Αρχική > Βιβλία, Πρόσωπα, Uncategorized > Μισέλ Ονφρέ: «Το Λυκόφως ενός Ειδώλου – Η Φροϋδική Μυθοπλασία»

Μισέλ Ονφρέ: «Το Λυκόφως ενός Ειδώλου – Η Φροϋδική Μυθοπλασία»

Ο Φρόυντ απεχθανόταν τη φιλοσοφία και τους φιλοσόφους. Ως ένας πραγματικός νιτσϊστής, παρόλο που δεν το παραδέχτηκε ποτέ, πρότεινε την απογύμνωση των ασυνείδητων κινήτρων των στοχαστών για την ανάγνωση της πνευματικής παραγωγής τους ως ερμηνεία των σωμάτων τους!

Ως εκ τούτου, ας προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε στην περίπτωση του Φρόυντ την «ψυχοβιογραφία» την οποία προτείνει στο έργο Το ενδιαφέρον που παρουσιάζει η ψυχανάλυση [ΧΙΙ. 113].

Ο σκοπός; Όχι να καταστρέψουμε τον Φρόυντ, να τον ξεπεράσουμε, να τον απορρίψουμε, να τον κατακρίνουμε, να τον περιφρονήσουμε, να τον χλευάσουμε, αλλά να κατανοήσουμε ότι η διδασκαλία του υπήρξε κατ’ αρχάς μια αυτοβιογραφική υπαρξιακή περιπέτεια, αυστηρώς προσωπική: ένα εγχειρίδιο με οδηγίες χρήσης αποκλειστικά για τον εαυτό του, μια οντολογική φόρμουλα ώστε να επιβιώσει παρά τα πολλά βάσανα της ύπαρξής του…

Η θέση του παρόντος βιβλίου είναι ότι η ψυχανάλυση αποτελεί μια επιστήμη ορθή και αληθή μόνο όσον αφορά στον Φρόυντ και κανέναν άλλο. Χρησιμοποιεί τις έννοιες της τεράστιας φροϋδικής σάγκας για να στοχαστεί αρχικά περί της δικής του ύπαρξης, να βάλει τάξη στη ζωή του: η κρυπτομνησία, η αυτοανάλυση, η ερμηνεία του ονείρου, η ψυχοπαθολογική έρευνα, το οιδιπόδειο σύμπλεγμα, το οικογενειακό μυθιστόρημα, η πρωτόγονη ορδή, ο φόνος του πατέρα, ο ρόλος της σεξουαλικότητας στην αιτιολογία των νευρώσεων, η μετουσίωση αποτελούν μεταξύ άλλων καθαρά αυτοβιογραφικά θεωρητικά στοιχεία.

Ο φροϋδισμός αποτελεί λοιπόν, όπως ο σπινοζισμός ή ο νιτσεϊσμός, ο πλατωνισμός ή ο καρτεσιανισμός, ο αυγουστινισμός  ή ο καντιανισμός, μια ατομική θεώρηση του κόσμου με καθολικές αξιώσεις. Η ψυχανάλυση είναι η αυτοβιογραφία ενός ανθρώπου που επινοεί έναν δικό του κόσμο για να ζήσει με τις φαντασιώσεις του – σαν οποιονδήποτε φιλόσοφο…

Θα τελειώσω αυτή τη νιτσεϊκή ανάλυση του Φρόυντ με τον… Νίτσε, ο οποίος του δίνει μια απάντηση στην ερώτηση Τι να κάνουμε την ψυχανάλυση; με την παρακάτω φράση του Αντίχριστου. Με καταπληκτικό χιούμορ δίνει μια χρήσιμη συνταγή για τη λύση του προβλήματός μας: «Κατά βάθος, δεν υπήρξε παρά μόνο ένας χριστιανός, κι αυτός πέθανε στο σταυρό», γράφει ο πατέρας του Ζαρατούστρα…

Θα μπορούσαμε λοιπόν να προσθέσουμε από τη μεριά μας, ως ευτυχείς συνένοχοι του μεγάλου νιτσεϊκού γέλιου: «Κατά βάθος, δεν υπήρξε παρά μόνον ένας φροϋδιστής, κι αυτός πέθανε στο κρεβάτι του στο Λονδίνο, στις 23 Σεπτεμβρίου 1939».

Όλα αυτά δεν θα ήταν τόσο σοβαρά αν και ο ένας και ο άλλος, Χριστός και Φρόυντ, δεν αποκτούσαν οπαδούς και δεν δημιουργούσαν μια θρησκεία που εξαπλώθηκε σ’ ολόκληρο τον πλανήτη…

Ελπίζω να έγινα κατανοητός: αυτό το βιβλίο είναι μια νέα Πραγματεία περί αθεολογίας με υλικό την ψυχανάλυση.

Μισέλ Ονφρέ,
Το Λυκόφως ενός Ειδώλου
Η Φροϋδική Μυθοπλασία
μετ. Θεοδώρα Καβαρατζή – Δήμητρα Γεράση
εκδ. Εξάντας, Αθήνα 2012
σελ. 31-32
[οι υπογραμμίσεις και η παραγραφοποίηση δικές μου]

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου. Πατήστε για να μεγαλώσει.

Advertisements
Κατηγορίες:Βιβλία, Πρόσωπα, Uncategorized
  1. 28 Μαΐου 2012 στο 9:08 μμ

    «Father/ Yes son?/ I want to kill you/ Mother, I want to …» (with the next words screamed out unintelligibly). This is often considered a reference to the Oedipus complex. [Πηγή – Wikipedia: The End (The Doors song)]

  2. 28 Μαΐου 2012 στο 9:34 μμ

    Θα ‘γραφα μερικές φροϋδικές κακίες… ερεθισμένος 😆 απ’ την ιστολογική «επικαιρότητα», αλλά λέω να κρατήσω χαρακτήρα. Μην βγάλω τα… απωθημένα μου 😆 στη φόρα.

    Ω θεέ μου! 😆

  3. xtina
    28 Μαΐου 2012 στο 10:18 μμ

    κι ο Μισέλ Ονφρέ ακολούθως, κάνει μια ατομική θεώρηση με καθολική αξίωση ( «κάθε -ισμός είναι» κλπ κλπ)
    σιγά μην ξέφυγε…(δλδ «ξέφυγε», αλλά δεν πειράζει..)
    αλλά να μην πω κι άλλα
    και φανεί ο πυητής με την κουτάλα 😀

  4. 28 Μαΐου 2012 στο 10:50 μμ

    http://bit.ly/KXDBO1
    Le livre noir de la psychanalyse: Vivre, penser et aller mieux sans Freud!
    17,9 ΜΒ είναι, σε pdf

  5. 28 Μαΐου 2012 στο 10:51 μμ

    @ xtina

    Η εποχή της εικονομαχίας τελείωσε και οι εικονολάτρες είναι νεκροί.

    Όσο για τον πυητή, ένα εικόνισμα έχει κρεμασμένο ακόμα στον τοίχο κι αυτό το… αποδομεί καθημερινά. Ενός κάποιου οσίου Charles, Carl, Karl, Carlos, Καρόλου…

    Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε!

  6. 28 Μαΐου 2012 στο 10:53 μμ

    @ athemita

    Μερσί! Και σε pdf δεχόμαστε. Δεν είμαστε ακατάδεκτοι. Λίγο στα γαλλικά θα ζοριστούμε, αλλά με λίγο τσίπουρο όλα είναι δυνατά. Καλό σας βράδυ!

    [Έχει βγει και ελληνιστί, και είναι ψιλοεξαντλημένο…]

  7. 28 Μαΐου 2012 στο 10:58 μμ

    Αγαπητέ κύριε, όπως σας έχω εξηγήσει και παλαιότερα, αυτά τα pdf είναι για φραγκόφωνους (και φραγκοφονιάδες…) 😆

  8. xtina
    28 Μαΐου 2012 στο 11:01 μμ

    viva carlismus!
    νταξ, σύμφωνοι, απλά δεν μπορώ τους ακραίους αφορισμούς.η σκέψη του φρόυντ, είναι σημαντική ακόμα και σαν είδος καθεαυτό.φυσικά και κάθε θεώρηση του κόσμου είναι υποκειμενική -αλλά κάποιος κάποτε μίλησε για «υποκείμενο» 🙂
    και ακόμα κι αν διαφωνεί κανείς σε πολλά, ή και σε όλα (ακόμα και στην έννοια του υποκειμένου), όταν δεν μιλάει διαλεκτικά αλλά απόλυτα, πέφτει στην ίδια παγίδα, όχι;
    μανία κι αυτή με τα καλλιστεία της διανόησης..πφφφ!

  9. 28 Μαΐου 2012 στο 11:04 μμ

    @ athemita

    Αγαπητέ κύριε δεν είμαστε ούτε απολύτως φραγκόφωνοι ούτε απολύτως φραγκοφονιάδες. Και δεν νομίζω ότι θα τα καταφέρουμε ποτέ [τουλάχιστον, όσον αφορά στο δεύτερο].

  10. 28 Μαΐου 2012 στο 11:09 μμ

    @ xtina

    Χριστίνα, μού είναι πραγματικά αδιάφορο. Ο Ονφρέ έχει γράψει ένα ενδιαφέρον βιβλίο [καναδυό κεφάλαια έχω διαβάσει μόνον] δεν είναι κι ό,τι καλύτερο. Εικονομαχία, εικονολατρεία, λεξιλαγνεία, λεξιμαχία, ε, και; Τι να υπερασπίσω; Τον Φρόυντ ή τον Ονφρέ; Δε σφάξανε. Έχω κι άλλες σοβαρές δουλειές… Δηλαδή, καμία… 🙂

  11. xtina
    28 Μαΐου 2012 στο 11:11 μμ

    άντε κι ένα τσιπουράκι-καλά τα λες
    καληνυχτούδιος!

  12. 28 Μαΐου 2012 στο 11:31 μμ

    Καληνύχτες!!!

  13. JKL
    29 Μαΐου 2012 στο 6:06 μμ

    Την κατηγορία ότι η θεωρία του Φρόιντ ήταν ουσιαστικά προβολή του ψυχισμού του Φρόιντ, αυτό ήταν κάτι που το έλεγαν ήδη όταν έδινε διαλέξεις για την «Εισαγωγή». Καλό τρολ ο συγγραφέας του βιβλίου λοιπόν. Σκέφτομαι να γράψω και εγώ ένα που θα προβάλλει τις αυστηρά δικές μου εμπειρίες: Εισαγωγή στο γιατί όποιος ακουμπάει την φωτιά για περισσότερο από 3 δευτερόλεπτα, θα καεί.

  14. 29 Μαΐου 2012 στο 6:46 μμ

    όσες φορές κουβέντιασα με τον ψυχίατρό, στην πραγματικότητα να του γκρινιάξω ήθελα, μου απαντούσε:δε γνωρίζω κανένα φάρμακο για την περίπτωσή σου, εξάλλου η ψυχιατρική βρίσκεται στην νεολιθική εποχή ακόμη…
    θεέ μου, πάλι άργησα, του απαντούσα…

  15. 29 Μαΐου 2012 στο 8:49 μμ

    @ JKL

    Καμμένος, ε;

  16. 29 Μαΐου 2012 στο 8:51 μμ

    @ katabran

    😆

    Ξέρω μόνο έναν ψυχίατρο κι αυτός είναι φίλος και μάλιστα αλλοδαπός. Όποτε βρισκόμαστε ο ένας απ’ τους δύο μιλάει συνέχεια κι ο άλλος τον ακούει προσεκτικά θέτοντας πού και πού κανένα ερώτημα. Ποιος είναι ο φλύαρος;

  17. JKL
    30 Μαΐου 2012 στο 1:18 πμ

    Pardon?

  18. 30 Μαΐου 2012 στο 1:15 μμ

    αν μου πεις τί δουλειά κάνεις, θα σου απαντήσω!
    🙂
    καλημεράκος!!!

    υγ.δεν παίζεσαι !

  19. Dr. Jean Dalkas
    30 Μαΐου 2012 στο 4:46 μμ

    Η καλύτερη ψυχανάλυση:

  20. 30 Μαΐου 2012 στο 10:22 μμ

    @ JKL

    Μετοχή, όχι επώνυμο.

  21. 30 Μαΐου 2012 στο 10:24 μμ

    @ katabran

    Ά(ν)εργος. [«αδήλων πόρων» που λένε και κάποιοι «φίλοι» μου σταλινικοί, παραπληροφορούμενοι από διάφορα χαφιεδάκια].

    ΥΓ. Ναι. Κανένας δεν με παίζει γιατί είμαι ζαβολιάρης. Πάντα χάνω, και οι άλλοι δεν θέλουν ποτέ να κερδίζουν.

    Καληνυχτάννος!

  22. 30 Μαΐου 2012 στο 10:51 μμ

    @ Dr. Jean Dalkas

    Τι να είπω; Με ψαρώνει αυτό το Dr…

    ΥΓ. Το σχόλιό σας είχε καταλήξει στη σπαμιέρα. Γι’ αυτό άργησε να εμφανιστεί. Μόλις το ανακάλυψα Συμπαθάτε με.

  23. JKL
    31 Μαΐου 2012 στο 12:46 πμ

    Τελικά ψόφιο σκυλί και ο Σίγκμουντ?

  24. 18 Ιουλίου 2012 στο 10:02 πμ

    Ο άλλος Φρόυντ. Aπο τον Κωστή Παπαγιώργη

    «Ο ρηξικέλευθος Γάλλος διανοητής, Μισέλ Ονφρέ, βάζει στο στόχαστρο τον Ζίγκμουντ Φρόυντ και, αποδομώντας τις θεωρίες του, προσπαθεί να ανακαλύψει το κλειδί της φροϋδικής επιστημολογίας, συντάσσοντας μια ενδιαφέρουσα αντι-αγιογραφία […]»

  25. 8 Αυγούστου 2012 στο 1:03 μμ

    Le crépuscule d’une idole – Michel Onfray Σε ePub. Θα βρείτε εκεί το λινκάκι.

  26. 8 Αυγούστου 2012 στο 1:07 μμ

  27. 8 Αυγούστου 2012 στο 1:09 μμ
  28. 17 Σεπτεμβρίου 2012 στο 1:06 μμ

    Freud and his Critics – Paul Robinson Το βιβλίο Online

  29. 30 Σεπτεμβρίου 2012 στο 12:21 μμ

    Αναπαραγωγή αυτού του ποστ από τον Παύλο στους Σχολιαστές χωρίς Σύνορα: Ένα βιβλίο για τον ΦΡΟΥΝΤ και το λυκόφως της Φρουδικής θρησκείας

    Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε το σχόλιό του εκεί.

  30. 28 Δεκεμβρίου 2012 στο 7:58 μμ
  31. 18 Ιανουαρίου 2013 στο 12:22 μμ

    Την καλημέρα μου.
    Δεν θεμελιώθηκε πάνω στον Ονφρέ ο αιώνας που πέρασε, πάνω στον Φρόυντ θεμελιώθηκε. Και δεν υπάρχει παντού -υπό την στήριξη όλων των κατεστημένων της κυρίαρχης εξουσίας και της κυρίαρχης αντιεξουσίας (από τα πανεπιστήμια έως τα κινηματογραφικά φίλμ -μη και δεν γνωρίσει το δόγμα κάποια ή κάποιος και «ξεφύγει»)- «ονφρενισμός» με αξιώσεις καθολικότητας πανανθρώπινες και ες αεί, αξιώσεις επιστημονοσύνης και ερμηνείες που αξιώνουν απόλυτη αποκλειστικότητα, αλλά φρουδισμός -ή τουλάχιστον «ψυχανάλυση».
    Κριτική, προκείμενες και προτάσεις-λύσεις-αξιώσεις μπορούν να αποσυνδέονται, δεν είναι ανάγκη να ενστερνιστείς τις προτάσεις-λύσεις-αξιώσεις για να συμφωνείς με την κριτική.
    Την (ξανα)καλημέρα μου.

  32. 19 Ιανουαρίου 2013 στο 9:08 πμ

    Ω! Εξαιρετικότατη η προσέγγισή σας! Ούτε που θα μου περνούσε ποτέ απ’ το ακατοίκητο.

    Σας ευχαριστώ θερμότατα!

    Καλημέρα σας και καλό σαββατοκύριακο!

  33. 19 Ιανουαρίου 2013 στο 11:23 πμ

    Φίλτατε, απ’ ότι διαβλέπω μόνο «ακατοίκητο» δεν πρέπει να είναι αυτό στο οποίο αναφέρεστε, μάλλον ευάερο και ευήλιο θα το χαρακτήριζα -γεγονός το οποίο αποτρέπει την δημιουργία… μούχλας -αν με εννοείτε…
    Χαιρετώ σας!

    Υ.γ: πως το λέτε αυτό το ωραίο;… καλημεράνος;…
    …και καλό σαββατοκύριακό.

  34. 19 Ιανουαρίου 2013 στο 11:48 πμ

    Με κάνετε και ερυθριώ… 🙂

    Ό,τι μπορεί ο καθένας μας κάνει. Ιδιαίτερα κάτι «μοναχικοί» τύποι, σαν κι εσάς και σαν κι εμένα, που βαδίζουν σε… μη-πρωτοπόρα και… μη-βελτιωτικά μονοπάτια…

    Χαιρετώ σας φίλτατε!

    ΥΓ. Έτσι το λέω, αλλά μόνον προς τη φίλη katabran. «Παιχνίδι» που εφηύρε η ίδια με το «καλημε-ράκος» και συνέχισα εγώ με το «καλημερ-άννος».

    Καλημέρα σας!

  1. 3 Μαΐου 2015 στο 2:15 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s