Αρχική > Αυτοέκφραση, Τέχνες > Μπουχούνστα – 1969

Μπουχούνστα – 1969

Μιχάλης Καραγάτσης: «Μπουχούνστα» [1945]

Βρισκόμουν –λέει– στη Μόσχα, στη μεγάλη αίθουσα της Όπερας. Φορούσα στολή λοχαγού του Κονβόι, με χρυσά σιρίτια στην αμασχάλη. Δίπλα μου καθόταν η πριγκιπέσα Κουροπαλάτκιν, γυμνή από τη μέση και κάτω, αλλά πολύ αξιόπρεπη.

-Γιατί φοράτε το παντελόνι σας; με ρώτησε.

-Διαταγή του Τσάρου! αποκρίθηκα. «Όστις φοράται άνευ περισκελίδος, σιδήρω τέμνεται». Κι εγώ, δεν έχω απολύτως καμιάν όρεξη…

-Χαχά! εκάγχασε. Μου είπαν πως οι αξιωματικοί του συντάγματος Πρεομπραζένσκυ ευνουχίσθηκαν αυτοβούλως, σ’ ένδειξη διαμαρτυρίας…

-Ανακριβέστατο! Η κόμισσα Μπλιγούρωφ θα μπορούσε να σας βγάλει απ’ την οικτρή πλάνη.

Εκείνη τη στιγμή, ένας γάτος με δάγκασε στη μασχάλη. Τότε μόνον είδα πως τα πόδια της πριγκιπέσας ήταν γελαδινά.

-Κι αυτή η Κουροπαλάτκιν! είπα μέσα μου. Είναι γνωστό πως υπήρξε ερωμένη του Ιβάν του Τρομερού. Λέγουν μάλιστα πως ο Ρασπούτιν είναι νόθος γιος της, που τον απόχτησε με τον Ιωάννη Ιάκωβο Ρουσώ. Και τώρα, σου παρασταίνει την οσία Μαρία!

Σηκώθηκα όρθιος, ανέβηκα στο κάθισμά μου και φώναξα:

-Αίσχος! Η πόρνη Κουροπαλάτκιν προσπαθεί να με τάμη σιδήρω!

-Σουτ! Σουτ! αποκρίθηκαν όλοι. Σιωπή! Να ο μαέστρος!

Και να! Στη σκηνή παρουσιάζεται ο Τσαϊκόφσκυ. Κρατάει ένα τεράστιο ξουράφι –όπως ο Φίγκαρο στη δεύτερη πράξη του Μπαρμπιέρη– και λέει:

-Τώρα, θα σας ευνουχίσω όλους!

Σηκώνει το ξυράφι. Κι η ορχήστρα αρχίζει να παίζει την Παθητική Συμφωνία, που δεν είναι η Παθητική Συμφωνία αλλά το Κονσέρτο για πιάνο. Και να! Ο Τσαϊκόφσκυ απλώνει το χέρι κατά την πλατεία –ένα χέρι μακρύ, τεράστιο, κάπου δέκα μέτρα μάκρος. Κραδαίνει το ξουράφι απειλητικά. Και με κοιτάει στα μάτια.

-Βασίλη Φόμιτς! μου λέει. Θα σε τάμω σιδήρω!

Και γελάει σαρκαστικά. Εγώ, θέλω να φύγω. Αλλά τα σκέλια της κοντέσας Κουραπαλάτκιν με σφίγγουν σαν τανάλια.

-Κάνε για στερνή φορά, μου λέει αυτή, προτού σε τάμουν σιδήρω!

-Πιότρ Ίλιτς! φωνάζω του Τσαϊκόφσκυ. Άσε τ’ αστεία! Είναι γνωστό πως πέθανες το 1893 από χολέρα.

-Κι εσύ θα πεθάνεις! μου αποκρίνεται αυτός. Κι εσύ θα πεθάνεις! Στη Μπουχούνστα! Στη Μπουχούνστα!

Το τεράστιο χέρι με το φοβερό ξουράφι πλησιάζει. Andantecantabile. Η Κουροπαλάτκιν τραγουδάει γλυκά, γλυκά… Απάνω στη γαλαρία, ο Λένιν γυρίζει και λέει του Ζαν Ζωρές:

-Τι σαπίλα! Τι σαπίλα!

Παλεύω να λευτερωθώ, να φύγω, να φύγω. Το χέρι, το ξουράφι, το τραγούδι, το γέλιο…

Πετάγομαι πάνω απ’ το κρεβάτι.

Πηγή

[όλες οι υπογραμμίσεις δικές μου]

► ΗΛΙΑ ΚΕΦΑΛΑ: Το διήγημα «Μπουχούνστα» και οι κρυφές εξορμήσεις του Μ. Καραγάτση στα Τρίκαλα [pdf]

Advertisements
Κατηγορίες:Αυτοέκφραση, Τέχνες
  1. 9 Απριλίου 2012 στο 1:14 μμ

    Λησμόνησα τη μουσική υπόκρουση:

  2. dona2e
    9 Απριλίου 2012 στο 1:23 μμ

    Η φωτο με συγκινησε . Επιστρεφω εκει που μου αρεσει . Ευτυχως υπηρξαμε.
    Καλημερα.

  3. 9 Απριλίου 2012 στο 2:13 μμ

    Η φωτό μάλλον με διασκέδασε. Επιστρέφω εκεί που πάντα ήθελα να πάω. Ευτυχώς υπάρχουμε. Καλησπέρα!

    [και καλωσήρθατε!]

  4. zahari1
    9 Απριλίου 2012 στο 3:28 μμ

    Ρακε ειμαι η ζαχαρη στο σχολιο πιο πριν. Το συστημα με δισκολευει στα σχολια.

  5. 9 Απριλίου 2012 στο 3:39 μμ

    Δεν υπάρχει άλλο σχόλιό σου. Κάτι δεν πάει καλά σήμερα εν γένει στο διαδίκτυο. Μπορεί να ‘ναι και ιδέα μου, αλλά τα μπλογκ στη blogspot μπλοκάρουν πολύ συχνά [κι όχι μόνον σήμερα]. Με τον WordPress δεν έχω πρόβλημα…

  6. zahari1
    9 Απριλίου 2012 στο 3:43 μμ

    εννοω οτι η dona2e και εγω ειμαστε το ιδιο προσωπο.Εγω εχω προβλημα με το wordpress 🙂

  7. 9 Απριλίου 2012 στο 4:18 μμ

    Δεν ξέρω τι γίνεται… Καλό απόγευμα, πάντως!

  8. ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ
    9 Απριλίου 2012 στο 4:21 μμ

    Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  9. Ανεστιος Ερημος
    9 Απριλίου 2012 στο 5:23 μμ

    Εξαιρετος ο Καραγατσης , αξιζει να το ψαξω το βιβλιο .

    Αλλα και η φωτογραφια με το κοτετσοσυρμα , την ωραια στεγη , τους επιβλεποντες και τους αναμενοντες , κοκορετσι δεν βλεπω και ανησυχω , αλλα βλεπω αυτα τα φωτεινα προσωπα εκεινης της εποχης και τους αγαπω.

    Αντε και του χρονου Ρακε να ψησουμε στην αυλη μου , κοκορετσι θα συμπεριλαμβανεται.

  10. 9 Απριλίου 2012 στο 8:31 μμ

    Εξαίρετος, τω όντι.

    Το κοκορέτσι υποθέτω το είχαν φάει, εξ ου και τα φωτεινά πρόσωπα.

    Για του χρόνου, αναλαμβάνω τα τσουρέκια, παρεκτός κι αν αποφασίσεις να τα φτιάξεις κι αυτά μόνος σου. 🙂

  11. 10 Απριλίου 2012 στο 11:57 πμ

    Andantecantabile / Andante Cantabile

    καλημεράκος 🙂

    υγ.καλώς πάσχομεν

  12. 10 Απριλίου 2012 στο 2:17 μμ

    !!!!!!

    Καλημεράννος!

    υγ. καλώς ανεστήθημεν

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s