Αρχική > Καθαρή Επιστήμη > Μπορούμε να μιλήσουμε για… έρωτα, όταν κάποιος παρατηρεί το μποζόνιο Higgs κι εκείνο καρφώνει το βλέμμα πάνω του;

Μπορούμε να μιλήσουμε για… έρωτα, όταν κάποιος παρατηρεί το μποζόνιο Higgs κι εκείνο καρφώνει το βλέμμα πάνω του;

Επειδή θυμάμαι διάφορες αμαρτίες μου τελευταία, σήμερα, μεταξύ άλλων θυμήθηκα και γιατί μού άρεσε η κβαντική [περίεργο, αφού δεν «πήγαινα» ιδιαίτερα ούτε τα μαθηματικά, ούτε τη φυσική].

Ο ένας απ’ τους δύο λόγους ήταν η παραδοχή ότι η ίδια η πράξη της παρατήρησης επηρεάζει την παρατηρούμενη πραγματικότητα και πως όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός της παρατήρησης τόσο μεγαλύτερη είναι η επίδραση του παρατηρητή στο παρατηρούμενο σύστημα.

Τα! Τα! Τα! Τα! Τα!

Δηλαδή, αναρωτιέμαι, πώς ακριβώς θα επηρεαστεί το «σωματίδιο Θεός»; Μήπως θα ‘χουμε γεννητούρια κανενός πλανήτη κάπου/κάποτε σ’ αυτό το σύμπαν; Λέω, μήπως;

Απ’ τον… έρωτα στα γεννητούρια; [Για το ιερό μυστήριο του γάμου, ελπίζω να μιλήσει ο Πειραιώς].

Και στ’ αλήθεια πώς ακριβώς επηρεάζεται το όποιο σύστημα/σωματίδιο;

Μήπως ο παρατηρητής μεταβάλλεται σε παρατηρούμενο, και ο παρατηρούμενος σε παρατηρητή;

Μήπως ο παρατηρούμενος παρατηρεί τον παρατηρητή και αλλάζει τον εαυτό του;

Μήπως το «σωματίδιο Θεός» έχει αρχίσει ήδη να αναρωτιέται «τι είμαι, πού είμαι, γιατί είμαι;»

«Και ποιος είναι αυτός που με κοιτάζει από κει έξω;»

🙂

Τρελαίνομαι για κάτι τέτοια… μεταφυσικά ερωτήματα.

Ειδικά όταν τα μεταφέρει κανείς στην… καθημερινότητα.

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος όταν παρατηρεί έναν άλλο να τον επηρεάσει; Να τον αλλάξει, αν θέλετε…

Μπορεί να γίνει αυτό το πράγμα;

Χμ… Δε νομίζω.

Αυτό που μάλλον γίνεται, είναι ότι ο παρατηρητής «παγιδεύει» την προσοχή του παρατηρούμενου, και του δείχνει απλώς πώς να αλλάξει.

Συμβαίνει σε όλους μας καθημερινά, απ’ τη στιγμή που γεννιόμαστε. Τι κάνουμε πιτσιρίκια; Παρατηρούμε τους μεγάλους και τους μιμούμαστε, και στο τέλος καταλήγουμε, πάνω κάτω, ίδιοι μ’ αυτούς.

Όταν μεγαλώνουμε όμως τι γίνεται;

Πώς να «μιμηθείς» κάποιον που δεν ξέρει τι του γίνεται και πώς να σε «μιμηθεί» κάποιος όταν επίσης δεν ξέρεις τι σου γίνεται;

Πώς να παρατηρήσεις, δηλαδή, και να «μιμηθείς» κάποια συμπεριφορά όταν αυτή είναι απλώς -απλούστατα!- αλλοπρόσαλη και αντιφατική;

Και τα λοιπά… Και τα λοιπά…

[Ναι, τον συλλογισμό τον έφτασα μέχρι εκεί που μπορούσα. Κάπου «κόλλησα» κάποια στιγμή. Λογικά σφαλματάκια. Γύρισα πίσω και τον πήρα απ’ την αρχή. Αλλά αυτό το… καυσωνικό απόβραδο, μάλλον πρέπει να βρω καμιά πιο δροσερή ασχολία. Το σύμπαν, υποθέτω πως, μπορεί και να με περιμένει 🙂 ]

Καλό σας βράδυ!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ΥΓ1. Περί αντικειμενικής παρατήρησης του εαυτού μας είχε γίνει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση πρόσφατα στο ποστάκι: Η παιδική ηλικία

ΥΓ2. Καλά, νομίζω, με όλη τη σεμνοταπεινότητα που με διακρίνει, ότι ο τίτλος του ποστ αξίζει ίσαμε δέκα like απ’ τον καθένα σας. 🙂

Advertisements
Κατηγορίες:Καθαρή Επιστήμη
  1. 13 Ιουλίου 2012 στο 10:40 μμ

    Καναδυό παρατηρήσεις στην αρχή του ποστ, τις τσίμπησα από δω: Η παρατήρηση επηρεάζει την πραγματικότητα

    Μην το βάλω και δουλεύει μ’ αυτή τη ζέστη…

  2. 13 Ιουλίου 2012 στο 11:34 μμ

    Δεν ξέρω για το μποζόνιο, αλλά… αυτά δεν ισχυουν για το λενινόνιο.[*]
    Κατά τα άλλα… συμφωνώ απόλυτα.

    [*] σωματίδιο που ανακάλυψε σοβιετικός φυσικός επί Στάλιν. Κάρφωνε το βλέμμα πάνω του συνέχεια οπότε συνελήφθη και η ανακάλυψη κουκουλώθηκε.

  3. 13 Ιουλίου 2012 στο 11:46 μμ

    Υ.Γ. Ντάξει… αυτό που είπα ήταν αστείο (αααχ ευθυμήσαμεε…)
    αλλά (σοβαρά τώρα) αντιγράφοντας από το λινκ που έδωσες Χρήστο,

    «…όταν βρίσκονται υπό παρατήρηση τα ηλεκτρόνια “αναγκάζονται” να συμπεριφέρονται ως σωματίδια και όχι ως κύματα. Έτσι, η απλή πράξη της παρατήρησης επηρεάζει τα πειραματικά αποτελέσματα…»

    …αυτό δεν είναι διόλου παράξενο, αφού αποτελεί καθημερινή εμπειρία όλων μας.
    Με ποια έννοια?
    Μα… όταν κανείς ονειρεύεται, ή πλάθει εικονικές ταυτότητες με οποιονδήποτε τρόπο, για όσο διάστημα δεν γίνεται αντιληπτός, παραμένει απόλυτα ελεύθερος να το κάνει αυτό. Μόλις όμως τεθεί σε παρατήρηση από κάποιον άλλο, αναγκάζεται να δημιουργήσει μια λίγο-πολύ στέρεη ταυτότητα, που «παγώνει» (το πεπόνι, σε αντίθεση με το… παγώνι, που δεν πεπόνει).

    Ετσι ένας πιτσιρικάς που δεν έχει πάει ακόμη σχολείο, μπορεί να σκέφτεται την ταυτότητα που θέλει να προβάλλει εκεί. Οταν όμως πάει σχολείο, αντιλαμβάνεται ότι η ταυτότητα φτιάχνεται μέσα από τους άλλους, που τον παρατηρούν, πολύ περισσότερο από όσο νόμιζε στη φαντασία του.

    Το φαινόμενο λέγεται και «αντικειμενοποίηση» (objectification).
    κ.ο.κ.

  4. 13 Ιουλίου 2012 στο 11:59 μμ

    Υ.Γ.2 Εξού και… αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, μερικές φορές.

    Ενα πασίγνωστο πολιτικό σενάριο, σαν παράδειγμα, τώρα…

    [1] Φάση 1. Κάποιος τρελλαμένος διαβάζει για τα εγκλήματα του Στάλιν και… πωρώνεται. Αρχίζει να προβάλλει την εικόνα του εγκληματία Στάλιν πάνω σε κάθε (χαζό ή αγαθιάρη) Κνίτη που συναντά στη ζωή του.

    [2] Φάση 2. κάποιος δογματικός τρελλαμένος Κνίτης αντιλαμβάνεται την προβολή που του κάνει ο προαναφερθείς («αντικομμουνιστής») και… αντί θα προσβληθεί που θεωρείται προσωποποίηση του Στάλιν, αποφασίζει ότι ο Στάλιν είχε δίκιο και σπεύδει να τον υπερασπιστεί (στο όνομα της πάλης κατά του αντικομμουνισμού).

    [3] Φάση 3 (η «επιστροφή»). Ο αντικομμουνιστής της Φάσης 1 ΤΩΡΑ δικαιώνεται. Βασικά δημιούργησε το μύθο, απέναντι στον οποίο η ίδια η αντίδραση του άλλου (φάση 2) τώρα φαίνεται να τον επιβεβαιώνει.

    Βασικά ο «σταλινικός» της φάσης 2 είναι η… αντικειμενοποίηση των φαντασιώσεων του «αντικομμουνιστή» που είναι η αντικειμενοποίηση των φαντασιώσεων του «σταλινικού», κλπ. κλπ.

    Ολοι είναι «ευχαριστημένοι» τώρα…. αλλά και αφάνταστα… δυστυχείς. Δημιούργησαν κάποιες «στέρεες ταυτότητες»…

  5. 14 Ιουλίου 2012 στο 9:10 πμ

    Γεώργιε καλημέρα!

    Έχεις απόλυτο δίκιο σε όλα, εκτός από ένα σημείο. Το οποίο σκεφτόμουν σήμερα το πρωί απολαμβάνοντας τον καφέ μου στο σχετικά δροσερό μπαλκόνι. Και διάφορα άλλα [στο περίπου] από αυτά που αναφέρεις θυμήθηκα [ως αμαρτίες μου :-)]. Συγχρονικότητες… Που συνεχίστηκαν και αφού άνοιξα τον υπολογιστή και διάβασα τα σχόλιά σου.

    Για κάποιους λόγους, δεν θέλω να πω άλλα προς το παρόν.

    Για το λενινόνιο είσαι σίγουρος; Είναι το μόνο σημείο στο οποίο διαφωνώ κάθετα μαζί σου 🙂
    Θα έρθει η ώρα του…

  6. 14 Ιουλίου 2012 στο 9:19 πμ

    Η αντικειμενοποίηση, για παράδειγμα, μας παραπέμπει κατευθείαν στον Λούκατς [και κατά συνέπεια και στους καταστασιακούς].

    Κι έτσι μπορεί κάποιος να «δει» τους λόγους για τους οποίους οι πιο… γνήσιοι σταλινο-λενινο-μαοϊκο-κκέδες, έχουν αναλάβει τελευταία εργολαβικά την υπεράσπιση του… Ντεμπόρ, στρεφόμενοι εναντίον των ρεμαλιών που «παριστάνουν» ότι τον έχουν διαβάσει.

    Αυτό ήταν ένα απ’ τα θέματα που με απασχόλησε σήμερα το πρωί. Είχα έτοιμα [στο κεφάλι μου] τρία σχετικά ποστάκια, αλλά μπορούν να περιμένουν. Συγχρονικότητες… 😉

    Και εκείνο το τέρας ο athemita το έχει πει εδώ και μήνες. Μεταφέρω από μνήμης: «υπάρχει άραγε κανένα παράδειγμα σταλινικού που να έχει επικρατήσει σε διαμάχη με καταστασιακό;»

    Υπάρχει; 😆

  7. 14 Ιουλίου 2012 στο 9:29 πμ

    Το κυριότερο απ’ αυτά τα ποστάκια είχε τον τίτλο:

    «Το ατσάλινο χέρι της Ιστορίας, ή οι μέχρι στιγμής εξελίξεις στη διαμάχη μεταξύ ντεμπορικών ρεμαλιών και ντεμπορικών σταλινικών».

    Και δεν κάνω πλάκα…

    Τότε, παλιά, θυμάσαι; 😉 που «κλαίγατε» όλοι μαζί στο μπλογκ σου γιατί έβριζα τον Μπαντιού χωρίς να τον έχω διαβάσει;

    Ε, τότε ξεκίνησαν όλα και συνεχίζονται.

    ΥΓ. Με τον athemita δεν έχω γνωριστεί ποτέ, δεν έχουμε μιλήσει στο τηλέφωνο, και δεν έχουμε ανταλλάξει παρά μόνον 2-3 e-mail, όταν μου έστειλε ένα λεξικό και δεν μπορούσα να τρέξω το πρόγραμμα. Παρ’ όλα αυτά είμαστε απολύτως «συγχρονισμένοι». Και πιθανότατα δεν πρόκειται ποτέ να γνωριστούμε. Υπάρχει λόγος; Η χαρά είναι χαρά, είτε τον ξέρεις τον άλλο, είτε δεν τον ξέρεις.

    Στα οδοφράγματα! 😆

  8. 14 Ιουλίου 2012 στο 10:07 πμ

    Υπάρχει, για παράδειγμα, ένα ερώτημα:

    «Γιατί οι υπερασπιστές της μπαντιουικής «Κομμουνιστικής Υπόθεσης» εγκατέλειψαν τον Μπαντιού και στη συνέχεια εγκατέλειψαν [ή «την κάνουν» σιγά σιγά] τη φιλοΚΚΕ στάση τους, και το ‘ριξαν στον Ντεμπόρ;»

    Γιατί στη σχετική πολιτική/ιστορική «διαμάχη», αποδείχτηκε περίτρανα ότι τα ντεμπορικά ρεμάλια είχαν απόλυτο δίκιο όταν χλεύαζαν τόσο τον Μπαντιού [που υπέγραψε ΥΠΕΡ του ΣΥΡΙΖΑ] όσο και το Κώμα της Εργατικής Τάξης που συντρίφτηκε στις εκλογές.

    Φαίνεται, πως μας παρακολουθούν στενά. Και μετά παρατηρούν και τον εαυτό τους. Και αλλάζουν…

    Τώρα διαβάζουν τον Ντεμπόρ «πολύ καλύτερα» απ’ τα ρεμάλια. Χε! Χε!

    Και τα λοιπά… Και τα λοιπά…

    Έχουμε γραπώσει πια την προσοχή τους. Θα συνεχίζουν να μας παρατηρούν όσο πιο αντικειμενικά μπορούν, μετά θα παρατηρούν όσο πιο αντικειμενικά μπορούν τους εαυτούς τους και θα αλλάζουν.

    Πόσο πιο καθαρά να τα πω γμτ μου;

    Η εποχή των χαλεπών καιρών της Ιστορίας βαδίζει προς το τέλος της. Ήδη έχει χαράξει η εποχή των χαρωπών καιρών Της. 😆

    Ποια θα είναι η «Χαρούμενη Επιστήμη» του μέλλοντος της ανθρωπότητας;

    [Αντώνη, το έπιασες το υπονοούμενο;] 😉

  9. 14 Ιουλίου 2012 στο 10:15 πμ

    Και, μάλιστα, ο Αντώνης με είχε κατηγορήσει κάποτε, σε ένα σχόλιό του κάπου εδώ μέσα, ότι είχα μια εμμονή μαζί του και τον έβριζα επί προσωπικού.

    Του είχα εξηγήσει ότι δεν είχα καμιά απολύτως εμμονή μαζί του, και ότι το όλο ζήτημα ήταν πολιτικό.

    Μάλλον δεν το κατάλαβε, και μπλεγμένος στην εμμονή του μαζί μου, με κατηγόρησε συλλήβδην αργότερα, μαζί με άλλους, άγνωστους σε μένα, ως πράκτορα διαφόρων συμφερόντων.

    Όμως και τη συνωμοσιολογία έχουμε αφήσει πίσω μας.

    Παρατηρώντας μας θα την εγκαταλείψουν και κείνοι.

    Παιδιά, σας περιμένουμε όλους σας!

    Να μοιραστούμε όλη μας και όλη σας τη Χαρά!

    Δεν βιαζόμαστε!

    Σιγά σιγά, που λένε και στο χωριό μου.

    Σιγά σιγά…

    Φιλλλάκια!

  10. 14 Ιουλίου 2012 στο 10:32 πμ

    Και δεν τους παρατηρούμε ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω απ’ όσο πρέπει. Έχω να μπω μήνες και μήνες στο ιστολόγιο του Αντώνη. Για τους υπόλοιπους δεν το συζητάω.

    Το κάνει ο athemita τόσο χαρωπά που αρκεί το γέλιο που μας χαρίζει.

    Εξάλλου γιατί να παρατηρούμε εμείς την αλλοπρόσαλη και αντιφατική συμπεριφορά τους; Να μάθουμε τι;

    Ενώ εκείνοι παρατηρώντας στενά τη συνέπεια των ντεμπορικών θέσεών μας [χε! χε!] εξελίσσονται διαρκώς…

  11. 14 Ιουλίου 2012 στο 10:42 πμ

    Κι αν δεν ξέρετε ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι, τα πράγματα είναι πολύ απλά: Δείτε τη φωτό http://athemita.wordpress.com/2012/07/12/fotografias-pornograficas/ και διαβάστε τη λεζάντα.

    Ζήτωσαν οι ανθακωρύχοι της Αστούριας!

    Στην Ελλάδα γιατί δεν έχουμε μεταλλεία;

    Μήπως επειδή δεν έχουμε ορυκτό πλούτο;

  12. 14 Ιουλίου 2012 στο 10:45 πμ

    Συνωμοσιολογία: Ανώτατο Στάδιο του Λενινισμού

  13. 14 Ιουλίου 2012 στο 5:59 μμ

    Σύντροφε, καλησπέρα! Ερχόμαστε από το μέλλον!
    Στα οδοφράγματα! Και στους επιταχυντές! 😆
    Δείτε εδώ:
    http://pstevensonkeating.co.uk/portfolio/handcrafted-particle-accelerator
    http://www.iefimerida.gr/news/59512/κατασκεύασε-τη-δική-του-εκδοχή-επιταχυντή-σωματιδίων-στο-γκαράζ-του-σπιτιού-του

  14. 15 Ιουλίου 2012 στο 8:47 πμ

    Καλημέρα…

    Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο επηρεάζεται και πως γίνεται η αλληλεπίδραση…
    Ξέρω την θεωρία όμως που λέει ότι το σύμπαν υπάρχει γιατί υπάρχει κάποιος να το δει και να το περιγράψει…..γιατί αν το σύμπαν γεννιόταν , μεγάλωνε και πέθαινε , όπως κάποτε και θα γίνει, χωρίς ποτέ κάποιος να μπορέσει να το δει ότι υπάρχει, χωρίς ποτέ κάποιος να το αναφέρει σε ένα φίλο του : «ξέρεις είδα ένα σύμπαν κάπου εκεί»…θα είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ τίποτε….άδικος κόπος η ζωή του σύμπαντος…

    Εμένα πάντως η κβαντική φυσική με εξιτάρει στο σημείο που το φωτόνιο ενός πειράματος , το ένα και μοναδικό , μπορεί ταυτόχρονα να είναι παντού…μπορεί να είναι κι εδώ σε μένα κι εκεί σε σας αλλά και σε μιαν άκρη του σύμπαντος δισεκατομμύρια έτη φωτός από δώ…..ταυτόχρονα , επιμένω….
    Είναι αυτό που λένε σε μια θεωρία, ότι ο κάθε άνθρωπος σε κάθε στιγμή που διαλέγει ανάμεσα σε δύο επιλογές , χωρίζει το σύμπαν στα δύο έτσι ώστε να πραγματοποιηθούν και οι δύο δυνατότητες των δύο επιλογών….αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν δισεκατομμύρια σύμπαντα που διαβιούν παράλληλα και πραγματοποιούν κάθε χαμένη μας ευκαιρία και κάθε πιθανή παραλλαγή αυτού που θα μπορούσαμε να είμαστε ο καθείς….
    Αυτό που δεν μπόρεσα να καταλάβω , είναι το αν μπορούμε να επιλέξουμε διάσταση στην οποία θα μεταφέρουμε την συνειδητότητά μας έτσι ώστε να επιλέγουμε κάθε φορά να συνειδητοποιούμε (δλδ να ζούμε) στην πιο πετυχημένη μας έκδοση…

    Πάντως ξαναδιαβάζοντας τον τίτλο σας, κε Ράκο , εκτός του ότι τον βρίσκω εμπνευσμένο,
    βρίσκω και ότι θα μπορούσε να έχετε και δίκιο, ότι δλδ υπάρχει μια χημεία μεταξύ μποζονίου και παρατηρητή υπάρχει μια αλληλεπίδραση , μόνο και μόνο απ το γεγονός ότι είδε ο ένας τον άλλον…αυτήν η αλληλεπίδραση , αυτό η έλξη , δεν θα μπορούσε να είναι παρά μόνο έρωτας , έτσι δεν είναι;

  15. 15 Ιουλίου 2012 στο 10:20 πμ

    @ athemita

    Σύντροφε, καλημέρα! Δεν ερχόμαστε εμείς απ’ το μέλλον. Οι άλλοι μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν!

    Στα οδοφράγματα! Στους επιταχυντές! Στις μαύρες τρύπες! Hasta la victoria!

  16. 15 Ιουλίου 2012 στο 10:26 πμ

    @ χρηχα

    Καλημέρα!

    Πολύ ενδιαφέρουσες οι απόψεις σας, τις αφήνω να [συν]διαμορφώσουν και κάποιες άλλες μέσα μου. Σιωπηλά.

    Θα μείνω μόνον στο τελευταίο. Θέτοντας ένα ερώτημα: τι είναι έρωτας;

    Ο σύντροφος Βανεγκέμ [τον οποίο ασφαλώς θα μελετήσουν σχολαστικά οι σύντροφοι που σήμερα μελετούν, επίσης σχολαστικά, τον σύντροφο Ντεμπόρ] γράφει κάπου πως αυτό που ερωτευόμαστε στον Άλλο δεν είναι το κορμί του, αλλά αυτό που κάνει το κορμί του ζωντανό.

    Τι είναι άραγε αυτό που κάνει το κορμί μας ζωντανό, και πώς συνδέεται με τα μάτια μας;

    Αυτά τα… μεταφυσικά ερωτήματα είναι που με κατάντησαν ρεμάλι και δεν μπορώ πια να διαβάσω Ντεμπόρ. Ό,τι ήταν να διαβάσω το είχα διαβάσει, στα παλιά τα χρόνια, στα καπηλειά και στους δρόμους. Τα διάβασα, δηλαδή, με τον ίδιο τρόπο που είχαν γραφεί…

    Φλυαρώ… 🙂

  17. 15 Ιουλίου 2012 στο 10:57 πμ

    Παρατηρούμε τον Άλλο [υποτίθεται] για να τον κατανοήσουμε.

    Στο τέλος [ή απ’ την αρχή] έχουμε μόνον δύο επιλογές:

    ► Ή να τον κρίνουμε [«παίρνοντας» απ’ αυτόν ό,τι χειρότερο έχει]

    ► Ή να τον αφήσουμε στην ησυχία του [ή στον ησυχασμό του ή στον εφησυχασμό του 🙂 ]

  18. 15 Ιουλίου 2012 στο 11:10 πμ

  19. 15 Ιουλίου 2012 στο 12:30 μμ

    Φυσικά, υπάρχει και το [απίθανο] ενδεχόμενο, ούτε να αφήσετε τον άλλο στην ησυχία του, ούτε να τον κρίνετε, αλλά να τον κατανοήσετε σε ένα πολύ βαθύ επίπεδο, πολύ βαθύτερα απ’ ό,τι ο άλλος κατανοεί ο ίδιος τον εαυτό του. Συμβαίνουν και τέτοια ατυχήματα.

    Νομίζετε ότι θα του αρέσει που κάποιος τον καταλαβαίνει;

    Θα τρομάξει, θα τρομοκρατηθεί.

    Διότι ωραία είναι να μας καταλαβαίνει κάποιος, αλλά μέχρι ενός σημείου. Τι αξίζει η κατανόηση του άλλου όταν δεν θα μπορούμε να του πούμε ούτε ένα μικρό αθώο ψεματάκι;

    Για σκεφτείτε κι αυτό το -καθαρά θεωρητικό- ενδεχόμενο…

    Εκτός κι αν αυτή η βαθειά κατανόηση αφορά και τους δυο.

    Αυτό κι αν είναι σκέτη θεωρία…

  20. 15 Ιουλίου 2012 στο 12:42 μμ

    Κι αν ο Γιώργος Μαργαρίτης έβρισκε μια γυναίκα που να τον καταλαβαίνει, τι θα τραγουδούσε μετά;

    Το «Θ’ ανέβω και θα τραγουδήσω στο πιο ψηλότερο βουνό», άρα θα γινόταν… σπρίντερ.

    Βέβαια, σπρίντερ μπορεί να γινόταν και η γυναίκα που θα τον είχε καταλάβει. Για τους δικούς της λόγους. Και γιατί κάποιος πρέπει να τραγουδάει στα μαγαζιά της «παραλιακής». Της όποιας παραλιακής…

    Κυριακάτικες θεωρητικούρες μες στον καύσωνα…

    Πού θα πάει; Θα το κάψω και θα ησυχάσω [ή θα εφησυχάσω ή θα το ρίξω στον ησυχασμό και στην ομφαλοσκόπηση*] 🙂

    * Στο σημείο, δηλαδή, απ’ όπου ξεκίνησα να παρατηρώ «αντικειμενικά» τον εαυτό μου 😆

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Μουσικές σημειώσεις:

  21. 15 Ιουλίου 2012 στο 6:54 μμ

    Μια και αναρωτιέστε για θέματα ύλης , ύπαρξης κτλ…βρήκα αυτό το βιδεάκι αρκετά κατατοπιστικό, όσον αφορά το βίδεο καθαυτό και όχι τα χαζά προσυλιτιστικά γραμμένα σαν περεμβολή ενδιάμεσα σχόλια…..η αναφορά στην ύλη που είναι μια μορφή ένεργειας σε διάταξη είναι η καθαρά επιστημονική άποψη της σύγχρονης φυσικής…όλο το πακέτο είναι αρκετά διαφωτιστικό μέσα από ένα κολάζ σχολίων κτλ κτλ….

    Καλή διασκέδαση….με τις καλησπέρες μου….

  22. 15 Ιουλίου 2012 στο 6:57 μμ

    Eίναι ένα βιδεάκι που λέει πράγματα για την ύλη και την ύπαρξη ….αν παρακάμψετε τα θρησκευτικο-προσυλιτιστικά σχόλια , τα άλλα νομίζω είναι ενδιαφέροντα…

    Καλή διασκέδαση με τις καλησπέρες μου….

  23. 15 Ιουλίου 2012 στο 7:08 μμ

    Κι αν σας φαίνονται παραμύθιασμα και σαχλαμάρες αυτά…..δείτε ένα μάθημα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο από τον Σ.Δανέζη ως προς το ότι αφορά κατ΄αρχάς τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο….

    Εδώ:

  24. 15 Ιουλίου 2012 στο 7:18 μμ

    Αγαπητέ Ράκε δες τουλάχιστον στο 18:00 και λίγο…..κοινωνικοποίησης γαρ ο λόγος….

  25. 15 Ιουλίου 2012 στο 7:21 μμ

    Ειδικά εκεί κάπου στο 21:00 ως 22:30

  26. 15 Ιουλίου 2012 στο 7:47 μμ

    ακόμη ακόμη εκεί στο 45:00….

  27. 15 Ιουλίου 2012 στο 7:53 μμ

    ακόμη το 51:00…

  28. 15 Ιουλίου 2012 στο 8:06 μμ

    Ή στο 1:03:30ως το 1:06:00

  29. 15 Ιουλίου 2012 στο 8:15 μμ

    και στο 1:11:00 ως το 1:014:00…

  30. 15 Ιουλίου 2012 στο 8:17 μμ

    Εεεε μπορείτε να το δείτε όλο , αν αντέχετε , έχει πολύ ενδιαφέρον……

  31. M
    16 Ιουλίου 2012 στο 10:08 πμ

    Τι ενδιαφέροντα πράγματα! Oι γνώσεις μου σαφώς δεν μου επιτρέπουν να «συντονίσω» τη σκέψη μου με τις δικές σας, αλλά παίρνω το θάρρος (ακόμα και θράσος θα το έλεγα) να ρωτήσω: πως ξέρουμε ότι η αλλαγή τελείται στο αντικείμενο της παρατήρησης και όχι στον παρατηρητή (ότι δηλαδή δεν αλλάζει απλά ο τρόπος που βλέπουμε τα αντικείμενα?) Ελπίζω να μου συγχωρέσετε την αφέλεια 🙂 αλλά από μικρή το είχα αυτό το ελάττωμα. Ξεστομίζω ότι μου περνάει απο το μυαλό. Μάλλον πάσχω απο άγνοια κινδύνου, οπότε παρακαλώ να είστε επιεικής, ναι?

  32. M
    16 Ιουλίου 2012 στο 11:36 πμ

    Υ.γ. Ο τίτλος ειναι όντως ευρηματικοτατος και πετυχημένος. Μη σας πω και 20 likes!

  33. 16 Ιουλίου 2012 στο 8:33 μμ

    @ χρηχα

    Ευχαριστούμε πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως!

    Ασφαλώς και θα το δω όλο, αλλά να δροσίσει λιγάκι, να μην κολλάει και το χέρι στο σημειωματάριο.

    Καλό βράδυ!

  34. 16 Ιουλίου 2012 στο 8:42 μμ

    @ Μ

    Σιγά τις γνώσεις μου. Απλά «παίζω» με μερικές λογικές υποθέσεις τραβώντας τες στα άκρα, για να δω αν αντέχουν. Οι περισσότερες αποδεικνύονται ανθεκτικές πάντως…

    Το ερώτημά σας μια χαρά είναι. Απλά δεν ξέρω την απάντηση. Ούτως ή άλλως η όλη ιστορία είναι «περίεργη». Ένα «-όνιο» το οποίο πότε είναι μια απειροελάχιστη μπάλα μπιλιάρδου, και πότε κύμα, σημαίνει ένα και μοναδικό πράγμα: κάτι δεν πάει καλά με την αντίληψή μας. Συνήθως αυτές οι «αντιφάσεις» είναι «αντιφάσεις» λεκτικές, όταν δηλαδή περιγράφουμε κάτι που είναι πέραν της συνηθισμένης -καθημερινής- μας αντίληψης.

    Αν αλλάξει ίσως ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας, ίσως μπορέσουμε να συλλάβουμε και πολλά άλλα ακόμα. Γι’ αυτό και η τόση «μεταφυσική» όσων ασχολούνται με την κβαντική θεωρία.

    Κι εγώ το ίδιο κουσούρι έχω…

    Χτες το βράδυ μιλούσα με κάποια φιλαρόνιά μου γι’ αυτά τα πράγματα, και έφαγα τις «σφαλιαρίτσες» μου [καναδυό, λόγω σπουδών, τα παίζουν αυτά τα πράγματα στα δάχτυλα του ενός χεριού]. Έφαγα αλλά έριξα κιόλας [με κατηγόρησαν για «αναγωγισμό» (παραδέχθηκα αμέσως την ενοχή μου) αλλά όταν άρχισα τις «αναγωγές» στην καθημερινή ζωή έγινε ένα μικρό γλέντι].

    ΥΓ. Υπερβάλλετε με τα 20. Τα 10 ήταν υπεραρκετά 🙂

    Καλό σας βράδυ!

  35. 16 Ιουλίου 2012 στο 8:43 μμ

    Free will theorem

    … states that, if we have a certain amount of «free will», then, subject to certain assumptions, so must some elementary particles.

  36. 17 Ιουλίου 2012 στο 3:21 μμ

    Εντάξει. Το διόρθωσα το προηγούμενο λινκάκι. Μην φωνάζετε… Ταράζετε τη μακαριότητά μου 🙂

  37. 17 Ιουλίου 2012 στο 3:37 μμ

    Τεράστιο γατόνιο ο Δανέζης… Όταν λέω τεράστιο εννοώ Τ-Ε-Ρ-Α-Σ-Τ-Ι-Ο!!!!!

    Παρατηρεί επιστημονικά το σύμπαν, και παρατηρεί αντικειμενικά τον εαυτό του και τα ανθρώπινα, γι’ αυτό και λέει ένα σωρό «αλήθειες».

    Χρηχα σ’ ευχαριστούμε για μια ακόμη φορά που μας τον σύστησες. Οι «κατακτήσεις» ενός ανθρώπου είναι «κατακτήσεις» ΟΛΗΣ της ανθρωπότητας. Και επιβάλλεται να κοινοποιούνται. Κι όποιος τις καταλάβει…

  38. 17 Ιουλίου 2012 στο 4:09 μμ

    Καλησπέρα…

    Κι εγώ αυτό μπήκα να σας ρωτήσω αλλά όπως πολύ καλά ξέρετε ότι συμβαίνει στα «μεγάλα πνεύματα» βρήκα την απάντηση ήδη αναρτημένη….

    Η ερώτηση για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, ήταν : αλήθεια δεν τον ξέρατε τον καθηγητή Μ. Δανέζη; έχει χρόνια που κάνει αναρτήσεις με τίτλο και θέματα όμοια με τον τίτλο και τα θέματα που είχε σε μια εκπομπή που είχε παλαιότερα στην ΕΤ 3 «Το σύμπαν που αγάπησα»…αρχικά μάλιστα ήταν απλά η αναδημοσίευση των εκπομπών αυτών και μόνο….

    Όσο για τις ευχαριστίες σας….η δική μου ευχαρίστηση είναι πολλαπλά μεγαλύτερη γιατί μπόρεσα να σας δώσω μιαν οπτική της σκέψης μου που με δικά μου λόγια δεν τα είχα καταφέρει έως τώρα…..

  39. 17 Ιουλίου 2012 στο 4:17 μμ

    «Η κβαντική φυσική είναι η θεολογία του μέλλοντος». Μ. Δανέζης

    Κυρία τους! Δεν θα μας αφήσεις τίποτα όρθιο;;;!!!

    Κι ο έρωτας; Τι θα είναι ο έρωτας στην εποχή που η κβαντική φυσική θα είναι η θεολογία μας; Δεν θα ερωτεύεται ο παρατηρητής το μποζόνιο Higgs κι αντίστροφα; Οι άνθρωποι; Δεν θα ερωτεύονται πια ο ένας τον άλλον; Δεν θα υπάρχει έρωτας; Θα τον ξεπεράσουμε κι αυτόν όπως τη θρησκεία;;;

    Ο Δανέζης κάτι, περίπου λέει, για το θέμα μετά το παραπάνω… Αυτό για τα «ερωτευμένα φωτόνια«… Γι’ αυτό σας λέω: ΤΕΡΑΣΤΙΟΤΑΤΟΣ!

    Τα ‘καψα πάλι. Πάω να το καταβρέξω… 😉

  40. 17 Ιουλίου 2012 στο 4:24 μμ

    @ χρηχα

    Καλησπέρα!

    Όχι, δεν τον ήξερα. Ειλικρινώς. Εξάλλου, τα περισσότερα σημαντικά πράγματα που έμαθα στη ζωή μου [αν όχι όλα] μου πέσανε κυριολεκτικά «απ’ τον ουρανό». Συμπτώσεις; Στο περίπου…

    Μια φορά, για να φέρω ένα παράδειγμα, πριν κάτι δεκαετίες, περπατούσα σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας και καθώς περνούσα μπροστά από ένα βιβλιοπωλείο [στο οποίο δεν είχα μπει ποτέ, γιατί δεν με ενδιέφερε το είδος βιβλίων στο οποίο ειδικευόταν] «μου ‘ρθε» [παρόρμηση, που λένε 🙂 ], και μπήκα μέσα, πήγα κατευθείαν σ’ ένα συγκεκριμένο ράφι, έπιασα κατευθείαν ένα βιβλίο, διάβασα τον τίτλο, πήγα στο ταμείο πλήρωσα, κι έφυγα.

    Αυτό το βιβλίο θα έλεγα ότι άλλαξε ένα κομμάτι της ζωής μου ριζικά.

    Δεν έχει σημασία ποιος ήταν ο συγγραφέας ή το θέμα του βιβλίου, γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο θα ήταν μάλλον παγερά αδιάφορο για όλους τους άλλους.

  41. 17 Ιουλίου 2012 στο 4:26 μμ

    Ακολουθώντας κάποιος τις «παρορμήσεις» του, δεν γίνεται ρομπότ, αλλά Άνθρωπος 😉

  42. 17 Ιουλίου 2012 στο 4:49 μμ

    Συμφωνώ απόλυτα….οι παρορμήσεις και το ένστικτο είναι καθαρά ανθρώπινα χαρακτηριστικά….είναι το αλατοπίπερο της καθημερινότητας….αλλά και η «ευκαιρία μας» να κάνουμε αλλαγές στην ζωή μας ( καμιά φορά)…..γιατί ξεφεύγουν από τον καθημερινό ειρμό μας και από την καθημερινή συνήθεια….

  43. 17 Ιουλίου 2012 στο 7:55 μμ

    Συμφωνούμε απόλυτα.

    Μια σημειωσούλα μόνον: όταν λέω «παρόρμηση» εννοώ περισσότερο αυτό που λέμε «έμπνευση». Να εμπνεόμαστε δηλαδή διαρκώς…

  44. 17 Ιουλίου 2012 στο 9:10 μμ

    Το σύμπαν που αγάπησα Σελίδα με λινκς προς όλες τις εκπομπές του Δανέζη στην ΕΤ3. Και κάθε Δευτέρα βράδυ ένα τέταρτο πριν τα μεσάνυχτα προβάλλεται η νέα σειρά επεισοδίων [ξεκίνησε αρχές Ιουλίου].

  45. pyrrixh
    17 Ιουλίου 2012 στο 10:59 μμ

    Θα ήταν ενδιαφέρον να αναφερθεί ο τίτλος αυτού του βιβλίου!
    (το «παγερά αδιάφορο» εμπίπτει στη σχετικότητα…:)
    Καλησπέρα!

  46. 18 Ιουλίου 2012 στο 9:32 πμ

    Καλημέρα!

    (το “παγερά αδιάφορο” εμπίπτει στη σχετικότητα… 🙂

    Στο τελευταίο πέσατε απολύτως μέσα! [Συμπτώσεις…]

    Το βιβλιαράκι [Χρήστος Τυρεκίδης, «Ο Χρόνος», ιδιωτική έκδοση, Αθήνα, 1984, (τρέχα γύρευε, δηλαδή)] ασχολείται και με τη θεωρία της σχετικότητας, και με παράλληλους κόσμους και διάφορα τέτοια. Ο συγγραφέας του ισχυριζόταν ότι ήταν πραγματική ιστορία ενός «γνωστού» του από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος «κατά λάθος» κατά τη διάρκεια «διαλογισμού» είχε έρθει σε επαφή με κάποιον από έναν παράλληλο κόσμο. Υπάρχουν, λέει, κάποιες εκατοντάδες παράλληλες Γαίες. Επιστημονική φαντασία; Πραγματική ιστορία; Who cares?

    Από κει «τσίμπησα» μια ιδέα, που με πολλές άλλες μαζί, με βοήθησαν να επιζήσω στην εφιαλτική, για τη γενιά μου, δεκαετία 1985-1995, όταν σχεδόν όλοι «αναχώρησαν» για το υπερπέραν του καπιταλισμού. Όταν τα «νεκροταφεία της επιβίωσης» γέμιζαν με αναντικατάστατους…

    Κάποιοι επιζήσαμε, όπως επιζήσαμε… Με μερικούς βρεθήκαμε αργότερα, και βρισκόμαστε ακόμα… Δεν ήμασταν και δεν είμαστε όλοι αναντικατάστατοι. Οπότε κάτι έπρεπε να κάνουμε, πάντα πρέπει κάτι να κάνουμε για να συνεχίσουμε σ’ αυτό το μυστήριο που λέγεται ζωή. 🙂

  47. pyrrixh
    18 Ιουλίου 2012 στο 11:11 πμ

    Παράξενο…
    Και για μένα η δεκαετία που αναφέρεσθε υπήρξε καθοριστική, γιατί τότε φαίνεται ότι αποκτήθηκαν αντι-σώματα μιας άλλου είδους «επιβίωσης»… εννοείται, χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα τότε! 🙂
    Και βέβαια, πολλοί «χάθηκαν», και όχι μόνο σε δρόμους του καπιταλισμού ή του βολέματος…
    Μόλις τα τελευταία χρόνια, στην εποχή μας συνειδητοποιώ – και χαίρομαι καθώς μαθαίνω τώρα και για σας και για τους γνωστούς σας! – ότι όποιος επέζησε και πλάτυνε ψυχικά σε εκείνη τη δεκαετία, μπορεί να τα βγάλει πέρα γενικώς…
    την καλημέρα μου (λέτε να σας ξέρω? 🙂

  48. 18 Ιουλίου 2012 στο 11:25 πμ

    Ενδιαφέρον…

    Κάτι καταλάβαινα από «αντισώματα»… Το περίεργο είναι ότι, κατά περιόδους, έβαζα κάποια αντισώματα στο πλάι, ανακάλυπτα άλλα, ξαναγυρνούσα στα πρώτα, παραμερίζοντας τα δεύτερα κ.ο.κ. Στο τέλος, όλως περιέργως επίσης, τα βρήκα όλα μαζί και έτσι έκανα κι ένα συνολικό comeback 🙂 Είμαστε πολύ μυστήρια όντα, κι αυτό που μέσα του ζούμε ακόμα πιο μυστήριο…

    Ναι, δεν χάθηκαν όλοι στους δρόμους του καπιταλισμού/βολέματος. Αλλά οι περισσότεροι στην κοινωνική ξέρα προσέκρουσαν. Υπήρξαν και οι… σολιψιστικές απώλειες, αλλά αυτές συμβαίνουν σε όλες τις περιόδους.

    Ε, ναι. Η σημερινή κρίση, για παράδειγμα, είναι «παιχνιδάκι». Μια φίλη μού είχε πει προ καιρού: «Εμείς φτωχοί ήμασταν και πριν [την κρίση], φτωχοί είμαστε και τώρα…»

    Την καλημέρα μου! [Δεν νομίζω να γνωριζόμαστε, αλλά καλού κακού σας στέλνω ένα e-mail. Ποτέ δεν ξέρεις… 🙂 ]

  49. 22 Αυγούστου 2012 στο 11:55 μμ

    Πηγή: I fucking love science [φατσοβιβλίο]

  50. 13 Σεπτεμβρίου 2012 στο 9:48 μμ

    Μια απορία έχω σε σχέση με τα όσα εξαιρετικά λέει ο Μ. Δανέζης στο βίντεο που ανήρτησε ο χρηχα στο σχόλιο #23.

    Πώς ήξεραν διάφορα τέτοια πραγματάκια και τα περιέγραφαν οι μεξικάνοι χωρ[ι]ατατζήδες [Κάρλος Καστανέντα] όχι με όρους επιστήμης αλλά με όρους αντίληψης/συνείδησης, αν όχι εδώ και αιώνες, τουλάχιστον 40-50 χρόνια πριν;

    Και το πιο ενδιαφέρον είναι πώς μπορούμε να αλλάξουμε το ενεργειακό μας κατώφλι και να διευρύνουμε την αντίληψή μας;

    Και πού άραγε θα βρούμε, στην καθημερινή μας ζωή, αυτή την επιπλέον ενέργεια;

    Εμ, γι’ αυτό λέω ότι ο Καρλίτος έχει απόλυτο δίκιο [σε όσα τουλάχιστον έχω τσεκάρει προσωπικά / και φυσικά όχι σε επίπεδο λέξεων ή λογικής] στα όσα αναφέρει για την καθημερινή ζωή.

    Πού βρίσκουμε την ενέργεια που θα μας επιτρέψει να διευρύνουμε τις αντιληπτικές μας ικανότητες;

    Περικόπτοντας μη αναγκαίες συνήθειες, περικόπτοντας μη απαραίτητες για το ευ ζην μας συνήθειες.

    Και ποια είναι αυτή που καταναλώνει την περισσότερη ενέργεια και είναι παντελώς άχρηστη; [Πιστέψτε με!]

    Ο εγωισμός μας, η εαυτάρα μας, η εγωπάθειά μας, η αυτοανάκλαση, η αυτοαπορρόφηση, η αυταρέσκειά μας ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το.

    Απλά πραγματάκια…

    Η έπαρση είναι η νέμεση της ανθρωπότητας…

    Τίποτα άλλο.

    _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

    Γι’ αυτό και μερικές φορές η καθημερινή μου συμπεριφορά είναι παντελώς ακατανόητη [για όσους μπήκαν στον κόπο να παρατηρήσουν κάτι σ’ αυτήν].

    Δεν τσαντίζομαι πια γιατί, π.χ., μου λένε κατάφωρα ψέμματα και μετά «σφυρίζουν αδιάφορα», αλλά γιατί δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να ξοδεύονται λέγοντας ψέμματα… 😉

  51. 16 Σεπτεμβρίου 2012 στο 3:09 μμ

    Μ. Δανέζης: «Το Ματριξ των ψευδαίσθησεων και η Σπίθα της νόησης»

    Ενάμισυ λεπτάκι είναι, και το κείμενο γραμμένο από κάτω. Άνευ σχολίων.

    [Αυτοί που δεν έχουν να πουν τίποτα, θεωρούν πως κανένας δεν έχει να πει τίποτα.

    Καθόλου λογικό μεν, αναμενόμενο δε.]

  52. 24 Ιουνίου 2013 στο 2:14 μμ

    Κάποιος κατέληξε σήμερα σ’ αυτό το ποστ γκουγκλίζοντας την εξής απορία:

    για ποιο λογο με παρατηρει καποιος

    Εξαιρετική απορία!

    Δεν ξέρω αν βρήκε τίποτα ενδιαφέρον, πάντως υπάρχουν μερικές απαντήσεις…

    Όταν κάποιος στρέφει την [κατά Χούσσερλ] προθετικότητα/κατευθυντικότητά του πάνω σε κάποιον άλλο άνθρωπο, το κάνει πιθανώς για τρεις λόγους [ίσως υπάρχουν κι άλλοι]:

    1. Ψάχνει για πελάτες [ό,τι πελάτες].

    2. Ψάχνει για μαθητές [ό,τι μαθητές]

    3. Ψάχνει για ταίρι [ό,τι ταίρι]

    🙂

    Εφηρμοσμένη φιλοσοφία… 😆

  53. 24 Ιουνίου 2013 στο 2:23 μμ

    Αυτό που οι μεξικάνοι χωρ[ι]ατατζήδες ονόμαζαν «άκαμπτη πρόθεση».

    Κάπως έτσι έρχεται η… Αγία Πνεύμα στους ανθρώπους 😉

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s