Για το τέλος των ψευδαισθήσεων [αμάν και πότε!]

pnevmantilogias

Με αφορμή όσα διαβάζω και όσα ακούω στα Μ.Μ.Ε. τις τελευταίες ημέρες (και κρατιέμαι με νύχια και με δόντια για να μην προσβάλλω κανέναν…αλλά δεν ξέρω πόσο θα αντέξω)….Εκτός από τις εκλογές και τον ψηφοζητουλισμό υπάρχει και η ουσιαστική διεκδίκηση της ζωής!

Το δίλημμα «ναι ή όχι στο μνημόνιο» και κατά συνέπεια όλες αυτές οι «τακτικές» που προτείνονται από διάφορους κομματικούς ή εκλογικούς σχηματισμούς είναι πολιτικά αδόκιμο, τελείως αποπροσανατολιστικό, αλλά κυρίως είναι επικίνδυνο.

Αρχικά, επειδή έτσι ανάγεται η στάση απέναντι στα ήδη ψηφισμένα αντιλαϊκά μέτρα ως το κύριο κριτήριο διαχωρισμού, ενώ αυτό είναι απολύτως επουσιώδες και έπειτα, επειδή έτσι αποκρύπτεται η σχέση που υπάρχει μεταξύ αιτίας (καπιταλιστικό σύστημα) και αποτελέσματος (π.χ. μνημόνιο). Με αυτόν τον τρόπο, αντί να διαμορφώνεται η ταξική συνείδηση -σε συγκυρίες που είναι ευνοϊκές για να διαμορφωθεί (εάν όχι τώρα πότε;;;) – ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου και πάλι εγκλωβίζεται σε «μετριοπαθή όνειρα» (π.χ. επαναδιαπραγμάτευση…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 349 επιπλέον λέξεις

Advertisements
Κατηγορίες:Uncategorized
  1. 29 Απριλίου 2012 στο 3:44 μμ

    «like»

  2. 30 Απριλίου 2012 στο 2:11 πμ

    (μεταφέρω από αλλού το σχόλιο)

    Το πρόβλημα είναι και εννοιολογικό, ή (σκέτα) λογικό.

    Υπάρχει ασύμμετρη βαρύτητα στις φαινομενικά ίσες αντίθετες έννοιες,
    «αντι-μνημονιακός» και «μνημονιακός».

    Αν κανείς δηλώνει (φανερά) «μνημονιακός» είναι ξεκάθαρα τα πράματα. Αρκεί αυτό για να είμαστε εναντίον του (όπως «εναντίον του βιαστή»).
    Αλλά… το αντίθετο, το «αντι-μνημονιακός» δεν ειναι ξεκάθαρο, ούτε αρκετό.
    Η «αντι-μνημονιακή» Χρυσή Αυγή αποτελεί έμπρακτη απόδειξη όσων εξηγείς, αλλά και παράδειγμα αναξιοπιστίας του όρου. Η (αναμενόμενη) κωλοτούμπα του ΛΑΟΣ είναι ένα άλλο παράδειγμα. Οι βουλευτές του Καμμένου είναι ένα άλλο (που σίγουρα θα γυρίσουν στο μαντρί της ΝΔ, κάποτε).

    Και προφανέστατα, ακόμη κι ένας βιαστής μπορεί να δηλώνει υποκριτικά «κατά του βιασμού».

    Παρόλ’ αυτά, το πρόβλημα αυτό ειναι σχετικό δευτερεύον, μπροστά σε κάτι… ακόμη χειρότερο. Την αδιαλλαξία του ΚΚΕ, ακόμη και απέναντι σε γνήσιους αριστερούς όπως της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

    Κάτι δεν πάει καθόλου καλά με τη στάση του ΚΚΕ.
    Πολύς κόσμος το κατάλαβε αυτό, αλλά… όχι όλοι με τον ιδιο τρόπο ή τα ίδια συμπεράσματα.
    Εκείνο που δεν βλέπω ποτέ να συζητάει το ΚΚΕ,
    είναι ΤΙ θεωρεί πως έγινε σε χώρες όπως η Ισλανδία, η Αργεντινή, ο Ισημερινός.
    ΑΝ είδε κάτι κάτι… ΕΣΤΩ και αμυδρά θετικό, για τους λαούς τέτοιων χωρών, που όμως προέκυψε από τη δράση προσώπων που δεν ήταν κομμουνιστές (π.χ. Κίρχνερ).

    η μήπως… προκειμένου να «μην προδώσει τις αρχές του» το κόμμα, δεν νοιάζεται ούτε καν για την αύξηση της φτώχειας και της ανεργίας, ή για το ξεπούλημα των πόρων της χώρας.

    Σε μία ακραία περίοδο, σαν αυτή, πολύ πιο χρήσιμο είναι να προβληματιστούμε για όσα ενώνουν (ή διχάζουν) εκείνους που πλήττονται από την οικονομική λαίλαπα παρά να νοιαστούμε για την άμβλυνση της ταξικής πάλης, η οποία είναι… (έτσι κι αλλοιώς) απατηλή και ψευδής. Εξάλλου….

    -Απλούστατα, εκείνο που αμβλύνεται είναι ένα _μέρος_ της ταξικής πάλης (π.χ. η αντιπαλότητα εργατών και μικρομεσαίων) αλλά αυτό συμπίπτει με μια εξίσου μεγάλη _όξυνση_ της ταξικής πάλης σε άλλα επίπεδα, π.χ. μεταξύ μεγαλο-αστών και _όλων_ των υπόλοιπων μαζί. Κι αυτό το γεγονός κανείς δεν το συζητά. Ισως γιατί δεν συμφέρει τις ιδεολογικές μας… περιχαρακώσεις.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s