Η παιδική ηλικία

Η παιδική ηλικία;

Δεν βγήκαμε ποτέ απ’ αυτήν.

Λέει κάπου, σε μία απ’ τις ταινίες του, ο αείμνηστος σύντροφος Γκυ Ερνέστος Ντεμπόρ.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Η Ανθρωπότητα και το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων δεν βγήκαμε ποτέ απ’ την παιδική μας ηλικία.

Ο χαρακτήρας όλων μας διαμορφώνεται, καταπώς λεν οι ψυχοειδήμονες [αν δεν κάνω λάθος], στα πρώτα χρόνια της ζωής μας και μετά… πάπαλα.

Ω, ναι! Μπορούμε να διαμορφώσουμε αργότερα διαφορετικές απόψεις από αυτές που μας δίδαξαν επέβαλαν στην παιδική μας ηλικία.

Χαρακτήρα, όμως, πώς αλλάζουμε;

Ένας απ’ τους συντρόφους Κεν Ναμπ ή Ζαν Πιέρ Βουαγιέ [δεν θυμάμαι ποιος ακριβώς] γράφει κάπου πως αν εξαπολύσουμε κατά μέτωπον επίθεση στο χαρακτήρα μας το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να μας διαλύσουμε. Να διαλύσουμε, δηλαδή, πέρα από τα στραβά που έχουμε μέσα μας και ό,τι καλό διαθέτουμε.

Δε λέει…

Πώς το κάνουμε τότε;

Μεγάλη ιστορία [για ενήλικους] με την οποία δεν θα ασχοληθούμε σήμερα. Θέμα στρατηγικής είναι, αλλά… τέλος πάντων.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Ας θεωρήσουμε [απολύτως υποθετικά] ότι κάποιος εφαρμόζει αυτή τη στρατηγική [ή ό,τι άλλο] και βγαίνει απ’ αυτήν την παιδική ηλικία [όχι μόνον τη δική του, αλλά και εκείνη της Ανθρωπότητας].

Και «του ‘ρχεται» η φαεινή ιδέα να «διδάξει» αυτά που έμαθε και στους άλλους.

Πώς ακριβώς θα το κάνει;

Απλό;

Νομίζετε…

Εδώ δεν έχει να κάνει με μωρά και μικρά παιδιά. Σε μια tabula rasa γράφεις ό,τι γουστάρεις. Σιγά τη μαγκιά…

Σε μια γραμμένη πινακίδα πώς βρίσκεις χώρο για να γράψεις κάτι καινούργιο;

Όχι να «διδάξει» στον άλλο κάποιες καινούργιες απόψεις [τα λογάκια αρκούν γι’ αυτό].

Αλλά να «διδάξει» στον άλλο τον τρόπο με τον οποίο ο άλλος μπορεί να σβήσει κομμάτια του [«κακού»] χαρακτήρα του, και στον χώρο που θα απελευθερωθεί να εγγράψει κάτι άλλο.

Στην ουσία, πώς ακριβώς μπορεί κάποιος να «διδάξει» σε κάποιον άλλο τον τρόπο με τον οποίο, αυτός ο άλλος, μπορεί να μαθαίνει απ’ τον εαυτό του; [Και όχι απλώς να αλλάζει απόψεις…]

Δεν ξέρω…

Υποθέτω, όμως, ότι ο τρόπος που θα μπορούσε κάποιος να το κάνει περιγράφεται, ίσως, ικανοποιητικά απ’ τις λέξεις «δόλος», «πανουργία», «υπεκφυγή»…

Πολύ βαριές λέξεις…

Το ξέρω…

Κάποιοι θα πουν πως αυτό είναι «πλύση εγκεφάλου» ή «χειραγώγηση» ή «κακοήθεια» ή δεν ξέρω και γω τι.

Είναι;

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για επιβολή των απόψεων κάποιου σε κάποιον άλλο [όπως συνέβη σε όλους μας στην παιδική μας ηλικία, όταν δεν μπορούσαμε να προβάλουμε την παραμικρή αντίσταση στους «δασκάλους» μας].

Εδώ μιλάμε για το πώς «παγιδεύεται» [άλλη βαριά λέξη] κάποιος, ώστε να οδηγηθεί σε ένα σημείο απ’ όπου θα μπορεί να αρχίσει να μαθαίνει πράγματα από τον ίδιο του τον εαυτό.

Και τα λοιπά…

Και τα λοιπά…

Δεν ξέρω…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Αυτά σκέφτομαι, το έρμο, αυτές τις κυνάδες ημέρες…

Εγώ, και οι μεταφυσικές εμμονές μου…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Καλημέρες!

🙂

Advertisements
  1. 9 Ιουνίου 2012 στο 9:58 μμ

    Δεν ξέρω αν και πώς μπορεί ν’ αλλάξει ο χαρακτήρας του ενήλικου. Ξέρω, μου έχει εγγραφεί, πως όχι. Πάντως αν θα υπήρχε τέτοια περίπτωση θα προϋπέθετε την απόφαση ετοιμότητας να αναγνωρίζουμε λάθη μας.

    Λένε, οι ψυχοειδήμονες, πως η παιδική ηλικία ενός ανθρώπου τελειώνει όταν έχουν πεθάνει κι οι δυο γονείς του. Μπορεί να είναι κι έτσι. Κι αν είναι υπάρχουν (πού πας Καραμήτρο…) περιθώρια για αλλαγές.

  2. vas
    6 Ιουλίου 2012 στο 12:36 μμ

    «Μεγάλη ιστορία [για ενήλικους] με την οποία δεν θα ασχοληθούμε σήμερα. Θέμα στρατηγικής είναι, αλλά… τέλος πάντων»

    δώσε κανα hint ντε. Μην το αφηνεις ετσι ξεκρεμαστο.

  3. 6 Ιουλίου 2012 στο 1:53 μμ

    To hint είναι τόσο απλό, που, ίσως, σου φανεί γελοίο [θα επανέλθω σ’ αυτό].

    Ξεκινάς με το απλούστερο πράγμα στον κόσμο: παρατηρείς τον εαυτό σου, πρώτα, και, ταυτόχρονα, παρατηρείς και τον τρόπο με τον οποίο αντιδράς στα ερεθίσματα που δέχεσαι από τους γύρω σου.

    Και το σημαντικότερο: προσπαθείς να είσαι όσο πιο αντικειμενικός παρατηρητής γίνεται.

    Τέλος! Τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους.

    Το μόνο που χρειάζεται είναι αυτή η παρατήρηση να έχει βάθος χρόνου. Να επιμείνεις δηλαδή στο να το κάνεις. Χωρίς βιάση, χωρίς καταναγκασμούς.

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ __ _ _ _

    Κάποιος, όχι εσύ, θα μπορούσε να πει:

    «Σιγά ρε μλκ Ράκο, εσένα περίμενε η Ανθρωπότητα να ανακαλύψεις κάτι τόσο απλό! Διότι… μπλα… μπλα… μπλα…»

    Ή:

    «Ο Ράκος έχει καταντήσει ο πρίγκιπας του τετριμμένου!»

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Και οι δύο αντιδράσεις είναι «λάθος». Διαφωνεί κάποιος με κάποιον; Συμφωνεί κάποιος με κάποιον; Τι σημασία έχει;

    Κάποιος ή προσπαθεί να είναι αντικειμενικός παρατηρητής του εαυτού του ή δεν το προσπαθεί.

    Από κει και πέρα αν διαφωνεί μαζί μου, αυτός ξοδεύεται. Όχι εγώ. Και ξοδεύεται γιατί δεν παρατηρεί το τι γίνεται γύρω του και μέσα του.

    Διότι εδώ δεν μιλάμε για το τι έχει ανακαλύψει η Ανθρωπότητα [εξάλλου αυτά είναι ορατά παντού γύρω μας (ειρωνεία είναι αυτό)]. Εδώ μιλάμε για το τι έχει ανακαλύψει ο καθένας μας για τον εαυτό του. Αντικειμενικά ομιλώντας. Άρα τι σημασία έχει αν κάποιος διαφωνήσει μαζί μου για το τι έχω ανακαλύψει εγώ; Αυτός έχει ανακαλύψει κάτι διαφορετικό για τον εαυτό του, ή βαδίζει στο δρόμο που του δίδαξαν/επέβαλαν κάποτε, γεμάτος τραύματα, απωθημένα κ.ο.κ.;

    Και βέβαια -βεβαιότατα!- είμαι ο πρίγκιπας του τετριμμένου. Και μλκς είμαι, και καραγκιόζης είμαι, και Ράκος είμαι, αλλά αυτά τα λέω εγώ… Μήπως περιαυτολογώ πάλι;

    🙂 Ο Άρχοντας του Απλού, σου εύχεται ένα καλό και δροσερό Σ/Κ!

  4. 6 Ιουλίου 2012 στο 2:18 μμ

    Και κάτι που λησμόνησα στο προηγούμενο σχόλιο.

    Αν κατηγορήσει κάποιος εμένα ως τετριμμενολόγο, ας κοιταχτεί λίγο στον καθρέφτη…

    Τι εννοώ: ένα πράγμα που ανακαλύπτεις όταν παρατηρείς είναι ότι αυτό που μας ξοδεύει είναι τα διπλά κριτήρια. Άλλα για τον εαυτό μας, άλλα για τους άλλους. Χο!

    ΥΓ. Τα σχόλια κατά λάθος έμειναν ανοιχτά σ’ αυτό το ποστ. Ευτυχώς, γιατί είχες την απορία. Ελπίζω η απάντησή μου να σου φανεί χρήσιμη. Διότι υπάρχουν κι εκείνοι που δεν έχουν απορίες. Διότι με ξέρουν καλύτερα απ’ ό,τι ξέρω εγώ τον εαυτό μου. Ξανά Χο!

  5. 9 Ιουλίου 2012 στο 10:56 πμ

    Ο φίλος tamistas έκανε το παρακάτω σχόλιο, σε ένα άλλο ποστάκι [γιατί εδώ για κάποιους «μυστηριώδεις» λόγους ήταν κλειστά τα σχόλια]:

    Δεν ξέρω αν και πώς μπορεί ν’ αλλάξει ο χαρακτήρας του ενήλικου. Ξέρω, μου έχει εγγραφεί, πως όχι. Πάντως αν θα υπήρχε τέτοια περίπτωση θα προϋπέθετε την απόφαση ετοιμότητας να αναγνωρίζουμε λάθη μας.

    Λένε, οι ψυχοειδήμονες, πως η παιδική ηλικία ενός ανθρώπου τελειώνει όταν έχουν πεθάνει κι οι δυο γονείς του. Μπορεί να είναι κι έτσι. Κι αν είναι υπάρχουν (πού πας Καραμήτρο…) περιθώρια για αλλαγές.

    Μας το έχουν εγγράψει. Σίγουρα. Αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι αυτή η εγγραφή είναι η σωστή.

    Κάνουμε πάντα τα σωστά λάθη. Αυτά, δηλαδή, που μπορούμε να διορθώσουμε. Μαθαίνοντας.

    Πάω να… δολοφονήσω τον έναν απ’ τους δύο που ζει ακόμη 🙂

    Και για να παραφράσω αυτά που έλεγε ο Κλεμανσώ για… τις ΗΠΑ, «η ανθρωπότητα περνάει απ’ τη φάση της παδικής ηλικίας σε εκείνη των γηρατειών, χωρίς ενδιάμεσα να περάσει απ’ την ενηλικίωση».

    Καλημέρα σας, καλή σας εβδομάδα, και συγνώμην για την… ταλαιπωρία του σχολίου σας.

  6. 9 Ιουλίου 2012 στο 8:32 μμ

    Καλησπέρα φίλτατε….

    Γιατί μας απαγορέψατε να σας γράφουμε το κάτι τις μας τόσον καιρό;

    Πιο πάνω πιάνετε το θέμα της συνειδητής αλλαγής του χαρακτήρα ενός ανθρώπου…έτσι ώστε να αποκτήσει τα «επιθυμητά» χαρακτηριστικά…εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα….ποιά θα μπορούσε να είναι αυτά;
    Οι κοινωνίες μέσω της κοινωνικοποίησης εφαρμόζουν ένα σύστημα «μάθησης» που τελικά μπορεί να είναι καταπιεστικό και να μας φορτώνει κόμπλεξ και διάφορες άλλες αηδίες…αλλά εγώ νομίζω ότι αυτό που είναι εφικτό, μπορεί όχι απόλυτα επιθυμητό αλλά ,τονίζω, εφικτό, είναι η προσπάθεια αλλαγής των δεδομένων που «εμφυτεύονται » στις επόμενες γενεές έτσι ώστε να εξελιχθούν και να μην μας μοιάζουν στα χαρακτηριστικά που μας κάνουν προτόγονους….
    Είναι μια διαδικασία που δυστυχώς ή ευτυχώς χρειάζεται γενιές και γενιές για να προχωρήσει…
    Σίγουρα με την πρόοδο του ανθρώπινου πνεύματος η διαδικασία έχει επιταχυνθεί , αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και εφικτό να μπορεί να γίνεουν οι «επιθυμητές» αλλαγές στην ίδια γεννιά, στον ίδιο άνθρωπο που έχει εκπαιδευτεί κάπως, με έναν συγκεκριμένο τρόπο…

    Υπάρχουν , λένε οι επιστήμονες, πολλές διαστάσεις που υπάρχουν αλλά εμείς αντιλαμβανόμαστε μόνο τρεις και με τον χρόνο τέσσερις..υπάρχει σίγουρα ένας λόγς καθοριστικός που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε περισσότερες….εγώ το αποδίδω στον πρωτογονισμό μας…στο ότι είμαστε ακόμη σε αρχικά στάδια της νόησης , όσο αυτήν θα μπορούσε να επεκταθεί….και η πρόοδος επιτυγχάνετε πολύ αργά…πολύ σταδιακά….
    Ο χρόνος αυτών των αλλαγών και των εξελίξεων θέλουμε δεν θέλουμε μετράει εντελώς διαφορετικά από τον τρόπο που έχουμε μάθει εμείς να τον υπολογίζουμε και να τον χρησιμοποιούμε…σε τέτοια θέματα νομίζω ότι κάθε γενιά ανθρώπων λειτουργεί σαν ένα σκαλί, σαν μια χρονική στιγμή της εξέλιξης….και για να λάβει χώρα μια εξέλιξη χρειάζονται πολλά σκαλιά….το ίδιο σκαλί δεν μπορεί να έχει δύο διαφορετικά επίπεδα….

    Eλπίζω να περνάτε καλά….

  7. 9 Ιουλίου 2012 στο 8:44 μμ

    Επίσης από παλιά με απασχολεί η μετάδοση της γνώσης….με τα σημερινά μέσα , με τη διδαχή δηλαδή ή και με την επιβολή, η μετάδοση της γνώσης έχει πολύπλοκους περιορισμούς, έχει αξεπέραστα εμπόδια ….
    Κατ’ αρχήν έχει πρώτα πρώτα να υπερπηδήσει την πρώτη πρώτη κοινωνικοποίηση από τους γονείς….που μπορεί να είναι χρυσοί άνθρωποι αλλά τελείως ακατάλληλοι για γονείς, κάνοντας έτσι ένα «τέλειο δείγμα» ανθρώπινου υποκειμένου εντελώς ακατάλληλο για μάθηση…
    Είμαι σίγουρος ότι σε κάποιο απώτερο μέλλον η μετάδοση της γνώσης θα περάσει σε άλλες μορφές…μπορεί όμως (τι μπορεί-1000000% ) αυτό να απέχει χιλιάδες «σκαλοπάτια» ανθρώπινης εξέλιξης….
    Ή μπορεί ξαφνικά, λόγω του ότι έχει έλθει «το πλήρωμα του χρόνου» να γίνει ένα γνωστικό μπαμ και ο άνθρωπος να σκαρφαλώσει απότομα σε γνωστικά «ύψη» αδιανόητα στο σημερινό μυαλό του ανθρώπου…

    Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για το τελευταίο….η σημερινή μετάδοση της γνώσης με την γνωστή επιβολή της κοινωνικοποίησης δεν αφήνει τέτοια περιθώρια…..

  8. 9 Ιουλίου 2012 στο 8:55 μμ

    Καλησπέρα Χρήστο.

    Συμφωνούμε σε όλα.

    Διαφωνώ μόνον μαζί σου στην τελευταία σου παρατήρηση, λέγοντας πως είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος.

  9. 9 Ιουλίου 2012 στο 9:01 μμ

    Συγνώμην Χρήστο. Δεν είδα ότι τα σχόλιά σου ήταν δύο. Απάντησα μόνον στο δεύτερο. Τελειώνω κάτι και διαβάζω και το πρώτο σου.

  10. 9 Ιουλίου 2012 στο 9:03 μμ

    Κι εγώ το είπα περιφραστικά , λέγοντας ότι δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος…αλλά μάλλον το ίδιο λέγαμε..
    Είχα γράψει και κάτι σχετικό πριν λίγο καιρό για τον τρόπο που κοινωνικοποιούμαστε…εν θες να το δεις είναι εδώ:http://xrhxa.wordpress.com/2012/02/14/%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CF%83%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%84%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF/

  11. 9 Ιουλίου 2012 στο 9:16 μμ

    [ξανά] Καλησπέρα φίλτατε.

    Σας το «απαγόρευσα», γιατί να τι μου κάνετε: θέτετε ένα σωρό ζητήματα και με ζορίζετε το καημένο 🙂

    Παρότι ασκείτε κριτική στην κοινωνικοποίηση ενδίδετε παράλληλα στη… σαγήνη της.

    Δεν μιλάω για μετάδοση γνώσεων, γενικά και αφηρημένα, ούτε γενικά και αφηρημένα για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού.

    Αναρωτιέμαι, απλά, αν ένας ενήλικος μπορεί να αλλάξει τον χαρακτήρα του [στο σύνολο ή όχι, αδιάφορο].

    «Επιθυμητά» χαρακτηριστικά σ’ αυτήν την περίπτωση, ΑΝ μπορεί να γίνει το προηγούμενο, δεν υπάρχουν. Φυσιολογικά, αυτή η διαδικασία [αλλαγή χαρακτήρα] θα πρέπει να αφορά κάποιες «κρυμμένες» [δηλαδή, άγνωστες μέχρι σήμερα] δυνατότητες του ανθρώπου [κάθε ανθρώπινου όντος, για να είμαι πιο συγκεκριμένος].

    Στην περίπτωση που κάθε άνθρωπος έχει αυτές τις δυνατότητες, τότε θα υπάρχουν μόνον «επιτρεπτά» χαρακτηριστικά για τον καθένα τους μετά την αλλαγή…

    Τις χαζομαρίτσες και τις βλακιούλες του χαρακτήρα μας, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί από το οικογενειακό/κοινωνικό κ.λπ. περιβάλλον, πρέπει να τις αφήσουμε πίσω μας, για να αλλάξουμε…

    Νομίζω…

  12. 9 Ιουλίου 2012 στο 9:23 μμ

    Ενδιαφέρον και το [παλιό] ποστάκι σου, αλλά το επισημαίνω ξανά.

    Σίγουρα η κοινωνικοποίηση είναι απαραίτητη, σίγουρα δεν γίνεται με τον «σωστό» τρόπο, αλλά εκείνο που με ενδιαφέρει είναι το τι μπορούν να κάνουν τα ήδη κοινωνικοποιημένα άτομα, ώστε να ξεπεράσουν τους -πιθανούς- περιορισμούς που τους έχουν επιβληθεί.

  13. 9 Ιουλίου 2012 στο 10:06 μμ

    Θα μου επιτρέψετε τότε να κάνω μια παρατήρηση….

    Είναι , τουλάχιστον σε μένα, ορατό το ότι ασφυκτυάτε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούν οι χαζοί (για να το πούμε με το όνομά του), όντως ένας άνθρωπος που με την συγκεκριμένη κοινωνικοποίηση που δεχθήκατε αλλά και με τις ιδιαίτερες ικανότητες που έχετε προσωπικά σαν άτομο αλλά και με τις συγκεκριμένες γνώσεις που αποκτήσατε επειδή είσαστε εσείς (γιατί ο οποιοσδήποτε άλλος θα τις αποκτούσε και θα τις αφομοίωνε διαφορετικά-όχι απαραίτητα λιγότερες αλλά άλλης ποιότητας)….
    Ασφυκυάτε στο συγκεκριμένο περιβάλλον, και αυτό σας κάνει να επιθυμείτε σφοδρά μια κάποια αλλαγή… μια επέμβαση στην διαδικασία…μια δυνατότητα πέρα από τα δεδομένα….
    Είναι , πρέπει να πω , χαρακτηριστικό όλων αυτών που διαφέρουν προς το καλύτερο , από τους πολλούς….
    Είναι η δυστυχία του να είσαι από τα πρώτα δείγματα του επόμενου σκαλιού….
    Είναι η μοναξιά του σχοινοβάτη…

    Είναι…δεν ξέρω…

    Νομίζω όμως ότι το διαδίκτυο μπορεί να προσφέρει μια επιπλέον εναλλακτική , από όσες είχαν οι πρωτοπόροι στο παρελθόν…..
    Θέλω να πω, ότι με τα προβλήματα επικοινωνίας στο παρελθόν όσοι έιχαν τέτοιου είδους ανυσηχίες ή αποκοβόταν από τους υπόλοιπους ( όχι ότι τώρα δεν αποκόβονται) ή σε περιπτώσεις αστικών κέντρων δημιουργούσανε λέσχες (για να μην πούμε ακόμη πιο παλιά που τους καίγανε στην πυρά)…
    Σήμερα νομίζω δίνεται η δυνατότητα (τουλάχιστον πιο εύκολα) να έρθεις σε επαφή με ομοίους σου….γιατί πάντα υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα…απλά είναι σπάνια δείγματα στην κοινωνική διαστρωμάτωση….

    Αυτά…

    Υ.Γ.: χαίρομαι να σας παιδεύω με τέτοια θέματα….κι ας με πείτε και κακόν άνθρωπο…εξάλλου πάντα έχετε την δυνατότητα να μας ξαναβάλετε το φερμουάρ….

  14. 9 Ιουλίου 2012 στο 10:13 μμ

    Τα ήδη κοινωνικοποιημένα άτομα , που προβληματίζονται για τους περιορισμούς που τους έχουν επιβληθεί, αυτόματα με το που βάζουν τέτοια ερωτήματα στον εαυτό τους ηδη έχουν ξεπεράσει τους περιορισμούς…
    Είναι σαν τα ψυχολογικά προβλήματα…όταν ο «ασθενής «συνειδητοποιεί το πρόβλημα, αυτόματα το λύνει κιόλας…
    Γιατί όλοι αυτοί οι περιορισμοί της κοινωνικοποίησης έχουν ψυχολογική βάση…
    Τους ξεπερνάς , αλλά αυτό δεν σημαίνει και ότι τους διαγράφεις….είναι σαν τον φόβο των γενναίων….οι γενναίοι λένε , δεν είναι ότι δεν φοβούνται στην μάχη , αλλά ξεπερνάνε τους φόβους τους και σ’ αυτό διαφέρουν από τους υπόλοιπους, ειδικά με αυτούς που παραλύουν από τον φόβο……

  15. 9 Ιουλίου 2012 στο 10:31 μμ

    Χρήστο,

    Σε γενικές γραμμές [και σε ειδικές] συμφωνούμε. Αυτό που έκανα μια ζωή ήταν να σηκώνομαι να φεύγω από τους χώρους και τους ανθρώπους όπου ασφυκτιούσα. Δεν χρησιμοποίησα ποτέ τον όρο «χαζοί». Αυτοί είναι αυτό κάνουν. Τον όρο που χρησιμοποίησα για τελευταία φορά, τώρα μου είναι αδιάφορο, ήταν το «πρίγκιπες της κοινοτυπίας» ή το «άρχοντες του τετριμμένου», ή το «βασιλείς του συγκεκριμένου».

    Από ανθρώπους που ασχολούνται μόνον με την εαυτάρα τους και την εαυτάρα των άλλων, έμαθα να ξεκόβω από νωρίς. Τρεις, τουλάχιστον, δεκαετίες τώρα πορεύτηκα με τη συντροφιά ελάχιστων ανθρώπων. Για χρόνια έζησα και μόνος μου, για χρόνια έζησα με τη συντροφιά ενός ή δύο φίλων, για πολύ περισσότερα με τη συντροφιά της όποιας συντρόφου μου. Δεν μου έλειψε ποτέ το πλήθος.

    Έψαχνα ότι ήθελα να ψάξω, πετούσα στα σκουπίδια ό,τι ανακάλυπτα ότι ήταν άχρηστο, παρατηρούσα τον κόσμο, δρούσα όσο δρούσα σ’ αυτόν, και στο τέλος…

    … «έφυγα». «Άλλαξα», δηλαδή.

    Δεν με πιστεύει κανένας, μπατ χου κέαρς;

    Και στο μπλογκ αυτό, τους τελευταίους 15 μήνες δεν γράφω για μένα…

    Και το να είσαι μόνος δεν σημαίνει ότι είσαι και έρημος… Και τώρα δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

    Καλό σου βράδυ!

  16. 9 Ιουλίου 2012 στο 10:33 μμ

    Η κοινωνία , σαν γνήσιο Δαρβινικό πλαίσιο,όταν διαπιστώσει ότι πολλά άτομα ξεπεράσανε κάποιους περιορισμούς και αυτό βγήκε σαν ωφέλιμο κοινωνικό αποτέλεσμα, αφομοιώνει αυτήν την ενέργεια σαν φυσική εξέλιξη….και την εγγράφει στην κοινωνικοποιητική ύλη των επόμενων γενναιών…….
    Είναι νομίζω η διαδικασία κοινωνικής εξέλιξης….
    Ταυτόχρονα με τα άτομα που ξεπερνάνε κάποιους περιορισμούς και βοηθούν την κοινωνία να ανεβεί ένα πνευματικό σκαλί, υπάρχουν χιλιάδες άλλες ομάδες που αποκλίνουν από κοινωνικά δεδομένα προς κατευθύνσεις που παράγουν «κακό» για την κοινωνία αποτέλεσμα, που σαν άσχημη εξέλιξη , αποβάλλεται, ίσως όχι αυτόματα, ίσως να επαναλαμβάνεται κατά περιόδους, αλλά τελικά αποβάλλεται….

    Ίσως να σας φαίνεται υπερβολικό το πόσο ενδίδω στην σαγήνη της κοινωνικοποίησης, αλλά στην παρούσα φάση , η σκέψη μου συλαμβάνει την κοινωνία σαν ένα όν ζωντανό , που εξελίσσεται….και αυτό όχι περιορισμένα στην Ελληνική ή άλλη κοινωνία, αλλά στην ανθρωπότητα σαν παγκόσμια κοινωνία……και παίρνοντας την ίδια την γή σαν έναν ζωντανό οργανισμό που εξελίσσεται μέσω της δικής μας εξέλιξης….
    Εξάλλου και ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ένα «κράτος» που περιέχει περίπου έξι δισεκατομμύρια αμοιβάδες(κύτταρα)….και με οικοσυστήματα διάφορα που»φιλοξενούν» έναν πληθυσμό τετραπλάσιο των κυττάρων του ανθρώπου σε συνεργαζόμενους «ξένους» οργανισμούς….(ξέρετε αλήθεια ότι η μοντέρνα ιατρική αντιμετώπιση του ανθρώπινου οργανισμού είναι παρόμοια με την αντιμετώπιση διαφόρων οικοσυστημάτων της γης που ασθενούν;)

  17. 9 Ιουλίου 2012 στο 10:37 μμ

    καληνύχτα…

  18. Oolon Colluphid
    10 Ιουλίου 2012 στο 3:54 πμ

    Το “Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ” έχει να πει τα εξής στο θέμα του πετάγματος.
    Υπάρχει μια τέχνη, λέει, ή μάλλον ένα κόλπο στο πέταγμα. Το κόλπο είναι να ρίχνεσαι στο έδαφος και να μην το πετυχαίνεις.»
    Χχχμμμμμ

  19. 10 Ιουλίου 2012 στο 11:07 πμ

    @ χρηχα

    Φυσικά. Και ο άνθρωπος ως βιολογικό και κοινωνικό ον εξελίσσεται, και οι κοινωνίες του εξελίσσονται, και η ανθρωπότητα στο σύνολό της. Και η ίδια η γη ως ζωντανός [δηλαδή συνειδητός] οργανισμός εξελίσσεται [αυτό είναι ένα καλό ζητηματάκι, ας το αφήσουμε προς το παρόν].

    Δεν έχω κανένα «πρόβλημα» με την κοινωνικοποίηση. Απλά αναρωτιέμαι: ως άτομα μπορούμε να κάνουμε κάτι για να βοηθήσουμε τον εαυτό μας; Μετά μπορούμε να ασχοληθούμε και με τα της κοινωνίας αλλά και με τα της Γης [έρχονται μόνα τους αυτά, αν καταφέρουμε ο καθένας μας να βοηθήσει λιγάκι τον εαυτό του].

    Καλημέρα!

  20. 10 Ιουλίου 2012 στο 11:10 πμ

    @ Oolon Colluphid

    Εξαίρετος ορισμός! Δεν τον θυμόμουνα. Είχα διαβάσει το βιβλίο όταν πρωτομεταφράστηκε, κι έκτοτε αγνοείται η τύχη του…

    Υπάρχει εξάλλου και το «salto mortale του εμπορεύματος» που λέει κι ο Καρατάνι, που δεν είναι καραγκιόζης σαν κι εμένα. Πού πάει το εμπόρευμα όταν πεθάνει; 🙂

    Καλημέρα!

  21. 10 Ιουλίου 2012 στο 11:25 πμ

    Καλημέρα αγαπητέ….

    Ίσως να βγήκα απ’το θέμα….δεν θα ήταν παράξενο για μένα , να’ στε σίγουρος….(όταν παίρνω φόρα…)
    Αν και νομίζω στο σχόλιο Νο14 πιο πάνω σας έθεσα μια απάντηση στο ερώτημά σας…

  22. 10 Ιουλίου 2012 στο 11:35 πμ

    Δεν ξεφύγατε. Ίσα ίσα φωτίζετε μια άλλη πλευρά του.

    Όσο για το σχόλιο #14, θα έλεγα ότι τα ζητήματα δεν είναι «ψυχολογικά» αλλά «ενεργειακά». Με δυο κουβέντες: αναλωνόμαστε «ενεργειακά» σε μπούρδες. Και ως άτομα και ως κοινωνία και ως ανθρωπότητα. Γιατί αν θεωρήσουμε ότι κάπου [κάπου…] ο Δαρβίνος είχε δίκιο, τότε οι άνθρωποι δεν είμαστε και τόσο… ευαίσθητα όντα, όσο θέλουμε και παριστάνουμε ότι είμαστε…

    ΥΓ. Με όλα αυτά το λησμόνησα: πώς πάει το ποδαράκι;

  23. 10 Ιουλίου 2012 στο 11:44 πμ

    @ Oolon Colluphid…

    Να δεχθώ ίσως το σχόλιό σας σαν σχόλιο στην ανάρτηση: «μαθαίνοντας να πετάς»;

    (Πολύ εγωιστικό; Τι λέτε κε Ράκε;)

    Πάντως το κολπάκι που προτείνετε είναι δοκιμασμένο….όταν σημαδεύεις το έδαφος , ελάχιστες φορές το πετυχαίνεις….τώρα αυτό ,άραγε, θα μπορούσαμε να το δεχθούμε σαν αποτυχία;….

    Πάντως από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία , που με συνοδεύουν δεκαετίες , είναι: » Ο γλάρος Ιωνάθαν»….ειδικά η φράση που λέει:» σκοπός δεν είναι να βελτιώσεις το πέταγμα έτσι ώστε πετύχεις τις τεράστιες ταχύτητες….όταν φτάσεις σε εκείνο το επίπεδο θα το καταλάβεις…σκοπός είναι ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ όταν το σκεφτείς και το θελήσεις»…

    Είναι , νομίζω ,μια απάντηση και στο δικό σας ερώτημα κε Ράκε…..

  24. 10 Ιουλίου 2012 στο 12:24 μμ

    Πολύ καλύτερα…έχουμε βγάλει το γύψο και κάνουμε φυσικοθεραπείες….είμαστε σε πολύ καλό δρόμο , νομίζω….
    Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον…να ‘ στε καλά…

  25. 10 Ιουλίου 2012 στο 3:03 μμ

    Ε, λιγάκι εγωιστικό είναι. Φταίει το μέσον [εμείς δηλαδή, κι ο τρόπος που το χρησιμοποιούμε]. Κολλάμε σε διάφορα, νομίζοντας ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας. Κι εγώ ξεκόλλησα πρόσφατα από μια τέτοια εμμονή. Δεν με χαλούσε καθόλου, αλλά αφού χαλούσε τους άλλους, την ξεφορτώθηκα κι ησύχασαν.

    Για τα περί… πτήσεων, δεν ξέρω. Παραμένω προσγειωμένος…

    Χαίρομαι που όλα πάνε καλά. Σιδερένια!

  26. Oolon Colluphid
    11 Ιουλίου 2012 στο 4:27 πμ

    http://www.skyimagelab.com/pale-blue-dot.html
    Αν το σκεφτείς λίγο το θέμα είναι να μην παίρνεις τον εαυτό σου στα πολύ σοβαρά και αν μάθεις να το κάνεις αυτό τότε ίσως να βρεις την ευκαιρία να μάθεις να πετάς. Αστοχώντας…
    @ χρηχα
    Ο douglasadamsικος ορισμός του πετάγματος ήταν για κάποιον λόγο το πρώτο πράμα που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας το post μαζί με τα σχόλια.Την ανάρτηση σας την διάβασα αργότερα lol

  27. 11 Ιουλίου 2012 στο 11:06 πμ

    @ Oolon Colluphid

    Καλημέρα.

    Δεν χρειάζεται να το σκεφτώ καθόλου [ως γνωστόν το παλεύω να μάθω να μην σκέφτομαι (και είμαι σε καλό δρόμο – και δεν αστειεύομαι 🙂 )]. Τον εαυτό μου δεν τον παίρνω καθόλου στα σοβαρά. Και δεν θέλω να μάθω να πετάω. Μαθαίνω απλώς να αστοχώ. Όλο και καλύτερα.

    Πείτε τα κι εσείς του χρηχα, γιατί εμένα δεν μ’ ακούει.

  28. 11 Ιουλίου 2012 στο 5:20 μμ

    Να τα λέτε …να τα λέτε….

    Μπορεί κάποτε να αποκτήσω τα αυτιά που χρειάζεται για να ακούω αυτά που τώρα δεν έχω μάλλον την ικανότητα να ακούσω…..

    Κάποτε δίνανε στους ελέφαντες τηλεπαθητικές ικανότητες, μέχρι που ανακάλυψαν ότι συνεννοούνται με υπόηχους, τους οποίους , βεβαίως βεβαίως το ανθρώπινο αυτί δεν μπορεί να ακούσει….

    Εσείς που τα λέτε , εκπέμπετε….η λήψη θέλει όμως και τον κατάλληλο δέκτη….

    Υ.Γ.: Το θεώρησα κι εγώ μάλλον απίθανο το ενδεχόμενο, αλλά είπα ένα σχόλιο , έτσι κουβέντα να γίνεται….η σύμπτωση ήταν που με έκανε να γράψω : κοίτα απαντάς συμπτωματικά και σε μένα…
    Καθαρός εγωϊσμός και επίδειξη , έτσι κε Ράκε;
    το νεαρό όμως της ηλικίας μου…(είμαι κάτω από του μισού αιώνα στα χρόνια) πιστεύω ότι με δικαιολογεί σε ένα μικρό ατόπημα ….

  29. 11 Ιουλίου 2012 στο 5:45 μμ

    Εκεί κάπου στο σχόλιό σας #22

    Ο Δαρβίνος φυσικά και είχε δίκιο…..
    (όχι ότι δημιούργησε κάτι- απλά ήταν καλός παρατηρητής)

    τι θα μπορούσε όμως να προσθέσει ή να αφαιρέσει στην ευαισθησία του ανθρώπου αυτό;

    Ως γνωστό η φυσική επιλογή και το συγκριτικό πλεονέκτημα είναι αυτά που δίνουν περισσότερους απογόνους σε αυτόν που τα’χει…
    Και πιο πάνω αυτό υποστηρίζω…
    Μόνο που σαν όντα περάσαμε σε μια νέα μορφή μετάδοσης της γνώσης , εκτός από αυτήν την γονιδιακή που είχαμε μέχρι πρότινος , σαν κάτοικοι της γης….αυτής της νοητικής μετάδοσης της πληροφορίας….και αν κάποιες στάσεις ζωής σκέψης ή οτιδήποτε μπορούν να επιβληθούν σε κάποιες άλλες, τότε και οι (πνευματικοί ίσως) απόγονοι -φορείς αυτής της σκέψης- στάσης (πληροφορίας βασικά) θα επιβληθούν στους υπόλοιπους μέχρι εξώντωσης τους……

    Να σας πω κι ένα παράδειγμα κι ας με κρεμάσετε από το κεντρικό κατάρτι…..(ομολογώ την ενοχή μου σαν προβοκράτορας και ότι άλλο θέλετε προκαταβολικά)

    Είναι ο δυτικός πολιτισμός που επεβλήθηκε με το ζόρι σε όλους τους άλλους με αποτέλεσμα να χάνονται καθημερινά χιλιάδες παραδόσεις και κουλτούρες , άνθρωποι να εγκαταλείπουν την κουλτούρα τους για ένα μπλου τζην (που λέγαμε παλιότερα ) και μια πλαστική παντόφλα;
    Μήπως είναι η ανωτερότητά του που λειτουργεί σαν φανός όπου πάνω του καίγονται χιλιάδες πεταλουδίτσες της νύχτας;

  30. 11 Ιουλίου 2012 στο 8:14 μμ

    Καλησπέρα Χρήστο.

    Όλοι οι άνθρωποι είναι δέκτες. Ή, μάλλον, όλοι μπορούν να γίνουν δέκτες και αναμεταδότες ταυχρόνα. Δηλαδή, να μαθαίνουν απ’ τον εαυτό τους κι απ’ τον Κόσμο.

    Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας έχουν μάθει πώς να το κάνουμε αυτό. Δεν μας έχουν μάθει το πώς να μαθαίνουμε, δηλαδή.

    Η απάντηση είναι εκνευριστικά απλή, αλλά και πολύ δύσκολη στην εφαρμογή της.

    Χρειαζόμαστε δύναμη.

    Πού την βρίσκουμε;

    Κόβουμε κάποιες συνήθειες ή ρουτίνες που δεν είναι απαραίτητες για το ευ ζην μας.

    Και το μεγαλύτερο κοίτασμα δύναμης μέσα μας είναι ο εγωισμός μας [το κακό κομμάτι του εαυτού μας, που καταναλίσκει το μεγαλύτερο ποσοστό].

    Πώς τον περιορίζουμε;

    Απλά τον παρατηρούμε. Και παρατηρούμε και τους άλλους. Αν το κάνουμε κάπως αντικειμενικά, θα διαπιστώσουμε ότι η εαυτάρα μας είναι ίδια με την εαυτάρα των άλλων [στα… καρυκεύματα διαφέρουμε και στην ποσότητά τους].

    Μετά, όλα παίρνουν το δρόμο τους. Δεν είναι μόνον οι άλλοι γαϊδούρια που μας πληγώνουν ολομερίς κι ολονυχτίς… Μπορεί να είμαστε κι εμείς λιγάκι, λίγο περισσότερο, ακόμα περισσότερο…

    Αυτή η παρατήρηση χρειάζεται λίγη επιμονή και διάρκεια. Αν γίνει συστηματικά για κάποιο χρονικό διάστημα, έχει αποτελέσματα.

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Το νεαρό της ηλικίας σας δικαιολογεί τα πάντα, εκτός απ’ τον εγωισμό σας. Σ’ αυτό το θέμα είμαι άτεγκτος. Και πολύ αγενής. Θα σας τα ψέλνω κανονικότατα. 🙂

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Με τον Δαρβίνο ας μην το ταλαιπωρούμε και τόσο το ζήτημα. Αλλά άλλο το ζήτημα της επιλογής στη φύση, κι άλλο ο κοινωνικός δαρβινισμός.

    Αν μπούμε σε ζητήματα «ανωτερότητας πολιτισμών» δεν πρόκειται να τελειώσουμε ποτέ. Και θα έχουμε αναλωθεί τσάμπα.

    Ενώ αυτή τη δύναμη, τι λέγαμε ότι μπορούμε να την κάνουμε; 😉

  31. 27 Αυγούστου 2012 στο 7:32 πμ

    Για όσους ζητάνε τα ρέστα….

    Ας μην ξεχνάνε πως:

    «Μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.»

    Ή:

    «Ο κιμάς κόπτεται παρουσία του πελάτου.»

    Εν ολίγοις…

    Όταν είναι να πείτε ψέματα, κάντε το με τη χάρη της Μαντάμ Μποβαρύ κι όχι με την κατινιά της Μαντάμ Σουσού.

    Και τελευταίο, αλλά όχι έσχατο:

    Συγνώμην δεν ζητούν τα θύματα…

    Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Συμφωνούμε απολύτως!

  32. 2 Δεκεμβρίου 2012 στο 11:26 μμ

  33. 9 Δεκεμβρίου 2012 στο 6:50 μμ

    Romper rutinas no es la finalidad del sendero, sino apenas un medio. La meta es estar consciente. Teniendo eso en cuenta, otra definición del acecho es ‘una atención inflexible sobre un resultado total’.» «Ese tipo de atención sobre un animal da como resultado una pieza de caza. Si lo aplicamos sobre otra persona, produce un cliente, un discípulo o un enamoramiento. Y sobre un ser inorgánico, nos proporciona lo que los brujos llaman ‘un aliado’. Pero si aplicamos el acecho sobre nosotros mismos, puede ser considerado un arte tolteca, porque entonces produce algo precioso: conciencia.»

  34. 9 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:55 μμ

    Το σπάσιμο ρουτινών δεν είναι το τέλος της διαδρομής, αλλά μόνο το μισό. Ο στόχος είναι να υπάρχει επίγνωση. Με αυτό κατά νου, ένας άλλος ορισμός της καταδίωξης είναι «ασυμβίβαστη προσοχή σε ένα συνολικό αποτέλεσμα.» «Αυτό το είδος της προσοχής σε ένα ζώο φέρνει αποτελέσματα σε ένα κομμάτι του κυνηγιού. Αν αυτό ισχύει για κάποιον άλλο, παράγει έναν πελάτη, ένα μαθητή ή μια συντριβή. Και για ένα ανόργανο ον, μας δίνει ό, τι οι μάγοι αποκαλούν «σύμμαχος». Αλλά αν εμείς οι ίδιοι εφαρμόσουμε την επίμονη παρακολούθηση , μπορεί να θεωρηθεί ως μια τέχνη Τολτέκων, επειδή παράγει τότε κάτι πολύτιμο:. Συνείδηση «

  35. 9 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:57 μμ

    βρε αυτός ο γούγλης , μεχρι Ισπανικά άρχισα να μεταφράζω….

    …πάω να ξεκουράσω το ανωφελές με μια χαζοταινία , παρέα με το έτερον ολόκληρον…

    καληνύχτα σας

  36. 10 Δεκεμβρίου 2012 στο 11:41 πμ

    Καθόλου κακό το μεταφραστήρι… 🙂

    Βέβαια, παράγει και τέρατα καμιά φορά. Όπως εκείνη η «συντριβή». Το δεύτερο συνθετικό του en-amor-amiento τα λέει από μόνο του όλα…

    Καλημέρα σας!

    ΥΓ. Πάλι ταινίες καταστροφής βλέπατε; 🙂 [«Έτερον ολόκληρον». Πανέμορφο…]

  37. 10 Δεκεμβρίου 2012 στο 1:17 μμ

    Και τι γίνεται άραγε όταν στρέψουμε την «άκαμπτη πρόθεσή» μας σ’ ένα στοιχειώδες σωματίδιο; Τα έχουμε πει αυτά… Μήπως θ’ αρχίσει να αναρωτιέται:

    Μήπως το “σωματίδιο Θεός” έχει αρχίσει ήδη να αναρωτιέται “τι είμαι, πού είμαι, γιατί είμαι;”

    “Και ποιος είναι αυτός που με κοιτάζει από κει έξω;”

    «atención inflexible».

    Διπλά λάθη στις μεταφράσεις. Ο όρος στα αγγλικά είναι «unbending intent».

    To intent με την έννοια της Intentionalität του Husserl.

    Και μιας και φτάσαμε στον Husserl, ολίγα τινά περί φαινομενολογίας από τον γνωστό και μη εξαιρετέτο Alva Noë: The critique of pure phenomenology

    Αφηγήσεις 🙂

  38. 10 Δεκεμβρίου 2012 στο 1:29 μμ

    Ένα άλλο ενδιαφέρον ερώτημα που τίθεται εκ των πραγμάτων είναι και το εξής.

    Τι θα μπορούσε να συμβεί αν κάποιοι άνθρωποι έστρεφαν την «άκαμπτη πρόθεσή» τους στον Πλανήτη Γη;

    Τη λογική την πάμε μέχρι τα έσχατα όριά της [όσο μπορούμε]. Μετά, αναλαμβάνει Άλλος το κουμάντο… 😆

    Το ‘χω κάψει λέτε; 😆

  39. 10 Δεκεμβρίου 2012 στο 3:01 μμ

    Και κάτι ακόμα απ’ τον Άλβα:

    Alva Noë – Gender Is Dead! Long Live Gender!

    Το ερώτημα που θέτει στο τέλος του αρθριδίου του:

    Question: Would you want to free yourself from your self-categories, if you could?

    Αν μπορούσατε, εσείς θα το κάνατε;

  40. 10 Δεκεμβρίου 2012 στο 4:25 μμ

    ‘Όχι….

    φυσικά και δεν θα τό’ κανα….

    όλες αυτές οι υποκατηγορίες που συνειδητά ή ασυνείδητα εμπλέκονται στην «κοινωνικοποίηση » μου , είναι αυτό το μέρος του Μάτιξ που με αυτοπροσδιορίζει….

    Είναι ένα θέμα το να αναλύεις τι συμβαίνει και να περιγράφεις τους μηχανισμούς , αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ανακαλύτπντας το πως λειτουργούν οι διάφοροι μηχανισμοί , αυτομάτως τους καταργούμε…

    Είναι ένα θέμα , όσον αφορά διάφορα πράγματα, όπως θα μπορούσα να πω αυτά τα σενάρια συνομωσίας, όπου οι διάφοροι «έχοντες μεγάλα συμφέροντα» εκμεταλεύονται τις διάφορες μελέτες ψυχολογίας κτλ έτσι ώστε να επέμβουν ενεργητικά στην διαμόρφωση του Μάτριξ για δικό τους όφελος…(βλέπε «μας ψεκάζουν»)….

    Είναι και άλλα πράγματα -μεγάλη κουβέντα- που το θέμα από μόνο του οδηγεί σε μια ανασφάλεια ….

    ένα ερώτημα είναι αυτό που εσείς θέτετε διαρκώς…αν μπορόυσε κάποιος να αλλάξει τον εαυτό του , θα το’ κανε;

    και σαν απάντηση εγώ σας θέτω ένα άλλο ερώτημα….να αλλάξει τον εαυτό του σε ποιά κατεύθυνση;

    Γιατί όσο και να τα καταφέρνει κάποιος καλύτερα στην επίλυση ασκήσεων , αν πρότερα σκεφτεί τον εαυτό του σαν καθηγητή, δεν θα πάει παραπέρα από ένα όριο που του θέτουν οι γνώσεις του και οι φυσικές του ικανότητες…

    Κάπου σε ένα ποστ πριν μια δύο μέρες, νομίζω στην Risky , είχα δει μια απάντηση που έλεγε…» κι εγώ της αυθυποβολής είμαι»….
    Ε κι εγώ συμφωνώ…κι εγώ της αυθυποβολής είμαι….δεν ξέρω πως να το εξηγήσω….αλλά νομίζω ότι το συμπερασμα της καθηγήτριας που με παραπέμψατε , το είχα στο βάθος του μυαλού μου από μικρός, και έλεγα στον εαυτό μου , ότι αν ένα πράγμα το έχει καταφέρει κάποιος , άνθρωπος, αυτό σημαίνει ότι μπορώ κι εγώ, με την καταλληλη προσπάθεια φυσικά….

    Βέβαια εμπλέκω προσωπικές φαντασιώσεις στην κουβέντα….και δεν είμαι και σίγουρος ότι μένω και μέσα στο θέμα….
    Υπάρχει πάντως μια πεποίθηση , τουλάχιστον για εμένα προσωπικά, ότι αν κάποιος ΘΕΛΕΙ να αλλάξει τον εαυτό του για όποιον λόγο , δεν έχει παρά να το αποφασίσει….

    Ή για να το γενικεύσουμε….

    Είμαστε αυτό που είμαστε , γιατί ο εαυτός μας με τα δεδομένα που έχει από όλες τις πηγές που του είναι διαθέσιμες, πιστεύει ότι το κομάτι του Μάτριξ που του αναλογεί , είναι στην συγκεκριμένη περίπτωση το καλύτερο που του αντιστοιχεί…..

  41. 10 Δεκεμβρίου 2012 στο 4:34 μμ

    Γιατί μου βάζετε όλο δύσκολα…; τρια κείμενα έσβησα…

    Λοιπόν….

    Η σχέση των ατόμων μέσα στην κοινωνία πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξουν….και αν μπορούσα θα τις άλλαζα….όσο φτωχό κι αν είναι το ανωφελές μου, καλύτερο σύστημα πιστεύω ότι θα έφτιαχνα…. και το πιστεύω αυτό γιατί πιστεύω στην μάθηση και την δύναμη που έχει η γνώση να επηρεάζει προς το καλύτερο τον άνθρωπο….

    Δεν γράφω άλλα γιατί γράψε σβήσε παραζαλίστηκα…

    τα ξαναλέμε…

  42. 10 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:38 μμ

    @ χρηχα

    Χρήστο, όλα αυτά τα ερωτήματα δεν απευθύνονται σε σένα. Προσωπικές σημειώσεις είναι. Χαίρομαι πάντως που «τσιμπάς» και συζητάμε. 🙂

    Προσωπικές σημειώσεις με την έννοια ότι αφορούν το «βασικό θέμα» με το οποίο είχε ασχοληθεί το ποστάκι. Δεν παίζω ούτε με τις λέξεις, ούτε φιλοσοφώ. Την «πραγματικότητα» προσπαθώ να εξερευνήσω.

    Ας πούμε, αυτό για την «άκαμπτη πρόθεση» ή «άκαμπτο σκοπό». Είναι κάτι που όλοι μας έχουμε κάνει και συνεχίζουμε να κάνουμε στη ζωή μας.

    Σίγουρα θα ‘χεις πει κάποια/ες στιγμή/ές: «εγώ θα το κάνω αυτό, ο κόσμος να χαλάσει!»
    Και φυσικά πραγματοποιείς αυτό που θέλεις.

    Ή τη φράση «αυτός είχε έναν σκοπό στη ζωή του. Και τον πραγματοποίησε. Μπράβο του».

    Για τόσο απλά, καθημερινά, πραγματάκια μιλάω. Τα οποία τα κάνουμε καθημερινά, μόνον που ποτέ δεν παρατηρούμε τι ακριβώς κάνουμε και πώς το κάνουμε. Φυσικά, αν είχαμε τη συνείδηση του τι κάνουμε και πώς το κάνουμε, θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε αυτή την «άκαμπτη πρόθεση» σε οτιδήποτε κάνουμε στη ζωή μας. Είναι αυτό το είδος «αντίδρασης/συμπεριφοράς» που συναντάμε στους ξεροκέφαλους ανθρώπους…

    Βέβαια, υπάρχει ένα ζητηματάκι εδώ: το να το κάνεις αυτό εστιάζοντας σε «υλικά πράγματα», για να το θέσω κομψά, σε εξουθενώνει…

    Και υπάρχει και μια δικλείδα ασφαλείας επίσης: όταν μπορείς να το εφαρμόσεις συνειδητά, δεν έχεις πια προσωπικά συμφέροντα. Και κάπως έτσι επιστρέφω στα όσα αναφέρεις στο σχόλιό σου: προς ποια κατεύθυνση να αλλάξουμε τον εαυτό μας;

    Μία μόνον υπάρχει: προς αυτή που μειώνει τον εγωισμό μας.

    Θα επανέλθω. Ούτως ή άλλως, όλα αυτά τα συζητάμε οι δυο μας, εδώ και πολύ καιρό, προσεγγίζοντάς τα από διάφορες πλευρές. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε.

    Ευχαριστώ και καλό σου βράδυ!

  43. 11 Δεκεμβρίου 2012 στο 4:42 μμ

    Εγώ σε ευχαριστώ , για την ευκαιρία που μου δίνεις να εξασκώ λιγάκι το ανωφελές μου….

    Ξέρεις δεν είναι πολλοί που μπορούν να σου δώσουν έναυσμα για σκέψη, και μάλιστα είναι μερικοί που ενώ το «φιλοσοφούν » το θέμα , είναι τόσο κολημένοι με την μπάλα, δλδ παίρνουν τόσο σοβαρά τον εαυτό τους και δίνουν τέτοια αξία στις γνώσεις τους , που αν δεν τους μιλήσεις βάσει του τάδε θεωρήματος του τάδε ή «σύμφωνα με τον τάδε , στον τάδε τίτλτο του» δεν σε παίρνουν καν στα υπ’ όψιν….

    Αυτό είναι κάτι που εκτιμώ αφάνταστα σε σένα, γιατί ενώ έχεις όλες αυτές τις γνώσεις για να κάνεις τέτοιου «επιπέδου» συνομιλίες, αφήνεις τον τύπο και ασχολείσαι με την ουσία….είναι δλδ πραγματική η αναζήτησή σου και όχι για το θεαθείναι…

    Εξ ‘άλλου ένας επιπέλον λόγος που σε παρακολουθώ , είναι ακριβώς αυτές οι γνώσεις σου που σε κάνουν να κάνεις αβίαστα αναφορές σε εκδόσεις , βιβλία, συγγραφείς , δίνοντάς μου την ευκαρία να πάρω γεύσεις απόψεων και ανθρώπων στις οποίες και στους οποίους η προσβαση μου είναι τουλάχιστον δύσκολη…..

    την καλησπέρα μου…

  44. 11 Δεκεμβρίου 2012 στο 9:43 μμ

    Με κάνεις και ντρέπομαι… 🙂

    Ένας καραγκιοζάκος ήμουνα και παραμένω [αμετανόητα], που είχε τη σπάνια «τύχη» στη ζωή του να πέσει πάνω στους κατάλληλους ανθρώπους, τις κατάλληλες καταστάσεις και τις κατάλληλες ιδέες, την κατάλληλη στιγμή.

    Κι όταν δεν «έπεφταν» όλα αυτά πάνω μου, είχα τη «δύναμη» και πήγαινα κι έπεφτα εγώ πάνω τους…

    Κι ένα από τα πράγματα που κατάλαβα σχετικά νωρίς [αν και το συνειδητοποίησα πρόσφατα] ήταν ότι ποτέ δεν διάβασα «για να δώσω εξετάσεις» στην «αγορά». Διάβαζα για την πάρτη μου, για να βγάλω ό,τι ζουμί μπορούσα και ήθελα, και πήγαινα παρακάτω. Το τι εννοούσε ο κάθε «καλλιτέχνης της γραφής» μού ήταν αδιάφορο. Αυτό που μ’ ενδιέφερε ήταν τι μπορούσα να αντλήσω εγώ από δαύτον, προσπαθώντας να απαντήσω στα ερωτήματα που είχα.

    Και μερικές απαντήσεις, είχα πάλι τη σπάνια «τύχη», με βρήκανε…

    Γιατί έτσι συμβαίνει σ’ αυτή τη ζωή: ψάχνεις Κάτι, κι αν είσαι «τυχερός» αυτό το Κάτι κάποια στιγμή σε βρίσκει. Δεν το βρίσκεις εσύ.

    Απλά, είσαι εκεί, εν εγρηγόρσει, για να πεις: «Καλώς το, κι ας άργησες!»

    Όλα τα υπόλοιπα είναι για τους word-addicted, δηλαδή τους ego-addicted, δηλαδή who cares? για το ποια είναι η θέση μου στην αγορά των ιδεών. Όχι εγώ πάντως.

    Έχω κι άλλες δουλειές… Καμία δηλαδή… 🙂

    Καλό σου βράδυ φίλτατε!

  45. 11 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:03 μμ

    «Ένας καραγκιοζάκος ήμουνα και παραμένω [αμετανόητα], που είχε τη σπάνια “τύχη” στη ζωή του να πέσει πάνω στους κατάλληλους ανθρώπους, τις κατάλληλες καταστάσεις και τις κατάλληλες ιδέες, την κατάλληλη στιγμή.»

    Το λες , λες και όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε κάτι άλλο….

    Ο καθένας μας είναι ένας καραγκιοζάκος….και δεν είναι καθόλου υποτιμητικό αυτό , είμαστε αυτό που αντιπροσωπεύει ο Καραγκιόζης στην καθημερινότητα……

    Κι όλα όσα κάνουμε , είναι θέμα τύχης….όσο και να πιστεύουμε ότι είμαστε αυτοί που ορίζουμε την μοίρα μας….έρμαια της τύχης είμαστε….παραδέρνουμε στα κύματα του τυχαίου….το μόνο που κάνουμε με την προσωπική μας επιλογή , συνειδητά ή ασυνείδητα , είναι να βάζουμε μια προσωπική πινελιά, όσοι μπορούμε και όχι όλοι , σ’ αυτόν τον κυκεώνα του τυχαίου….

    Στο ξαναλέω ότι θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που σε γνώρισα και αυτό δεν είναι τυχαίο….το ότι στο λέω δλδ…
    Αν η τύχη και οι προθέσεις μας μας φέρουν πρόσωπο με πρόσωπο κάποτε, και έχω την ευκαιρία να σου εξιστορήσω γεγονότα από την ζωή μου θα δεις το πόσο η τύχη ( καλή ή κακή -δεν το εννοώ μόνο με την ευνοϊκή της άποψη) έπαιξε και παίζει με τον καραγκιοζάκο χρήχα….

    Από την άλλη…

    Υπάρχει και μια άλλη διάσταση , αυτή που λέει ότι αν έχεις την αληθινή θέληση να πραγματοποιήσεις κάτι, τότε το σύμπαν συνωμοτεί …κτλ κτλ κτλ…..
    Είμαι πάντως πεπεισμένος στο ότι αν καταφέρεις να θέσεις τα κατάλληλα ερωτήματα , οι απαντήσεις θα είναι εκεί και θα σε περιμένουν….εσύ φάινεται μπόρεσες και τα έθεσες , όσα μπόρεσες….
    Γενικά πάντως εγώ νομίζω ότι αυτό που μετράει είναι το πόσο ευχαριστημένος είσαι τελικά με αυτό που είσαι ….είναι μεγάλο πράγμα να τροφοδοτείς το ανωφελές σου με ικανοποίηση…είναι κάτι σαν την δωροδοκία που αναφέρεις σε μια πρόσφατη παρπομπή που μου έκανες…( την δωροδωκία του μυαλού με ευχαρίστηση)…

    Πάω τώρα να κρεμάσω κουρτίνες….δεν ξέρω την οικογενειακή σου κατάσταση, αλλά εγώ είμαι εκτός από έρμαιο του τυχαίου , και έρμαιο της γυναίκας μου….γιατί αν δεν αφεθώ να γίνω έρμαιο , δεν θα μπορέσουμε να πάμε παρακάτω….μεγάλη και άσχετη κουβέντα άνοιξα, αλλά δεν είναι ούτε της ώρας ούτε της θέσης αυτής, εδώ….

    Τα λέμε….

  46. 11 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:22 μμ

    Μην το λες αυτό για τους καραγκιοζάκους… Η σοβαροφάνεια είναι κάτι που κάνει θραύση εκεί έξω… Για να φτάσει κάποιος να γελάει με τον εαυτό του, θα πρέπει να ‘χει διανύσει πολλά… μίλια, και να ‘χει περικόψει πολλά… κιλά αυταρέσκειας… Δεν είναι και τόσο εύκολο. Το ξέρεις…

    Ε ναι, όλοι έρμαια της «τύχης» είμαστε. Αυτό το Κάτι-Εκεί-Έξω που είναι αυτό το Κάτι-Εδώ-Μέσα, επεμβαίνει εσκεμμένα συνέχεια στη ζωή μας. Άλλοτε το «παίρνουμε είδηση», άλλοτε, τις περισσότερες φορές, όχι. Αλλά αυτό συνεχίζει να μας «δίνει το ίδιο μάθημα για επανάληψη» ξανά και ξανά. Κι αυτή η επανάληψη τσακίζει τους περισσότερους, γιατί αρνούνται, λόγω υπερμεγέθους «εγώ», να καταλάβουν ότι η ελευθερία της βούλησης, έγκειται απλώς στο τι είδους όσπρια θα φάνε αύριο [Τετάρτη] ή στο αν θα φορέσουν το ριγέ ή το καρώ…

    Δεν νομίζω ότι το σύμπαν συνωμοτεί ή οτιδήποτε… Εν πάση περιπτώσει θεωρώ τη φράση του Κοέλιο [αν δεν κάνω λάθος] βλακώδη. Διότι αν το σύμπαν συνωμοτήσει για να πάρεις εσύ Καγιέν, το κενό μέσα σου ποιος θα το μπαζώσει μετά… Έλεγα κι σ’ ένα σχόλιο παραπάνω για τις ασφαλιστικές δικλείδες…

    Κάποια στιγμή θα βρεθούμε και θα τα πούμε… Θ’ ανάψουν τα… τσίπουρα 🙂

    Δεν είναι θέμα να θέσεις τα σωστά ερωτήματα για να πάρεις τις σωστές ερωτήσεις. Θέμα προσωπικής δύναμης είναι. Αν δεν ξοδεύεσαι σε βλακείες [ηλίθιες ρουτίνες, απόψεις, σχέσεις και κυρίως στην υπεράσπιση του Εγώ σου] όλα σε βρίσκουν. Ακούγεται απλό και είναι απλό, αλλά πώς αλλάζουμε μυαλά; Η απλότητα είναι το πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να κατακτήσει ένας άνθρωπος.

    Δεν θα σου πω την οικογενειακή μου κατάσταση, αλλά οι κουρτίνες κρεμάστηκαν ήδη…

    Και όχι, ποτέ δεν αφέθηκα να γίνω έρμαιο καμιάς και κανενός [με την εξαίρεση του Κυρία τους]. Ισότιμες σχέσεις, όποιος ήθελε μαζί μου τις είχε. Αν με αντιμετώπιζε σαν pet, γινόμουν κι εγώ αλητόσκυλο. Καλύτερα να τρως κλωτσιές απ’ τους περαστικούς, παρά χάδια απ’ τους πανουκλιασμένους… Καλύτερα μοναχικός λύκος, παρά εξημερωμένο pet… [Είμαι απίθανος καραγκιοζάκος, τελικά 🙂 ]

    Γιεπς!

  47. 11 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:35 μμ

    Σχετικό απόσπασμα [μόλις το διάβασα]:

    Παρατεταμένος πόλεμος είναι ο πόλεμος της μεταμόρφωσης. Δρω διαβρωτικά και σε βάθος χρόνου, αντλώ τη δυναμική του «Ουρανού» και εμπνέομαι από την αρμονία του Σύμπαντος. Συντονίζομαι με την εξελικτική διαδικασία και δρέπω τους καρπούς. Οι κινέζοι λόγιοι έδειξαν δυσπιστία απέναντι στον Χριστιανισμό, διότι Αυτός υμνεί σε απόλυτο βαθμό το Συμβάν. Έτσι απέναντι στην καταστροφή των συμβάντων, οι Κινέζοι επιλέγουν την από- διάρθρωση, στο πλαίσιο μίας διακριτικής, σφαιρικής και συνεχούς διαδικασίας μεταμόρφωσης.

    Η ευκαιρία των Αρχαίων Ελλήνων, ίδιον της Τύχης, γίνεται στους Κινέζους αποτέλεσμα της Τέχνης. «Εδώ, η ευκαιρία δεν είναι σαν μια συνάντηση- που έρχεται απ’ έξω αναπάντεχα-, αλλά σαν ένα αποστάλαγμα, προϊόν μακράς ωρίμανσης και προετοιμασίας». Και αν δεν μπορείς να περιμένεις άλλο την ευκαιρία; Αν τελειώνει η υπομονή ή η ζωή σου; Τότε, φεύγεις, απομονώνεσαι, διότι αλλιώς θα καταστραφείς: «Εάν ο κόσμος είναι σε τάξη, μπορούμε να συμμετάσχουμε σε αυτόν. Εάν είναι σε αταξία, πρέπει να γίνουμε ανεκτοί».

    «Λάθρα βιώσας»; Μπορεί….

    Ο Μαν. Βαρδής γράφει για το βιβλίο του Φρ. Ζυλιέν «Εγκώμιο της Απραξίας: Η Κινέζικη σκέψη. Αυτός ο μεγάλος άγνωστος, του Μαν. Βαρδή

  48. 11 Δεκεμβρίου 2012 στο 10:37 μμ

    Τελικά, δεν είμαστε και τόσο μόνοι σ’ αυτό το σύμπαν…

    Ούτε οι Κινέζει «πάνε» τον Αλαίν Μπαντιού, «τον φιλόσοφο του Συμβάντος»…

  1. 13 Ιουλίου 2012 στο 9:51 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s