Αρχική > Μουσική > ♫♪ Βόρεια Μονοπάτια ♪♫

♫♪ Βόρεια Μονοπάτια ♪♫

… και βορειοδυτικά περάσματα…

… όποιος ψάχνει βρίσκει…

Advertisements
Κατηγορίες:Μουσική
  1. 13 Μαΐου 2012 στο 2:00 μμ

    Κι ένα νανούρισμα για τον Μεγάλο Ύπνο. Καληνύχτα.

  2. 13 Μαΐου 2012 στο 11:37 μμ

  3. 14 Μαΐου 2012 στο 10:20 πμ

    Αυτό που με χαλάει μερικές φορές [ή, μάλλον, με χαλάει πάντα] είναι όταν οι άνθρωποι που αγαπάω χαλιούνται άνευ λόγου και αιτίας. Από μέσα μου βάζω σχεδόν πάντα τα γέλια [γιατί είναι τόσο -μα τόσο!- ίδιος ο τρόπος με τον οποίο χαλιούνται όλοι τους], κι απ’ έξω μου προσπαθώ να τους ξεχαλάσω. Τι καταφέρνω δεν ξέρω.

    Οι άνθρωποι γουστάρουν σαν τρελοί, έστω κι αν δεν το καταλαβαίνουν, να χαλιούνται και να μένουν στα… χαλάσματά τους. Νομίζουν ότι αυτό αποτελεί σημάδι της ευαισθησίας τους. Σημάδι της εαυτάρας τους είναι, δηλαδή του εγωισμού τους. Ο οποίος είναι ο μόνος που δεν φταίει ποτέ. Αυτός που φταίει πάντα είναι ο ψεύτης ο ντουνιάς, η κακούργα η «κενωνία».

    Και κάπως έτσι πορευόμαστε…

    Δίχως να μαθαίνουμε ποτέ πως ό,τι σκεφτόμαστε, ό,τι αισθανόμαστε, ό,τι κάνουμε εξαρτάται από μία και μοναδική κατάσταση…

    Αλλά ας μην παραστήσω ότι έχω μια απάντηση στο παρακάτω σκιτσάκι:

    Ναι, όταν γεννηθήκαμε δεν μας δώσανε κι ένα εγχειρίριο με οδηγίες χρήσεως, αλλά…

    Ζούμε…

    Μαθαίνουμε όμως;

    Αφήστε που νομίζω ότι δεν φταίει το ότι κανείς δεν μας εφοδίασε με το εγχειρίδιο.

    Αυτό που φταίει είναι που όλοι μας νομίζουμε πώς κατέχουμε το «απόλυτο» εγχειρίδιο χρήσης της ζωής.

    [etc. etc. Μην σπαταλάω τον πολύτιμο χρόνο σας… Μπονζούρ!]

  4. 14 Μαΐου 2012 στο 8:13 μμ

    υπέροχα συγκινητικό!

  5. 14 Μαΐου 2012 στο 8:18 μμ

    Πάντα έπιανα την πέννα με την απόφαση να γραψω κάτι μεγάλο, «που να τα λέει όλα»! Μιὰ πρώτη φλόγα έδιν’ εν’ άνοιγμα – κι αυτό ήταν! Γιόμισα έτσι ανοίγματα, προς κάτι που θάταν «τὸ όλο» – μὰ πού «τὸ όλο»!.. «Αυτά είναι – τί να κάνω; Αυτός είμαι!» Και σιγά-σιγά το πήρ’ απόφαση…

    Ρένου Αποστολίδη «Η Άλλη Ιστορία», σελ.116

    καλησπεράκος…

  6. 14 Μαΐου 2012 στο 9:07 μμ

    Μπα… Δεν υπήρξα ποτέ άνθρωπος «των γραμμάτων και των τεχνών» όπως ο Ρένος. Έχω διαβάσει πολύ -για προσωπικούς λόγους-, κι έχω γράψει και λίγο -για βιοποριστικούς λόγους. Ήταν ο απλούστερος τρόπος για να χρηματοδοτώ τα ψαξίματά μου, στα «γράμματα και στις τέχνες», όπως και οπουδήποτε αλλού σ’ αυτόν τον κόσμο.

    Δεν γύρεψα ποτέ να γράψω το όλον. Αυτό υπήρχε πάντα μέσα μου, άλλοτε αποσπασματικό, άλλοτε συντετριμμένο, άλλοτε σαν ένα παρτσακλό ψηφιδωτό. Έτσι κι αλλιώς τα λίγα που μετέδιδα μέσω των γραπτών μου, απλά φιλοδοξούσα να αποτελέσουν ερέθισμα για κάποιους. Και ως προς αυτό θεωρώ πως μάλλον πέτυχα τον στόχο μου. Κάποιοι, λίγοι, πολλοί -ποιος ξέρει;-, κάτι βρήκαν μέσα στα κείμενά μου, που τους έκανε «κλικ». Το τι έψαξαν στη συνέχεια, το πού κατέληξαν, δεν το ξέρω.

    Σήμερα, μια ολόκληρη ζωή μετά, συνεχίζω να μην έχω την παραμικρή φιλοδοξία για να γράψω «το όλον». Ωστόσο, περιέργως πως, μού δόθηκε μια ευκαιρία πέρισυ να επιχειρήσω να ζήσω «το όλον». Ναι. Ξέρω. Βαριά κουβέντα. Αλλά έτσι είναι. Κι αυτό επιχειρώ έκτοτε.

    Βρήκα καινούργια συντροφάκια, βαδίζουμε μαζί, κάποιοι άλλοι φαίνεται πως έρχονται κατά δω. Οι περισσότεροι αδιάφοροι. Λογικό. Κάποιοι, που έμαθαν μέσες άκρες το «τι παίζει», φοβήθηκαν κι έκαναν πίσω. Κι αυτό λογικό.

    Δεν νομίζω ότι έχω πια και πολλά να γράψω. Όχι εδώ μέσα πάντως.

    Αντίο σε όλους. Ίσως επανέλθω αύριο, ίσως δεν επανέλθω ποτέ.

    Καλησπεράννος!

  7. 14 Μαΐου 2012 στο 11:24 μμ

    Καλησπέρα….

    Είστε κι εσείς μαζί μ’ αυτούς που περιμένουν να πέσει ο ουρανός και να μας πλακώσει , από ώρα σε ώρα;

    Αλλιώς απαισιόδοξο θα σας έλεγα….

    Σας ζηλεύω που γράφετε- γράψατε…αλήθεια…θα μας στείλετε κανέναν τίτλο στο μαίηλ μας να το ψάξουμε;

    Αν θέλετε….αν δεν θέλετε…πάλι φίλοι…

    Να μην ξεχάσω να συμφωνήσω με την katabran στο πιο πάνω σχόλιό της…υπέροχο , συγκινητικό….υπέροχα συγκινητικό….και απολύτως καθημερινά ανθρώπινο…είμαστε εαυτούληδες , όπως και να το δεις….

    Άτιμη κενωνία…..αχ…..

  8. 14 Μαΐου 2012 στο 11:52 μμ

    Καλησπέρα.

    Μπα, καθόλου. Πάντα ήμουνα αισιόδοξος, και τώρα πια είμαι πιο αισιόδοξος κάθε μέρα που περνά. Αλλά η αισιοδοξία μου δεν αναφέρεται στο «κοπαδιστάν». Θα πρέπει να περάσει πολύς καιρός για να πάει καλύτερα, και δεν εξαρτάται τίποτα από μένα.

    Όχι, δεν σκοπεύω ν’ ανοίξω άλλο… Δεν έχει νόημα – όχι τώρα, πάντως.

    Η katabran νομίζω ότι αναφερόταν στα μουσικά κομμάτια…

    Οι «εαυτούληδες» είναι η άρνηση του ανθρώπινου…

  9. 15 Μαΐου 2012 στο 12:14 πμ

    Εγώ πάντως αναφερόμουν στο σχόλιό σας….η katabran δεν ξέρω…

    Τι δεν σκοπεύετε να ανοίξετε;

    Όπως γράφω αλλού μου αρέσει το διάβασμα…..και μου αρέσει να μου προτείνουν τίτλους οι φίλοι…

  10. 15 Μαΐου 2012 στο 12:27 πμ

    Μερσί…

    Άλλο μπλόγκι… Από δω έχω «φύγει» εδώ και μήνες.

    Ε, τότε, να σας στείλω κάτι παλιό 🙂 Νομίζω, αν θυμάμαι καλά, ότι δεν το ξέρετε…

  11. 16 Μαΐου 2012 στο 7:41 πμ

    Πάλι Proletkult πρωί πρωί;!

    Πφφφ

  12. 16 Μαΐου 2012 στο 9:01 πμ

    η katabran αναφερόταν στο όλον κι αυτό έχει μέσα πολλά ράκη…πολλή απάρνηση…πολλές ζωές…πολλά πίσω και πολλά μπρος…
    σίγουρα όμως αναφερόταν στη μουσική και στο γεγονός πως όποιος ψάχνει βρίσκει…
    πάντως εδώ στα βόρεια, υπάρχουν πράγματι και πολλά μονοπάτια…

    αλήθεια τι εννοείτε όταν λέτε «μια ολόκληρη ζωή»;στηρίξτε τους νέους για συνεχή αγώνα διεκδικήσεων και εμπιστοσύνης στους εαυτούς τους…παράκληση!
    κάτι κινείται, οι μέρες είναι άλλες, καλύτερες μα δύσκολες σίγουρα, αλλά πιο αληθινές
    σε δρόμο ανατρεπτικό, δε μασάμε ότι κι αν ακούμε και διαβάζουμε όλες τις μέρες αυτές,
    με το ζόρι δεν γινόμαστε ένα τουρλουμπούκι κατά πως θέλουν…
    δεν αναζητάμε το ιδανικό, θα ‘ρθει μονο του…

    καλημεράκος!

  13. 16 Μαΐου 2012 στο 9:23 πμ

    Ω Θεέ μου! 🙂 Καλά, πού το βρίσκετε όλο αυτό το παράπονο πρωινιάτικα; [Ή δεν είναι παράπονο;].

    Μονοπάτια δεν υπάρχουν πολλά: ένα υπάρχει για τον καθένα μας. Αυτό που έχει καρδιά, και με το οποίο είναι πανεύκολο να ταυτιστούμε, και να το βαδίσουμε. Αν δεν έχει καρδιά, ή το αλλάζουμε, ή καθόμαστε και κλαιγόμαστε για τις Χαμένες Προσδοκίες [πείτε τις και μυθικές, υπερβολικές, όπως θέλετε…]

    Ένα μονοπάτι με καρδιά για τον καθένα μας. Και τι ωραία να βαδίζουν κι άλλοι σ’ αυτό το μονοπάτι, ή στα διπλανά. Αλλά μην επαναλαμβάνομαι… Τα ‘λεγα και πέρυσι τέτοια εποχή αυτά [θα μου πείτε, «και ποιος σας διάβαζε;»]

    Με το μια «ολόκληρη ζωή», εννοώ ότι άλλοι στην ηλικία μου περιμένουν εναγωνίως τη συνταξούλα τους, για ν’ αράξουν δίπλα στο τζάκι, με το πιεσόμετρο και τα φαρμακούλια τους… Εγώ έζησα μια ζωή, και τώρα ξεκινάω μια δεύτερη. Άμα έχεις «πεθάνει», ακόμα και μια στιγμή να ζεις μετά, είναι μια αιωνιότητα…

    Οι νέοι ας βαδίσουν μόνοι τους. Ας ξεκινήσουν απ’ το πιο απλό κι εύκολο: ας αρχίσουν να παρατηρούν τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Όχι για να κρίνουν, να αλλάξουν, ή να ανατρέψουν καταστάσεις. Απλά να παρατηρούν. Θα διαπιστώσουν σιγά σιγά διάφορα, κι αυτό θα φέρει κι άλλες ανακαλύψεις, κι άλλη γνώση, κι άλλη ελευθερία. Θα δουν το ένα, το άλλο, το παράλλο. Και μόνον η συστηματική παρατήρηση θα τους αλλάξει τη ζωή. Κανείς δεν μπορεί να κάνει για μας αυτό που δεν θέλουμε να κάνουμε οι ίδιοι. Πα-ρα-τη-ρεί-στε! Τόσο απλό, τόσο εύκολο να το κάνει κάποιος, αλλά και τόσο δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι είναι τόσο απλό, τόσο εύκολο…

    Δεν υπάρχει ιδανικό… Υπάρχουμε εμείς, καταπληκτικά, μυστηριώδη όντα, σ’ ένα καταπληκτικό μυστηριώδη κόσμο, που έχουμε καθηλωθεί στο απολύτως τετριμμένο ασχολούμενοι με τη φοβερή και τρομερή εαυτάρα μας, με τη φοβερή και τρομερή απληστία μας, με τη φοβερή και τρομερή αυτο-ανάκλασή μας, με τη φοβερή και τρομερή αυτο-σπουδαιότητά μας. Παρατηρείστε λίγο τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Όλοι μας τόσο ίδιοι και τόσο άθλιοι [και πάνω απ’ όλα «ευαίσθητοι». Ελάτε τώρα!]

    Λιγοθυμάω… Χάνομαι… 😆

    Καλημεράννος!

  14. 16 Μαΐου 2012 στο 11:25 πμ

    επιτρέψτε μου να κάνω χρήση αυτής της άποψης όπως εγώ νομίζω…
    εσείς κρατήστε το πιο βαθύ μου φχαριστώ…
    συγκινήθηκα πάλι…
    καλημεράκος πάλη…

  15. 16 Μαΐου 2012 στο 12:25 μμ

    Κάντε την ό,τι θέλετε. Σε περίπτωση που την πετάξετε στα σκουπίδια, να μου το πείτε, πληζ, να τη σβήσω κι από δω.

    Περικαλώ!

    Ελπίζω να χρησιμοποιείτε ασύρματο πληκτρολόγιο…

    Καλημεράννος [και πάλη και αγώνας και ξανά]!

  16. 16 Μαΐου 2012 στο 2:36 μμ

    Η δυσκολία μας μ’ αυτή την απλή διαδικασία, είναι ότι οι περισσότεροι από μας δεν θέλουμε να δεχτούμε ότι μας χρειάζονται τόσα λίγα για να ξεκινήσουμε. Θέλουμε να περιμένουμε διδασκαλίες, οδηγίες, δασκάλους, καθηγητές. Κι όταν μας λένε ότι δεν τα χρειαζόμαστε όλα αυτά, δεν το πιστεύουμε. Γινόμαστε νευρικοί, στη συνέχεια καχύποπτοι και στο τέλος θυμώνουμε και απογοητευόμαστε. Αν χρειαζόμαστε βοήθεια δεν είναι στις μεθόδους, αλλά στην έμφαση. Αν κάποιος μάς κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να μειώσουμε τη σημασία του εγώ, αυτό είναι βοήθεια. [σ.169]

    ετσετερά, ετσετερά 😉

  17. 17 Μαΐου 2012 στο 12:47 πμ

  18. 17 Μαΐου 2012 στο 12:51 πμ

    Τι τραγουδούν τα κουρέλια;

    Αυτό ας πούμε:

  19. 17 Μαΐου 2012 στο 12:51 πμ

    Κι αυτό:

  20. 17 Μαΐου 2012 στο 12:57 πμ

    Το άπειρο μάς φέρνει πάντα σ’ αυτή την τρομακτική θέση όπου πρέπει να επιλέξουμε. Θέλουμε το άπειρο, από την άλλη όμως λαχταράμε να τρέξουμε μακριά του.

    Θέλεις να μου πεις να πάω να πνιγώ, ταυτόχρονα όμως νιώθεις την υποχρέωση να μείνεις. Θα ήταν αφάνταστα ευκολότερο για σένα αν ένιωθες απλώς την υποχρέωση να μείνεις. [σ. 235]

  21. 17 Μαΐου 2012 στο 1:06 πμ

    «Κανείς μας δεν θα έκανε κάτι για να σε κρατήσει, παρά τη θέλησή σου, σε αυτόν τον […] κόσμο», είπε χαμογελώντας. «Παρ’ όλα αυτά θα κάναμε οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς ή ακόμα και κάτι αδιανόητο για να σε βοηθήσουμε να μείνεις».

    […]

    «Το μόνο πράγμα που δεν μπορώ και που δεν πρόκειται να κάνω, ούτε εγώ ούτε [κανείς μας], είναι να σε βοηθήσουμε να ξαναγίνεις ο παλιός κακομαθημένος, άπληστος και εγωκεντρικός εαυτός σου». [σ. 194]

  22. 17 Μαΐου 2012 στο 10:30 πμ

    Νὰ κάνῃς πάντα ὅ,τι θέλεις!.. Πάντα ὑπάρχει δρόμος· μήν ἀκοῦς τὶς πόρνες τὶς σειρῆνες! Πάντα!.. Τότε θὰ δῇς: ὅλες οἱ «αἰτίες» συρρέουν νὰ δομήσουν ἐκ τῶν ὑστέρων τήν «τρελλή» σου «αὐθαιρεσία»!.. Οἱ ὑποκρίτριες!.. Νὰ τὴν κουκουλλώσουν τὴ θεία «αὐθαιρεσία»! Νὰ μή φλογίσῃ τὰ μέτωπα κι ἄλλων ἡ φλόγα της, ἡ πύρα της κι ἀπὸ τὰ πέρατα τοῦ κόσμου ὅταν ἀνάβῃ!..
    Ρένος Ἀποστολίδης [Ἀπὸ τὸ διήγημα «Μάνα φωτιά», (Α23 σελ.321).]

    φχαριστώ…
    καλημεράκος!

  23. 17 Μαΐου 2012 στο 11:31 πμ

    Εκείνο το «ό,τι θέλεις» είναι λίαν προβληματικό…

    Τι «λίαν»; Απολύτως προβληματικό.

    Ο αείμνηστος, παρότι στα υπόλοιπα είναι σωστός, τελικά, imho, μ’ εκείνο το «ό,τι θέλεις», χαϊδεύει την εαυτάρα του και τα αυτάκια των αναγνωστών του…

    Η φλόγα και η πύρα αφήνουν στο τέλος στάχτες…

    Καλημεράννος!

  24. 17 Μαΐου 2012 στο 11:43 πμ

    Loop στο Περί ευτυχίας. Όταν το «ό,τι θέλεις» αναφέρεται μόνον στο συγκεκριμένο, είναι χαμένο από χέρι… Και ποιος καθορίζει αυτό το «ό,τι θέλεις»; Η «ελεύθερη βούλησή» μας ή τα «αγαθά» της κοινωνικοποίησής μας;

  25. 17 Μαΐου 2012 στο 10:54 μμ

    «Δεν υπάρχει ιδανικό… Υπάρχουμε εμείς, καταπληκτικά, μυστηριώδη όντα, σ’ ένα καταπληκτικό μυστηριώδη κόσμο, που έχουμε καθηλωθεί στο απολύτως τετριμμένο ασχολούμενοι με τη φοβερή και τρομερή εαυτάρα μας, με τη φοβερή και τρομερή απληστία μας, με τη φοβερή και τρομερή αυτο-ανάκλασή μας, με τη φοβερή και τρομερή αυτο-σπουδαιότητά μας. Παρατηρείστε λίγο τον εαυτό σας και τους γύρω σας. Όλοι μας τόσο ίδιοι και τόσο άθλιοι [και πάνω απ’ όλα «ευαίσθητοι». Ελάτε τώρα!]»

    Καλησπέρα…

    Βαλθήκατε να με συγκινήσετε….να ξέρετε ότι το καταφέρατε….

    Συμμερίζομαι απόλυτα όλη την παραπάνω παράγραφο…

    Και για μένα, αυθαίρετα , έστω, είναι μια προβολή την κοινωνικής μας υπόστασης…της καθημερινής μας κοινωνικότητας….της καθημερινότητάς μας , απλά….έχουμε γίνει(;), ή είμασταν ανέκαθεν….σοβαρά γελοίοι ασχολούμενοι αποκλειστικά με την επιβίωση της αμοιβάδας μέσα μας, ακόμη κι αν μέσα στα σημερινά δεδομένα δεν απειλήθηκε ποτέ η επιβίωση της αμοιβάδας μέσα μας…έστω κι αν δεν διανοηθήκαμε ποτέ ότι μπορεί να έχουμε καμιά συγγένεια με αυτήν , ο τρόπος μας δεν έχει αλλάξει ούτε κατά κεραία…μπορεί ο Ιάπωνες και οι Κινέζοι να είναι προγονολάτρες, αλλά ποτέ δεν μπορεί να είχαν διανοηθεί ότι ο αρχικός πρόγονος που πάντα λατρεύεται από τους αποκλειστικά εαυτούληδες – εμάς, είναι η αμοιβάδα…..

    Γιατί , σε τι μπορεί να διαφέρει από την μοναχική αμοιβάδα που δεν έχει μάτια , ο τυφλός εγωϊσμός που καταστρέφει κάθε κοινωνική συνοχή, η απληστία που καταβροχθίζει οτιδήποτε έρχεται σε επαφή με τη επιδερμίδα μας και » το μπορούμε»…..η λατρεία της μανίας μας για «αναγνώριση» ή «αναγνωρισιμότητα»…κι από την άλλη , η αίσθηση του ότι είμαστε «ο ανθός της γης και της εξέλιξης»….
    Σε μια προσεκτική και αντικειμενική παρατήρηση, όπως μας προτρέπεις αγαπητέ, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την αγωνία της αμοιβάδας για επιβίωση, καταστρέφοντας όμως τελικά αυτήν την ίδια μας επιδίωξη….αυτοκαταστρεφόμαστε αγωνιώντας για επιβίωση, γιατί δεν μπορούμε να πάρουμε τα μάτια μας από το δικό μας είδωλο στον καθρέφτη….

    Θα μπορούσα να αναφέρω χιλιάδες παραδείγματα , από μια προσπάθεια χρόνων εμπλεκόμενος σε διάφορα και με διάφορους, με μηδενικό αποτέλεσμα, εξ’ αιτίας της κυριαρχίας της αμοιβάδας στο μυαλό και τις επιδιώξεις αυτών που μπήκαν στο παιχνίδι… και έμεινα με την συγκεκριμένη πεποίθηση της αφόρητης πρωτογονικότητάς μας ως είδος…και μάλιστα τελευταία είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι μας χρειάζεται μια καταστροφή γενική και εκτεταμένη για να ξεκολλήσουμε και να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα….ένα για αρχή…

  26. 17 Μαΐου 2012 στο 11:16 μμ

    Καλησπέρα…

    Πολλή συγκίνηση τελευταία εδώ μέσα 🙂 Χάσαμε κανέναν; 🙂

    Εξαιρετικά τα όσα λέτε…

    Καλή η παρομοίωσή σας με τις αμοιβάδες, όμως δεν νομίζω ότι είναι και τόσο βιολογικό το θέμα. Κοινωνικό είναι. Σαν κοινωνίες, προσπαθούμε να μοιάσουμε με τις αμοιβάδες, όχι να γίνουμε Άνθρωποι. Για διάφορους λόγους, που δεν είναι του παρόντος, αλλά θα ‘ρθει κι η σειρά τους…

    Διαφωνώ με την προτελευταία παράγραφο του σχολίου σας. Η προσεκτική παρατήρηση οδηγεί στα τελείως αντίθετα συμπεράσματα από αυτά που λέτε. Τότε ανακαλύπτει κανείς να επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ανακαλύπτει ότι όλοι μας φοράμε το ίδιο φτηνό μοντέλο εαυτάρας/αμοιβάδας. Η μη παρατήρηση σημαίνει συμπόρευση με το κοινώς [δηλ. κοινωνικώς] αποδεκτό.

    Δε νομίζω, επίσης, ότι χρειάζεται μια γενική καταστροφή για να ξεφύγουμε απ’ την «πρωτογονικότητά» μας [που μόνον τέτοια δεν είναι]. Ως προς αυτό, παραμένω αδιόρθωτα αισιόδοξος. Αν έχει καμιά σημασία η δική μου αισιοδοξία 🙂

    Καλό σας βράδυ φίλτατε!

  27. 17 Μαΐου 2012 στο 11:27 μμ

    ζήλεψα απ’ τη katabran….:)

    Η προσομοίωση της αμοιβάδας έχει καθαρά κοινωνικό προσανατολισμό…βιολογικά έχουμε γίνει πολυκύτταροι οργανισμοί από εκατομμύρια χρόνια… η ψυχολογία της αμοιβάδας όμως δεν έχει ξεκολλήσει από την κοινωνική μας ψυχοσύνθεση…

    όσο για την αισιοδοξία σας… καμιά φορά η καταστροφή ΕΙΝΑΙ η σωτηρία….
    οξύμωρο;
    ίσως…

  28. 17 Μαΐου 2012 στο 11:45 μμ

    Η ζήλεια είναι βασικό συστατικό της εαυτάρας. Κι αν ζηλεύετε την katabran μπορείτε να γίνετε σαν κι αυτήν 🙂 [Σόρρυ, κ. Καταμπρανίδου, δεν μπόρεσα να κρατηθώ…]

    Θα μπερδευτούμε με τις αμοιβάδες στο τέλος. Προτείνω να το αφήσουμε. Καλή ως παρομοίωση, αλλά μάλλον τίποτα παραπάνω.

    Καθόλου οξύμωρο, καθόλου αμβλύσοφο 🙂

    Αν δεν χάσεις την εαυτάρα σου, πώς θα βρεις τον εαυτό σου; 😉

  29. 18 Μαΐου 2012 στο 12:01 πμ

    δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω προσωπικά όσους γράφουν κείμενα που τα ζηλεύω, αλλά θα το αντέξω κι ας είναι κατά την γνώμη σας εγωιστικό να ζηλεύει κανείς τους καλύτερους….
    όπως και το να «συγκινείται» από ένα κείμενο….

  30. 18 Μαΐου 2012 στο 10:19 πμ

    Για τη ζήλεια εννοούσα το ευσυγκίνητον των δυο σας [κι εγώ δεν γνωρίζω προσωπικά κανέναν σας]. Ε, είναι εγωιστικό να ζηλεύεις… Πώς να το κάνουμε;

    Καλημέρα!

  31. 18 Μαΐου 2012 στο 2:34 μμ

    Ράκος “Lumpen” Κουρελάριος :
    Η ζήλεια είναι βασικό συστατικό της εαυτάρας. Κι αν ζηλεύετε την katabran μπορείτε να γίνετε σαν κι αυτήν [Σόρρυ, κ. Καταμπρανίδου, δεν μπόρεσα να κρατηθώ…]
    Θα μπερδευτούμε με τις αμοιβάδες στο τέλος. Προτείνω να το αφήσουμε. Καλή ως παρομοίωση, αλλά μάλλον τίποτα παραπάνω.
    Καθόλου οξύμωρο, καθόλου αμβλύσοφο
    Αν δεν χάσεις την εαυτάρα σου, πώς θα βρεις τον εαυτό σου;

    «από» είπε όχι «την»
    όσο για το «δε γνωρίζω προσωπικά «κλπ, χάνετε!
    αλλά, το «αμοιβαίο» προέρχεται από το «η αμοιβάς»; βαριέμαι να ανοίγω λεξικό, αφήστε που μ’ αρέσει να δίνω τη δικές μου εξηγήσεις στα «λεκτέα»…

    επίσης, κι εγώ νιώθω αισιοδοξία, σε λίγο όλοι θα μοιάζουμε στους Χαμ και Κλοβ του Μπέκετ… απολαμβάνω «το τέλος του παιχνιδιού» και προσδοκώ την αρχή της επαναφοράς…

    καλομεσημεράκος!

    υγ.γίγνατες έφτιαξα πάλι (λολ)

  32. 18 Μαΐου 2012 στο 2:37 μμ

    γίγαντες!

  33. 18 Μαΐου 2012 στο 2:52 μμ

    «Από» είπε πράγματι, ωστόσο η «συμβουλή» μου προν τον χρηχα ισχύει: να μην γίνει ευσυγκίνητος σαν κι εσάς 🙂

    Σίγουρα χάνω [born to be loser]… Ευτυχώς, εσείς δεν χάνετε απολύτως τίποτα που δεν με γνωρίζετε…

    Χαμ, Κλοβ, Μπέκετ άγνωστες λέξεις. Σε «γράμματα και τέχνες» αναφέρεστε πάλι; Δεν κατέχω…

    Καλομεσημεράννος [καλή όρεξη και/ή καλή χώνεψη τους γίγαντας]!

    ΥΓ. Ωραίο το μούζικος, καλό για χώνεψη, αλλά δεν έχω φάει ακόμα. Θα το ακούσω ξανά αργότερα. Μερσώ!

  34. 18 Μαΐου 2012 στο 10:53 μμ

    Kαλησπέρα…

    Είναι χαρακτηριστικό μου γνώρισμα…όταν περνάω δύσκολα να είμαι ευσυγκίνητος…δεν έχει σχέση με την katabran …και το δύσκολα δεν είναι μόνο από την οικονομική κατάσταση…περνάμε όλη την ημέρα κλεισμένοι σε ένα διαμέρισμα …εγώ είμαι μαθημένος έξω….δεν μπορώ τα ντουβάρια…είναι χαρά μου να την περιποιούμαι , αλλά δεν αν΄τεχω το μέσα…αν με βάλουνε για κάποιο λόγο φυλακή θα φάω τους σοβάδες και τα τούβλα με τα δόντια μου , για να βγώ έξω….δεν θα μείνω μέσα….δεν το αντέχω….

    Και όταν γίνομαι ευσυγκίνητος , δεν αντέχω να ακούω ή να διαβάζω πράγματα που μ’ αρέσουν…αν ακούσω π.χ. κάποιο αγαπημένο τραγούδι είμαι ικανός να κλαίω με λυγμούς…τό ‘ χω πάθει παλιότερα….είχα κρύψει όλα τα αγαπημένα τραγούδια για μερικά χρόνια…. μια μέρα μπαίνω στο σπίτι και βρίσκω τον μεγάλο μου γιο να ακούει ( ποιό ο αθεόφοβος….το wish you where here…. αδερφό είχα χάσει….) και (άσχετα αν είχαν περάσει τέσσερα χρόνια) κάθομαι στο σαλόνι με τα ρούχα της δουλειάς μες στην λάσπη , πάνω στο χαλί και να κλαίω….μισή ώρα…λίγο λέω…έπαθε το παιδί την πλάκα του…και να μην μπορώ να του πω ότι δεν φταίει αυτός…τόσο κλάμα…σφράγισε ο λαιμός και μόνο κλάμα έβγαζε…

    Τι θυμήθηκα ο αθεόφοβος….

    Υ.Γ.:Είπα να τα σβήσω…πολλές φορές γράφω ότι μου έρθει και την τελευταία στιγμή πατάω ντιλέτ…αυτήν την φορά όχι, δεν ξέρω γιατί …

    καληνύχτα…

  35. 18 Μαΐου 2012 στο 11:29 μμ

    Καλησπέρα.

    Αφού ξέρετε τι πειραχτήρι είμαι… Σας πειράζω, εσάς και την Καταμπρανίδου, για το ευσυγκίνητο [σιγά μην έχανα την ευκαιρία 🙂 ]…

    Νιώθω πολύ όμορφα που τα μοιράζεστε όλα αυτά μαζί μας… Κι εγώ συγκινούμαι συχνά. Αλλά κλαίω όλο και πιο σπάνια όσο περνάει ο καιρός. Μ’ αρέσει, τώρα τελευταία, αντί να κλαίω να σκάω ένα χαμόγελο [μέχρι εκεί πέραααα] όταν συγκινούμαι. Να χαζογελάω μόνος. Δεν ξέρω… Νιώθω καλύτερα έτσι.

    Και τώρα κάπως έτσι δείχνω: 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

    Σ’ ευχαριστώ!

    Καλό βράδυ σε όλους σας!

  36. 18 Μαΐου 2012 στο 11:33 μμ

    έχω λόγους τελικά να αφήσω την πιο συγκινημένη μου καληνύχτα και στους δυο σας…

  37. 19 Μαΐου 2012 στο 12:01 πμ

    Εγώ θα σας καληνυχτίσω μ’ αυτό που ακούω αυτή τη στιγμή. Και μ’ ένα χαμόγελο [ναααα!]:

  38. 20 Μαΐου 2012 στο 6:52 μμ

    Όμορφη μουσική… όμορφη συζήτηση. Κύριε Κουρελάριε (σας έχω ξαναπεί για το ωραίο όνομά σας ε;), πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα σας διαβάζουν, όσο έχετε πράγματα να πείτε. Θεωρώ ότι εσείς έχετε αρκετά έως μπόλικα… και αυτό είναι καλό. Είμαστε όλοι εγωιστές πράγματι (να λέμε τις αλήθειες αν δεν επιθυμούμε να κρυβόμαστε) ίσως επειδή, ζούμε μόνο μέσα στο σώμα μας, βλέπουμε μέσα από τα μάτια μας, ακούμε μόνο με τα δικά μας αυτιά κλπ. κλπ. Το σώμα και η ψυχή μας είναι το μόνο που μας ανήκει πραγματικά… αλλά… 🙂 ακόμα κι αυτό πόσο σχετικό είναι ε…; Νομίζουμε πως μόνο αυτά μπορούμε να έχουμε και μόνο γι’ αυτά μπορούμε να αγωνιζόμαστε…. Ίσως υπάρχουν και άνθρωποι, που έχουν παιδιά και θεωρούν ότι έχουν πάψει να ζουν για τον εαυτό τους κι έχουν βάλει πρώτα τα τέκνα τους ας πούμε… αλλά ακόμη και τότε, πάλι σκέφτονται εγωιστικά! Το θέμα είναι πώς θα πάψουμε να είμαστε έτσι; Πώς θα »βγούμε» επιτέλους από τους εαυτούς μας; πώς θα ελευθερωθούμε; Κάπως έτσι είναι ο Υπεράνθρωπος… πάλλεται στον ρυθμό του Κόσμου ολάκερου… είμαστε τόσο μικροί… 🙂

    Βλέπετε; Γεννήσατε ένα ακόμη »κλικ»!

    Καλησπέρες 🙂

  39. 21 Μαΐου 2012 στο 9:24 πμ

    Καλημέρα σας! Καλή εβδομάδα και χρόνια πολλά στους εορτάζοντες [σίγουρα κάποιος δικός σας θα γιορτάζει].

    Χαίρομαι που σας αρέσει το επώνυμό μου [ευχαριστώ, μου το έχετε ξαναπεί!]. Κι εγώ τώρα πια το έχω χαζοσυνηθίσει. Όταν ήμουν μικρός ήταν λίγο δύσκολα. Με κορόιδευαν στο σχολείο [κυρίως για το Ράκος], δημιουργώντας μου ένα σωρό απωθημένα… Αλλά, ξέρετε, τα παιδιά είναι σκληρά. Μερικά είμαστε ακόμα. Δεν μεγαλώσαμε ποτέ. [Απ’ την άλλη, καλύτερα Ρ.Κ. παρά Τζίμης Χασαποταβέρνας, Μήτσος Εκδοροσφαγέας ή Λάκης Καρμπυρατέρης… Πάντα υπάρχουν και χειρότερα σ’ αυτή τη ζωή…]

    Για τη συζήτηση ευχαριστείτε καλύτερα

    ► την katabran [αν την πετύχετε στις καλές της, συνήθως πέφτει σε έκσταση για καναδυό βδομάδες και γράφει διαρκώς ακατανόητες προσεγγίσεις στο έργο του Ταρκόφσκι ή του Ρένου Αποστολίδη (κουλτουριαρέικα πράγματα, εξαιρετικά βαρετά, αν και κάποιοι παριστάνουν ότι την καταλαβαίνουν…)]

    ► και τον χρηχα, που αποτελεί από μόνος του μια από τις εξαιρετικότερες «φωνές» της μπλογκόσφαιρας.

    Για να πούμε και κανένα αστείο… Ο εγωισμός είναι η αυτολύπηση του καθενός μας μεταμφιεσμένη. Η αυτολύπηση οφείλεται στο απλό -απλούστατο!- γεγονός ότι, ενώ ο καθένας μας αποτελεί μέρος αυτού του Κόσμου, έχουμε χάσει τον δεσμό μας μαζί του. Για να εξισορροπήσουμε αυτή την απελπισία παριστάνουμε τους σπουδαίους, με αποτέλεσμα στο τέλος και να το πιστεύουμε. Και φυσικά όλοι μας είμαστε εγωιστές [μηδέ της katabran εξαιρουμένης. Μόνον η κολλητή φίλη της η xtina δεν είναι εγωίστρια…]

    Πώς θα πάψουμε να είμαστε εγωιστές; Την αρχή την έχω ήδη πεί σε κάποιο σχόλιο παραπάνω [αν θυμάμαι καλά – βαριέμαι τις επαναλήψεις]: παρατηρούμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Στο τέλος ανακαλύπτουμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι που βαριόμαστε τους άλλους, κι άλλοι μάς βαριούνται περισσότερο ίσως από ό,τι τους βαριόμαστε εμείς. Ε, άμα ανακαλύψουμε και συνειδητοποιήσουμε πόσο μη-σπουδαίοι, μη-ανεπανάληπτοι, μη-μοναδικοί είμαστε, τότε θα έχουμε κάνει ένα μικρό βηματάκι προς τη σωστή κατεύθυνση. Τα υπόλοιπα [βηματάκια] θα έρθουν μόνα τους.

    Α! Αν κόψουμε και καμιά ηλίθια συνήθεια, διαλύσουμε καμιά πανηλίθια σχέση/φιλία/συγγένεια, δεν θα μας κάνει κακό. Ό,τι, εν γένει, δεν χαλάει το ευ ζην μας, μπορούμε να το πετάξουμε σιγά σιγά στον κάλαθο των αχρήστων…

    Γιατί υπεράνθρωποι; Αρκεί να γίνουμε ένα τίποτα, για να γίνουμε τα πάντα [αντιφατικό/διαλεκτικό αυτό, σας παραπέμπω στη xtina, που παίζει τη φιλοσοφία στα δάχτυλα του ενός χεριού της. Με το άλλο κεντάει.]

    Θα μπορούσα να σας γράψω κι άλλα, αλλά, ξέρετε, «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν» αποτελεί τη μόνη αρχή που τηρώ απαρέγκλιτα σ’ αυτή τη ζωή.

    Καλημέρα σας και πάλι! Να περνάτε να λέμε και καμιά κουβέντα… 🙂

  40. 21 Μαΐου 2012 στο 2:53 μμ

    Καλησπέρα κύριε Κουρελάριε! Ευχαριστώ για τις ευχές. Τις ανταποδίδω!

    Τα παιδιά πάντα ήταν σκληρά, είναι και θα είναι. Το βλέπω και τώρα ακόμα που δεν έχουν τελειώσει τα »ψωμιά» μου στα θρανία. Είναι απάνθρωπα πολλές φορές.

    Την κυρία katabran την επισκέπτομαι που και που. Κάποιες φορές την καταλαβαίνω και την θαυμάζω και κάποιες το μικρό μου μυαλουδάκι δεν τα καταφέρνει.

    Τον κύριο χρήχα τον ανακάλυψα πρόσφατα και υποψιάζομαι ότι έχετε δίκιο…

    Μα ναι, έχετε δίκιο και συγχωρέστε με για την παιδική αφέλειά μου. Το είπατε ήδη. Ίσως φταίει που γράφω αυθόρμητα και με την καρδιά κι έκανα την ερώτηση. Ήταν κατά πολύ ρητορική και απευθυνόταν κατά το ήμισυ στον εαυτό μου… Νομίζω πως αρκετοί άνθρωποι παρακολουθούν -κάποιοι και μανιωδώς- τη ζωή, την κίνηση, τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους. ϊσως αυτοί πράγματι να έχουν κάνει το πρώτο βήμα και να βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Το πιστεύω. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

    Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, οπότε καλά κάνετε.

    Ευχαρίστως θα σας επισκέπτομαι! Ελπίζω να με διαβάζετε κι εσείς όποτε μπορείτε, να μου λέτε την γνωμησας. Να έχετε ένα όμορφο μεσημερο-απόγευμα 🙂

    Μου επιτρέπετε, μου αρέσει πολύ:

  41. 22 Μαΐου 2012 στο 8:58 πμ

    Καλημέρα σας!

    Σήμερα, μ’ έπιασε πράγματι το «λακωνίζειν» μου 🙂

    Να έχετε μια υπέροχη μέρα! Χαρείτε τα νιάτα σας δίχως βιασύνες και δίχως αργοπορίες! 🙂

  42. 15 Οκτωβρίου 2012 στο 3:08 μμ

    Reblogged this on Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος and commented:

    Κι όχι μόνον για την υπέροχη μουσική του Στέλιου Πετράκη…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s