευταία βήματα μόνοι σας.

Ή μείνετε εκεί που είστε. [Για τους όποιους, «σοβαρούς» ασφαλώς, λόγους σας.]

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Δεν πρόκειται να χαθούμε.

Εδώ γύρω θα είμαι.

Εδώ είναι το «σπίτι» μου.

Κι εδώ θα ξαναγράψω, και με κάποιους θα ξανασυναντηθούμε.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Να περνάτε πάντα καλά.

Μπορείτε και καλύτερα.

_ _ _ _  _ _ _ _ _ _ _ _ _

Σας ευχαριστώ!

[Και συγνώμην για την… παρουσία μου! 😉 ]

Advertisements
  1. 19 Απριλίου 2012 στο 10:52 μμ

    Kαλησπέρα σας…

    «Η ανθρωπότητα χρειάστηκε κάπου 4.000 χρόνια για να διασχίσει την έρημο του πραγματικού.

    Το ταξίδι έφτασε στο τέλος του ….»

    Διαφωνώ….

    Η αρίθμηση των χρονολογιών της ιστορίας της ανθρωπότητας είναι μια μεγάλη «παραμύθα»…
    Πώς τον λένε τον ανθρωπολόγο-σπηλαιολόγο που ανακάλυψε και ανέδειξε τα ανθρώπινα ευρήματα στο σπήλαιο των Πετραλώνων, δεν ενθυμούμαι….τον είχα δει στα αληθινά σενάρια της ΕΤ3 πριν λίγο καιρό να λέει:

    » τα ευρήματα δείχνουν ότι το σπήλαιο είναι χωρισμένο σε είδος βιοτεχνίας-αλλού η επεξεργασία ξύλου , αλλού η επεξεργασία κοκκάλου, αλλού η επεξεργασία πέτρας…με δική ο χρονολόγηση βάση του επιπέδου των στρωμάτων στα οποία βρέθηκαν τα ευρήματα η ηλικία τους ξεπερνάει τα 200.000 χρόνια…μας λένε σήμερα οι ανθρωπολόγοι ότι ο άνθρωπος ξεκίνησε να «μιλάει» εκεί γύρω στο 30.000 π.Χ….και ανέπτυξε πολιτισμό εκεί γύρω στο 3000 Π.Χ….Μα χρυσέ μου άνθρωπε στην Μεσοποταμία εχει ανακαλυφθεί πόλη με κλασική διάταξη και δομή ηλικίας 10000 χρόνων…όπως και στο συγκεκριμένο σπήλαιο…Πως ανέπτυξαν τέτοια συνεργασία οι άνθρωποι όταν (όπως υποστηρίζει σήμερα η κυρίαρχη επιστημονική τάση) όταν δεν «μιλούσαν » οι άνθρωποι καν;
    Πώς ανέπτυξαν συνθήκες βιοτεχνίας στο σπήλαιο ή κανονική πόλη αλλού;
    Το δικό μου πρόβλημα -συνέχισε ο άνθρωπος- ξεκίνησε όταν πήγα να ταυτοποιήσω τις χρονολογίες που διαπίστωσα , στέλνοντας δείγματα σε μεγάλα Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια…πριν έρθουν τα αποτελέσματα των πορισμάτων, ήρθε η συνταξιοδότησή μου λόγω γήρατος από το Ελληνικό δημόσιο, και την έρευνα αφού βάλτωσε για αρκετά χρόνια την ανέθεσαν σε κάποιον άσχετο με την ανακάλυψη …..εγώ αφού συνταξιοδοτήθηκα δεν είχα πια καμιά αρμοδιότητα και μου αφαίρεσαν ακόμα και την πρόσβαση που λογικά σαν άνθρωπος που έκανα την ανακάλυψη είχα – νομίζω- το δικαίωμα να παρακολουθώ….»

    Οπότε συγκεκριμενοποιώντας την διαφωνία μου , μετά από μεγάλη διαδρομή- εισαγωγή, θέλω να καταλήξω στο ότι ο άνθρωπος έχει πολύ μεγαλύτερη πορεία απ’ ότι διδαχτήκαμε και φανταζόμαστε….έχει περάσει πάρα πολλά στάδια , αλλά ποτέ δεν έφτασε – ούτε πρόκειται να φτάσει κάπου…αυτήν είναι η μοίρα του, πάντα να οδηγείται από άστρα, πάντα να παλεύει με τον εαυτό του -για να βρει τον εαυτό του , που όμως είναι ο εαυτός του που πάντα του ξεφεύγει….
    Σήμερα δραματοποιούμε τα πράγματα , ότι αυτό και τ’άλλο και έτσι κι αλλιώς…φυσικό για εμάς αφού χάσαμε την βολή μας….είχαμε μπει στην ψευδαίσθηση ότι η ιστορία τελείωσε και τι θα κάνουμε , και πως θα περνάμε βαρετά τα χρόνια μας , αφού δεν θα’ χουμε ιστορίες να λέμε….
    Ο εαυτός μας όμως πάλι μας ξάφνιασε και μάλλον μας ξύπνησε δυσάρεστα…κάτι σαν να φάγαμε σφαλιάρα στον ύπνο μας δλδ…εκεί που όλα βαίναν καλώς -έως τέλεια- ο άπληστος εαυτός μας δεν κρατήθηκε, τα έκανε μαντάρα…και ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι (σαν να τραβήχτηκε το κύμα και φάνηκε ποιοι δεν φοράν μαγιό), συνειδητοποιήσαμε ότι όσο εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο μας ευτυχισμένοι , ο άλλος μας εαυτός δολοφονούσε το όνειρο που βλέπαμε…
    Δεν είναι η πρώτη μας φορά που μας παίζει τέτοια παιχνίδια ο άλλος μας εαυτός…παλιότερα μάλιστα-όχι πολύ παλιότερα- η δολοφονία δεν περιοριζόταν στα όνειρα αλλά ξεκλήριζε και ολόκληρες γενιές εαυτών μας….σήμερα ακόμη έχουμε την τύχη να μην έχουμε τέτοια κρούσματα ( στην γειτονιά μας) εκτός από κάτι περιθωριακές και εκεί πέρα -μακρυά – χώρες….
    Λένε , ότι σε κάθε μεγάλη κρίση , δημιουργούνται οι ευκαιρίες ο κόσμος να πάει μπροστά, να ξεπεράσει καταστάσεις που με ήρεμο τρόπο δεν θα μπορούσαν να λυθούν…λένε μάλιστα ότι εμάς τους πολλούς μας συμφέρει να γίνονται τέτοιες κρίσεις , γιατί μας δίνεται η ευκαιρία να οργανωθούμε -πράγμα σπάνιο για εμάς τους πολλούς -τους λούμπεν-τη πλέμπα δλδ- τους αρχόμενους ανθρώπους , να ξεπεράσουμε ένα εμπόδιο και να ανεβούμε σκαλί…και αυτό όταν συμβαίνει γίνεται βέβαια για την πρόοδο και την εξέλιξη μας , εμάς των ίδιων , αλλά προϋποθέτει και αρκετές θυσίες σε εαυτούς από εμάς….

    Τέλος πάντων…δεν είναι μια κρίση που δεν ξανάγινε….πάντα γίνεται…έτσι και χειρότερα…αυτό που μας φοβίζει είναι ότι είναι «η δική μας κρίση»…ότι εμείς πρέπει να γίνουμε ήρωες ή θύματα ή θύματα ήρωες ή ότι άλλο…εμείς και όχι κάποιος γενναίος πρόγονος…
    αυτό….
    και μάλιστα θα έλεγα : αυτάαα…..

    Μακρυγόρησα…πολύ μάλιστα…σκέφτομαι μάλιστα να το κάνω και ανάρτηση…εσείς τι λέτε φίλε Ράκο;

  2. 19 Απριλίου 2012 στο 10:56 μμ

    Υ.Γ.: Δεν διαφωνώ με το υπόλοιπο κείμενό σας – κάθε άλλο- αλλά με το ότι το ταξίδι έφτασε στο τέλος του….

    και συγνώμη για τη δική μου ( μακριά ) παρουσία….

  3. 22 Απριλίου 2012 στο 2:30 μμ

    @ χρηχα

  4. 14 Ιουνίου 2012 στο 8:58 πμ

  5. 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:02 πμ
  6. 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:16 πμ
  7. 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:21 πμ

    Λίστα του Hugo Race στο γιουτούμπι:

  8. 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:23 πμ

    υπέροχο κομμάτι,σε ταξιδεύει…αν και διαφωνώ για το οτι το ταξίδι έφτασε στο τέλος του…
    γλυκά φιλιά…

  9. 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:25 πμ

    Το άθλιο ταξίδι της ανθρωπότητας έφτασε στο τέλος του…

    Σε τι διαφωνείς Νικολέτα; Στην αθλιότητα ή στο ταξίδι;

    Καλό σου βράδυ!

  10. 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο 1:52 πμ

    …..ραντεβου στα βορειοδυτικα περασματα….κρατωντας κατα νου….
    «….Η συνεση δεν θα ερθει ποτε…»

  11. 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο 11:07 πμ

    Δεν ξέρω αν το ταξίδι έφτασε στο τέλος του. Μάλλον εμείς φτάσαμε στο δικό μας.
    Όμορφη ανάρτηση αν και διαφωνώ λιγάκι με αυτό το «συγνώμη για την παρουσία μου». Ο καθένας κάτι έχει να προσφέρει σε αυτό τον κόσμο, κάτι μοναδικό που μόνο εκείνος μπορεί!
    Όμορφη ανάρτηση, πραγματική!
    Μια υπέροχη ημέρα σου εύχομαι να έχεις γεμάτη χρώματα και όμορφες στιγμές! 🙂

  12. 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο 2:34 μμ

    @ Giorgos Libertarian Enrage

    Καλησπέρα σύντροφε.

    Κι όμως. Και το βορειοδυτικό πέρασμα «ανακαλύπτεται» σιγά σιγά: Δραματική υποχώρηση των πάγων στην Αρκτική!

    Σύνεση; Έρχεται πάντα μετά θάνατον. Τόσο αργά ή τόσο νωρίς 😉

    ΥΓ. Μου λείπει η συντροφιά σου [οι σκέψεις σου και οι μουσικές σου] στο φατσοβιβλίο. Αλλά αφού είπα να φύγω, έφυγα για τα καλά.

  13. 27 Σεπτεμβρίου 2012 στο 2:38 μμ

    @ ♔DƦάɱα QuƎeи ♔

    Καλωσήρθατε στο κουρελάδικό μου, καλησπέρα σας!

    Άμα φτάσαμε στο τέλος του ταξιδιού, καιρός ν’ αρχίσω το μοιρολόι 🙂 [Και κλαίω άσχημα ο μπαγάσας…]

    Ναι, ίσως κάτι προσφέρει ο καθένας μας. Οι άλλοι το ξέρουν πάντα καλύτερα.

    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια και τις ευχές σας!

    Να περνάτε υπέροχα! Μπορείτε και υπεροχότερα! 🙂

  1. 15 Φεβρουαρίου 2013 στο 2:18 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: