Αρχική > Ποίηση > Juan Ramón Jímenez: «Hora Inmensa»

Juan Ramón Jímenez: «Hora Inmensa»

“POR LAS SENDAS MÁS OCULTAS QUE YA NO TIENEN RETORNO” (del libro: “El silencio de oro”) Homenaje a Juan Ramón Jiménez. Mural completo de la escalera mecánica de acceso a los andenes 18-19

Juan Ramón Jiménez [1881-1958]

Hora Inmensa

Sólo turban la paz una campana, un pájaro…
Parece que los dos hablan con el ocaso.
Es de oro el silencio. La tarde es de cristales.
Mece los frescos árboles una pureza errante.
Y, más allá de todo, se sueña un río límpido
que atropellando perlas, huye hacia lo infinito…

_ _ _ _ _ _ _ _

Μόνο ένα πουλί και μια καμπάνα σπάνε τη σιωπή…
Φαίνεται ότι μιλάνε με τον ήλιο που δύει.
Χρυσαφιά σιωπή. Το απόγευμα είναι φτιαγμένο από κρύσταλλα.
Μια αγνότητα κουνάει τα δροσερά δέντρα.
Και πέρα απ’ όλα αυτά, ένα διαφανές ποτάμι ονειρεύεται
ότι κυλώντας πάνω από μαργαριτάρια, ελευθερώνεται στο άπειρο…

► Πηγή πρωτοτύπου: Hora Inmensa, de Juan Ramón Jímenez [από τη συλλογή «El silencio de oro» (1911-13)]
► Μετάφραση: Κώστας Τσαπόγας [προφανώς απ’ τα αγγλικά] [στο Κ. Καστανέντα, Εσωτερική Φλόγα, σ. 136]
► Πηγή φωτογραφίας: Estación de Chamartín. Madrid. Τοιχογραφία του Jose Lucas στον Σταθμό Chamartin στη Μαδρίτη, εμπνευσμένη από το «El silencio de oro» του Χουάν Ραμόν Χιμένεθ: «Για τα πιο μυστικά μονοπάτια, που τώρα πια δεν έχουν επιστροφή…»

Το υπόλοιπο ποίημα [χωρίς μετάφραση – sorry!].

¡Soledad! ¡Soledad! Todo es claro y callado…
Sólo turban  la paz una campana, un pájaro…
El amor vive lejos… Sereno, indiferente,
el corazón es libre. Ni está triste, ni alegre.
Lo distraen colores, brisas, cantos, perfumes…
Nada como en un lago de sentimiento inmune…
Sólo turban la paz una campana, un pájaro…
¡Parece que lo eterno se coje con la mano!

De noche, el oro
es plata.
Plata muda el silencio
de oro, de mi alma.
Tarde última y serena,
corta como una vida,
fin de todo lo amado;
¡yo quiero ser eterno!
-Atravesando hojas,
el sol, ya cobre, viene
a herirme el corazón.
¡Yo quiero ser eterno!-
Belleza que yo he visto,
¡no te borres ya nunca!
Porque seas eterna,
¡yo quiero ser eterno!
No se lo que he de hacer
Miro cerradas
todas las puertas;
igual es a mi alma que el invierno
la primavera.
No sé ya para qué
la aurora me despierta.
Sé que no habrá una mano
que me cuelgue las frescas
guirnaldas del amor;
que la amistad más noble es obtusa y convexa.
Nada… Los mismos libros
-una flora de estrellas-
se caen al abismo
de mis miserias.
Las músicas son falsas
y las verdades huecas.
No sé porqué ni para qué descanso…
La misma muerte me parece ciega.
Pero una voz perenne de viento sin sentido
me clava en las entrañas este dardo
de sol y paz: «¡Espera!».

Advertisements
Κατηγορίες:Ποίηση
  1. M
    20 Ιουλίου 2012 στο 9:45 πμ

    Ναι, ναι σόρρυ….και τώρα αντε να το βρω μεταφρασμένο..

  2. 20 Ιουλίου 2012 στο 10:07 πμ

    Συγνώμην… 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s