Λειμώνες

Δεν βόσκει κανείς ατιμώρητος στα λιβάδια της ανώτερης τάξης.

Δεν χρησιμοποιεί κανείς ατιμώρητος τα πανεπιστήμιά της,

τα προνόμιά της, τις γυναίκες της.

Σε μικρές – μικρές δόσεις, σχεδόν ανεπαίσθητα, καταπίνει το δηλητήριό της.

Παραλύει.

Κάριν Στρουκ [Karin Struck (1947-2006)]: «Ταξική αγάπη»

Advertisements
  1. 21 Φεβρουαρίου 2012 στο 2:30 μμ

    Έτσι εξηγείται η γενικευμένη παράλυση. Με την επί χρόνια κατάποση των σταγόνων του δηλητηρίου.

  2. 21 Φεβρουαρίου 2012 στο 2:34 μμ

    Ως γενική αρχή, ναι. Στο νεοελλαδιστάν, ωστόσο, πάσχουμε από μιθριδατισμό. Καλό απόγευμα!

  3. 21 Φεβρουαρίου 2012 στο 3:22 μμ

    ωραίο βιβλίο: το διάβασα στα νιάτα μου
    -ίσως πρέπει να το ξαναπιάσω!

  4. 21 Φεβρουαρίου 2012 στο 7:31 μμ

    @ L’Enfant de la Haute Mer

    Κι εγώ το είχα διαβάσει όταν ήμην νέος. Θυμόμουν μόνον το τσιτάτο. Το έψαξα σήμερα στη βιβλιοθήκη μου και δεν… Το «τσίμπησα» στο ιντερνέτι.

  5. 21 Φεβρουαρίου 2012 στο 9:41 μμ

    το βλέπω:
    να το στείλω;

  6. 21 Φεβρουαρίου 2012 στο 10:09 μμ

    Δεν ξέρω τι βλέπετε, αλλά στείλτε ό,τι προαιρείστε!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s