Θυμάμαι τις αμαρτίες μου #127

Δεν φοβάμαι, έτσι μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου.

Πολύ σοφή ρήση.

Ο μόνη πηγή δύναμης, που θα μας βοηθήσει να πάμε παρακάτω, είναι να θυμηθούμε τα σαχλά, επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ζωής μας, αλλά και να ανακαλύψουμε εκεί όλα τα σημεία καμπής.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Το τραγούδι το «τσίμπησα» από ένα παλιότερο μουσικό ποστάκι μου [για όποιον ενδιαφέρεται ν’ ακούσει κατιτίς ακόμα]: ♫♪ Silent Song ♫♪

Advertisements
  1. 11 Ιουλίου 2012 στο 4:00 μμ

    “There’s a silent song in the prison of my secrets

    never sleeping, always waiting to be heard

    looking for a moment to be born and nursed like a child.”

    -From “Silent Song” by Erik Hillestad and Mohammad Ebrahim Jafari (For Neda and Sohrab, who were killed during the demonstrations in Tehran in 2009 and dedicated to all Nedas and Sohrabs in Iran.)

  2. 11 Ιουλίου 2012 στο 4:20 μμ
  3. 11 Ιουλίου 2012 στο 4:29 μμ

    Η συνειδητοποίηση εκφράζεται και «υλικά»: ανατριχιάζεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να σου διαφύγει…

  4. 11 Ιουλίου 2012 στο 8:16 μμ

    Καταδύεται. Αργά, σταθερά και, τώρα πια, ισορροπημένα. Ωραία είναι.

    Αναδύεται. Αργά, σταθερά και, κυρίως, ισορροπημένα. Επίσης ωραία είναι.

  5. 11 Ιουλίου 2012 στο 9:20 μμ

    πρέπει,επιβάλλεται να θυμάσαι…μόνο έτσι μπορείς να προχωρήσεις…καλησπέρα! 🙂

  6. 11 Ιουλίου 2012 στο 9:32 μμ

    Έτσι!

    Καλό σας βράδυ! 🙂

  7. 25 Μαρτίου 2013 στο 8:56 πμ

    Καταδύεται. Αργά, σταθερά και φυσικά ισορροπημένα. Ωραία είναι.

    Αναδύεται. Αργά, σταθερά και φυσικά ισορροπημένα. Ακόμα καλύτερα είναι.

  8. 18 Απριλίου 2013 στο 2:59 μμ

    Κάποτε, πριν από πολλά πολλά χρόνια, ένας φίλος μού είχε εξομολογηθεί [μάλλον, απορία είχε εκφράσει, παρά οτιδήποτε άλλο] πως τρόμαζε τους ανθρώπους γύρω του. Δεν θυμάμαι να το είχαμε αναλύσει περισσότερο, αλλά είχα μείνει κι εγώ με τη σειρά μου με μια απορία: Πώς ακριβώς τους τρόμαζε; Εγώ δεν είχα νιώσει ποτέ κάτι τέτοιο μαζί του. Ίσα ίσα.

    Επειδή, ως συνήθως, θυμάμαι διάφορες αμαρτίες μου, κάποια στιγμή θυμήθηκα κι αυτή την απορία που είχα από τότε, και αναθυμήθηκα διάφορες όψεις της συμπεριφοράς του, τόσο προς εμένα όσο και προς άλλους.

    Κατέληξα στο εξής συμπέρασμα [ισχύει, δεν ισχύει, ποιος ξέρει;]

    Ο φίλος μου είχε το χάρισμα να ενδιαφέρεται ειλικρινά για τους ανθρώπους γύρω του. Κι όταν λέω ειλικρινά, εννοώ με την απόλυτη σημασία της λέξης. Τους νιαζόταν, πώς το λένε, με όλη του την ψυχή. Κι αυτό το ενδιαφέρον του το εκδήλωνε.

    Πού -ίσως- ήταν το πρόβλημα; Στο ότι αυτό το ενδιαφέρον του το εκδήλωνε με μια τρομερή -τρομερότατη!- αδιαφορία.

    Δεν ξέρω γιατί συνέβαινε αυτό.

    Ίδιον του χαρακτήρα του; Ποιος ξέρει…

    Κι οι άνθρωποι γύρω του μη μπορώντας να ισορροπήσουν αυτά τα δύο χαρακτηριστικά που έβλεπαν στον φίλο μου, τρομοκρατούνταν.

    Δεν ξέρω αν το έλυσε αυτό το πρόβλημα. Και δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορούσε να το λύσει – αν φυσικά μπόρεσε να το παρατηρήσει ο ίδιος [πέρα απ’ αυτά που έβλεπε στους άλλους].

    Σκέφτομαι πως ο καλύτερος τρόπος για να το «αναλύσει» στον εαυτό του, θα ήταν να συναντήσει κάποιον άλλο ο οποίος να τον τρόμαζε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Κι έτσι παρατηρώντας τον άλλο, να θυμόταν και τον ίδιο του τον εαυτό.

    Γι’ αυτό σας λέω. Θυμηθείτε τις αμαρτίες σας, αν θέλετε να πάτε παρακάτω.

    Οι Αμερικάνοι έχουν μια πολύ ωραία παροιμία γι’ αυτό:

    Αν δεν κυνηγήσεις εσύ τα φαντάσματα της ζωής σου, θα σε κυνηγήσουν αυτά!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s